Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1768458

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 16 czerwca 2015 r.
II SA/Wa 375/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung.

Sędziowie WSA: Iwona Maciejuk (spr.), Sławomir Antoniuk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Fundacji (...) na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) stycznia 2015 r. nr (...) w przedmiocie dostępu do informacji publicznej

1.

stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) listopada 2014 r. nr (...),

2.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości,

3.

zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz strony skarżącej Fundacji (...) kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z dnia (...) sierpnia 2014 r. D. M. zwrócił się do Ministra Infrastruktury i Rozwoju o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie informacji: kto, kiedy i na jakiej podstawie prawnej podjął decyzję o odstąpieniu od pobierania opłat od kierowców za przejazd niektórymi odcinkami autostrad płatnych w sierpniu 2014. Wnioskodawca zwrócił się o przesłanie treści aktu zawierającego tą decyzję; czy decyzja Rady Ministrów o przyznaniu Ministrowi Infrastruktury środków z rezerwy ogólnej budżetu państwa została podjęta w formie pisemnej, np. w formie odpowiedniej uchwały. Zwrócił się o przesłanie treści aktu zawierającego tą decyzję, lub poinformowanie, że taki akt nie istnieje; jaka kwota została przyznana z tytułu tego przesunięcia; czy instytucje państwowe są lub były zobowiązane do zapłacenia zarządcy autostrady A1 środków pieniężnych lub innych w związku z decyzją o niepobieraniu opłat. Wnioskodawca domagał się również udostępnienia pełnych treści analiz dotyczących ruchu na autostradach w Polsce, na które powoływał się Minister Paweł Graś w programie "Wstajesz i Wiesz" w telewizji TVN 24 w dniu 7 sierpnia 2014 r.

W odpowiedzi organ w piśmie z dnia (...) sierpnia 2014 r. wyjaśnił, że na podstawie art. 155 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 z późn. zm.) Rada Ministrów podjęła decyzję o przyznaniu Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju środków z rezerwy ogólnej budżetu państwa, na pokrycie zmniejszonych wpływów Krajowego Funduszu Drogowego w związku z czasowym niepobieraniem opłat za przejazd Autostradą A1 na odcinku Gdańsk - Toruń. Minister wskazał, że czasowe niepobieranie opłat za przejazd autostradą jest uprawnieniem ministra właściwego ds. transportu wynikającym z umowy na budowę i eksploatację autostrady płatnej. Odnosząc się do prośby o udostępnienie analiz dotyczących ruchu na autostradach w Polsce, na które powoływał się Minister Paweł Graś w programie "Wstajesz i Wiesz" w telewizji TVN 24 w dniu 7 sierpnia 2014 r. organ poinformował, że w tym zakresie konieczne jest doprecyzowanie wniosku.

Pismem z dnia (...) sierpnia 2014 r. MIiR, na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. zawiadomił D. M. i spółkę G.S.A. o wszczęciu, w związku z wnioskiem D. M., doręczonym do MIiR w dniu (...) sierpnia 2014 r., postępowania administracyjnego w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej - Umowy o Budowę i Eksploatację Autostrady A1 zawartej pomiędzy Ministrem Infrastruktury a spółką G. S.A. w dniu (...) września 2008 r., zmienionej i ujednoliconej w dniu (...) grudnia 2008 r. (zwanej dalej jako "Umowa").

Prezes Zarządu Fundacji (...), w piśmie z dnia (...) sierpnia 2014 r., podniósł, iż w związku z zawiadomieniem z dnia (...) sierpnia 2014 r., w którym minister powiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej - podał, że wniosek o dostęp do informacji publicznej dotyczący udostępnienia treści umów zawartych przez MIiR dotyczących budowy i eksploatacji autostrady A1 został złożony w imieniu Fundacji (...).

Pismem z dnia (...) września 2014 r. MIiR zawiadomił D. M., że Rada Ministrów w drodze uchwały nr (...) z dnia (...) sierpnia 2014 r. zobowiązała MIiR do podjęcia działań zmierzających do poprawy płynności ruchu drogowego na autostradzie A1. Kopię ww. uchwały przekazał w załączeniu. Poinformował, że u podstaw polecenia MIiR z dnia (...) sierpnia 2014 r. o czasowym niepobieraniu opłat legła faktyczna sytuacja ruchowa na autostradzie A1. Kopię przedmiotowego polecenia przekazał w załączeniu. MIiR wskazał, że w tym zakresie skorzystał z uprawnienia nadanego mu w umowie o Budowę i Eksploatację Autostready A1 zawartej pomiędzy Ministrem Infrastruktury a spółką G. S.A.

W piśmie z dnia (...) września 2014 r., spółka G. S.A. oświadczyła, iż wszystkie postanowienia Umowy stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa i podlegają ochronie jako informacje objęte tajemnicą przedsiębiorstwa. Jednocześnie wyjaśniła, że podjęła kroki w celu ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa, ustalając umownie, iż całość postanowień Umowy jest poufna i nie może być ujawniona przez którąkolwiek ze stron bez zgody drugiej strony.

Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia (...) listopada 2014 r. nr (...), na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 104 oraz art. 107 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku D. M., doręczonego do MIiR w dniu (...) sierpnia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej - postanowień Umowy, odmówił udostępnienia informacji publicznej.

Fundacja (...) wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej - Umowy. Wnioskodawca podniósł, iż uprawnienia wynikające z Umowy, stanowiące podstawę do podejmowania działań przez organ władzy publicznej, nie wpisują się w definicję tajemnicy przedsiębiorstwa, a w konsekwencji dostęp do tego rodzaju informacji nie powinien być ograniczany w oparciu o treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Pismem z dnia (...) stycznia 2015 r. (sygn. (...)), Spółka G. S.A. podtrzymała swoje stanowisko w sprawie.

Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia (...) stycznia 2015 r. nr (...), na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 782), dalej jako: "u.d.i.p.", w związku z art. 104 oraz art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej jako k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję.

Organ podał, że w dniu (...) sierpnia 2014 r. do Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju został doręczony wniosek D. M. reprezentującego Fundację (...), zgodnie z mailem z dnia (...) sierpnia 2014 r., o udostępnienie informacji publicznej - postanowień Umowy.

Pismem z dnia (...) sierpnia 2014 r. (sygn. (...), nk: (...)), doręczonym wnioskodawcy dnia (...) sierpnia 2014 r. oraz spółce G. S.A. dnia (...) września 2014 r., Minister Infrastruktury i Rozwoju zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej - postanowień Umowy.

Spółka wniosła o połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia innych spraw toczących się przed MIiR w sprawie udostępnienia informacji publicznej - postanowień Umowy. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia (...) października 2014 r. MIiR zawiadomił spółkę, iż ww. wniosek zostanie rozpoznany odrębnie, ponieważ w sprawach, do których odnoszą się pozostałe wnioski, nastąpiło już wszczęcie odrębnych postępowań administracyjnych.

MIiR odwołał się do definicji legalnej tajemnicy przedsiębiorstwa zawartej w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, zgodnie z którą przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

Organ podał, że spółka G. S.A. podjęła niezbędne działania w celu zachowania treści Umowy w tajemnicy, czego wyrazem jest zawarcie w Umowie klauzuli poufności. Zgodnie z odpowiednim paragrafem Umowy klauzula poufności dotyczy całej Umowy, wobec powyższego cała Umowa stanowi tajemnicę przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem organu, zawarcie w Umowie powyższej klauzuli, zgodnie ze stanowiskiem przedsiębiorcy, wskazuje na fakt, iż jej treść zawiera informacje posiadające dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą. Taką wartość stanowią zatem również ustalenia Umowy, na podstawie których Minister Infrastruktury i Rozwoju podjął decyzję o niepobieraniu opłat. Są one bowiem z jednej strony podstawą do podejmowania działań przez organ władzy publicznej (w tym przypadku Ministra Infrastruktury i Rozwoju), ale z drugiej strony stanowią ustalone indywidualnie, w oparciu o dwustronne negocjacje, szczególne rozwiązania koncesyjne, posiadające dla przedsiębiorcy konkretną, rzeczywistą wartość gospodarczą, którą może wykorzystywać jako uczestnik obrotu gospodarczego.

Minister Infrastruktury i Rozwoju zauważył, że podejmując decyzję o niepobieraniu opłat skorzystał z uprawnień nadanych mu w Umowie, uprawnienia te jednak wynikają z adekwatnych postanowień ustawowych, mianowicie z art. 37a ust. 1a pkt 3 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym. Zgodnie z treścią powyższego przepisu opłaty za przejazd może pobierać spółka z którą zawarto umowę o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady, na warunkach określonych w tej umowie.

Decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) stycznia 2015 r. stała się przedmiotem skargi Fundacji (...).

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji z dnia (...) listopada 2014 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, skarżący zarzucił naruszenie:

1.

art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji publicznej wskazanej we wniosku z dnia (...) sierpnia 2014 r.,

2.

art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie, poprzez uznanie, że cała treść Umowy o Budowę i Eksploatację Autostrady A1 jest objęta tajemnicą przedsiębiorstwa,

3.

art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sformułowanie wadliwego uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji,

4.

art. 107 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie umieszczenia w zaskarżonej decyzji pouczenia o środkach zaskarżenia.

Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. umowy, na okoliczność, w jakim zakresie treść umowy jest objęta tajemnicą przedsiębiorcy, o której stanowi art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Zdaniem skarżącego wskazywany przez organ art. 37a ust. 1a pkt 3 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym, nie stanowi podstawy do podejmowania decyzji o niepobieraniu opłat za przejazd autostradą, lecz jest przepisem wskazującym na jeden z podmiotów posiadających możliwość pobierania opłat za przejazd autostradą.

Fakt zamieszczenia w umowie odpowiedniej klauzuli poufności ze wskazaniem, że obejmuje ona całą umowę nie może prowadzić do automatycznego uznania, że tajemnica przedsiębiorstwa rozciąga się na całą treść umowy.

Ponadto skarżący stwierdził, że organ naruszył art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sformułowanie wadliwego uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji jest niewystarczające. Przyczyny przemawiające - zdaniem organu - za nieudostępnieniem informacji publicznej nie zostały wyjaśnione ani precyzyjnie omówione. Organ powinien odnieść się także do konsekwencji, które mogłyby wystąpić dla spółki G. S.A., w razie udostępnienia skarżącej informacji publicznych, które w przekonaniu organu są objęte tajemnicą przedsiębiorstwa.

W opinii skarżącego, niezbędne jest zweryfikowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w jakim zakresie treść Umowy o Budowę i Eksploatację Autostrady A1 zawartej pomiędzy Ministrem Infrastruktury i Rozwoju a spółką G. S.A. w dniu (...) września 2008 r. powinna być objęta tajemnicą przedsiębiorstwa. Skarżący podniósł, iż nie zna treści Umowy, a zatem nie ma możliwości ocenić, czy jej utajnienie, choćby w części, jest rzeczywiście uzasadnione. W sytuacji, w której okazałoby się, iż tylko część postanowień Umowy nie powinna być udostępniana przez wzgląd na tajemnicę przedsiębiorcy, Minister Infrastruktury i Rozwoju powinien umożliwić skarżącemu wgląd do pozostałych postanowień umowy, anonimizując te, które korzystają z ochrony.

W odpowiedzi na skargę MIiR wniósł o jej oddalenie oraz oddalenie wniosku dowodowego, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Minister podniósł, że w dniu (...) sierpnia 2014 r. do MIiR został doręczony wniosek wnioskodawcy D. M., reprezentującego zgodnie z mailem z dnia (...) sierpnia 2014 r. Fundację (...), o udostępnienie informacji publicznej - postanowień Umowy.

Minister wskazał, że część uzasadnienia skargi dotyczy treści pisma z dnia (...) września 2014 r., którym MIiR udzielił wnioskodawcy informacji publicznej w części dotyczącej jego żądania. Wskazał, że postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją prowadzone było tylko i wyłącznie w sprawie odmowy udzielenia informacji publicznej - postanowień Umowy. Postępowanie dotyczyło tylko tej części wniosku, która nie mogła zostać zrealizowana z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy.

Spółka G. S.A. z siedzibą w (...) w piśmie z dnia (...) kwietnia 2015 r. wniosła o oddalenie skargi i oddalenie wniosku dowodowego. Uczestnik wskazał, że umowa stanowi dokument prywatny i nie spełnia kryterium przedmiotowego przewidzianego w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Nawet gdyby uznać, że umowa zawiera informację publiczną to zachodzą podstawy do odmowy jej udostępnienia. Zapisy umowy koncesyjnej zawartej przez G. zostały wynegocjowane przez Spółkę w toku długoletnich negocjacji, a przyjęte w niej rozwiązania organizacyjne, handlowe i finansowe posiadają dla Spółki konkretną, rzeczywistą wartość gospodarczą. Przedmiotowe informacje, nieujawnione do wiadomości publicznej, co do których uczestnik podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności, czego wyraz stanowi zawarcie w § 88 Umowy klauzuli poufności co do całej jej treści i posiadające dla niego wymierną wartość gospodarczą, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna, choć z innych powodów niż w niej podniesione.

Stosownie do przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 782), zwanej dalej u.d.i.p., informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium jest udostępniana na wniosek. Wniosek jest zatem niezbędny, aby można było mówić o żądaniu udostępnienia określonej informacji publicznej.

Oczywiście, w związku z tym, że wolą ustawodawcy było odformalizowanie postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, to taki wniosek nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom. Nie stanowi on bowiem podania w rozumieniu art. 63 k.p.a. i na tym etapie, na jakim następuje udostępnienie informacji publicznej, a zatem dokonanie czynności materialno-technicznej, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej k.p.a. (v. wyrok WSA

w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt II SAB/Gd 50/14).

Nie zachodzi także żadna wątpliwość, co do tego, że choć taki wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie musi na tym etapie spełniać szczególnych wymogów formalnych, to bez wątpienia z wniosku tego musi jednoznacznie wynikać, czego żąda wnioskodawca, co jest przedmiotem jego żądania. Na tej podstawie dokonuje się przecież również oceny, czy przedmiot żądania stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p.

Forma decyzji administracyjnej nakazana jest, zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.,

w razie gdy organ władzy publicznej odmawia żądanej informacji publicznej (v. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 3111/12).

W sprawie niniejszej przedmiotem skargi jest decyzja administracyjna Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) stycznia 2015 r. utrzymująca w mocy własną decyzję tego organu z dnia (...) listopada 2014 r., którą odmówiono udostępnienia Fundacji (...) umowy o budowę i eksploatację Autostrady A1 zawartej pomiędzy spółką G. S.A. a Ministrem Infrastruktury i Rozwoju w dniu (...) września 2008 r. zmienionej i ujednoliconej w dniu (...) grudnia 2008 r.

Z akt sprawy wynika, że Minister Infrastruktury i Rozwoju wszczął w tej sprawie postępowanie administracyjne na skutek wniosku, tj. e-maila D. M. (Prezesa Zarządu Fundacji (...)) z dnia (...) sierpnia 2014 r. Pismo Ministra z dnia (...) sierpnia 2014 r. jednoznacznie wskazuje, że organ, na podstawie art. 61 k.p.a. wszczął - w związku z tym e-mailem z dnia (...) sierpnia 2014 r. - postępowanie w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w postaci umowy o Budowę i Eksploatację Autostrady A1.

Sięgając do treści wniosku (e-maila) z dnia (...) sierpnia 2014 r., który stanowił podstawę wszczęcia przez organ postępowania administracyjnego w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej - nie sposób doszukać się w nim żądania udostępnienia treści umowy o budowę i eksploatację autostrady A1 zawartej pomiędzy Ministrem a G. S.A. w dniu (...) września 2008 r. zmienionej i ujednoliconej w dniu (...) grudnia 2012 r.

Poza innymi żądaniami (których nie dotyczy niniejsza sprawa), w e-mailu tym, jako pierwsze wymienione zostało żądanie udostępnienia informacji: kto, kiedy i na jakiej podstawie prawnej podjął decyzję o odstąpieniu od pobierania opłat od kierowców za przejazd niektórymi odcinkami autostrad płatnych w sierpniu 2014 r. Wnioskodawca zawarł prośbę o przesłanie treści aktu zawierającego tę decyzję lub poinformowanie, że taki akt nie istnieje.

Z akt sprawy wynika, że te informacje zostały udostępnione, albowiem wnioskodawcy przesłano - przy piśmie z dnia (...) września 2014 r. - m.in. właśnie polecenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) sierpnia 2014 r. o czasowym niepobieraniu opłat (czyli żądaną treść aktu zawierającego "decyzję" o odstąpieniu od pobierania opłat).

Wniosek strony (e-mail z dnia (...) sierpnia 2014 r.) nie zawiera żądania udostępnienia treści umowy o budowę i eksploatację autostrady A1 zawartej pomiędzy Ministrem a G. S.A. w dniu (...) września 2008 r. zmienionej i ujednoliconej w dniu (...) grudnia 2012 r.

Takiego żądania, które mogłoby stanowić podstawę wszczęcia w dniu (...) sierpnia 2014 r. postępowania administracyjnego w sprawie odmowy udostępnienia przedmiotowej umowy nie stanowi także drugi e-mail Prezesa Zarządu Fundacji, tj. e-mail z dnia (...) sierpnia 2014 r., albowiem wystosowany został on jedynie w nawiązaniu do wcześniejszego pisma Ministra Infrastruktury i Rozwoju z tego samego dnia ((...) sierpnia 2014 r.), którym organ wszczął postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia umowy. Poza tym, wnioskodawca w piśmie tym informuje jedynie, z powołaniem się na treść pisma wszczynającego postępowanie, o tym, że stroną jest Fundacja (...), a nie D. M.

Z akt sprawy wynika, że Minister Infrastruktury i Rozwoju, wszczynając w tej sprawie postępowanie administracyjne, wyszedł poza zakres przedmiotowy wniosku (e-maila) Fundacji (...) z dnia (...) sierpnia 2014 r., który nie zawierał żądania udostępnienia umowy, o której mowa wyżej.

W sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej, nie jest rolą podmiotu, do którego składany jest wniosek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, rozszerzanie jego zakresu, interpretowanie jego treści i doszukiwanie się żądań, których wprost nie wyrażono. Rolą podmiotu, do którego złożono wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie jest kreowanie przedmiotu postępowania (wskazywanie tego przedmiotu za wnioskodawcę).

Brak wyraźnego i jednoznacznego sformułowania w e-mailu z dnia (...) sierpnia 2014 r. żądania udostępnienia umowy o budowę i eksploatację autostrady A1 zawartej pomiędzy spółką G. S.A. a Ministrem Infrastruktury i Rozwoju w dniu (...) września 2008 r. zmienionej i ujednoliconej w dniu (...) grudnia 2008 r., powodował, że tryb u.d.i.p. w tym zakresie nie mógł zostać uruchomiony, a tym samym ustawa ta nie mogła w tym zakresie zostać zastosowana.

W sprawie niniejszej, Minister Infrastruktury i Rozwoju bez jednoznacznego i wyraźnego żądania Fundacji (...) w e-mailu z dnia (...) sierpnia 2014 r. bezpodstawnie wszczął postępowanie administracyjne w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej w postaci umowy o budowę i eksploatację Autostrady A1 i wydał decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia tej umowy.

Działaniem takim Minister Infrastruktury i Rozwoju rażąco naruszył przepis art. 16 u.d.i.p., zgodnie z którym, odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji, w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. i art. 104 k.p.a. Zaszła tym samym przyczyna określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowiąca podstawę wyeliminowania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. Z tych względów Sąd nie odnosił się do zarzutów skargi. Sąd podkreśla jednocześnie, w nawiązaniu do wniosku dowodowego strony, że nie było podstaw do jego odrębnego rozpoznania, albowiem przed wydaniem wyroku Sąd zapoznał się z treścią nadesłanej przez organ do Sądu umowy o budowę i eksploatację autostrady A1.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 wyroku Sąd oparł na przepisie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W punkcie 3 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.