Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2735997

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 17 października 2018 r.
II SA/Wa 276/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Góraj.

Sędziowie WSA: Iwona Dąbrowska, Adam Lipiński (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2018 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w (...) z dnia (...) stycznia 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy mianowania na stopień wojskowy postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w (...) w dniu (...) stycznia 2018 r. wydał decyzję nr (...) w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Wojskowego Komendanta Uzupełnień (...) z dnia (...) grudnia 2017 r. nr (...) o odmowie wystąpienia z wnioskiem o mianowanie A. N. w celu zrównania stopnia wojskowego z posiadanym stopniem policyjnym.

Wskazana decyzja została wydana na podstawie art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.), § 20 ust. 2 i § 24 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 kwietnia 2010 r. w sprawie mianowania na stopnie wojskowe (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 307 z późn. zm.) oraz art. 76a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1430 z późn. zm.).

W dniu (...) listopada 2017 r. A. N. wniósł do Wojskowego Komendanta Uzupełnień (...) wniosek o zrównanie posiadanego stopnia policyjnego do stopnia wojskowego. Wnioskodawca załączył akt mianowania na stopień starszego sierżanta Policji. Nadmienił, że od (...) do (...) listopada 2017 r. odbywał szkolenia rezerwy, złożył też wniosek o uczestnictwo w ćwiczeniach.

Wojskowy Komendant Uzupełnień (...) decyzją z dnia (...) grudnia 2017 r. nr (...) odmówił wystąpienia z wnioskiem o mianowanie w celu zrównania stopnia posiadanego tj. stopnia policyjnego starszego sierżanta policji na stopień wojskowy starszego sierżanta.

Wymieniony wniósł odwołanie od ww. decyzji oraz nadmienił, że odbywał ćwiczenia wojskowe w JW (...) do uczestnictwa w których wyraził akces w trybie ochotniczym. Podniósł, że posiada stopień policyjny starszego sierżanta.

W treści decyzji z dnia (...) stycznia 2018 r. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w (...) podniósł, że szer. rez. A. N. w okresie od (...) sierpnia 1992 r. do (...) września 1993 r. pełnił kandydacką służbę na żołnierza zawodowego w Szkole (...) na stanowisku (...). Od (...) września 1993 r. do dnia (...) lutego 1994 r. odbywał zasadniczą służbę wojskową w JW (...) gdzie uzyskał specjalność wojskową (...) (obsługa magazynu) na stanowisku (...). W dniu (...) lutego 1994 r. został przeniesiony do rezerwy po odbyciu zasadniczej służby wojskowej w stopniu szeregowego.

W dniu (...) listopada 2017 r. złożył u Wojskowego Komendanta Uzupełnień (...) wniosek o odbycie ćwiczeń wojskowych w trybie ochotniczym w JW. (...) w (...). W tym samym dniu żołnierzowi rezerwy nadano przydział mobilizacyjny w korpusie szeregowych do jednostki wojskowej do której zgłosił się do ochotniczego odbycia ćwiczeń wojskowych.

Żołnierz rezerwy miał nadany przydział mobilizacyjny w korpusie szeregowych i w takim stopniu odbywał ćwiczenia wojskowe na które został powołany w trybie ochotniczym.

Stanowisko służbowe na jakie wnoszący odwołanie został wyznaczony to stanowisko o stopniu etatowym szeregowy/starszy szeregowy. Zgodnie z § 19 rozporządzenia MON w sprawie mianowania na stopnie wojskowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 307 z późn. zm.) - na stopień starszego szeregowego (starszego marynarza) można mianować szeregowego (marynarza), który:

1) posiada co najmniej wykształcenie gimnazjalne i przygotowanie zawodowe lub kwalifikacje (uprawnienia) przydatne dla Sił Zbrojnych;

2) w czasie odbywania ćwiczeń wojskowych osiągał bardzo dobre wyniki w szkoleniu i wykonywaniu zadań służbowych oraz dyscyplinie wojskowej".

Zdaniem organu A. N. mógł być mianowany na stopień starszego szeregowego jeśli spełniałby powyższe kryteria.

Zgodnie z art. 76a ust. 2 ww. ustawy osobę, o której mowa w ust. 1, powołaną na jej wniosek lub za jej zgodą do odbycia ćwiczeń wojskowych lub pełnienia służby przygotowawczej, okresowej służby wojskowej lub służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, mianuje się na odpowiedni stopień wojskowy na zasadach określonych dla żołnierzy rezerwy w czasie odbywania tych ćwiczeń lub pełnienia tej służby, jeśli spełnia warunki do tego mianowania.

Organ zaznaczył, że zgodnie z § 20 ust. 2 rozporządzenia MON w sprawie mianowania na stopnie wojskowe na pierwszy stopień wojskowy w korpusie podoficerów mianuje się szeregowego (marynarza) i starszego szeregowego (starszego marynarza) po zdaniu egzaminu na podoficera, a w przypadku żołnierza pełniącego służbę przygotowawczą - po zdaniu egzaminu na podoficera i odbyciu ćwiczeń wojskowych w wymiarze co najmniej siedmiu dni.

Zdaniem organu zgodnie ze skazanymi przepisami, żołnierz rezerwy nie może zostać mianowany na pierwszy stopień w korpusie podoficerów ponieważ z danych zawartych w ewidencji wojskowej nie wynika, że posiada on zdany egzamin na podoficera. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w (...) stwierdził, że żołnierz rezerwy nie spełnia przesłanek określonych w podanych powyżej przepisach prawa.

A. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję z dnia (...) stycznia 2018 r. domagając się jej uchylenia.

Skarżący nadmienił, że posiada stopień starszego sierżanta, na który mianował go Komendant (...) Policji rozkazem personalnym z dnia (...) lipca 1999 r. nr (...). Nadmienił, że szkolenie w Jednostce Wojskowej (...),(...) Pułku (...) ukończył z wynikiem bardzo dobrym. Nadmienił, że posiada etat "podoficerski" ekspedytora w JW (...) w (...) oraz badania lekarskie z kwalifikacją - zdolny do zawodowej służby wojskowej kat. A.

Organ wniósł o oddalenie skargi, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) dalej: p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r.

- Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja wydana w przedmiocie odmowy wystąpienia z wnioskiem o mianowanie na stopień wojskowy w celu zrównania stopnia wojskowego z posiadanym stopniem policyjnym.

Zgodnie z art. 76 ust. 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1430) na stopnie wojskowe szeregowych i podoficerów mianuje Minister Obrony Narodowej lub organy wojskowe, którymi są: Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, dowódca rodzaju Sił Zbrojnych, Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej, Dowódca Garnizonu (...), terenowe organy administracji wojskowej oraz inni dowódcy jednostek wojskowych, co najmniej od szczebla pułku (równorzędni).

Zgodnie z art. 76a ust. 1 ww. ustawy osobę posiadającą stopień policyjny, powołaną na jej wniosek lub za jej zgodą do odbycia ćwiczeń wojskowych lub pełnienia służby przygotowawczej, okresowej służby wojskowej lub służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, można mianować na stopień wojskowy określony dla stanowiska służbowego, na które została wyznaczona, równorzędny z posiadanym stopniem w odpowiedniej służbie, jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych. Osobę posiadającą stopień policyjny, powołaną na jej wniosek lub za jej zgodą do odbycia ćwiczeń wojskowych lub pełnienia służby przygotowawczej, okresowej służby wojskowej lub służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, mianuje się na odpowiedni stopień wojskowy na zasadach określonych dla żołnierzy rezerwy w czasie odbywania tych ćwiczeń lub pełnienia tej służby, jeśli spełnia warunki do tego mianowania (art. 76a ust. 2 ww. ustawy).

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z przedstawionej regulacji nie można wywodzić obowiązku organu do wystąpienia z wnioskiem o mianowanie na stopień wojskowy. Także po stronie osoby wnoszącej o mianowanie, nie powstaje uprawnienie do żądania konkretnego zachowania organu w tym zakresie.

Decyzja wydana w przedmiocie odmowy wystąpienia z wnioskiem o mianowanie w celu zrównania stopnia wojskowego z posiadanym stopniem policyjnym, nie jest decyzją administracyjną, która może podlegać kontroli sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie ma zatem podstawy prawnej do sprawowania kontroli nad tego typu aktem.

Kontrolę aktów administracyjnych tego typu przez sądy administracyjne wyłącza również brzmienie art. 5 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne nie są bowiem właściwe w sprawach: odmowy mianowania na stanowiska lub też powołania do pełnienia funkcji. Zdaniem składu Sądu, decyzję o odmowie wystąpienia z wnioskiem o mianowanie w celu zrównania stopnia wojskowego z posiadanym stopniem policyjnym, można zaliczyć do zakresu pojęciowego objętego wyłączeniem zawartym w art. 5 pkt 3 p.p.s.a.

Z powyższych względów wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w (...) jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Nadmienić należy, że sprawa została skierowana do rozpoznania na rozprawę w składzie trzy osobowym, ponieważ żadna sprawa tego typu (odmowa wystąpienia z wnioskiem o mianowanie w celu zrównania stopnia wojskowego z posiadanym stopniem policyjnym) nie była dotąd przedmiotem rozpoznania przez sądy administracyjne.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.