Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2865820

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 7 czerwca 2019 r.
II SA/Wa 2298/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa.

Sędziowie WSA: Sławomir Antoniuk, Asesor Joanna Kruszewska-Grońska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) października 2018 r. nr (...) w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z (...) października 2018 r. nr (...) Komendant Główny Policji (dalej: "KGP", "organ II Instancji", "organ odwoławczy"), mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.; dalej: "k.p.a."), a także art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r. poz. 284; dalej: "u.b.a."), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) (dalej: "KWP", "organ I instancji") z (...) maja 2018 r. nr (...) cofającą M. M. (dalej: "skarżący") pozwolenie na broń palną myśliwską.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach sprawy.

Po wpłynięciu do KWP informacji, że skarżący, który przebywał na zamkniętym leczeniu z alkoholizmu, pod wpływem alkoholu jeździ do lasu i strzela tam z broni palnej, organ I instancji w dniu (...) października 2017 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. W toku postępowania KWP zgromadził następujące dowody:

* pismo ze Związku Leśników Polskich przy Nadleśnictwie (...) wskazujące, że w środowisku leśników skarżący posiada bardzo dobrą opinię. Nigdy nie zauważono, aby na służbie lub podczas polowania spożywał alkohol. Nie stwierdzono również, by kiedykolwiek lekceważył przepisy i zasady bezpiecznego posługiwania się bronią;

* pismo Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w (...) wraz z materiałami z przeprowadzonych czynności służbowych w sprawie dotyczącej spożywania przez skarżącego alkoholu, pod wpływem którego używał broni palnej. Z materiałów tych, zawierających m.in. sprawozdanie oraz oświadczenia osób związanych z leśnictwem i łowiectwem, wynika, iż nie odnotowano, aby skarżący znajdował się pod wpływem alkoholu, pełniąc służbę jako Komendant Posterunku Straży Leśnej oraz podczas polowania. Natomiast przebywał na Oddziale Leczenia Zespołów Abstynencyjnych w okresie od (...) do (...) września 2017 r.;

* protokoły przesłuchania świadków z listopada 2017 r. na okoliczność nadużywania przez skarżącego alkoholu i dysponowania bronią pod jego wpływem, w których żaden ze świadków nie potwierdził, aby posiadanie przez skarżącego broni stanowiło zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego oraz, by dysponując nią, znajdował się w stanie nietrzeźwości.

Ponadto, mając jednak wątpliwości odnośnie zdolności skarżącego do posługiwania się bronią, w oparciu o art. 15 ust. 5 u.b.a. organ I instancji wezwał skarżącego do poddania się badaniom: lekarskiemu i psychologicznemu oraz przedstawienia wydanych na ich podstawie orzeczeń. W odpowiedzi na to wezwanie Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w (...) przesłała organowi pozytywne dla skarżącego orzeczenia z (...) listopada 2017 r.: lekarskie nr (...) i psychologiczne nr (...) odwołał się od tych orzeczeń do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w (...) (dalej: "WOMP") i wyniku ponownych badań wydano negatywne dla skarżącego orzeczenia, tj. orzeczenie psychologiczne z (...) grudnia 2017 r. nr (...), w którym stwierdzono, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. i nie może dysponować bronią oraz orzeczenie lekarskie z (...) stycznia 2018 r. nr (...), według którego należy on do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 u.b.a. i nie może dysponować bronią.

W dniu (...) lutego 2018 r. do organu I instancji wpłynął wniosek skarżącego (reprezentowanego przez adwokata R. B.) o dopuszczenie dowodu z następujących dokumentów:

* aktualnego zaświadczenia z (...) stycznia 2018 r. sporządzonego przez lekarza psychiatrę T. P., lekarza specjalistę psychoterapii uzależnień A. G. i psychologa A. B.,

* badań lekarskich z (...) stycznia 2018 r. przeprowadzonych w Medycznym Laboratorium Diagnostyki we (...) na okoliczność braku uzależnienia skarżącego od alkoholu, jak również braku przesłanek do rozpoznania zespołu uzależnienia, spowodowanego używaniem alkoholu.

Postanowieniem z (...) lutego 2018 r. KWP odmówił uwzględnienia żądania w zakresie zgłoszonych wniosków dowodowych, stwierdzając, iż w świetle uzyskanych przez skarżącego ostatecznych negatywnych dla niego orzeczeń, przeprowadzenie tych dowodów jest bezzasadne.

Następnie pismem z (...) marca 2018 r. skarżący wystąpił do organu I instancji z wnioskiem o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu zakończenia postępowania kontrolnego prowadzonego przez Wojewodę Śląskiego w trybie art. 15i u.b.a. wobec wystąpienia - zdaniem skarżącego - nieprawidłowości podczas wydawania orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego w trybie odwoławczym. Nadto skarżący wniósł o doręczenie mu odwołań wniesionych przez KWP od orzeczeń wydanych I instancji, a także przesłuchania go na okoliczność badań lekarskich i psychologicznych przeprowadzonych w trybie odwoławczym wobec uzasadnionych podejrzeń co do ich nieprawidłowości. Postanowieniem z (...) marca 2018 r. organ I instancji odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską z uwagi na brak zaistnienia przesłanek z art. 97 § 1 k.p.a. oraz art. 98 § 1 k.p.a. Natomiast w piśmie z (...) marca 2018 r. KWP wyjaśnił skarżącemu, że przepisy k.p.a. nie przewidują możliwości przesyłania kopii dokumentów na żądanie strony lub jej pełnomocnika. Jednocześnie powołał się na treść art. 73 k.p.a.

Pismem z (...) kwietnia 2018 r. skarżący zażądał skierowania na badania, o których mowa w art. 15 ust. 3 u.b.a. KWP postanowieniami z (...) kwietnia 2018 r. odmówił uwzględnienia ww. żądania oraz odmówił przesłuchania skarżącego na okoliczność przebiegu badań lekarskich i psychologicznych w trybie odwoławczym. W tym samym dniu, tj. (...) kwietnia 2018 r. organ I instancji otrzymał ze (...) Urzędu Wojewódzkiego w (...) informację, że wniosek skarżącego o przeprowadzenie kontroli wykonania badań lekarskich i psychologicznych w trybie odwoławczym jest bezpodstawny, ponieważ nie wynika z niego, aby w procedurze badań zaistniały nieprawidłowości, które skutkowałyby koniecznością zarządzenia kontroli doraźnej wykonywania i dokumentowania badań przeprowadzonych w WOMP.

W piśmie z (...) kwietnia 2018 r. skarżący ponowił wnioski o skierowanie go na badania lekarskie i psychologiczne oraz przesłuchanie go na okoliczność przeprowadzonych badań w trybie odwoławczym w związku z uzasadnionymi podejrzeniami co do ich nieprawidłowości. Postanowieniami z (...) maja 2018 r. organ I odmówił uwzględnienia przedmiotowych wniosków.

Decyzją z (...) maja 2018 r. KWP cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską, podnosząc, iż nie posiada on zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią, co stwierdzono w oparciu o wydane w II instancji orzeczenia: lekarskie i psychologiczne.

W dniu (...) czerwca 2018 r. do organu I instancji wpłynęło pismo skarżącego, w którym domagał się sporządzenia kserokopii całych akt i doręczenia ich na adres jego kancelarii w celu zajęcia stanowiska w sprawie i złożenia ewentualnych dalszych wniosków dowodowych. W odpowiedzi (udzielonej pismem z (...) czerwca 2018 r.) KWP poinformował skarżącego, powołując się na art. 73 k.p.a., że przepisy k.p.a. nie przewidują możliwości sporządzania kopii akt i przesyłania ich stronie postępowania.

W odwołaniu od decyzji KWP z (...) maja 2018 r. skarżący zarzucił naruszenie przepisów k.p.a., a mianowicie art. 8, art. 10 § 1 w związku z art. 73 § 1 i 2 k.p.a. poprzez całkowicie nieuzasadnioną odmowę doręczenia stronie kopii odwołań wraz z uzasadnieniem od orzeczeń (lekarskiego i psychologicznego), a także art. 74 § 2 k.p.a. poprzez brak wydania postanowienia w tym przedmiocie. Według skarżącego, organ I instancji naruszył też art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów oraz niedopełnienie obowiązku należytego i wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego.

Powołaną na wstępie decyzją KGP utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, nie znajdując podstaw do uwzględniania odwołania.

W uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej organ odwoławczy podzielił stanowisko KWP. Wezwanie skarżącego do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych na ich podstawie orzeczeń zainicjowane zostało uzyskaniem informacji, że pod wpływem alkoholu jeździ do lasu i strzela tam z broni palnej, a także, że przebywał na oddziale Leczenia Zespołów Abstynenckich. Okoliczności te zasadnie wzbudziły wątpliwości organu I instancji co do zdolności psychofizycznej skarżącego do dysponowania bronią, a działanie tego organu odpowiadało dyspozycji art. 15 ust. 5 u.b.a. KGP podkreślił, iż negatywne orzeczenia: psychologiczne i lekarskie jednoznacznie uniemożliwiają dalsze posiadanie przez skarżącego pozwolenia na broń palną myśliwską, a tym samym, po ich uzyskaniu organy Policji zobowiązane były do cofnięcia pozwolenia na broń. Jeżeli choćby jedno z tych orzeczeń dyskwalifikuje osobę posiadającą pozwolenie na broń, czy to z przyczyn psychologicznych czy zdrowotnych, to prawo do broni nie może być zachowane. W niniejszej sprawie obydwa orzeczenia są negatywne, a jako ostateczne mają wiążący charakter i nie podlegają weryfikacji przez organy Policji.

Na powyższą decyzję KGP z (...) października 2018 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 75 § 1 w związku z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji wyłącznie na dowodach świadczących na niekorzyść strony, tj. na orzeczeniu lekarskim nr (...) z (...) stycznia 2018 r. i orzeczeniu psychologicznym nr (...) z (...) grudnia 2017 r. oraz poprzez nieuwzględnienie wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z aktualnego zaświadczenia z (...) stycznia 2018 r. sporządzonego przez lekarza psychiatrę, lekarza specjalistę psychoterapii uzależnień i psychologa oraz badań lekarskich z (...) stycznia 2018 r. wykonanych w Medycznym Laboratorium Diagnostyki we (...), a także nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony na okoliczność przebiegu przeprowadzonych w toku postępowania odwoławczego badań lekarskich i psychologicznych wobec uzasadnionych i uprawdopodobnionych przez skarżącego nieprawidłowości ich przeprowadzenia, podczas gdy przedmiotem tych dowodów były okoliczności mające znaczenie dla niniejszej sprawy;

2. art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności w celu wyjaśnienia wątpliwości co do aktualności orzeczeń wydanych w postępowaniu odwoławczym wobec ich sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym;

3. art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. poprzez brak dokonania wszechstronnej oceny negatywnych dla strony dowodów, tj. orzeczenia lekarskiego nr (...) z (...) stycznia 2018 r. oraz orzeczenia psychologicznego nr (...) z (...) grudnia 2017 r. w kontekście całego zebranego w toku postępowania materiału dowodowego oraz wszystkich okoliczności sprawy;

4. art. 73 § 1 i 2 w związku z art. 10 § 1 i art. 8 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu zapoznania się z aktami postępowania wskutek przyjęcia, że skarżący nie może żądać sporządzenia i wydania kopii akt sprawy, a jedynie uwierzytelnionych odpisów z tych akt, podczas gdy sporządzenie i wydanie wyłącznie kopii jest dla organu zdecydowanie mniej czasochłonne i obciążające, a w przedmiotowej sprawie organ wyraził gotowość dostarczenia stronie uwierzytelnionych kopii akt, co oznacza, że tym bardziej był w stanie dostarczyć stronie kopie nieuwierzytelnione.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, rozważenie uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie od KGP zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona. Jej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, zaś decyzje organów Policji, wydane w obu instancjach, odpowiadają prawu.

Posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy zaistnieją okoliczności oraz spełnione zostaną warunki ustawowe stanowiące podstawę jego wydania (vide uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09; publ. ONSA i WSA z 2010 r. Nr 1, poz. 5).

Poza wypadkami określonymi w omawianej ustawie nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Prawodawca ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg wymogów, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, zaś w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała - aby mogła z niego nadal korzystać. Określone w ustawie zasady nabycia oraz realizacji uprawnienia do posiadania broni zobowiązują właściwe organy do ścisłej kontroli ich przestrzegania oraz do stanowczej reakcji w przypadkach ich naruszenia.

W przedmiotowej sprawie KWP, po otrzymaniu pisma informującego o leczeniu skarżącego z alkoholizmu oraz o jego zachowaniach pod wpływem alkoholu z użyciem broni, prawidłowo zobowiązał go do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz przedstawienia wydanych orzeczeń. Doszło bowiem do ujawnienia okoliczności, o których mowa w art. 15 ust. 5 u.b.a., czyli dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż skarżący jako posiadacz pozwolenia na broń należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4 art. 15 u.b.a.

W toku prowadzonego postępowania administracyjnego - co jest bezsporne między stronami - organy Policji uzyskały dwa negatywne, wydane w trybie odwoławczym, a więc ostateczne orzeczenia:

* psychologiczne nr (...) z (...) grudnia 2017 r., wystawione przez upoważnioną do wykonywania badań psychologicznych psycholog mgr A. S., stwierdzające, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. i nie może dysponować bronią,

* lekarskie nr (...) z (...) stycznia 2018 r., wystawione przez upoważnionego do wykonywania badań lekarza Reginę Wróbel, wskazujące, iż skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 u.b.a. i nie może dysponować bronią.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 u.b.a. pozwolenia na broń nie wydaje się osobom:

- z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1878), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej (pkt 2);

- wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego (pkt 3);

- uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych (pkt 4).

Natomiast w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Decyzja wydana na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. ma charakter związany, co oznacza, że spełnienie dyspozycji tego przepisu, czyli zaistnienie któregokolwiek z przypadków określonych w pkt 2 - 6 art. 15 ust. 1 u.b.a. nie pozostawia organom Policji prawa wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy, lecz obliguje je do zastosowania wskazanej w tym przepisie sankcji, tj. cofnięcia pozwolenia na broń.

W świetle przepisów ściśle reglamentujących posiadanie broni, nie może być również żadnych wątpliwości co do zdolności psychofizycznej jej dysponenta. Osoba uprawniona do posiadania broni musi legitymować się orzeczeniem lekarskim oraz orzeczeniem psychologa, potwierdzającymi brak istnienia przeciwskazań do dysponowania bronią palną. Nie może posiadać pozwolenia na broń osoba, co do której chociażby jedno z wyżej wskazanych orzeczeń nie potwierdziło braku przeciwskazań do dysponowania bronią, nawet gdyby osoba ta spełniała wszystkie pozostałe przesłanki do dysponowania bronią, określone w ustawie o broni i amunicji.

Przepisy art. 15a-15 h u.b.a. oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenie na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. z 2015 r. poz. 2210) w sposób holistyczny (całościowy) normują sposób ustalania stanu tak psychicznego, jak i fizycznego pozwalającego na posługiwanie się bronią.

Stosownie do 15b ust. 1 pkt 2 u.b.a. badanie lekarskie przeprowadza lekarz, który (m.in.) posiada specjalizację w dziedzinie: chorób wewnętrznych, medycyny ogólnej, medycyny rodzinnej, medycyny pracy, medycyny przemysłowej, medycyny transportu, medycyny lotniczej, medycyny kolejowej, medycyny morskiej i tropikalnej lub medycyny sportowej. Lekarz R. W. posiada specjalizację medycyny pracy, zatem spełnia określone ustawowo wymogi do wykonywania badań i orzekania w sprawie zdolności psychofizycznej osób ubiegających się o broń lub posiadających już takie pozwolenie. Jest również wpisana do rejestru lekarzy upoważnionych do przeprowadzania badań lekarskich i wydawania orzeczeń lekarskich, o których mowa w art. 15b ust. 1 pkt 4 u.b.a., prowadzonego przez KWP pod nr (...), co jednoznacznie potwierdza jej kompetencje.

Według art. 15c ust. 1 pkt 1 u.b.a. badanie psychologiczne przeprowadza psycholog, który (m.in.) posiada dyplom magistra psychologii. Mgr A. S. jest psychologiem, zatem spełnia ustawowe wymogi do wykonywania badań psychologicznych i orzekania o zdolności psychologicznej osób ubiegających się o broń lub posiadających już takie pozwolenie. Ponadto jest wpisana do rejestru psychologów upoważnionych do przeprowadzania badań psychologicznych i wydawania orzeczeń psychologicznych, o których mowa w art. 15c ust. 1 pkt 4 u.b.a., prowadzonego przez KWP pod nr (...), co jednoznacznie potwierdza jej kompetencje.

Zatem nie ulega wątpliwości, iż przedmiotowe negatywne dla skarżącego orzeczenia: lekarskie i psychologiczne zostały wydane odpowiednio przez lekarza upoważnionego oraz psychologa upoważnionego do przeprowadzanie takich badań i wydawania orzeczeń i brak jest powodów do zaprzeczenia temu twierdzeniu.

Zgodnie z art. 15h ust. 7 u.b.a. orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne.

Organy Policji nie są uprawnione do oceny przyczyn, dla których upoważniony lekarz lub upoważniony psycholog orzekł o braku zdolności do dysponowania przez stronę bronią, tzn. które z wymaganych do wydania orzeczenia badań cząstkowych miało wpływ na jego treść. Nie mają również kompetencji do weryfikowania zasadności wydania osobie ubiegającej się o broń lub broń już posiadającej orzeczenia o określonej treści, ani też do wyjaśniania rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi przez lekarzy albo psychologów w I, jak i w II instancji.

Wszelka dokumentacja badań, na podstawie których lekarz czy psycholog wydał swoje orzeczenie, pozostaje w dyspozycji tych orzeczników i podlega - podobnie jak ich praca - kontroli i nadzorowi właściwego wojewody, w myśl art. 15i u.b.a. Także sądy administracyjne nie mogą weryfikować orzeczeń lekarskich czy psychologicznych w sprawach dotyczących pozwolenia na broń palną, zaś sprawowanie przez te sądy kontroli wobec zaskarżonych decyzji dotyczących dysponowania bronią palną, sprowadza się jedynie do kontroli tych decyzji pod względem ich zgodności z obowiązującym w czasie ich wydania prawem. Oznacza to, że Sąd uprawniony jest do oceny, czy orzeczenie wydał uprawniony podmiot, jak również kwestii materialnoprawnych związanych z rodzajem orzeczenia, tj. czy orzeczenie lekarskie zostało wydane przez uprawnionego lekarza, a orzeczenie psychologiczne - uprawnionego psychologa. Takiej oceny Sąd dokonał i stwierdził, że oba orzeczenia wydane zostały przez podmioty upoważnione. Sąd - podobnie jak organy Policji - nie posiada kompetencji do dokonywania oceny dokumentacji medycznej, rzetelności przeprowadzanych badań, czy też prawidłowości wyprowadzanych z nich wniosków w zakresie określonych schorzeń, bowiem nie dysponuje konieczną w tym zakresie wiedzą medyczną.

Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego, podkreślić należy, że nawet dysponując dokumentacją medyczną dołączoną do akt przez pełnomocnika skarżącego, organ Policji nie może zweryfikować prawidłowości przedstawionego w niej rozpoznania ze stanami chorobowymi oraz zaburzeniami funkcjonowania psychologicznego zawartymi rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2005 r. w sprawie wykazu stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń i rejestracji broni (Dz. U. z 2006 r. Nr 2, poz. 14) wydanego na podstawie art. 15 ust. 9 u.b.a.

Jak już wcześniej wskazano, podmiotem uprawnionym do kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych oraz wydawania orzeczeń lekarskich lub psychologicznych jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego (vide art. 15i u.b.a.). Ustawodawca nie wskazał w jakich sytuacjach bądź na wiosek jakiego podmiotu wojewoda zobligowany jest do przeprowadzenia ww. kontroli. Nie określił też formy rozstrzygnięcia odmawiającego podjęcia kontroli. W niniejszej sprawie Wojewoda (...) odmówił skarżącemu podjęcia czynności kontrolnych w formie pisemnej i zdaniem Sądu było to legalne, bowiem przepisy u.b.a. nie przewidują dla tego działania szczególnej formy.

Zaakcentować należy, iż w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na broń istnieje szczególne ograniczenie dowodowe. Mianowicie to, czy dana osoba należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 u.b.a., może być stwierdzone jedynie na podstawie orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego wydanego przez upoważnione osoby i w określonym trybie. Nie jest więc dopuszczalne przeprowadzenie dowodu przeciwko ostatecznemu orzeczeniu lekarskiemu czy psychologicznemu wydanemu w oparciu o powołane wyżej regulacje. Tym samym organ nie mógł uwzględnić złożonych w toku postępowania administracyjnego dokumentów w postaci zaświadczenia z 26 stycznia 2018 r. (sporządzonego przez lekarza psychiatrę T. P., lekarza specjalistę psychoterapii uzależnień A. G. i psychologa A.B.) oraz korzystnych dla skarżącego badań lekarskich z (...) stycznia 2018 r. przeprowadzonych w Medycznym Laboratorium Diagnostyki we (...), które nie posiadały waloru ostateczności w rozumieniu przepisów u.b.a. Organ Policji nie mógł również uwzględnić wniosku dowodowego o przesłuchanie skarżącego na okoliczność badań lekarskich i psychologicznych przeprowadzonych w trybie odwoławczym wobec uzasadnionych podejrzeń co do ich nieprawidłowości, skoro nie posiada uprawnień do weryfikacji tych orzeczeń. Z kolei wobec uzyskania ostatecznych - bo wydanych w trybie odwoławczym - orzeczeń, nie było podstaw do skierowania skarżącego na ponowne badania lekarskie i psychologiczne.

Nie jest również skuteczny zarzut niewykonania na żądanie pełnomocnika skarżącego kserokopii całości akt postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską w celu zajęcia stanowiska w sprawie i złożenia ewentualnych dalszych wniosków dowodowych. Z treści art. 73 § 1 k.p.a. nie można wyprowadzić obowiązku kserowania całości akt administracyjnych w sytuacji gdy skarżący - jak w niniejszej sprawie - jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika z wyboru i nie zachodzi żadna nadzwyczajna sytuacja odnośnie stanu zdrowia, ograniczonych możliwości finansowych czy trudności w dotarciu do siedziby organu. Nadto dostrzec wypada, iż niespełnienie przedmiotowego żądania przez organ nie wywołało żadnych negatywnych skutków dla skarżącego. Złożył bowiem w ustawowym terminie odwołanie od decyzji KWP, jak również zgłaszał liczne wnioski dowodowe, które organ załatwiał w formie procesowej. Także z uzasadnienia uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 października 2018 r., sygn. akt I OPS 1/18 nie wynika bezwzględny obowiązek wydawania stronie kserokopii dokumentów z akt sprawy, lecz chodzi o wykluczenie przypadków nieuzasadnionej odmowy w tym zakresie. W ww. uchwale wskazano, że "Oczywiście odmowa wydania kopii z akt sprawy może być też usprawiedliwiona w sytuacji, gdy strona w sposób oczywisty i świadomy nadużywa prawa wynikającego z art. 73 § 1 k.p.a." Zdaniem tut. Sądu, z takim właśnie przypadkiem mamy do czynienia w sytuacji, gdy profesjonalny pełnomocnik z wyboru skarżącego domaga się skserowania całych akt administracyjnych, i to w taki sposób, aby mógł zająć stanowisko w sprawie i ewentualnie zgłosić wnioski dowodowe, bez żadnych ku temu nadzwyczajnych powodów (tj. nadzwyczajnych utrudnień). Trudno nie podzielić poglądu, iż kopiowanie akt na każde żądanie stron bądź ich pełnomocników spowoduje dysfunkcję pracy organu administracji publicznej.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia tak prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W ocenie Sądu, organy Policji obu instancji prawidłowo zbadały wszelkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa (art. 8 k.p.a.), a uzasadnienia decyzji wydanych w obu instancjach odpowiadają wymogom z art. 107 § 3 k.p.a.

Nadto w kontekście zastosowania przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 u.b.a. do poczynionych ustaleń faktycznych, organy Policji jednoznacznie i precyzyjnie wyjaśniły, dlaczego - w świetle ww. przepisów - zaszły obligatoryjne podstawy do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.