Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2072919

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 27 maja 2016 r.
II SA/Wa 2213/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.).

Sędziowie WSA: Ewa Grochowska-Jung, Andrzej Góraj.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2016 r. sprawy ze skargi R. W. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w (...) z dnia (...) października 2015 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej i inwalidztwa

1.

oddala skargę w części dotyczącej ustalenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej,

2.

odrzuca skargę w pozostałym zakresie.

Uzasadnienie faktyczne

Centralna Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. (dalej jako CWKL) orzeczeniem z dnia (...) października 2015 r. nr (...), na podstawie § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r. poz. 1013) oraz § 12 pkt 1 i § 30 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80 z późn. zm. - dalej jako rozporządzenie z dnia 8 stycznia 2010 r.), utrzymała w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. (dalej jako RWKL w S.) z dnia (...) czerwca 2015 r. nr (...) wydane w sprawie zdolności (...) R. W. do pełnienia zawodowej służby wojskowej, inwalidztwa oraz związku stwierdzonych chorób i ułomności z czynna służbą wojskową.

W uzasadnieniu powyższego orzeczenia CWKL wskazała, iż RWKL w S. działając na skierowanie Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr (...) w Z. przeprowadziła postępowanie orzecznicze i w dniu (...) czerwca 2015 r. wydała orzeczenie w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej (...) R. W. RWKL w S. orzekła kategorię N- Zał.1 Grupa II - trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej, rozpoznając w grupie schorzeń powodujących niezdolność do służby wojskowej:

A. Schorzenia powodujące niezdolność do służby wojskowej:

1. Przewlekła, pourazowa niestabilność stawu kolanowego lewego na podłożu całkowitego uszkodzenia więzadła krzyżowego przedniego u osoby z zaawansowaną chonodromalacją powierzchni stawowej upośledzająca sprawność ruchową - § 77 pkt 6 i 10 (w orzeczeniu pkt 8.1).

2. Przewlekły, okresowo zaostrzający się zespół bólowy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego na podłożu wielopoziomowej dyskopatii i zmian zwyrodnieniowych leczony operacyjnie mikrodiscektomią na poziomie L5-S1- § 62 pkt 2, § 3 pkt 1, § 34 pkt 6, § 34 pkt 11 (w orzeczeniu pkt 8.2).

B. W grupie schorzeń współistniejących:

3. Przebyte wygojone skręcenie stawu kolanowego lewego bez następstwa - § 77 pkt 5,

4. Tatuaż ramienia lewego - § 2 pkt 8,

5. Blizna szyi - § 3 pkt 1,

6. Braki u uzębieniu - § 24 pkt 1.

Kategoria zdolności do zawodowej służby wojskowej:

Kategoria N -Zał. 1 Grupa II-Trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej.

Związek poszczególnych chorób i ułomności z czynną służbą wojskową:

Schorzenie wymienione w pkt 3 rozpoznania pozostaje w związku ze służbą wojskową jako następstwo wypadku - podstawa orzeczenie RWKL w S. nr (...). Pozostałe schorzenia nie pozostają w związku ze służbą wojskową.

RWKL orzekła: Kategoria N- Zał. 1 Grupa II- Trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej i zaliczyła orzekanego do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia, żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową oraz żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową, powstałego wskutek wypadku/choroby, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze. Stwierdziła, iż postawione rozpoznanie w ad. pkt 8.1 i 8.2 orzeczenia RWKL w S., zgodnie z rozporządzeniem z dnia 8 stycznia 2010 r. powoduje niezdolność do zawodowej służby wojskowej (ad. pkt 12 orzeczenia).

Od tego orzeczenia orzekany złożył odwołanie do CWKL w W., w którym wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uznanie związku ze służbą wojskową rozpoznań ad. pkt 8.1,2,3 orzeczenia. Orzekany wskazał, iż podczas artroskopowego zabiegu usunięcia uszkodzonego fragmentu łąkotki stawu kolanowego lewego nie stwierdzono innych zmian chorobowych dotyczących tego stawu, co zdaniem orzekanego świadczy o tym, że dopiero późniejsze urazy doprowadziły do ich wystąpienia. Przebyte urazy lewego stawu kolanowego stały się przyczyną schorzenia kręgosłupa w związku z czym powinny prowadzić do uznania związku tego schorzenia ze służbą wojskową. Na poparcie swych twierdzeń orzekany do odwołania dołączył dokumentację medyczną.

CWKL nie znalazła podstaw do uwzględnienia odwołania i powołanym na wstępie rozstrzygnięciem utrzymała zaskarżone orzeczenie w mocy. W motywach podjętego rozstrzygnięcia Centralna Komisja podniosła, iż orzekany pełnił czynną służbę wojskową w okresie od (...) listopada 1992 r. do (...) kwietnia 1994 r. Do urazu stawu kolanowego lewego doszło po raz pierwszy w 1998 r. Jak wynika z Karty Informacyjnej leczenia szpitalnego w Oddziale Chirurgii Urazowej i Ortopedii w W. z dnia (...) marca 1999 r., na skutego tego urazu uszkodzeniu uległa łąkotka przyśrodkowa. Z tego powodu przeprowadzono na ww. w Oddziale (...) Szpitala Wojskowego zabieg artroskopowy lewego stawu kolanowego w trakcie którego usunięto uszkodzony fragment łąkotki przyśrodkowej tego stawu, co zostało ujęte w wydanym przez TWKL w S. orzeczeniu z dnia (...) czerwca 2011 r. nr (...) w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Wówczas TWKL uznała, że wymienione w pkt 8.1 tego orzeczenia rozpoznanie nie pozostaje w związku ze służbą wojskową, czego zainteresowany nie negował i nie złożył odwołania do powyższego orzeczenia. Ponadto w orzeczeniu tym TWKL stwierdziła, że rozpoznanie ad. 8.1, do którego zakwalifikowano § 77 pkt 5 tego orzeczenia, czyni orzekanego niezdolnym do służby na niektórych stanowiskach służbowych, zgodnie z objaśnieniami załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r. W trakcie pełnienia zawodowej służby wojskowej doszło ((...) listopada 2012 r.) do kolejnego urazu, w następstwie którego wykonano badanie MRI stawu ((...) grudnia 2013 r.), w którym stwierdzono bardzo zaawansowane zmiany zwyrodnieniowe, które nie mogły powstać w tak krótkim czasie od urazu (ok. 3 miesiące) a więc należy je wiązać z wcześniej przebytymi urazami tego stawu, które nie pozostają w związku ze służba wojskową.

CWKL podniosła również, analizując dokumentację medyczną wzięła pod uwagę fakt, że orzekany pełnił służbę wojskową od (...) marca 2011 r. Taki czasookres pełnienia zawodowej służby zdaniem CWKL jest zbyt krótki by ujęte w rozpoznaniu ad. 8.2 orzeczenia schorzenie kręgosłupa mogło się w takim stopniu rozwinąć. U orzekanego rozpoznano dyskopatię wielopoziomową. Z dokumentacji medycznej (karta informacyjna pobytu w oddziale neurologicznym szpitala w Wałczu) wynika, że orzekany został hospitalizowany z powodu ostrego zespołu bólowego w związku z rwą kulszowa prawostronną. Z tego powodu trudno wiązać występowanie tego zespołu bólowego, który wystąpił 3 tygodnie przed przyjęciem do oddziału neurologicznego tj. w dniu (...) stycznia 2014 r., z wypadkiem z listopada 2012 r. (ponad rok odstępu). Ponadto w wydanym protokole powypadkowym z dnia (...) maja 2013 r. opisywany jest jedynie uraz lewego stawu kolanowego (z adnotacją o zmianach pourazowych związanych ze starym urazem) natomiast nie ma żadnej dokumentacji, że orzekany doznał jednocześnie urazu kręgosłupa.

W dalszej części uzasadnienia CWKL przedstawiła tryb orzekania w sprawie ustalania związku schorzeń ze służbą wojskową oraz podała przyczyny, z powodu których nie stwierdziła związku stwierdzonych u skarżącego schorzeń i inwalidztwa z pełnioną służbą wojskową. Uznała bowiem, iż przeprowadzone przez Komisję pierwszej instancji postępowanie diagnostyczne i uzyskane wyniki są wiarygodne i przekonujące, w pełni uzasadniają postawione rozpoznania kliniczne. Dlatego w opinii zespołu orzeczniczego CWKL nie było potrzeby przeprowadzania dalszych konsultacji, czy obserwacji szpitalnej. Odwołujący się poza zgłoszeniem sprzeciwu wobec orzeczenia o niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, nie przedstawił dokumentacji, która by dowodziła innego stanu faktycznego niż ustalony orzeczeniem Komisji pierwszej instancji.

Orzeczenie CWKL z dnia (...) października 2015 r. stało się przedmiotem skargi wniesionej przez R.W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżając ww. orzeczenie w całości skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewłaściwe zebranie oraz rozpatrzenie materiału dowodowego i w konsekwencji niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, w szczególności całkowitego pominięcia faktu:

1)

dopuszczenia skarżącego do pełnienia zawodowej służby wojskowej pomimo wcześniejszego urazu łąkotki; stwierdzenia braku związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy pełnieniem służby wojskowej, a rozwojem urazu łąkotki skutkującego stwierdzeniem niezdolności do pełnienia dalszej zawodowej służby wojskowej pomimo, iż w chwili przejścia pozytywnych badań lekarskich takich przeciwwskazań 3 lata wcześniej nie było,

2)

ilości poligonów i ćwiczeń, w których skarżący brał udział w czasie pełnienia zawodowej służby wojskowej,

3)

rodzaju obowiązków wykonywanych przez skarżącego w ramach zawodowej służby wojskowej - w szczególności, czy skarżący jako młodszy strzelec, ze względu na swój uraz, był przydzielany do lżejszych zadań bojowych; czy okresowy sprawdzian sprawności fizycznej był dla skarżącego modyfikowany ze względu na stwierdzone schorzenie; czy udział w poligonach i ćwiczeniach mógł spowodować obciążenie kręgosłupa w takim stopniu, iż ustalone schorzenie, którego nie stwierdzono w chwili kwalifikujących badań lekarskich, jest wynikiem wykonywania obowiązków służbowych,

4)

pominięcie wyniku badań z dnia (...) stycznia 2012 r. w SOR w C., z którego wynika, iż w dniu badania staw kolanowy skarżącego był stabilny i bez cech krwiaka, Z uwagi na podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzanie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, zobowiązanie organów orzekających do powołania biegłych sądowych do oceny stanu zdrowia skarżącego spoza osób będących w zależności od MON.

W uzasadnieniu skargi jej autor zwrócił uwagę na sprzeczność w dokonanych przez Wojskowe Komisje Lekarskie w niniejszej sprawie ustaleniach, podważających wiarygodność i rzetelność ustalonego stanu faktycznego. Zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę przedział czasowy pomiędzy wydaniem orzeczeniami TWKL w S. z dnia (...) czerwca 2011 r. o przyjęciu skarżącego do zawodowej służby wojskowej w stosunku do ustaleń na podstawie badania MRI stawu z dnia (...) lutego 2013 r., stwierdzającego bardzo zaawansowane zmiany zwyrodnieniowe stawu (20 miesięcy od przyjęcia do wojska, a 3 miesiące od wypadku w dniu (...) listopada 2012 r.). Jeżeli bowiem skarżący jako kandydat, pomimo stwierdzonych urazów, został zakwalifikowany jako osoba zdolna do zawodowej służby wojskowej, a po 8 miesiącach doznał poważnej kontuzji w związku z obowiązkami służbowymi, które w konsekwencji doprowadziły do stwierdzenia w orzeczeniu organu I instancji, iż skarżący jest trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej, to schorzenie powstałe na skutek tego urazu powinno mieć związek z pełnioną służbą. W przeciwnym razie powstaje pytanie, dlaczego komisja lekarska dopuściła osobę z takim urazami do pełnienia zawodowej służby wojskowej wiedząc, jakie niesienie za sobą ryzyko związane z czynną służbą wojskową.

W odpowiedzi na skargę CWKL wniosła o odrzucenie skargi w części dotyczącej związku schorzeń ze służbą wojskową i określenia inwalidztwa oraz oddalenie skargi w części dotyczącej zdolności do zawodowej służby wojskowej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.).

Skarga na orzeczenie CWKL z dnia (...) października 2015 r. utrzymujące w mocy orzeczenie RWKL w S. z dnia (...) czerwca 2015 r. w zakresie dotyczącym określenia inwalidztwa, związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową i zdolności do pracy jest niedopuszczalna i w tym zakresie podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., albowiem sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia w tym zakresie nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy (patrz wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., sygn. OSK 1203/04, publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Pierwsza grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do służby wojskowej. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy - zdolność do służby wojskowej. Natomiast drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego. Podstawę takich orzeczeń stanowią w obecnym stanie prawnym przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.), ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2010 r. Nr 101, poz. 648 z późn. zm.), ustawa z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. z 2014 r. poz. 213 z późn. zm.), ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 2013 r. poz. 666 z późn. zm.).

Te orzeczenia poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Dzieje się tak dlatego, że decyzje administracyjne w tych sprawach wydawane są nie przez wojskowe komisje lekarskie, lecz przez inne organy (wojskowy organ emerytalny lub ZUS). Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych postępowaniach mają natomiast wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego jako jedna z przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

W świetle powyższego sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (patrz uchwała Składu Siedmiu Sędziów SN z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, publik. OSNP 2000/5/167, postanowienie Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/100, publik. ONSA 2001/2/47, wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04, a także w wyroku z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2227/11).

Uznając za dopuszczalną skargę na orzeczenie CWKL w zakresie dotyczącym określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga w tym zakresie nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie. Zgodnie z art. 5 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, orzeczenie o zaliczeniu danego żołnierza lub innej osoby do jednej z kategorii, o których mowa w ust. 6, właściwe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej.

Ponadto w przepisie art. 5 ust. 8 powołanej ustawy, ustawodawca zawarł upoważnienie dla Ministra Obrony Narodowej do wydania w porozumieniu z Ministrem Zdrowia, rozporządzenia regulującego orzekanie o zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

W § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach określono wykaz chorób lub ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa. Natomiast § 2 rozporządzenia stanowi, że wykazy chorób lub ułomności, o których mowa w § 1 i 3, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Wykaz chorób lub ułomności, o którym mowa w § 1 pkt 2, określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.

Przepisy rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r. nie zawierają odesłania do stosowania w sprawach nieregulowanych odpowiednio przepisów k.p.a., jednak w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się na ich zastosowanie (przykładowo wyrok NSA z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 851/14, publik.j.w.).

Podkreślenia wymaga przy tym, że kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o zdolności do zawodowej służby wojskowej, które obejmują zagadnienia wymagające wiedzy medycznej, sprowadza się do oceny prawidłowości postępowania w zakresie ustalenia stanu zdrowia orzekanego, a w szczególności prawidłowego zastosowania przepisów procesowych i materialnych.

W ramach tak pojętej kontroli, sąd administracyjny nie posiada uprawnień do weryfikacji medycznych ustaleń lekarzy orzekających w Komisji i nie może dokonywać zmiany w tym zakresie, a tym samym zmiany kategorii zdolności do służby wojskowej.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie Komisje Lekarskie prawidłowo oceniły, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, że skarżący jest niezdolny do zawodowej służby wojskowej i prawidłowo zakwalifikowały go do kategorii N, jako trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej.

Zdaniem Sądu, na podstawie zgromadzonych materiałów, nie ma podstaw do podważenia oceny organów. Zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdzał istnienie u skarżącego rozpoznanych schorzeń, w szczególności: 1) przewlekłej, pourazowe niestabilność stawu kolanowego lewego na podłożu całkowitego uszkodzenia więzadła krzyżowego przedniego u osoby z zaawansowaną chonodromalacją powierzchni stawowej upośledzającą sprawność ruchową - kwalifikowane w II grupie (żołnierz zawodowy) do kategorii N/Z - § 77 pkt 6 złącznika nr 1 do ww. rozporządzenia oraz 2) przewlekłego, okresowo zaostrzającego się zespołu bólowego kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego na podłożu wielopoziomowej dyskopatii i zmian zwyrodnieniowych leczony operacyjnie mikrodiscektomią na poziomie L5-S1 kwalifikowane w tej samej grupie do kategorii Z/N - § 62 pkt 2 załącznika nr 1 rozporządzenia. Nie budzi wątpliwości, iż skarżący pełniąc służbę doznał urazu stawu kolanowego lewego, co skutkowało pogorszeniem jego stanu zdrowia i w powiązaniu ze stwierdzonym schorzeniem kręgosłupa lędźwiowego, w oparciu analizowaną dokumentację medyczną pozwoliło Komisjom Lekarskim, kierującym się wiedzą medyczną, zakwalifikować skarżącego jako trwale niezdolnego do dalszego pełnienia zawodowej służby wojskowej.

W sprawie nie doszło do takiego naruszenia przepisów postępowania, które miałoby wpływ na treść orzeczenia w zakresie zdolności do zawodowej służby wojskowej. Nie została naruszona zasada dwuinstancyjności postępowania. Organy rozpoznały i rozstrzygnęły sprawę w dwóch instancjach.

Zaskarżone orzeczenie zostało prawidłowo uzasadnione, zawiera wymagane elementy, które wynikają z § 24 ust. 1 rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r., tzn. rozpoznanie schorzenia i ustalenie kategorii zdolności do pełnienia służby wojskowej.

W istocie skarżący nie kwestionuje stwierdzonych u niego schorzeń i orzeczenia o trwałej niezdolności do dalszego pełnienia służby wojskowej. Kwestionuje jedynie stwierdzenie braku związku stwierdzonych schorzeń oraz inwalidztwa ze służbą wojskową. Jednakże kwestionowane przez skarżącego orzeczenie w tej części, oparte na podstawie § 21 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 8 marca 2010 r. nie może zostać poddane kontroli sądowoadministracynej z powodów wskazanych powyżej.

W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, iż zaskarżone orzeczenie w części poddanej kontroli sądowej, nie narusza prawa.

Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w punkcie 1 wyroku.

Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, Sąd odrzucił skargę w pozostałym zakresie - jak w punkcie 2 wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.