Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2072905

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 23 maja 2016 r.
II SA/Wa 2108/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska.

Sędziowie WSA: Ewa Grochowska-Jung (sprawozdawca), Iwona Maciejuk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2016 r. sprawy ze skargi S. R. i R. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) września 2015 r. nr (...) w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego - oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Na podstawie przydziału wydanego przez KMO ustawy z dnia 8 sierpnia 1960 r. Nr (...) lokal mieszkalny nr (...) przy ul. W. w W. został przydzielony jako mieszkanie służbowe M. R. Przy przydziale uwzględniono jego żonę S. R. oraz dzieci R. R. i R. R. M. R. odszedł ze służby w Policji w dniu (...) października 1964 r. nie nabywając uprawnień emerytalnych lub rentowych. W dniu (...) marca 1993 r. nastąpił zgon M. R. Pismem z dnia 15 grudnia 1993 r. S. R. zwróciła się do Komendy Głównej Policji o jak to wskazała "przepisanie mieszkania na nią jako głównego najemcę". Pismem z dnia 5 stycznia 1994 r. Naczelnik Wydziału Kwaterunkowo Budowlanego Komendy (...) Policji poinformował S. R., że w związku z jej wystąpieniem dotyczącym przepisania decyzji na zajmowany lokal przy ul. W. nr (...) w W. po zmarłym mężu Komenda (...) Policji nie może wyrazić na powyższe zgody bowiem M. R. w resorcie przepracował 7 lat nie nabywając uprawnień emerytalnych. Jednocześnie wskazał, że S. R. może zamieszkiwać w zajmowanym lokalu bez decyzji przydziału. Pismem z dnia 13 marca 2015 r. Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy M. W. poinformował Komendę (...) Policji, iż najemca lokalu Komunalnego przy ul. W nr (...) w W. pozostającego w dyspozycji Komendy nie wniósł opłat za lokal, a zaległość na dzień 28 lutego 2015 r. wynosi (...) zł.

Komendant (...) Policji działając w trybie art. 61 k.p.a. zawiadomieniem z dnia (...) maja 2015 r. powiadomił S. R. oraz wspólnie z nią zamieszkałego syna R. R. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego.

Decyzją z dnia (...) lipca 2015 r., nr (...) Komendant (...) Policji działając na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015., poz. 355) oraz § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania kwater tymczasowych przeznaczonych dla policjantów (Dz.u. z 2013 r., poz. 1170 z późn. zm.) nakazał S. R. i R. R. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym lokalu mieszkalnego Nr (...) przy ul. (...) w W.

Po rozpatrzeniu odwołania S. R. i R. R. Komendant Główny Policji decyzją z dnia (...) września 2015 r. Nr (...) działając na podstawie:

- art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267); art. 6a, art. 95 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 355);

- § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1170).

Utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powołał, że lokal położony w W. przy ul. W. m (...) stanowi własność W. i pozostaje w dyspozycji Komendanta (...) Policji.

Lokal ten należy do szczególnej kategorii mieszkań, o której mowa w art. 90 ustawy o Policji i do których zastosowanie mają przepisy tej ustawy oraz przepisy wykonawcze do niej i wydane na jej podstawie tj. cyt. we wstępie rozporządzenie MSW.

Podniósł, że przepisy te mają charakter przepisów szczególnych wyłączających stosowanie przepisów o charakterze ogólnym. Oznacza to, że do lokali pozostających w dyspozycji jednostek podległych ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 150), które mają charakter ogólny. Sporny lokal jest wyłączony spod działania tej ustawy i Kodeksu cywilnego.

Jak wynika z akt sprawy, skarżąca i jej syn nie są funkcjonariuszami, emerytami lub rencistami policyjnymi, nie zaliczają się do wskazanej grupy osób, które mogą ubiegać się o przydział mieszkania będącego w dyspozycji Policji. S. R. i R. R. są więc osobami nieuprawnionymi do mieszkania z zasobów Policji, a to oznacza, że lokal przy ul. W. m (...) w W. zajmują bez tytułu prawnego.

Według art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji "Decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także:

w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1 przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego".

Z przepisu art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji wynika, że wyłącznymi przesłankami do jego zastosowania jest występowanie w obrocie prawnym lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub organów mu podległych oraz zajmowanie lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego.

Pierwsza przesłanka została spełniona, co wyżej wykazano. Jeśli chodzi o krąg osób uprawnionych do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji, to stwierdzić należy, że krąg tych osób został ściśle i wyczerpująco wymieniony w art. 88 ust. 1. - przepis ten dotyczy policjanta w służbie stałej.

Natomiast art. 89 ustawy o Policji wymienia członków rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego (są to: małżonek, wstępni i dzieci własne lub małżonka pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia).

Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Generalnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 1994 r. Nr 53, poz. 214)) w art. 29 ust. 1 i 2 statuuje prawo do zajmowania takich mieszkań, poza policjantami w służbie czynnej, jedynie emerytom i rencistom policyjnym oraz członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach lub rencistach.

Sporny lokal nie został przydzielony S. R. i jej synowi w formie decyzji administracyjnej. Nie zawarto z nimi umowy najmu i nie są osobami, którym przysługiwałoby prawo do lokalu służbowego na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...). Tym samym strony nie posiadają tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego nr (...) przy ul. W. w W.

Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego obowiązywania znajdującego się w aktach sprawy (karta nr (...)), pisma z dnia (...).01.1994 r., którym wyrażono zgodę na dalsze zamieszkiwania w lokalu bez decyzji przydziału organ wyjaśnił, że pismo to nie stanowi dokumentu potwierdzającego posiadanie przez S. R. i jej syna tytułu prawnego do spornego lokalu mieszkalnego. Wręcz przeciwnie w piśmie stwierdzono, że zainteresowana jest osobą nieuprawnioną, bez możliwości uzyskania decyzji o przydziale. Potwierdzeniem tej okoliczności jest fakt, że S. R. nie posiada decyzji o przydziale mieszkania, jak i umowy najmu wobec czego, nie wnosi opłat czynszowych lecz płaci odszkodowanie za bezumowne korzystanie z mieszkania.

Również okoliczność uregulowania zaległości z tytułu korzystania z mieszkania, przed wydaniem przez organ I instancji decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego nr (...) przy ul. W. w W. pozostają bez wpływu na uprawnienia stron do spornego lokalu. Komendant (...) Policji swoje rozstrzygnięcie oparł na fakcie zamieszkiwania w lokalu bez tytułu prawnego (art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji), a nie zwłoki w zapłacie czynszu lub opłat związanych z eksploatacją lokalu (art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. R. i R. R. zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci:

a)

art. 95 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez wydanie decyzji nakazującej S. R. i R. R. opróżnienie lokalu mieszkalnego nr (...) przy ul. W. w W. podczas gdy brak było przesłanek do wydania przedmiotowej decyzji, z uwagi na okoliczność, iż Komendant (...) Policji w W. wyraził zgodę na zamieszkanie w przedmiotowym lokalu mieszkalnym przez strony postępowania;

2.

naruszenie innych przepisom postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:

a)

art. 7, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie dokonanie oceny zgromadzonych dokumentów oraz wyjaśnień Stron co do stanu zdrowia Stron, a który to stan uniemożliwia wykonanie nakazu opróżnienia lokalu mieszkalnego nr (...) przy ul. W. w W.;

b)

art. 7, 77 § 1, 107 § 3, k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych kroków niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, skutkującego niewyjaśnieniem okoliczności, czy powstałe zaległości w zapłacie czynszu zostały w całości lub w części zapłacone, podczas gdy na moment wszczęcia postępowania administracyjnego Strony nie zalegały z żądanymi zaległościami z tytułu czynszu za lokal mieszkalny nr (...) przy ul. W.;

c)

art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji organu I instancji pomimo zaistniałych w sprawie podstaw do uchylenia w całości przedmiotowej decyzji.

Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 30 konstytucji RP poprzez naruszenie godności stron w postaci żądania od Stron przez organ I i II instancji, będących w bardzo ciężkim stanie zdrowotnym i ciężkiej sytuacji finansowej, opróżnienia lokalu mieszkalnego nr 1 położonego przy ul. W

w W.

Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie stosownie do treści art. 90 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355) na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Z kolei w myśl art. 88 ust. 1 ww. ustawy, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Zaś zgodnie z art. 89 ustawy, członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym: 1) małżonek; 2) dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25 lat życia; 3) rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo, albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające. Uprawnienie członków rodziny policjanta do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym ma charakter pochodny i jest związane z prawem do lokalu, które posiada policjant (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1479/07, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67), funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Ustęp 2 tego przepisu stanowi, iż prawo do lokalu mieszkalnego, określone w ust. 1, przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach i rencistach.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji przydział i opróżnienie mieszkań następuję w formie decyzji administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie lokal mieszkalny nr (...) przy ul. W. w W. został przydzielony jako mieszkanie służbowe M. R. decyzją przydziału mieszkania służbowego z dnia (...) sierpnia 1960 r. nr (...). Do zamieszkania uprawnieni byli członkowie rodziny m.in. S. R. - żona i R. R. - syn.

Jednocześnie w uwagach zaznaczono, że do przyjęcia do wspólnego zamieszkania innych osób wymagane jest uprzednie uzyskanie pisemnej zgody; zaznaczono też, że do lokalu stosuje się przepis gospodarki lokalami służbowymi obowiązującymi w organach MSW.

Nadmienić w tym miejscu wypada, że obowiązujący w dacie przydziału przepis art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 stycznia 1959 r. Prawo lokalowe (tekst jedn.: Dz. U. z 1962 r. Nr 47, poz. 227) przewidywał, że nie podlegają publicznej gospodarce lokalami budynki i lokale przeznaczone na zakwaterowanie MO oraz funkcjonariuszy służby więziennej i zakładów poprawczych. Podobne regulacje zawierały również kolejne ustawy poświęcone tej materii tj. ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. Prawo lokalowe (tekst jedn.: Dz. U. z 1987 r. Nr 30, poz. 165 z późn. zm.), ustawa z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn.: Dz. U. z 1998 r. Nr 120, poz. 787 z późn. zm.) i obecnie obowiązująca ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego. Treść tego przepisu, stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji, jednoznacznie określa przedmiot regulacji w nim zawartej obejmując decyzją administracyjną o opróżnieniu każdy lokal wymieniony w art. 90 ustawy o Policji zajmowany bez tytułu prawnego, a nie tylko taki, do którego dany podmiot posiada określony tytuł prawny. Z regulacji tej wynika, że wyłącznymi przesłankami jej zastosowania są: 1) występowanie w obrocie prawnym lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub organów mu podległych oraz 2) zajmowanie tego lokalu bez tytułu prawnego.

W niniejszej sprawie lokal mieszkalny przy ul. W. nr (...) w W. pozostaje w dyspozycji Komendy (...) Policji. Pierwszy z warunków został zatem spełniony. W ocenie sądu organy prawidłowy przyjęły, również że skarżący nie posiadają tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu.

Przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy przede wszystkim należy zwrócić uwagę na cel wynikający z przepisów Rozdziału 8 ustawy o Policji "Mieszkania funkcjonariuszy Policji". Regulacje te mają służyć zapewnieniu prawa do lokalu mieszkalnego policjantowi i członkom jego rodziny. Tytułem prawnym do lokalu będzie decyzja o ego przydziale, a nie zgoda na zamieszkanie na którą powołują się skarżący.

Zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92, 94 i 95 ust. 2-4, następuje w formie decyzji administracyjnej. W § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków najmu lokali mieszkalnych pozostających w zarządzie jednostek organizacyjnych Policji (Dz. U. z 2004 r. Nr 167, poz. 1754), które reguluje warunki najmu lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach będących własnością Skarbu Państwa pozostających w zarządzie jednostek organizacyjnych Policji, wskazano, że umowę najmu lokalu mieszkalnego znajdującego się w budynku, o którym mowa w § 1, zawiera się na podstawie decyzji administracyjnej wydanej przez organ Policji właściwy w sprawie przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (ust. 1). Wynajmującym jest jednostka organizacyjna Policji, w której zarządzie pozostaje lokal lub kierownik jednostki administrującej budynkiem (ust. 2). Oznacza to, że kluczowe znaczenie w świetle ustawy o Policji ma decyzja o przydziale lokalu. Jej brak świadczy o tym, że osoba zajmująca lokal nie posiada tytułu prawnego do jego zajmowania w rozumieniu ustawy o Policji.

Z uwagi na powyższe nie jest tytułem prawnym do lokalu pismo Naczelnika Wydziału Kwaterowo - Budowlanego Komendy (...) Policji z dnia (...) stycznia 1994 r. (...) wyrażające zgodę na zamieszkiwanie w tym lokalu bez decyzji przydziału. Nie można również uznać, że organ powinien wydać decyzje o przydziale. Takie działanie byłoby bezprawne ponieważ przepisy ustawy o Policji ściśle określają krąg osób uprawnionych do przydziału lokalu.

Krąg osób uprawnionych do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji został ściśle zawężony i wyczerpująco wymieniony w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym prawo to przysługuje policjantowi w służbie stałej, oraz w art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.), które to przepisy gwarantują prawo do zajmowania takich mieszkań także emerytom i rencistom policyjnym oraz członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, oraz po zmarłych emerytach i rencistach.

Przedmiotowy lokal nigdy nie został przydzielony skarżącym w formie decyzji administracyjnej, a ponadto nie przysługuje im prawo do lokalu służbowego na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r., ponieważ nie są członkami rodziny uprawnionymi do renty rodzinnej po funkcjonariuszu.

Z uwagi na powyższe. wbrew stanowisku skarżących, organy rozpoznając sprawę nie naruszyły przepisów prawa materialnego. Wskazane wyżej przepisy prawa materialnego zostały prawidłowo zastosowane, a przyjęcie, że skarżący w świetle powołanych przepisów nie nabyli prawa do spornego lokalu mieszkalnego, jest prawidłowe.

Podkreślić należy, że przedmiotowy lokal przy ul. W. nr (...) w W. należy do szczególnej kategorii mieszkań, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji i do których zastosowanie mają przepisy tej ustawy oraz przepisy wykonawcze do niej, tj. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2005 r. Nr 105, poz. 884 z późn. zm.).

Lokal ten nadal pozostaje w dyspozycji Komendanta (...) Policji. Podkreślić należy, że do lokali pozostających w dyspozycji jednostek podległych ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 z późn. zm.). Sporny lokal jest wyłączony spod działania tej ustawy i Kodeksu cywilnego.

W tym stanie rzeczy Sąd w całości podzielił stanowisko organów Policji, tak co do statusu prawnego spornego lokalu, jak i przepisów, które mają do niego zastosowanie, uznając zarzuty skargi w tym zakresie za nieuzasadnione.

Niezasadne są również zarzuty dotyczące przepisów postępowania tj. Art. 7, 77, 80 k.p.a. wbrew twierdzeniom skargi w sprawie został prawidłowo zebrany materiał dowodowy i ustalony stan faktyczny, który jest bezsporny. Decyzja wydana w sprawie spełnia również wymogi określone w art. 107 k.p.a., czyli zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, w którym przytacza zastosowane przepisy i szczegółowo wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.