Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2072894

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 21 kwietnia 2016 r.
II SA/Wa 204/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Ewa Pisula-Dąbrowska.

Sędziowie WSA: Anna Mierzejewska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M.N. na rozkaz personalny Komendanta (...) Policji z dnia (...) kwietnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie wypłaty należności pieniężnych

1.

uchyla zaskarżony rozkaz personalny;

2.

zasądza od Komendanta (...) Policji na rzecz skarżącego M.N. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Komendant (...) Policji rozkazem personalnym nr (...) z dnia (...) kwietnia 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji (...) nr (...) z dnia (...) listopada 2012 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozkazu personalnego organ podał, że raportem z dnia (...) września 2012 r. (...) M. N. zwrócił się do Komendanta Rejonowego Policji (...) o wypłatę należności pieniężnych za okres 3 lat wstecz w związku ze zmianą wysługi lat, dokonaną na mocy rozkazu personalnego nr (...) z dnia (...) czerwca 2012 r.

Komendant Rejonowy Policji (...) rozkazem personalnym nr (...) z dnia (...) listopada 2012 r. odmówił wymienionemu wypłaty wyrównania wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres od dnia (...) czerwca 2009 r. do dnia (...) czerwca 2012 r. - określonego na dzień (...) czerwca 2012 r. rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji (...) nr (...) z dnia (...) czerwca 2012 r. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 107 ust. 1 w zw. z art. 101 ust. 1 i art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz w zw. z § 4 i § 5 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony procentowy wzrost uposażenia zasadniczego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż okolicznością powodującą zmianę uposażenia jest fakt złożenia przez (...) M.N. raportu w sprawie pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców wraz z dokumentacją. Roszczenie z tego tytułu stało się wymagalne z dniem wpływu ostatniego dokumentu w sprawie (zaświadczenia) w dniu (...) czerwca 2012 r. Wobec powyższego Komendant Rejonowy Policji (...) rozkazem personalnym nr (...) z dnia (...) czerwca 2012 r. ustalił policjantowi prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień (...) czerwca 2012 r. w wysokości 14%. Tym samym organ stwierdził, powołując się na treść art. 106 ust. 1 ustawy o Policji, że zmiana uposażenia nastąpiła z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę. Organ podkreślił, że obowiązek uwzględnienia przepisów o przedawnieniu miałby zastosowanie wtedy, gdyby organ dysponując kompletem dokumentów nie wydał niezwłocznie decyzji w sprawie ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, lecz rozstrzygnąłby sprawę w terminie późniejszym. Dodano, iż w związku z tym, że komplet dokumentów sprawy złożony został przez policjanta w komórce kadrowej dopiero w dniu (...) czerwca 2012 r., brak jest podstaw do wypłaty wymienionemu wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres 3 lat wstecz, tj. od dnia (...) czerwca 2009 do dnia (...) czerwca 2012 r.

W stosunku do powyższego rozkazu personalnego zostało wniesione przez M.N. odwołanie, w którym ww. wyraził swoje niezadowolenie z zapadłego rozstrzygnięcia. Podniósł, iż rozkazem personalnym nr (...) z dnia (...) czerwca 2012 r. Komendant Rejonowy Policji (...) ustalił mu wzrost uposażenia zasadniczego wliczając do wysługi lat okres pracy w gospodarstwie rolnym. Zdaniem skarżącego wskazana decyzja nie tworzy nowego stanu prawnego, a jedynie stwierdza już istniejący, a więc wywołuje skutek ex tunc. Powyższe oznacza, że z dniem przyjęcia do służby w Policji policjant nabył prawo do wzrostu uposażenia, nie zaś z dniem złożenia kompletu dokumentów w sprawie pracy w gospodarstwie rolnym. Wymieniony podkreślił również, iż jego roszczenie było wymagalne już w dniu przyjęcia do służby i jedynie brak dokumentów uniemożliwiał wypłatę zwiększonego uposażenia. Zdaniem strony złożenie raportu o zaliczenie do wysługi lat okresu pracy w gospodarstwie rolnym dnia (...) maja 2012 r. spowodowało przerwanie biegu przedawnienia, dlatego też okres do wypłaty wyrównania uposażenia winien być liczony od dnia złożenia raportu - 3 lata wstecz. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie rozkazu personalnego nr (...) i wypłatę wyrównania wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat od dnia (...) czerwca 2009 r. do dnia (...) czerwca 2012 r.

Komendant Rejonowy Policji (...) nie znalazł przesłanek umożliwiających zmianę lub uchylenie decyzji w trybie samokontroli i przesłał odwołanie wraz z materiałami postępowania organowi odwoławczemu do rozpatrzenia zgodnie z właściwością.

Komendant (...) Policji po rozpoznaniu powyższego odwołania, stwierdził, że dokonana przez organ odwoławczy analiza akt osobowych policjanta wykazała, iż rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji (...) nr (...) z dnia (...) czerwca 2012 r. do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zaliczono wymienionemu następujące okresy składowe: w Policji (w tym służba kandydacka) - 1 rok i 1 dzień, w zakładach pracy - 10 miesięcy i 10 dni, okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych - 1 rok, pracę w indywidualnym gospodarstwie rolnym - 4 lata, 4 miesiące i 1 dzień. Jednocześnie tymże rozkazem personalnym ustalona została procentowa wysokość wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień (...) czerwca 2012 r. na poziomie 14%.

Szczegółowa analiza akt osobowych (...) M.N. wykazała, iż decyzja Komendanta Rejonowego Policji (...) nr (...) z dnia (...) czerwca 2012 r., stanowiąca podstawę roszczeń będących przedmiotem zaskarżonej decyzji nr (...) z dnia (...) listopada 2012 r., wydana została bez dostatecznego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę Komendant (...) Policji pismem z dnia (...) stycznia 2012 r. poinformował (...) M.N., iż działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji (...) nr (...) z dnia (...) czerwca 2012 r. w sprawie ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień (...) czerwca 2012 r. w wysokości 14%. Jednocześnie wymieniony, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. został poinformowany o możliwości zajęcia stanowiska w przedmiotowej sprawie, a także o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a także prawie do zapoznania się z materiałami postępowania oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w tymże postępowaniu w terminie 7 dni od dnia doręczenia przedmiotowego pisma.

Uwzględniając fakt, iż rozstrzygnięcie kwestii prawa do wypłaty wyrównania wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres od dnia (...) czerwca 2009 r. do dnia (...) czerwca 2012 r. - określonego na dzień (...) czerwca 2012 r. rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji (...) nr (...) z dnia (...) czerwca 2012 r., stało się uzależnione od uprzedniego sposobu zakończenia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji (...) nr (...) z dnia (...) czerwca 2012 r. - Komendant (...) Policji postanowieniem nr (...) z dnia (...) stycznia 2013 r. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił postępowanie odwoławcze od rozkazu personalnego nr (...) z dnia (...) listopada 2012 r. do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Postanowienie doręczono stronie w dniu (...) stycznia 2013 r., za pośrednictwem poczty.

W wyniku wniesionego przez policjanta zażalenia na przedmiotowe postanowienie sprawę w II instancji rozpatrzył Komendant Główny Policji, który postanowieniem nr (...) z dnia (...) lutego 2013 r. zaskarżone postanowienie uchylił. Organ odwoławczy nie podzielił poglądu Komendanta (...) Policji, iż rozstrzygnięcie kwestii prawa do wypłaty wyrównania wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres 3 lat wstecz, określony rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji (...) nr (...) z dnia (...) czerwca 2012 r., uzależnione jest od uprzedniego sposobu zakończenia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności tego rozkazu. Ponadto, organ podkreślił, iż z zakresu pojęcia zagadnienia wstępnego należy wyłączyć takie sytuacje, gdy do rozstrzygnięcia tej kwestii wynikłej w toku postępowania jest właściwy ten sam organ, bowiem do zagadnienia wstępnego można klasyfikować tylko takie, których rozstrzygnięcie należy do kompetencji innego organu administracji publicznej.

Następnie, Komendant (...) Policji, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, rozkazem personalnym nr (...) z dnia (...) stycznia 2013 r. stwierdził z urzędu nieważność rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji (...) nr (...) z dnia (...) czerwca 2012 r. w przedmiocie zaliczenia policjantowi wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia, uznając, iż został wydany z rażącym naruszeniem prawa.

W wyniku wniesionego przez (...) M.N. odwołania od powyższego rozstrzygnięcia sprawę w II instancji rozpatrzył Komendant Główny Policji, który ostatecznym rozkazem personalnym nr (...) z dnia (...) marca 2013 r. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Komendant (...) Policji stwierdził, że zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchylając zaskarżoną decyzję umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Natomiast zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Przesłanka bezprzedmiotowości wystąpi zatem, gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego.

Ponadto wskazał, iż organ II instancji może podjąć w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzję o umorzeniu postępowania tylko wówczas, gdy zachodzą okoliczności wskazane w art. 105 k.p.a. Dlatego umorzenie postępowania w przypadku uchylenia decyzji organu I instancji jest dopuszczalne tylko w powiązaniu z treścią wskazanego przepisu prawa. W sytuacji więc, gdy zajdą okoliczności faktyczne, czyniące postępowanie w sprawie bezprzedmiotowym organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję i umarza postępowanie pierwszej instancji.

Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy organ stwierdził, iż podstawą roszczeń (...) M.N. wyrażonych w raporcie z dnia (...) września 2012 r. dotyczących wypłaty należności pieniężnych z tytułu zwiększenia wysługi lat za okres 3 lat wstecz tj. od dnia (...) czerwca 2009 r. do dnia (...) czerwca 2012 r., tj. roszczeń będących przedmiotem zaskarżonej decyzji nr (...) z dnia (...) listopada 2012 r. - był rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji (...) nr (...) z dnia (...) czerwca 2012 r. ustalający prawo wymienionego do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień (...) czerwca 2012 r. na poziomie 14%. Zatem, biorąc pod uwagę fakt, iż decyzja Komendanta Rejonowego Policji (...) nr (...) z dnia (...) czerwca 2012 r., stanowiąca podstawę roszczeń skarżącego, została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Komendanta (...) Policji nr (...) z dnia (...) stycznia 2013 r., utrzymaną w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji nr (...) z dnia (...) marca 2013 r., a więc decyzją ostateczną - żądanie strony wyrażone w raporcie z dnia (...) września 2012 r., będące jednocześnie przedmiotem zaskarżonej decyzji Komendanta Rejonowego Policji (...) nr (...) z dnia (...) listopada 2012 r. stało się w sposób oczywisty bezprzedmiotowe.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M. N. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił rozkazowi naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez umorzenie postępowania pomimo istnienia zagadnienia wstępnego, bezwzględnej przesłanki zawieszenia postępowania w postaci konieczności oceny poprawności i dopuszczalności rozkazu personalnego nr (...) wydanego przez Komendanta (...) Policji w dniu (...) stycznia 2013 r. stwierdzającego nieważność rozkazu personalnego nr (...) z dnia (...) czerwca 2012 r. wydanego przez Komendanta Rejonowego Policji (...).

Skarżący wniósł o uchylenie rozkazu personalnego nr (...) z dnia (...) kwietnia 2013 r. Komendanta (...) Policji i zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego - poprawności i dopuszczalności wydania rozkazu personalnego nr (...) wydanego przez Komendanta (...) Policji w dniu (...) stycznia 2013 r. stwierdzającego nieważność rozkazu personalnego nr (...) z dnia (...) czerwca 2012 r. wydanego przez Komendanta Rejonowego Policji (...).

W uzasadnieniu skargi podkreślił, że w momencie orzekania przez Komendanta (...) Policji w niniejszej sprawie istniało zagadnienie wstępne podlegające rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zagadnieniem tym była dopuszczalność wydania rozkazu personalnego numer (...) z dnia (...) stycznia 2013 r. przez Komendanta (...) Policji, którym to rozkazem stwierdzono nieważność rozkazu personalnego numer (...) z dnia (...) czerwca 2012 r. wydanego przez Komendanta Rejonowego Policji (...). Rozstrzygnięcie to jest kluczowe, bowiem przesądza ono o istnieniu w obrocie prawnym decyzji (rozkazu personalnego nr (...) z dnia (...).06.2012 r. Komendanta Rejonowego Policji (...)) stanowiącej podstawę ubiegania się o wypłatę zaległych świadczeń na rzecz skarżącego. Co istotne, organ wiedział o istnieniu zagadnienia wstępnego i z łatwością mógł ustalić etap postępowania, na którym znajduje się sprawa mająca na celu rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego i jak się wydaje zweryfikował stan tego postępowania, gdyż w uzasadnieniu powołuje się na rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji w tejże sprawie. Należy jednak zauważyć, że decyzja jakkolwiek ostateczna nie była jeszcze prawomocna i została przez skarżącego zaskarżona.

W odpowiedzi na skargę Komendant (...) Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, choć z innych względów, niż w niej wskazane. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 105 § 1 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.). Organ wskazał ze zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postepowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości lub w części.

Organ wywiódł, że rozstrzygnięcie kwestii prawa do wypłaty wyrównania wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres od dnia (...) czerwca 2009 r. do dnia (...) czerwca 2012 r. - określonego na dzień (...) czerwca 2012 r. rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji (...) nr (...) z dnia (...) czerwca 2012 r., stało się uzależnione od uprzedniego sposobu zakończenia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji (...) nr (...) z dnia (...) czerwca 2012 r.

Następnie, Komendant (...) Policji, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, rozkazem personalnym nr (...) z dnia (...) stycznia 2013 r. stwierdził z urzędu nieważność rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji (...) nr (...) z dnia (...) czerwca 2012 r. w przedmiocie zaliczenia policjantowi wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia, uznając, iż został wydany z rażącym naruszeniem prawa.

W wyniku wniesionego przez (...) M.N. odwołania od powyższego rozstrzygnięcia sprawę w II instancji rozpatrzył Komendant Główny Policji, który ostatecznym rozkazem personalnym nr (...) z dnia (...) marca 2013 r. zaskarżoną rozkaz personalny utrzymał w mocy.

Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy uznał, że należy wydać decyzję, w której uchylając zaskarżoną decyzję umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Natomiast zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

W tym miejscu wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 września 2013 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wa 961/13, uchylił rozkaz personalny z dnia (...) marca 2013 r. oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny z dnia (...) stycznia 2013 r. Następnie po wniesieniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 stycznia 2016 r. w sprawie sygn. akt I OSK 374/14 oddalił skargę kasacyjną.

W związku z powyższym, w niniejszej sprawie uległy zmianie okoliczności faktyczne będące podstawą wydania zaskarżonego rozkazu. Oznacza to, iż w sensie prawnym rozkazu personalnego stwierdzającego nieważność rozkazu personalnego z dnia (...) czerwca 2012 r., nie było.

Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1)

dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

2)

decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;

3)

decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27;

4)

strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

5)

wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;

6)

decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;

7)

zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2);

8)

decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, została spełniona przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Podobne stanowisko jest prezentowane w orzecznictwie sądów (por. wyrok Sądu Najwyższego dnia 5 lipca 1996 r. III ARN 21/96, publ. OSNAP 1997, Nr 3, poz. 32). Przesłankę z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. należy bowiem rozumieć jako związek przyczynowy pomiędzy decyzją organu administracji, a inną decyzją lub orzeczeniem. Z kolei związek ten należy rozumieć szeroko, można zobrazować go jako pewną sekwencję działań prawnych organu administracyjnego, zgodnie z logiką których jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę wydania innej decyzji (ta druga decyzja zależna jest od decyzji pierwszej) - por. Kodeks postępowania administracyjnego komentarz. M. Jaśkowska, A. Wróbel, wyd. Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., Warszawa 2009, s. 725.

W niniejszej sprawie pomiędzy zaskarżoną decyzją, a orzeczeniem sądu uchylającym rozkaz personalny stwierdzający nieważność decyzji w przedmiocie zaliczenia pracy w gospodarstwie do wysługi lat z dnia (...) czerwca 2012 r. niewątpliwie taki związek zachodzi. Stąd też uchylenie rozkazu personalnego stwierdzającego nieważność decyzji w przedmiocie ustalenia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat daje, w ocenie Sądu, podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją dotyczącą wypłaty wyrównania wzrostu uposażenia zasadniczego.

W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wydania rozkazu personalnego z dnia (...) stycznia 2013 r. Komendanta (...) Policji stwierdzającej z urzędu nieważność rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji (...) nr (...) z dnia (...) czerwca 2012 r. w przedmiocie zaliczenia policjantowi wysługi lat uwzględnionej przy ustalaniu wzrostu uposażenia. Rozkaz personalny Komendanta (...) Policji został utrzymany w mocy rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia (...) marca 2013 r.

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 września 2013 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wa 961/13 uchylił rozkaz personalny z dnia (...) marca 2013 r., oraz rozkaz personalny z dnia (...) stycznia 2013 r. Po wniesieniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 stycznia 2016 r. w sprawie sygn. akt I OSK 374/14 oddalił skargę kasacyjną.

Reasumując, Komendant Główny Policji ponownie rozpoznając sprawę w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres od dnia (...) czerwca 2009 r. do dnia (...) czerwca 2012 r., określonego na dzień (...) czerwca 2012 r. rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji (...) nr (...) z dnia (...) czerwca 2012 r. weźmie pod uwagę zmianę okoliczności sprawy oraz rozważania Sądu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 cytowanej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.