Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2072887

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 18 maja 2016 r.
II SA/Wa 1972/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.).

Sędziowie WSA: Sławomir Antoniuk, Olga Żurawska-Matusiak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2016 r. sprawy ze skargi G.B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) października 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Komendant Główny Policji decyzją z dnia (...) października 2015 r. nr (...), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 z późn. zm.) utrzymał w mocy decyzję (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia (...) maja 2015 r. nr (...), odmawiającą wydania G. B. pozwolenia na broń palną do celów łowieckich.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z dnia (...) listopada 2014 r. G. B. zwrócił się do (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z prośbą o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów łowieckich.

Decyzją z dnia (...) maja 2015 r., wydaną na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, (...) Komendant Wojewódzki Policji w (...) odmówił wydania G. B. pozwolenia na broń palną do celów łowieckich.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania uzyskał informację z Krajowego Rejestru Karnego, z której wynika, że strona została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu Rejonowego w (...), Wydz. (...), z dnia (...) stycznia 2009 r. (sygn. (...)) za czyn określony jako "prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu w formie kwalifikowanej".

W tej sytuacji organ stwierdził, że G. B. zalicza się do grupy osób ujętych w dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, tj. do grupy osób stanowiących zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo. Organ uznał, że istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego wynika z ustalonego w toku prowadzonego postępowania, faktu skazania wskazanym wyżej orzeczeniem.

Organ podniósł, że z treści art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. w sposób niebudzący wątpliwości wynika, iż ustawodawca sam rozstrzygnął, że zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego wynika z samego faktu skazania danej osoby za umyślne przestępstwo. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do odmowy wydania pozwolenia na broń, wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, czy strona postępowania została skazana za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią.

Ponadto organ podniósł, że prawomocny wyrok sądu, który pozostaje w obrocie prawnym wiąże organy Policji w zakresie ustalenia prawnych i faktycznych przesłanek stanowiących podstawę do odmowy wydania pozwolenia na broń na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Podkreślił również, że przepis art. 15 ust. 1 ustawy ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że nakłada on na organ Policji obowiązek odmowy przyznania uprawnień do posiadania broni w przypadku stwierdzenia, iż osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń zaliczana jest do jednej z kategorii osób w nim wskazanych, tj.m.in. skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

Od decyzji tej G. B. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, w którym zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, art. 86 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ przesłuchania strony w sytuacji, kiedy w sprawie pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla jej rozstrzygnięcia, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji, poprzestanie jedynie na przytoczeniu przepisu stanowiącego podstawę jej wydania, co uniemożliwiło zapoznanie się z motywami działania organu I instancji oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji poprzez jego nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do odmowy wydania stronie pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu odwołania G. B. podniósł m. in, że na gruncie prawa polskiego, wobec upływu czasu, jaki jest do tego niezbędny, przedmiotowy wyrok uległby już zatarciu.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia (...) października 2015 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł, że w myśl art. 114a § 1 k.k. wyrokiem skazującym jest również prawomocne orzeczenie skazujące za popełnienie przestępstwa wydane przez sąd właściwy w sprawach karnych w państwie członkowskim Unii Europejskiej, chyba że według ustawy karnej polskiej czyn nie stanowi przestępstwa, sprawca nie podlega karze albo orzeczono karę nieznaną ustawie, przy czym przepisu tego nie stosuje się, jeżeli informacje uzyskane z rejestru karnego lub od sądu państwa członkowskiego Unii Europejskiej nie są wystarczające do ustalenia skazania albo orzeczona kara podlega darowaniu w państwie, w którym nastąpiło skazanie.

Organ II instancji wyjaśnił, że uzupełnił w trybie art. 136 k.p.a. materiał dowodowy i dodatkowo uzyskał: zawiadomienie dokonane przez stronę (...) o skazaniu G. B., tłumaczenie poświadczone tego dokumentu oraz informację, iż w chwili popełnienia czynu, za który nastąpiło skazanie stężenie alkoholu u G. B. wynosiło 0.78 mg/I w wydychanym przez niego powietrzu.

Organ podniósł, że zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu ponad trzykrotnie przekraczała próg nietrzeźwości, określony dyspozycją art. 115 § 16 k.k. (stan nietrzeźwości zachodzi, gdy stężenie alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila lub 0.25 mg/dni3 w wydychanym powietrzu lub prowadzi do stężenia przekraczającego te wartości). W Polsce prowadzenie pojazdu mechanicznego na drodze publicznej z taką dawką alkoholu w organizmie stanowi przestępstwo (art. 178a § 1 k.k.). Dopuszczalna zawartość alkoholu we krwi wynosi w Polsce i w (...) 0,2 ‰, a więc 0,1 mg/I wydychanego powietrza. Organ w tym miejscu powołał się na informacje zawarte na stronie (...). Komendant Główny Policji stwierdził, że kierowanie pojazdem pod wpływem alkoholu (w odróżnieniu od stanu nietrzeźwości, czy też formy kwalifikowanej tego czynu) zagrożone jest w (...) karą grzywny lub zatrzymaniem prawa jazdy, a także aresztu (zob. opracowania Senatu). Tymczasem strona została skazana na karę pozbawienia wolności, o czym poinformowano polski Krajowy Rejestr Karny w sposób wystarczający do ustalenia jej skazania za przestępstwo umyślne. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji oznacza to brak możliwości wydania stronie żądanego pozwolenia, bowiem przepis ten ma charakter obligatoryjny. Zatarcie skazania za omawiany czyn strony nastąpi w myśl przepisów ustawy' (...) (art. 114a § 2 k.k.).

Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów pełnomocnika strony, iż gdyby nie doszło w polskim systemie prawnym do zmiany ustawy Kodeks karny w zakresie obliczania terminu zatarcia skazania wyroków zagranicznych, skazanie objęte orzeczeniem, które zapadło względem strony byłoby zatarte, organ II instancji zauważył, iż zarzut ten dotyczy zdarzeń przyszłych a niepewnych, nie ma bowiem żadnej gwarancji, iż strona uzyskałaby zatarcie skazania już po upływie 5 lat (art. 107 § 2 k.k.).

Niezależnie od tego, zdaniem organu, podnieść należy, iż wolą ustawodawcy było objęcie kwestii zatarcia skazania przepisami obowiązującymi w miejscu popełnienia przestępstwa (uchylony z dniem 1 lipca 2015 r. art. 107a k.k.,

a aktualnie wskazany wyżej art. 114a § 2 k.k.), co dla organów administracji publicznej jest wiążące. Dlatego omawiany argument pełnomocnika zawarty w piśmie z dnia (...) maja 2015 r., które to pismo wpłynęło już po wydaniu decyzji przez organ I instancji, tj. (...) maja 2015 r., jak i w odwołaniu, że skazanie wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) zostałoby zatarte zgodnie z prawem polskim, nie ma wpływu na rodzaj rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Organ wskazał także, że strona ma rację, iż wyrok Sądu Rejonowego w (...) z dnia (...) września 2007 r., sygn. akt (...), uległ już zatarciu z mocy prawa, skoro w przypadku strony nie ma zastosowania przepis art. 108 k.k. Niemniej jednak, w ocenie organu, zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych zatarcie skazania, czy też upływ czasu od chwili naruszenia norm prawa, nie wyklucza możliwości negatywnej oceny posiadacza pozwolenia na broń lub osoby o nią się ubiegającej. Istotne jest bowiem nie samo ukaranie za przestępstwo, a postawa etyczno-moralna takiej osoby w kontekście posiadania tak ściśle związanego ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego prawa, jakim jest pozwolenie na broń.

Ustalone w toku postępowania fakty świadczące o naruszaniu przez stronę w przeszłości prawa, z czym wiązało się użycie przemocy wobec innej osoby w powiązaniu z faktem, że strona nadal figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym jako skazana za prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu w formie kwalifikowanej (w stanie nietrzeźwości w rozumieniu prawa polskiego), mają zatem znaczenie dla oceny jej dotychczasowego postępowania w kontekście możliwości posiadania przez nią żądanej broni.

Ponadto organ podniósł, że popełniony przez stronę występek ma charakter umyślny, przy czym samo uruchomienie i prowadzenie pojazdu wymaga zamiaru bezpośredniego, natomiast fakt znajdowania się przez prowadzącego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego może być również objęty zamiarem ewentualnym. W każdym razie niezbędna jest świadomość sprawcy, że może znajdować się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego i godzenie się z tą możliwością (zob. A. Marek. Komentarz do art. 178 (a) Kodeksu karnego. System Informacji Prawnej Lex (Lex Omega) 22/2014). Popełniając zatem tego rodzaju czyn umyślny sprawca de facto świadomie godzi się na takie jego ewentualne skutki, jak śmierć lub kalectwo ludzi albo uszkodzenie, czy zniszczenie mienia. Prawomocny wyrok sądu także państwa obcego, skazujący osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń lub ją posiadającą za popełnienie umyślnego przestępstwa lub przestępstwa skarbowego ma dla organów Policji charakter wiążący w sprawach pozwoleń na broń. W takim przypadku nie jest już konieczne przeprowadzenie dodatkowych dowodów, ponieważ zgodnie z wolą ustawodawcy osoba skazana za takie przestępstwo do czasu zatarcia skazania broni posiadać nie może. Żadne zatem, nawet korzystnie o stronie świadczące dowody, takie jak pozytywna opinia z miejsca zamieszkania, nie eliminują z obrotu prawnego wskazanego wyżej prawomocnego wyroku i nie mają wpływu na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy co do jej istoty.

Na powyższą decyzję G. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- błędną wykładnię przepisów, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, iż obligatoryjną, negatywną przesłanką odmowy wydania pozwolenia na broń jest skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, podczas gdy przepis ten jedynie przykładowo wskazuje te przesłanki pozostawiając organowi decyzję w zakresie ustalenia przedmiotowego zagrożenia;

- naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 k.k. w zw. z art. 107a k.k. poprzez ich niezastosowanie i uznanie, jako podstawy do odmowy wydania pozwolenia na broń, jako głównej przyczyny posiadania informacji w rejestrze karnym o skazaniu, podczas gdy z przepisów prawa wyraźnie wynika, iż skazanie to uległo zatarciu i winno być z rejestru wykreślone;

- naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Komendanta Głównego Policji, że (...) Komendant Wojewódzkiej Policji w (...) dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie, podczas gdy organ nie dokonał wszelkich czynności celem dokładnego zbadania niniejszej sprawy, chociażby poprzez brak przesłuchania strony, czy też zwrócenia się do Koła Łowieckiego celem wydania opinii o skarżącym.

Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji, jak również decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, oraz decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a dodatkowo o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Stosownie do treści tego przepisu pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

W rozpoznawanej sprawie podstawą do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską był prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w (...), Wydz. (...), z dnia (...) stycznia 2009 r. (sygn. (...)), skazujący skarżącego na karę jednego miesiąca pozbawienia wolności za czyn określony jako "prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu w formie kwalifikowanej". Okoliczności te nie są kwestionowane przez stronę skarżącą.

Oceniając, czy w sprawie istniały podstawy do wydania decyzji o odmowie wydania pozwolenia na broń, należy zwrócić uwagę na treść art. 114a Kodeksu karnego (przepis ten zastąpił art. 107a k.k.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji organu I instancji. Przepis ten stanowił wówczas, że w postępowaniu karnym uwzględnia się wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej prawomocne orzeczenie skazujące sądu właściwego w sprawach karnych uznające daną osobę za winną popełnienia przestępstwa w sprawie o inny czyn niż będący przedmiotem postępowania karnego (z wyjątkami wskazanymi w pkt 1-7). Przepis ten został wprowadzony do kodeksu karnego ustawą z dnia 20 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. Nr 48, poz. 245). Art. 114a stanowi wykonanie decyzji ramowej Rady 2008/675/WSiSW z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie uwzględniania w nowym postępowaniu karnym wyroków skazujących zapadłych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz.Urz.UE.L 220 z 15.08.2008, s. 32), której celem było między innymi nałożenie na państwa członkowskie minimalnego obowiązku uwzględniania wyroków skazujących zapadłych w innych państwach członkowskich. Zgodnie z art. 3 ust. 1 decyzji ramowej: "Każde państwo członkowskie dopilnowuje, by w postępowaniu karnym prowadzonym przeciwko danej osobie uwzględnione zostały uprzednie wyroki skazujące, zapadłe wobec tej samej osoby w innych państwach członkowskich i dotyczące innych zdarzeń - które to wyroki są znane dzięki stosownym instrumentom wzajemnej pomocy prawnej lub instrumentom wymiany informacji pochodzących z rejestrów karnych - w zakresie, w jakim zgodnie z prawem krajowym uwzględniane są uprzednie krajowe wyroki skazujące, oraz by wiązały się z nimi skutki prawne równoważne skutkom wiążącym się z uprzednimi krajowymi wyrokami skazującymi".

W aktualnie obowiązującym brzmieniu (od 1 lipca 2015 r.) przepis ten stanowi, że wyrokiem skazującym jest również prawomocne orzeczenie skazujące za popełnienie przestępstwa wydane przez sąd właściwy w sprawach karnych w państwie członkowskim Unii Europejskiej, chyba że według ustawy karnej polskiej czyn nie stanowi przestępstwa, sprawca nie podlega karze albo orzeczono karę nieznaną ustawie.

Skazanie obywatela polskiego za popełnienie przestępstwa w państwie Unii Europejskiej winno zatem być uwzględniane w postępowaniu karnym krajowym, a także, w ocenie Sądu, w postępowaniu administracyjnym dotyczącym posiadania pozwolenia na broń palną.

Zawarty w skardze zarzut, iż wyrok sądu (...) uległ zatarciu jest niezasadny. Przede wszystkim należy wskazać, że ma rację organ, iż zatarcie skazania może w przypadku skarżącego nastąpić w oparciu o przepisy kraju, w którym nastąpiło skazanie. Obecnie kwestię tę reguluje art. 114a § 2 k.k., stanowiący, że w razie skazania przez sąd właściwy w sprawach karnych w państwie członkowskim Unii Europejskiej, w sprawach zatarcia skazania stosuje się ustawę obowiązującą w miejscu skazania. Przed dniem 1 lipca 2015 r. regulacje w tym zakresie zawierał art. 107a k.k., który stanowił, że w razie skazania przez sąd innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej zatarcie skazania następuje zgodnie z prawem państwa, w którym to skazanie nastąpiło. Przepisu art. 108 nie stosuje się.

Ponadto należy zwrócić uwagę, że wskazywany przez skarżącego w piśmie z dnia (...) maja 2015 r., złożonym w toku postępowania administracyjnego, przepis art. 106 § 2 k.k., który, w jego ocenie, miałby stanowić podstawę zatarcia skazania w niniejszej sprawie, stanowi o zatarciu skazania po upływie 5 lat, jeżeli skazany w tym okresie przestrzegał porządku prawnego, a wymierzona kara pozbawienia wolności nie przekraczała 3 lat, jednakże zatarcie skazania następuje w tym przypadku nie z mocy prawa, ale na podstawie orzeczenia sądu wydawanego na wniosek skazanego.

Istniały zatem podstawy do wydania decyzji o odmowie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską, gdyż skarżący na skutek skazania prawomocnym wyrokiem sądu (...) za czyn określony jako "prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu w formie kwalifikowanej" stał się osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji.

Należy również podnieść, że wykładnia art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji zaprezentowana w skardze jest błędna. Nie można bowiem zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że przepis ten jedynie przykładowo wskazuje przesłanki odmowy wydania pozwolenia na broń pozostawiając organowi decyzję w zakresie ustalenia, czy osoba ubiegająca się o to pozwolenie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Obecna konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie, zobowiązany jest wydać decyzję o odmowie wydania pozwolenia na broń. Każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie jest uznawana przez ustawodawcę za stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Ustawodawca uznał zatem, że fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe jest samoistną przesłanką do odmowy wydania pozwolenia na broń. Osoba, która dopuściła się przestępstwa umyślnego, potwierdzonego prawomocnym wyrokiem sądowym, nie daje gwarancji przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Popełnienie bowiem wskazanego czynu (jego dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką dochowywać powinien posiadacz broni.

Sprawy odmowy wydania pozwolenia na broń nie pozostawiono uznaniu organu. Zawarte w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji sformułowanie "pozwolenie na broń nie wydaje się osobom" oznacza, że decyzja w takiej sprawie nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o odmowie wydania pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie. W związku z powyższym, organ nie jest zobowiązany do badania, czy dana osoba stanowi zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, które by uzasadniało odmowę wydania pozwolenia na broń, gdyż stosownej oceny dokonał już ustawodawca.

W tej sytuacji zbędne było przeprowadzanie wskazywanych w skardze dowodów takich jak przesłuchanie strony, czy też zwrócenie się do Koła Łowieckiego celem wydania opinii skarżącym.

Wyjaśnić należy, że broń ze względu na potencjalne zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego, musi podlegać reglamentacji, zaś dostęp do nich mogą mieć tylko osoby opanowane, praworządne, zrównoważone, dojrzałe. Z tego też względu przepisy dopuszczające jednostki do posiadania broni i amunicji muszą być wykładane możliwie rygorystycznie.

W tej sytuacji należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiada prawu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.