Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1476558

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 16 maja 2014 r.
II SA/Wa 1919/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk.

Sędziowie WSA: Iwona Dąbrowska (sprawozdawca), Andrzej Góraj.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2014 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia (...) lipca 2013 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym - oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

D. P. w dniu (...) grudnia 2009 r. wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W. z wnioskiem o uregulowanie tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego nr (...) przy ul. B. (...) w W., po zmarłym ojcu, M. P., któremu lokal ten został przydzielony na podstawie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej nr (...) z dnia (...) października 2003 r.

M. P. zmarł w dniu (...) marca 2007 r. Po jego śmierci D. P. pozostał w mieszkaniu bez tytułu prawnego.

Następnie pismem z dnia (...) stycznia 2010 r. strona doprecyzowała swój wniosek, poprzez wskazanie podstawy prawnej wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, wskazując art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.

Jednocześnie wnioskodawca wskazał, że jego wniosek wynika przede wszystkim z przepisu art. 23 ust. 3 pkt 1 lit. b ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, bowiem w dacie śmierci jego ojciec był emerytowanym żołnierzem zawodowym.

Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W., decyzją nr (...) z dnia (...) marca 2010 r. odmówił wnioskodawcy wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr (...) położonym w W. przy ul. B. (...). Po rozpatrzeniu odwołania strony Prezes Agencji decyzją nr (...) z dnia (...) maja 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Następnie Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w W. decyzją nr (...) z dnia (...) kwietnia 2010 r. zobowiązał D. P. do opróżnienia lokalu mieszkalnego nr (...) przy ul. B. (...) w W., uiszczania opłaty za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości należnych opłat za używanie lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego za każdy rozpoczęty miesiąc począwszy od dnia, kiedy niniejsza decyzja stanie się ostateczna do dnia opróżnienia tego lokalu. Wobec niewniesienia przez stronę odwołania decyzja ta stała się ostateczna.

Na skutek wniesionego przez Pana D. P. pozwu o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu zajmowanego lokalu, Sąd Rejonowy dla (...) Wydział (...) Cywilny wyrokiem z dnia (...) kwietnia 2011 r. oddalił powództwo. Sąd Okręgowy w W. (...) Wydział (...) wyrokiem z dnia (...) listopada 2011 r. oddalił apelację powoda. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na prawidłowe ustalenia Sądu Rejonowego, iż w sprawie nie mają zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego, w tym art. 691 ponieważ lokal pozostaje w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej i podlega odrębnej regulacji, jaką jest ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. W szczególności Sąd wskazał na przepis art. 23 ust. 3b ww. ustawy, który w dacie śmierci ojca powoda stanowił, iż w przypadku skorzystania przez osoby, o których mowa w ustępie 1 pkt 1 lit. a i ust. 3, z prawa do lokalu zamiennego dyrektor wydaje tym osobom decyzje o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym.

Pismem z dnia (...) marca 2012 r. D. P. zwrócił się z wnioskiem o wydanie decyzji, o przysługującym mu prawie do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 3b z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w jego brzmieniu na dzień 19 marca 2007 r., powołując się przy tym na treść powyżej opisanego wyroku.

Decyzją z dnia (...) sierpnia 2012 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w W. umorzył wszczęte na wniosek strony postępowanie administracyjne w trybie art. 23 ust. 1 lit. a oraz 3a ustawy o zakwaterowaniu w sprawie przyznania D. P. prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr (...) położonym w W. przy ul. B. (...).

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 23 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu obowiązującym na dzień 22 marca 2007 r., tj. w dacie zgonu ojca strony, w razie śmierci żołnierza służby stałej, który do dnia śmierci mieszkał w kwaterze, żołnierza służby stałej, który do dnia śmierci nie otrzymał decyzji o prawie zamieszkiwania oraz żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby terminowej, który do dnia śmierci nabył prawo do emerytury wojskowej lub którego śmierć pozostawała w związku ze służbą wojskową, wspólnie zamieszkałym z nim małżonkowi, zstępnym, wstępnym, osobom przysposobionym, osobom przysposabiającym przysługuje za ich zgodą lokal zamienny, o ile Agencja ma taki w swoich zasobach. Następnie organ I instancji stwierdził, iż D. P. zamieszkiwał z ojcem, jednakże M. P. w dacie zgonu nie był żołnierzem zawodowym, który nabył uprawnienia do emerytury wojskowej, bowiem uprawnienia te nabył już w 1995 r. a lokal przy ul. B. (...) m (...) został mu przydzielony w 2003 r. już jako emerytowi wojskowemu.

W wyniku wniesionego przez stronę odwołania Prezes WAM decyzją nr (...) z dnia (...) października 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji w żaden sposób nie uzasadnił, dlaczego postępowanie stało się bezprzedmiotowe i dlaczego należało je umorzyć. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji winien w sprawie wydać rozstrzygnięcie merytoryczne, bowiem Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w W. decyzją z dnia (...) marca 2010 r. rozstrzygnął o odmowie przyznania D. P. prawa zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu, jednakże pozostał nie rozpoznany wniosek strony w trybie art. 23 ust. 3 pkt 1 lit. b ustawy o zakwaterowaniu.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Regionalnego Oddziału Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. wydał w dniu (...) kwietnia 2013 r., na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 3b i art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. w związku z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 28, poz. 143), decyzję nr (...), którą odmówił D. P. przyznania prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr (...) położonym przy ul. B. (...) w W.,

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że brak jest możliwości przyznania na rzecz wnioskodawcy uprawnień wynikających z art. 23 ust. 3 ww. ustawy. Przepis ten miał zastosowanie do żołnierza służby stałej, który do dnia śmierci mieszkał w kwaterze, żołnierza służby stałej, który do dnia śmierci nie otrzymał decyzji o prawie zamieszkiwania oraz żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową, który do dnia śmierci nabył uprawnienia do emerytury wojskowej lub którego śmierć pozostaje w związku ze służbą wojskową. W przypadku śmierci żołnierza służby stałej wspólnie zamieszkałym z nim małżonkowi, zstępnym, wstępnym, osobom przysposobionym oraz przysposabiającym przysługuje określone uprawnienia, m.in. prawo do lokalu zamiennego.

Organ podał, że bezspornym jest fakt, iż D. P. zamieszkiwał w lokalu mieszkalnym nr (...) położnym w W. przy ul. B. (...) do dnia śmierci ojca, M. P. Niemniej jednak, M. P. w dacie zgonu nie pełnił zawodowej służby wojskowej. Ww. od 1995 r. posiadał uprawnienia emerytalne. Emerytem wojskowym jest żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej, który ma ustalone prawo do emerytury wojskowej.

Ponadto wskazano, że w sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.). Zgodnie z art. 23 ust. 1a i b ww. ustawy osoby, którym do dnia wejścia w życie ustawy przydzielono osobna kwaterę stałą, zachowują nabyte do tego dnia uprawnienia na czas zajmowania tej kwatery. W razie śmierci takiej osoby zamieszkującej w lokalu mieszkalnym, będącym w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, niebędącym kwaterą, wspólnie z nią zamieszkałe w chwili śmierci osoby, o których mowa w art. 26 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, maja prawo zamieszkiwać w tym lokalu mieszkalnym.

Zgodnie z ww. art. 26 do osób uprawnionych do otrzymania decyzji o prawie zamieszkiwania należą: małżonek, wspólnie zamieszkałe dzieci własne, przysposobione, przyjęte na wychowanie na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego, dzieci małżonka, zwane dalej "dziećmi", do czasu zawarcia przez nie związku małżeńskiego, nie dłużej jednak niż do dnia ukończenia 25 roku życia, chyba że przed tym dniem stały się niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji i nie zawarły związku małżeńskiego.

Organ stwierdził, że D. P. nie znalazł się w kręgu osób wymienionych w art. 26 ww. ustawy. Faktem jest, iż zamieszkiwał on razem z ojcem w chwili jego zgonu. Niemniej jednak, w tej dacie wnioskodawca miał ukończone więcej niż 25 lat, co wyklucza go z grupy osób uprawnionych do dalszego zamieszkiwania w lokalu.

Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, wnosząc o jej zmianę i przyznanie jej prawa do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, zarzucając rozstrzygnięciu:

- naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 35 § 1-2 k.p.a. poprzez nie załatwienie sprawy przez organ Dyrektora Oddziału Regionalnego w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej niezwłocznie, w sytuacji gdy, organ mógł wydać decyzję w oparciu o fakty i dowody znane organowi z urzędu, przed którym toczy się postępowanie;

- naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia, które wskazywałoby, iż przepisami właściwymi do załatwienia niniejszej sprawy, są przepisy obowiązujące w chwili śmierci M. P. oraz poprzez niewskazanie podstawy prawnej, na podstawie której M. P. został uznany za emeryta wojskowego;

- naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 18 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw, poprzez zastosowanie w niniejszym postępowaniu przepisów obowiązujących w brzmieniu sprzed ww. nowelizacji, w sytuacji gdy organ w postępowaniu wszczętym przez stronę D. P. powinien stosować przepisy w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku tj. (...) marca 2012 r.;

- naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 23 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej poprzez uznanie, że M. P. nie jest żołnierzem służby stałej, który nabył prawo do emerytury wojskowej;

- naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej, poprzez uznanie, że D. P. nie spełnia wymagań określonych ww. artykule;

- naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 26 ust. 3 w zw. z art. 23 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sil Zbrojnych Rzeczypospolitej poprzez uznanie, że wyłącznie zstępnym do ukończenia 25 roku życia, przysługuje prawo do zamieszkiwania w lokalu.

Uzasadniając powyższe zarzuty, strona wskazała, że organ, pomimo wcześniejszego zebrania całego materiału dowodowego w sprawie, nie wydał decyzji bez zbędnej zwłoki.

Ponadto zarzucono organowi zastosowanie przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, sprzed daty wejścia w życie nowelizacji dokonanej z dniem 22 stycznia 2010 r., w sytuacji, gdy wniosek strony został złożony już po dniu 1 lipca 2010 r. Powody zastosowania przepisów ustawy w poprzednim brzmieniu nie zostały zdaniem strony w sposób wystarczający uzasadnione w decyzji.

Kolejnym zarzutem było błędne ustalenie przez organ, że M. P. nie jest żołnierzem służby stałej, który nabył prawo do emerytury wojskowej, bez wskazania podstawy prawnej takiego wniosku, przy jednoczesnym spełnianiu przez niego warunków określonych w art. 23 ust. 3 o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.

Dodatkowo organ w błędny sposób przyjął, że prawo do kwatery po zmarłym ustala się według przepisów obowiązujących w chwili jego śmierci.

Strona wskazała, że spełnia wszystkie przesłanki określone w art. 23 ust. 3 pkt 1 oraz 23 ust. 4 ustawy z dnia z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej. M. P. zmarł w dniu (...) marca 2007 r. Był żołnierzem służby stałej, który nabył prawo do emerytury wojskowej. Strona postępowania D. P. zamieszkiwał wspólnie z M. P. w dniu jego śmierci, w lokalu położonym przy ul. B. (...) lok. (...) w W. Jednocześnie wskazał, iż jest synem zmarłego M. P.

Ponadto organowi zarzucono błędne zastosowanie art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu, poprzez uznanie, że wyłącznie zstępnym do ukończenia 25 roku życia, przysługuje prawo do zamieszkiwania w lokalu, wskazując jednocześnie, że treść art. 26 ww. ustawy odnosi się do ustalania powierzchni użytkowej lokalu, zatem nie może być stosowana pomocniczo do ustaleń opartych o art. 23 ustawy.

Na zakończenie strona powołała się na ustalenia dokonane przez Sąd Rejonowy dla (...) w W. oraz Sąd Okręgowy w W., które potwierdziły, że D. P. przysługują uprawnienia określone w art. 23 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu.

W wyniku rozparzenia odwołania została wydana przez Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzja z dnia (...) lipca 2013 r. nr (...), oparta na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 13 ust. 7 w związku z art. 23 ust. 3 i 3b pow. ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w związku z art. 18 ust. 1 pow. ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw, którą utrzymano mocy zaskarżoną decyzję z dnia (...) kwietnia 2013 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji nieprawidłowo powołał art. 23 ust. 1 pkt 1a, bowiem dotyczy ten przepis żołnierza zawodowego zwalnianego ze służby, natomiast ojciec skarżącego był emerytem wojskowym i dlatego zastosowanie winien mieć przepis art. 23 ust. 3 pow. ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Wskazał również, że to uchybienie nie miało istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy wskazał, że zarówno Sąd Rejonowy dla (...) Wydział (...) Cywilny w uzasadnieniu wyroku z dnia (...) kwietnia 2011 r., jak również Sąd Okręgowy w W. (...) Wydział (...) w uzasadnieniu wyroku z dnia (...) listopada 2011 r., wskazał, iż D. P. przysługują uprawnienia określone w art. 23 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu i dyrektor oddziału regionalnego agencji winien wydać powodowi decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Niemniej powyższe nie oznacza, iż Sąd rozstrzygnął o przysługującym wnioskodawcy prawie, a jedynie wskazał w jakim trybie i przez jaki organ sprawa winna być rozstrzygnięta. Natomiast rozpatrzenie wniosku D. P. na podstawie ww. przepisu ustawy o zakwaterowaniu, w brzmieniu obowiązującym w dacie śmierci ojca i wydanie decyzji w tym zakresie, należy do kompetencji organu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej.

Następnie organ wskazał, że kluczową kwestią w sprawie jest data wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o uregulowanie tytułu prawnego do lokalu przy ul. B. Jako że strona wystąpiła z wnioskiem w dniu (...) grudnia 2009 r., doprecyzowanym następnie w dniu (...) stycznia 2010 r., wskazując jako podstawę prawną wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, przepis art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych i jednocześnie podnosząc, że podstawę jego wniosku stanowi przede wszystkim art. 23 ust. 3 pkt 1 lit. "b" ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych. Wniosek oparty o ten przepis nie został rozpoznany przez organ administracji w formie decyzji. Z powyższego wynika również fakt zastosowania w sprawie przepisów ustawy w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej z dniem 1 lipca 2010 r.

Przechodząc do właściwego uzasadnienia, Prezes WAM wskazał, że bezspornym jest, iż D. P. do dnia śmierci swojego ojca M. P. wspólnie zamieszkiwał z nim, w lokalu mieszkalnym nr (...) przy ul. B. (...) w W. Natomiast istotną okolicznością dla rozpatrywanej sprawy pozostaje fakt, że zarówno w dacie śmierci, jak również w dacie przydziału przedmiotowego lokalu M. P. nie pełnił już zawodowej służby wojskowej, a prawo do osobnej kwatery stałej zachował w związku z nabyciem uprawnienia do emerytury wojskowej, z tytułu służby wojskowej pełnionej w jednostkach podległych Ministrowi Obrony Narodowej. Powyższe wynika ze zgromadzonych w aktach sprawy dowodów, w postaci decyzji Szefa Wojskowego Biura Emerytalnego w W. nr (...) z dnia (...) czerwca 1997 r., decyzji przydziału osobnej kwatery stałej nr (...) z dnia (...) października 2003 r. oraz kopii Legitymacji Emeryta Wojskowego seria (...) nr (...) w st. spocz. M. P., wydanej przez Wojskowe Biuro Emerytalne w W. w dniu (...) stycznia 1995 r.

Wobec powyższego organ stwierdził, iż ustalony stan faktyczny sprawy nie wyczerpuje przesłanek wynikających z przepisu art. 23 ust. 3 ustawy, umożliwiających wydanie stronie w ww. trybie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. W brzmieniu obowiązującym w dacie śmierci M. P. stanowił on bowiem, że w razie śmierci żołnierza służby stałej, który do dnia śmierci mieszkał w kwaterze, żołnierza służby stałej, który do dnia śmierci nie otrzymał decyzji o prawie zamieszkiwania, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 24 ust. 5 pkt 3, oraz żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby terminowej, który do dnia śmierci nabył prawo do emerytury wojskowej lub którego śmierć pozostaje w związku ze służbą wojskową, wspólnie zamieszkałym z nim małżonkowi, zstępnym, wstępnym, osobom przysposobionym i osobom przysposabiającym przysługuje:

- odprawa mieszkaniowa, o której mowa w art. 47 w wysokości obliczonej według ilości norm przysługujących zmarłemu żołnierzowi w dniu śmierci, o ile w dniu śmierci spełniał warunki do uzyskania emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej,

- w wysokości 80% wartości przysługującego lokalu mieszkalnego, obliczonej według zasad określonych w art. 47, o ile śmierć żołnierza pozostaje w związku ze służbą wojskową;

- lokal zamienny, jeżeli Agencja ma taki w swoich zasobach mieszkaniowych - za ich zgodą.

Na marginesie organ drugiej instancji podzielił stanowisko wyrażone przez dyrektora oddziału regionalnego WAM, iż D. P. pomimo, że wspólnie zamieszkiwał z ojcem w chwili śmierci nie spełniałby kryterium wiekowego określonego w art. 26 ust. 2 ustawy, bowiem w tej dacie wnioskodawca miał ukończone więcej niż 25 lat.

Ponadto organ przyznał, że postępowanie w sprawie było istotnie prowadzone w sposób przewlekły, jednakże uchybienie to nie miało wpływu na ostateczne rozstrzygniecie, zapadłe w sprawie.

Powyższa decyzja Prezesa WAM stała się przedmiotem skargi D. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której pełnomocnik skarżącego wniósł o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 18 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r., o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw, w wyniku czego organ II instancji zastosował w niniejszym postępowaniu przepisy obowiązujące w brzmieniu sprzed ww. nowelizacji, w sytuacji gdy organ w postępowaniu wszczętym przez skarżącego D. P. powinien stosować przepisy w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku tj. (...) marca 2012 r., co jednoznacznie wynika z literalnego brzmienia przepisu, a ponadto ww. wniosek skarżącego należy poczytywać wyłącznie jako pismo wszczynające postępowanie;

- naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 23 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, poprzez uznanie, że M. P. nie był żołnierzem służby stałej, który nabył prawo do emerytury wojskowej, w sytuacji gdy M. P. był żołnierzem służby stałej, który podczas pełnienia służby nabył uprawnienie do emerytury wojskowej, z którego uprawnienia następnie w dniu (...) stycznia 1965 r. skorzystał, a jednocześnie M. P. w czasie pełnienia przez niego służby wojskowej w dniu (...) sierpnia 1958 r. została przydzielona kwatera stała;

- naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędne zastosowanie art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, poprzez uznanie, że D. P. nie spełnia przesłanek określonych ww. artykule, w sytuacji gdy M. P. był żołnierzem służby stałej, który nabył prawo do emerytury wojskowej, D. P. zamieszkiwał w lokalu znajdującym się przy ul. B. (...) lok. (...) w W. razem z M. P. oraz D. P. jest zstępnym zmarłego M. P.;

- naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 26 ust. 3 w zw. z art. 23 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP i w rezultacie uznanie, że wyłącznie zstępnym do ukończenia 25 roku życia, przysługuje prawo do zamieszkiwania w lokalu, w sytuacji gdy z brzmienia art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP nie wynika, iż art. 26 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP należy stosować subsydiarnie;

- naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 9 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niezawarcie przez Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w decyzji nr (...) z dnia (...) lipca 2013 r., informacji o prawie skarżącego D. P. do wniesienia skargi do Sądu Administracyjnego na ww. decyzję.

Uzasadniając powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego podkreślił okoliczność, iż organ wydał swoją decyzję w oparciu o przepisy nieobowiązujące, albowiem ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP została znowelizowana, ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 18 tej ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostatecznymi decyzjami administracyjnymi lub zawarciem umowy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 brzmieniu dotychczasowym. Pełnomocnik podkreślił przy tym, że postępowanie w sprawie dotyczy jego wniosku z dnia (...) marca 2012 r. Jednocześnie wskazał, że postępowanie administracyjne wszczęte na jego wniosek z dnia 7 stycznia 2010 r., o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zakończyło się decyzją ostateczną Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nr (...) z dnia (...) maja 2010 r.

Ponadto, argumentując zarzut naruszenia art. 23 ust. 3 ustawy, który stanowi, że w razie śmierci: 1) żołnierza służby stałej, który do dnia śmierci zajmował lokal mieszkalny (...) o ile do dnia śmierci nabył prawo do emerytury wojskowej lub jego śmierć pozostaje w związku ze służbą wojskową, wspólnie zamieszkałym z nim w dniu jego śmierci: małżonkowi, zstępnym, wstępnym, osobom przysposobionym i osobom przysposabiającym przysługują uprawnienia, o których mowa w ust. 4, skarżący wskazał, że M. P. nabył uprawnienia do emerytury wojskowej, jak również do osobnej kwatery stałej z tytułu służby wojskowej, a w konsekwencji prawa te przechodzą na skarżącego.

Pełnomocnik skarżącego podkreślił, iż skarżący spełnia wszystkie wskazane przesłanki określone w art. 23 ust. 3 pkt 1 oraz 23 ust. 4 ustawy z dnia z dnia 22 czerwca 1995 r., o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Wskazał, iż M. P. zmarł w dniu 22 marca 2007 r., będąc żołnierzem służby stałej, który nabył prawo do emerytury wojskowej. Skarżący zaś zamieszkiwał wspólnie z M. P., w dniu jego śmierci, w lokalu położonym przy ul. B. (...) lok. (...) w W. Jednocześnie wskazał, iż D. P. jest synem zmarłego M. P. W związku z powyższym, skarżący ma prawo do realizowania swojego uprawnienia, określonego w art. 23 ust. 4 ustawy z dnia z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Zatem bezzasadna jest odmowa organu administracji przyznania prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym.

Ponadto pełnomocnik skarżącego ponowił zarzut błędnego oparcia rozstrzygnięcia na przepisie art. 26 ust. 3 w zw. z art. 23 ust. 3 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu, wskazując, iż odnosi się on jedynie do ustalania powierzchni użytkowej w postepowaniu o przyznanie lokalu mieszkalnego i nie ma przełożenia na uprawnienia wynikające z art. 23 ust. 3 ustawy.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 9 w zw. z art. 107 § 1 zd. 2 k.p.a. pełnomocnik skarżącego wskazał, że każda decyzja administracyjna, od której przysługuje możliwość wniesienia środka odwoławczego do sądu, powinna zawierać stosowne pouczenie, co wynika zarówno ze stosownych unormowań procedury administracyjnej, jak również z ogólnych zasad postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, podkreślając, że kluczową kwestia w sprawie jest okoliczność, czy art. 23 ustawy o zakwaterowaniu należy stosować jedynie do żołnierzy pozostających w służbie czynnej, co zostało przyjęte przez organ za prawidłowe rozumienie treści ww. artykułu. Organ uznał zarzut naruszenia art. 9 w zw. z art. 107 § 1 zd. 2 k.p.a., podkreślając jednocześnie, że strona nie poniosła w wyniku jego naruszenia szkody, albowiem nie uchybiła terminowi do wniesienia skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.

Skarga nie może zostać uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć znaczenie dla końcowego jej rozstrzygnięcia.

Na wstępie przypomnieć należy, że skarżący w dniu (...) grudnia 2009 r. wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W. z wnioskiem o uregulowanie tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego nr (...) przy ul. B. (...) w W., po zmarłym ojcu, M. P., któremu lokal ten został przydzielony na podstawie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej nr (...) z dnia (...) października 2003 r.

Następnie pismem z dnia (...) stycznia 2010 r. skarżący doprecyzował swój wniosek wprawdzie poprzez wskazanie podstawy prawnej wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, jednakże w piśmie tym wskazał również, że jego wniosek wynika przede wszystkim z przepisu art. 23 ust. 3 pkt 1 lit. b pow. ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Stanowisko swoje skarżący uzasadnił tym że, w dacie śmierci jego ojciec był emerytowanym żołnierzem zawodowym.

Podkreślić należy, że organ rozpoznał wówczas ten wniosek jedynie w oparciu o art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, wydając decyzję z dnia (...) marca 2010 r. o odmowie wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr (...) położonym w W. przy ul. B. (...), utrzymaną następnie przez Prezesa Agencji, decyzją nr (...) z dnia (...) maja 2010 r.

Kolejnym wnioskiem z dnia (...) marca 2012 r., skarżący ponownie zwrócił się o wydanie decyzji o przysługującym mu prawie do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 3b z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w jego brzmieniu na dzień 19 marca 2007 r.

W następstwie tego wniosku Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w W. decyzją z dnia 3 sierpnia 2012 r. umorzył wszczęte na wniosek strony postępowanie administracyjne, w trybie art. 23 ust. 1 lit. a oraz 3a ustawy o zakwaterowaniu, w sprawie przyznania D. P. prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr (...) położonym w W. przy ul. B. (...).

W wyniku wniesionego przez skarżącego odwołania, Prezes WAM decyzją nr (...) z dnia (...) października 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując w jej uzasadnieniu, że organ I instancji w żaden sposób nie uzasadnił, dlaczego postępowanie stało się bezprzedmiotowe i dlaczego należało je umorzyć. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji winien w sprawie wydać rozstrzygnięcie merytoryczne. Wskazał też, że wprawdzie Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w W. decyzją z dnia (...) marca 2010 r. rozstrzygnął o odmowie przyznania D. P. prawa zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu, jednakże zarzucił organowi, że nie rozpoznał on wniosku skarżącego w trybie art. 23 ust. 3 pkt 1 lit. b ustawy o zakwaterowaniu.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Regionalnego Oddziału Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. wydał w dniu (...) kwietnia 2013 r. wskazaną wyżej decyzję, którą odmówił D. P. przyznania prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr (...) położonym przy ul. B. (...) w W., która została utrzymana w mocy zaskarżoną obecnie do Sądu decyzją Prezesa WAM z dnia (...) lipca 2013 r.

Dokonując zatem analizy akt sprawy, stwierdzić należy, że zarówno wniosek skarżącego z dnia (...) grudnia 2009 r., doprecyzowany pismem z dnia (...) stycznia 2010 r., jak też kolejny wniosek z dnia (...) marca 2012 r. dotyczył w istocie żądania wydania przez organ decyzji, o przysługującym D. P. prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, położonym w W., przy ulicy B. (...) m (...), w oparciu o przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu na dzień 19 marca 2007 r., a zatem na dzień śmierci ojca skarżącego. Wskazać nadto należy, że w dniu 1 lipca 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 28, poz. 143), która przepisem art. 1 pkt 25 zmieniła brzmienie dotychczasowego przepisu art. 23 pow. ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Jednakże, zgodnie z art. 18 ust. 1 tej noweli do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie ostatecznymi decyzjami administracyjnymi lub zawarciem umowy, stosuje się przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu dotychczasowym. Zasadnie zatem organ rozpoznając sprawę zastosował w niej przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu przed 1 lipca 2010 r.

Przystępując do rozpoznania niniejszej skargi, wskazać należy, że materialnoprawną podstawę decyzji organu I instancji, stanowił przepis art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 3b w zw. z art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 1389 z późn. zm.), w brzmieniu sprzed 1 lipca 2010 r. Wskazać jednak należy, że organ II instancji, rozpoznając odwołanie skarżącego prawidłowo powołał już w podstawie prawnej, wydanej przez siebie decyzji, art. 23 ust. 3 pow. ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu sprzed 1 lipca 2010 r., stwierdzając jednocześnie, że wadliwe wskazanie przez organ I instancji przepisu art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a pow. ustawy w osnowie decyzji, nie miało istotnego wpływu na rozstrzygnięcie.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela ten pogląd, szczególnie w sytuacji, gdy organ I instancji swoje rozstrzygnięcie oparł w istocie właśnie o art. 23 ust. 3 pow. ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu sprzed 1 lipca 2010 r., powołując go w uzasadnieniu decyzji i przedstawiając argumenty prawne właśnie w oparciu o ten przepis.

Zgodnie z art. 23 ust. 3 w razie śmierci:

1)

żołnierza służby stałej, który do dnia śmierci mieszkał w kwaterze albo w lokalu mieszkalnym niebędącym kwaterą, lub nie otrzymał decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 24 ust. 5 pkt 3, o ile do dnia śmierci nabył prawo do emerytury wojskowej lub jego śmierć pozostaje w związku ze służbą wojskową,

2)

żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby terminowej, który do dnia śmierci nabył prawo do emerytury wojskowej lub którego śmierć pozostaje w związku ze służbą wojskową,

3)

żołnierza pełniącego służbę kandydacką, którego śmierć pozostaje w związku ze służbą wojskową,

4)

żołnierza nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, którego śmierć pozostaje w związku ze służbą wojskową:

- wspólnie zamieszkałym z nim: małżonkowi, zstępnym, wstępnym, osobom przysposobionym i osobom przysposabiającym przysługują uprawnienia określone w ust. 4, a mianowicie:

a)

odprawa mieszkaniowa, o której mowa w art. 47:

- w wysokości obliczonej według ilości norm przysługujących zmarłemu żołnierzowi w dniu śmierci,

- w wysokości 80% wartości przysługującego lokalu mieszkalnego, obliczonej według zasad określonych w art. 47, o ile śmierć żołnierza pozostaje w związku ze służbą wojskową, albo b) zajmowany lokal mieszkalny, lokal zamienny w przypadku zajmowania kwatery, jeżeli Agencja ma taki w swoich zasobach mieszkaniowych - za ich zgodą, albo c) lokal mieszkalny odpowiadający uprawnieniom żołnierza w dniu śmierci, ustalonym według zasad określonych w art. 26 ust. 1-3, w zasobie mieszkaniowym Agencji, w wybranej przez nich miejscowości, o ile śmierć żołnierza pozostaje w związku ze służbą wojskową - na ich wniosek.

Wskazać należy, że od samego początku stosowania przepisu art. 23 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP przyjmowano, iż wszystkie przesłanki wymienione w tym przepisie muszą wystąpić łącznie, aby małżonkowi lub dzieciom zmarłego wojskowego, przysługiwało prawo do kwatery, a obecnie lokalu mieszkalnego (przykładowo wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA 630/99 (publik. LEX nr 53757). Przepis art. 23 ust. 3 pkt 1 - 4 powołanej ustawy, uzależnia bowiem przyznanie świadczenia do odprawy mieszkaniowej (ust. 4 pkt 1), lokalu mieszkalnego (ust. 4 pkt 2 i 3) od śmierci żołnierza pozostającej w związku ze służbą wojskową (pozostającego w dniu śmierci w służbie stałej lub kontraktowej).

Analizując wskazane wyżej przepisy, zgodzić się należy z organem, że brak było możliwości przyznania skarżącemu uprawnień wynikających z art. 23 ust. 3 ww. ustawy. Bezspornym jest, że D. P. do dnia śmierci swojego ojca M. P. wspólnie zamieszkiwał z nim w lokalu mieszkalnym, przy ulicy B. (...) m (...) w W. Istotne jest natomiast, że zarówno w dacie śmierci, jak również w dacie przydziału tego lokalu, M. P. (ojciec skarżącego), nie pełnił już zawodowej służby wojskowej. W aktach sprawy znajduje się bowiem kopia Legitymacji Emeryta Wojskowego, seria (...) nr (...) (...) w stanie spoczynku M. P., wydana ww. przez Wojskowe Biuro Emerytalne w W., w dniu (...) stycznia 1995 r. Ponadto, jak wynika z decyzji Szefa Wojskowego Biura Emerytalnego w W. nr (...) z dnia (...) czerwca 1997 r., M. P. w związku z nabyciem uprawnienia do emerytury wojskowej z tytułu służby wojskowej pełnionej w jednostkach podległych Ministrowi Obrony Narodowej zachował prawo do osobnej kwatery stałej.

Zatem nie ulega wątpliwości, że już w dniu (...) stycznia 1995 r. M. P. nie pełnił czynnej służby wojskowej, lecz był emerytem wojskowym. Również lokal mieszkalny nr (...) przy ulicy B. (...) w W., jak wynika z uzasadnienia decyzji przydziału osobnej kwatery stałej nr (...) z dnia (...) października 2003 r., został przydzielony M. P., jako (...) w stanie spoczynku.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 z późn. zm.), emerytem wojskowym jest żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej, który ma ustalone prawo do emerytury wojskowej. Rencistą wojskowym, zgodnie z art. 3 ust. 3 powołanej ustawy jest żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej, który ma ustalone prawo wojskowej renty inwalidzkiej. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.), żołnierzem zawodowym jest żołnierz w czynnej służbie wojskowej. Żołnierze zawodowi pełnią czynną służbę wojskową jako służbę stałą albo służbę kontraktową.

Określenie "żołnierz służby stałej/kontraktowej, który do dnia śmierci nabył prawo do emerytury wojskowej" zawarte w art. 23 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP dotyczy więc żołnierza zawodowego w służbie czynnej, odpowiednio służby stałej lub kontraktowej, który do dnia śmierci mimo nabycia prawa do emerytury nadal pełni służbę wojskową i nie został z niej zwolniony. Nie można zatem uznać za żołnierza zawodowego, o którym mowa w art. 23 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, emeryta lub rencisty wojskowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 1790/13 z dnia 15 stycznia 2014 r.).

Powyższe wyklucza, że M. P., w chwili śmierci był którymkolwiek ze wskazanych enumeratywnie w art. 23 ust. 3 pkt 1 - 4 powołanej ustawy żołnierzy zawodowych a to oznacza, że ustalony w sprawie stan faktyczny sprawy nie wypełnia przesłanek z art. 23 ust. 3 pow. ustawy, umożliwiających wydanie skarżącemu w ww. trybie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym.

D. P. w dniu złożenia wniosku o wydanie decyzji o przysługującym mu prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nie był zatem synem żołnierza zawodowego, a był synem zmarłego emeryta i rencisty wojskowego, co wyklucza, zgodnie z art. 23 ust. 3 pkt 1-4 przedmiotowej ustawy wydanie takiej decyzji na rzecz ww.

Przepis ten miał zastosowanie do żołnierza służby stałej, który do dnia śmierci mieszkał w kwaterze, żołnierza służby stałej, który do dnia śmierci nie otrzymał decyzji o prawie zamieszkiwania oraz żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową, który do dnia śmierci nabył uprawnienia do emerytury wojskowej lub którego śmierć pozostaje w związku ze służbą wojskową. W przypadku śmierci żołnierza służby stałej wspólnie zamieszkałym z nim małżonkowi, zstępnym, wstępnym, osobom przysposobionym oraz przysposabiającym przysługuje określone uprawnienia, m.in. prawo do lokalu zamiennego.

Niezależnie od tych okoliczności wskazać należy również, że sytuację prawną członków rodziny do dnia 30 czerwca 2010 r. regulował przepis art. 23 ust. 1a i b ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.). Przepis ten został uchylony na podstawie art. 7 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 28, poz. 143). Zgodnie z przepisem art. 23 ust. 1a ustawy nowelizującej, w razie śmierci takiej osoby zamieszkującej w lokalu mieszkalnym, będącym w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, niebędącym kwaterą, wspólnie z nią zamieszkałe w chwili śmierci osoby, której do dnia wejścia w życie tej ustawy (tekst jedn.: do dnia 30 czerwca 2004) przydzielono osobną kwaterę stałą - zamieszkałej w lokalu mieszkalnym, będącym w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, niebędącym kwaterą, wspólnie zamieszkałe z nią w chwili śmierci osoby, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu (...), mają prawo zamieszkiwać w tym lokalu mieszkalnym. W takim przypadku Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM wydaje tym osobom decyzje o prawie zamieszkiwania (art. 23 ust. 1b). Innymi słowy, organ Agencji, działając w trybie art. 23 ust. 1a i 1b ustawy nowelizującej przyznaje prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym jeśli: zmarła osoba, której do dnia 30 czerwca 2004 r. przydzielono osobną kwaterę stałą, zamieszkiwała w lokalu pozostającym w dyspozycji WAM i niebędącym kwaterą (czyli nie był to mieszkalny przeznaczony wyłącznie na zakwaterowanie żołnierzy służby stałej); w chwili śmierci tej osoby wspólnie zamieszkiwali z nią następujący członkowie rodziny: małżonek, wspólnie zamieszkałe dzieci własne, przysposobione, przyjęte na wychowanie na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego, jak również dzieci małżonka, zwane dalej "dziećmi", do czasu zawarcia związku małżeńskiego, nie dłużej jednak niż do dnia ukończenia dwudziestu pięciu lat życia, chyba, że przed tym dniem stały się niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji i nie zawarły związku małżeńskiego (art. 26 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu (...).

Zatem, gdyby przedmiotowa sprawa rozpatrywana w powyższym trybie w czasie obowiązywania tego przepisu, to D. P., pomimo wspólnego zamieszkiwania z ojcem, w chwili jego śmierci nie spełniałby kryterium wiekowego, określonego w art. 26 ust. 2, bowiem w tej dacie skarżący miał ukończone więcej niż 25 lat (również zawarł związek małżeński), co wykluczało go z grupy osób uprawnionych do dalszego zamieszkiwania w lokalu.

Ponadto odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, że organ nie powinien stosować art. 18 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw, a przepisy obowiązujące po 1 lipca 2010 r., to wskazać należy, że Sąd tego poglądu nie podziela. Stwierdzić bowiem należy, że organ prawidłowo zastosował w sprawie przepisy sprzed nowelizacji, obowiązującej od 1 lipca 2010 r., szczególnie w sytuacji gdy pierwszy wniosek w sprawie skarżący składał w dniu (...) grudnia 2009 r., uzupełniony pismem z dnia (...) stycznia 2010 r., kolejnym zaś pismem z dnia (...) marca 2012 r. o wydanie mu decyzji o przysługującym mu prawie do zamieszkania we wskazanym lokalu również wskazał na przepisy obowiązujące w 2007 r., a zatem sprzed nowelizacji.

Niezależnie jednak od tego wskazać należy, że art. 23 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, zarówno w brzmieniu sprzed nowelizacji jak i po nowelizacji z 2010 r. dotyczył żołnierza zawodowego, będącego w służbie. Uprawnienia zaś emerytów i rencistów wojskowych a także innych osób (w tym osób wspólnie zamieszkałych po ich śmierci) zostały uregulowane w przepisach przejściowych noweli z 2004 r. tj. w art. 23 ust. 1, 1a, 1b, o brzmieniu którego była już mowa wyżej. A to oznacza, że nawet w sytuacji, gdyby uznać można było wniosek skarżącego z dnia (...) marca 2012 r., jako pierwszy wniosek w sprawie, rozpoczynający postępowanie, to nawet wówczas skarżący nie mógłby skorzystać z uprawnień art. 23 ust. 3 pow. ustawy po nowelizacji.

Zgodzić się natomiast należy ze skarżącym, że naruszony został przez organ II instancji art. 9 i art. 107 k.p.a. w zakresie braku pouczenia o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, niemniej jednak zdaniem Sądu nie było to naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd rozpoznając niniejszą skargę nie podzielił też innych zarzutów skarżącego uznając, że zaskarżona decyzja wydana została przez właściwy organ, skierowano ją do właściwej strony postępowania, opiera się ona na istniejącej podstawie prawnej. Tym samym uznać należało, iż zaskarżona decyzja, odpowiada prawu.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego są nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się także w postępowaniu organów WAM istotnego naruszenia przepisów prawa procesowego.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.