Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3065198

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 29 kwietnia 2020 r.
II SA/Wa 1903/19
Przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kwiecińska.

Sędziowie WSA: Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Iwona Maciejuk (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi D. L. na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia (...) lipca 2019 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Komendant Główny Straży Granicznej postanowieniem z dnia (...) lipca 2019 r. nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Centrum Szkolenia Straży Granicznej nr (...) z dnia (...) maja 2019 r. o odmowie wydania (...) D. L. zaświadczenia potwierdzającego okres pełnienia służby w Straży Granicznej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury w okresie od (...) listopada 2009 r. do (...) maja 2010 r., na podstawie § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno-Skarbowej oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2373), w związku z § 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 z późn. zm.), zwanego dalej również rozporządzeniem.

W uzasadnieniu wskazał, że (...) D. L. w dniu (...) maja 2019 r. wystąpił do Komendanta Centrum Szkolenia Straży Granicznej o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach określonych w § 2 pkt 2 powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Wnioskodawca dookreślił, że zakres jego żądania dotyczy okresu od (...) listopada 2009 r. do (...) stycznia 2018 r. Wskazał, że celem uzyskania wnioskowanego zaświadczenia jest jego przedłożenie w Zakładzie Emerytalno-Rentowym Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Komendant Główny SG wskazał, że Komendant Centrum Szkolenia Straży Granicznej wydał zaświadczenia potwierdzające pełnienie przez (...) D. L. służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury w okresie od (...) maja 2010 r. do (...) stycznia 2018 r. Postanowieniem Nr (...) z dnia (...) czerwca 2019 r. Komendant Centrum Szkolenia SG odmówił wydania wnioskodawcy zaświadczenia potwierdzającego okres pełnienia służby w SG w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury w okresie od (...) listopada 2009 r. do (...) maja 2010 r. Komendant Główny SG utrzymując w mocy postanowienie Komendanta Centrum Szkolenia SG nr (...) na wstępie wskazał, że organ Straży Granicznej wydając zaświadczenie w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy (...), w jego treści wykazuje okresy, a nie lata służby jak podnosi skarżący. Wydane zaświadczenie stanowi dowód dla Dyrektora Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, który w myśl § 2 cyt. rozporządzenia jest organem właściwym do ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego oraz wysokości świadczenia z tego tytułu. Organ wskazał też, że stosowanie do § 25 ust. 1 cyt. rozporządzenia, przy obliczaniu wysługi emerytalnej (do czego kompetencje posiada organ emerytalny) dodaje się poszczególne okresy (wskazane m.in. w zaświadczeniach wydanych w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 3 cyt. rozporządzenia) o jednakowym wskaźniku procentowym, określonym w ustawie, obejmujące lata, miesiące i dni. Organ odwoławczy wyjaśnił stronie, że podwyższenia emerytury o 2% podstawy wymiaru, w oparciu o art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) oraz § 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 nie dokonuje organ Straży Granicznej lecz organ emerytalny, tj. Dyrektor Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, w oparciu o dokonane przeliczenia okresów wykazanych w zaświadczeniach.

Komendant Główny SG wskazał, że w sprawie tej Komendant Centrum Szkolenia Straży Granicznej, dokonał analizy akt osobowych (...) D. L., a także innej dokumentacji związanej z realizacją procesu dydaktycznego, w którym wnioskodawca mógł brać udział ze względu na zajmowane stanowiska służbowe związane z realizacją procesu dydaktycznego. Prowadzona indywidualnie dla każdego funkcjonariusza, teczka akt osobowych stanowi odzwierciedlenie całokształtu przebiegu stosunku służbowego funkcjonariusza. W wyniku przeprowadzonej analizy teczki akt osobowych skarżącego ustalono, że ukończył on następujące szkolenia z zakresu minerstwa i pirotechniki: 1. Kurs specjalistyczny dla policjantów z zakresu rozpoznania minersko - pirotechnicznego - realizowany w terminie od (...) do (...) lipca 2008 r. 2. Kurs specjalistyczny dla policjantów z zakresu samodzielnego prowadzenia działań minersko - pirotechnicznych - realizowany w terminie od (...) września 2008 r. do (...) października 2008 r. 3. Kurs specjalistyczny instruktorsko - metodyczny z zakresu działań minersko - pirotechnicznych - realizowany w terminie od (...) do (...) maja 2010 r.

Organ wskazał, że pierwszym obligatoryjnym warunkiem koniecznym do spełnienia, zgodnie z § 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia jest posiadanie stosownych kwalifikacji i uprawnień, którymi na gruncie rozpatrywanej sprawy są uprawnienia uzyskane przez skarżącego w wyniku ukończenia szkolenia wskazanego w pkt 2. Podniósł, że organ odwoławczy wielokrotnie wskazywał skarżącemu w odrębnych postępowaniach, że konstrukcja powołanego przepisu stanowi o obowiązku posiadania przez funkcjonariusza uprawnień minera - pirotechnika (tj. uprawnień do samodzielnego prowadzenia bojowych działań minersko - pirotechnicznych), nad czym przeważa użyte w cyt. przepisie sformułowanie w tym także. Takie stanowisko znajduje ugruntowane odzwierciedlenie w doktrynie orzeczniczej sądów administracyjnych (wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1774/10). Dodatkowo w powyższym wyroku sąd wskazał, że uprawnienia z zakresu rozpoznania minersko - pirotechnicznego nie są uprawnieniami minera - pirotechnika, pozostając jedynie zbliżonymi, do uprawnień o których mowa w § 2 pkt 2 ppkt a cyt. rozporządzenia. Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 grudnia 2014 r. (sygn. akt II SA/Wa 781/14) podkreślił, że warunkiem niezbędnym dla zaliczenia funkcjonariuszowi służby pełnionej w bezpośrednim zwalczaniu terroryzmu jest nabycie uprawnień i kwalifikacji w zakresie antyterrorysty minera-pirotechnika.

Komendant Główny SG podkreślił, że minerem - pirotechnikiem jest funkcjonariusz który posiada uprawnienia do samodzielnego prowadzenia działań minersko - pirotechnicznych, co wynika z definicji legalnej zawartej w Instrukcji prowadzenia bojowych działań minersko - pirotechnicznych w Straży Granicznej. Stwierdził, że uprawnienia do prowadzenia rozpoznania minersko - pirotechnicznego (które skarżący uzyskał w wyniku ukończenia szkolenia wskazanego w pkt 1) nie są uprawnieniami tożsamymi z uprawnieniami minera - pirotechnika, a zatem nie wypełniają dyspozycji § 2 pkt 2 ppkt a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad podwyższania emerytur funkcjonariuszy (...). Posiadanie uprawnień z zakresu rozpoznania minersko - pirotechnicznego uzasadniania podwyższenie emerytury w oparciu o § 3 pkt 5 cyt. rozporządzenia, pod warunkiem spełnienia określonych w powołanym przepisie przesłanek.

Organ wskazał, że skarżący uzyskał uprawnienia, o których mowa w § 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia w dniu (...) października 2008 r. (poprzez uzyskanie uprawnień minera - pirotechnika), spełniając pierwszą z przesłanek koniecznych do spełnienia, aby służba została uznana za pełniona w fizycznym zwalczaniu terroryzmu. Drugą obligatoryjną przesłanką uzasadniającą uznanie okresu służby za służbę pełnioną w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, jest udział w działaniach bojowych lub procesie szkolenia z ich zakresu, przy jednoczesnym (łącznym) posiadaniu kwalifikacji minera - pirotechnika (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2010 r. - sygn. akt II SA/ Wa 846/10).

Organ odwoławczy wskazał, że Komendant Centrum Szkolenia Straży Granicznej dokonał kwerendy akt osobowych skarżącego w celu ustalenia czy skarżący uczestniczył w procesie szkolenia lub działaniach bojowych. Przeprowadzona analiza nie wykazała jednak, aby skarżący w przed dniem (...) maja 2010 r. spełnił drugi obligatoryjny warunek określony w § 2 pkt 2 ppkt b cyt. rozporządzenia, tj. udziału w działaniach bojowych lub procesie szkolenia spełniając łącznie warunek określony w § 2 pkt 2 ppkt a cyt. rozporządzenia (posiadając jednocześnie uprawnienia minera - pirotechnika). Organ wskazał też, że skarżący w odrębnych postępowaniach powoływał się również na udział w listopadzie 2008 r., w ramach procesu szkolenia przygotowującego do bojowych działań minersko - pirotechnicznych, w szkoleniu pt. (...), jednakże w toku poczynionych ustaleń organizator szkolenia ((...) w (...)) zaprzeczył, aby powyższe szkolenie było szkoleniem z zakresu minerstwa i pirotechniki oraz wskazał, że nie jest to element procesu szkolenia, o którym mowa w § 2 pkt 2 ppkt b cyt. rozporządzenia. Ponadto Komendant Centrum Szkolenia Policji w (...) wskazał, że nie posiada dokumentów potwierdzających udział (...) D. L. w powyższym przedsięwzięciu. Dodatkowo akta osobowe skarżącego również nie potwierdziły jego udziału w przedmiotowym szkoleniu we wskazanym terminie. Niezależnie od powyższego organ wskazał, że skarżący w okresie służby w Centrum Szkolenia Straży Granicznej zajmował stanowiska dydaktyczne, związane z realizacją prowadzonego przez tę jednostkę organizacyjną procesu dydaktycznego.

Komendant Główny SG wskazał, że w ramach postępowania wyjaśniającego przeprowadzono kwerendę dokumentacji służbowej, która odzwierciedla realizowany przez Centrum Szkolenia Straży Granicznej proces dydaktyczny, celem ustalenia czy skarżący uczestniczył w procesie szkolenia, o którym mowa w § 2 pkt 2 ppkt b cyt. rozporządzenia w charakterze prowadzącego zajęcia lub wykładowcy. W wyniku podjętej analizy ustalono, że dokumentacja służbowa organu nie odzwierciedla realizacji przez skarżącego procesu szkolenia z zakresu bojowych działań minersko - pirotechnicznych w okresie od (...) listopada 2007 r. do (...) maja 2010 r.

W wyniku poczynionych sprawdzeń ustalono, że skarżący spełnił przesłankę określona w § 2 pkt 2 ppkt b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy (...) dopiero w dniu (...) maja 2010 r. Zatem we wskazanej dacie skarżący spełnił łączenie obydwa obligatoryjne warunki określone w § 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia, tj. posiadał uprawnienia minera pirotechnika i rozpoczął udział w szkoleniu specjalistycznym przygotowującym do bojowych działań minersko - pirotechnicznych. Organ wskazał, że przed tą datą (...) D. L. spełniał tylko jedną z dwóch obligatoryjnych przesłanek określonych w cyt. rozporządzeniu. W ocenie Komendanta Głównego SG w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym nie istnieją przesłanki do wydania skarżącemu zaświadczenia o pełnieniu w okresie od (...) stycznia 2008 r. do (...) maja 2010 r. służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, albowiem okres w którym skarżący spełniał warunki określone w § 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia, rozpoczął się w dniu (...) maja 2010 r. Skarżący uzyskał uprawnienia, o których mowa w § 2 pkt 2 ppkt a w dniu (...) października 2008 r., jednakże od tego dnia do (...) maja 2010 r. (okres 19 miesięcy) nie spełnił przesłanki udziału w działaniach bojowych lub procesie szkolenia, o której mowa w § 2 pkt 2 ppkt b cyt. rozporządzenia. Organ odwoławczy odnosząc się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 2091/18), na który powołuje się strona, wskazał, że zapadł on w odrębnym od rozpatrywanego stanie prawnym oraz indywidualnym stanie faktycznym, nawiązującym do odrębnej podstawy prawnej podwyższenia emerytury.

Postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia (...) lipca 2019 r. nr (...) stało się przedmiotem skargi D. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zobowiązanie do wydania zaświadczenia za każdy rok służby zarzucił:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r.,

- naruszenie art. 8 k.p.a., art. 227 k.p.a., tj.: zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa, wskazał na nienależyte wykonywanie zadań przez organ lub jego pracowników, naruszenia prawa.

W uzasadnieniu skarżący podniósł m.in., że organ wydający zaświadczenie, powinien w wypowiedzieć się o spełnieniu przez funkcjonariusza warunków uprawniających do podwyższenia emerytury w określonych wymiarach czasowych. Wymiarem czasowym wskazanym w przywoływanych przepisach jest roku służby. Skarżący wskazał, że wydane zaświadczenie jest w sprzeczności z obowiązującymi przepisami w tym zakresie gdyż obejmuje okres od (...) maja 2010 r. do (...) stycznia 2018 r. Podniósł, że przepisy i orzecznictwo jednoznacznie i precyzyjnie wskazują, że zaświadczenie ma obejmować okres jakim jest rok służby w którym funkcjonariusz spełnił łącznie warunki określone w rozporządzeniu tj. organ najpierw powinien ustalić okres jakim jest rok służby w tym przypadku jest to okres od (...) listopada 2009 r. do (...) października 2010 r. Następnie ustalić czy w tym okresie funkcjonariusz posiadał stosowne uprawnienia (z posiadanych przez organ dokumentów wynika, że w okresie tym tj. od (...) listopada 2009 r. do (...) października 2010 r., posiadałem uprawnienia antyterrorysty minera - pirotechnika), i na koniec ustalić czy w okresie tym czyli danym roku służby w którym posiadałem stosowne uprawnienia, brałem udział w działaniach bojowych lub procesie szkolenia. Na podstawie powyższych ustaleń winien wystawić zaświadczenie, że w okresie roku służby tj. od (...) listopada 2009 do (...) października 2010 funkcjonariusz spełnił warunki określone w rozporządzaniu tj. art. 15 ust, 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. tj, posiadał stosowne uprawnienia i brał udział w działaniach bojowych lub procesie szkolenia w tym wypadku od (...) listopada 2009 (początek roku służby) do (...) stycznia 2018 r. (ostatni dzień służby). Wskazał, że zarzuty dotyczą nieprawidłowego wystawienia zaświadczenia przez organ.

Komendant Główny Straży Granicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując ustalenia dokonane w zaskarżonym postanowieniu. Podał nadto, że służba skarżącego w okresie od (...) maja 2010 r. do (...) grudnia 2017 r. została uznana za służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury - zaświadczenie Komendanta Centrum Szkolenia Straży Granicznej z dnia (...) lutego 2018 r., podobnie jak okres służby od (...) grudnia 2017 r. do (...) stycznia 2018 r. - zaświadczenie Komendanta Centrum Szkolenia Straży Granicznej z dnia (...) czerwca 2018 r. Mając na uwadze wskazane wyżej zaświadczenie organ odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści odnośnie okresu od (...) listopada 2009 r. do (...) maja 2010 r. Wskazał na inne postępowania zainicjowane wnioskami skarżącego o wydanie zaświadczenia żądanej treści.

Skarżący w pismach procesowych z dnia (...) września 2019 r., (...) września 2019 r. i (...) stycznia 2020 r. podtrzymał zarzuty skargi. Powołując się na § 3 pkt 5 rozporządzenia zarzucił, że organ dokonując ustaleń nie zastosował podstawy formalnej roku służby. Skarżący wskazał też, że w związku z tym, że organ nie wykazał się żadną inicjatywą w celu ustalenia prawidłowej interpretacji przepisów, co stanowi istotę złożonej skargi, skarżący zwrócił się do Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji o opinię (odpowiedź Zakładu Emerytalno-Rentowego z dnia (...) września 2019 r.). Skarżący powołał się m.in. na wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 2091/18. Podkreślił, że organ błędnie interpretuje przepisy rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r., albowiem nie uwzględnia przy wydawaniu zaświadczeń podstawy faktycznej, jaką jest rok służby.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zarówno zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego SG, jak i utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta Centrum Szkolenia SG odpowiadają prawu.

W sprawie tej nie został naruszony ani przepis art. 218 § 2 k.p.a., ani art. 219 k.p.a., na podstawie którego wydano postanowienie. Nie naruszono także powołanych w skardze przepisów k.p.a. jak również § 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r.

Organ, rozpatrując wniosek skarżącego o wydanie zaświadczenia przeprowadził w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy i w treści samego uzasadnienia zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia organu I instancji. W ocenie Sądu organ należycie przeprowadził postępowanie wyjaśniające, które nie pozwoliło na wydanie zaświadczenia potwierdzającego, aby okres od (...) listopada 2009 r. do (...) maja 2010 r. był okresem pełnienia przez skarżącego służby w Straży Granicznej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury w związku z § 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r.,

a to wobec braku dokumentów wskazujących, aby wnioskodawca w tym okresie brał udział w działaniach bojowych lub procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do takich działań. Sądowi z urzędu wiadome jest, że okres za jaki żądane było w niniejszej sprawie zaświadczenie częściowo pokrywa się z okresem żądania innego wniosku skarżącego o wydanie zaświadczenia (postępowanie w tej sprawie zakończyło się wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 19 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1099/19).

Zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r., emeryturę podwyższa się o 2% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio: w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, jeżeli funkcjonariusz spełnia łącznie następujące warunki:

a) nabył uprawnienia i kwalifikacje, w tym także w zakresie antyterrorysty minera-pirotechnika, do udziału w działaniach bojowych, realizowanych przez jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną Policji lub przez Straż Graniczną,

b) brał udział, w ramach obowiązków służbowych, w działaniach bojowych Policji lub Straży Granicznej lub w procesie szkolenia, mającym na celu przygotowanie do takich działań, określonych przez Komendanta Głównego Policji lub Komendanta Głównego Straży Granicznej.

Prawidłowo organ wskazał, że zaświadczenie obejmuje na gruncie powołanego przepisu okresy, w których funkcjonariusz spełnia łącznie obie obligatoryjne wymienione w nim przesłanki, tj. posiada uprawnienia i kwalifikacje, w tym także w zakresie antyterrorysty minera-pirotechnika, do udziału w działaniach bojowych i brał udział w działaniach bojowych lub procesie szkolenia przygotowującym do takich działań.

W sprawie jest bezsporne, że skarżący uzyskał uprawnienia do udziału w działaniach bojowych w dniu (...) października 2008 r. (§ 2 pkt 2 lit. a powołanego rozporządzenia). Skarżący brał bowiem udział w kursie specjalistycznym dla policjantów z zakresu samodzielnego prowadzenia działań minersko-pirotechnicznych odbywającym się w terminie (...) sierpnia 2008 r. - (...) października 2008 r. Przesłankę z § 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia spełnił zatem dopiero w dniu (...) października 2008 r.

Trafnie też organ stwierdził, że brak dokumentów wskazujących, aby wnioskodawca w okresie, którego dotyczy wniosek brał udział w działaniach bojowych lub procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do takich działań (§ 2 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia), nie pozwala na wydanie żądanego przez skarżącego zaświadczenia dotyczącego wskazanego okresu. Skarżący przed dniem (...) maja 2010 r. nie spełniał przesłanki z § 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia. Ustalenia organu w tym zakresie, tak jak i samo postępowanie wyjaśniające, są pełne i wszechstronne. Organ bezspornie ustalił, że skarżący we wskazanym okresie nie prowadził żadnego ze szkoleń specjalistycznych mających na celu przygotowanie do działań bojowych, o których mowa w § 2 pkt 2 lit.b rozporządzenia, jak też nie brał udziału w działaniach bojowych. Jeśli chodzi o szkolenie pt. (...), to choć w teczce akt osobowych nie znajduje się zaświadczenie o uczestnictwie w tym szkoleniu, organ ustalił, że skarżący w dniach (...) -(...) listopada 2008 r. został skierowany rozkazem dziennym w podróż służbową do (...) w celu udziału w szkoleniu w CSP w (...). Organ wskazał, że w teczce akt osobowych znajduje się opinia służbowa skarżącego sporządzona w dniu (...) lipca 2012 r., dotycząca okresu służby od (...) lutego 2008 r. do (...) lipca 2012 r., w której w części dotyczącej udziału opiniowanego funkcjonariusza w szkoleniach wymieniono m.in. szkolenie pt. (...). W opinii nie wskazano daty uczestnictwa w szkoleniu, nie ma informacji o tym na jakiej podstawie i przez kogo funkcjonariusz został skierowany na szkolenie.

W ramach postępowania wyjaśniającego organ zwrócił się pismem z dnia (...) stycznia 2019 r. do Komendanta Centrum Szkolenia Policji w (...), który wskazał, że szkolenie to nie jest szkoleniem z zakresu szkoleń minersko - pirotechnicznych, a jego zakres tematyczny nie wyczerpuje zapisów § 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Wskazał przy tym, że nie posiada dokumentacji, która mogłaby potwierdzić udział skarżącego w powołanym szkoleniu. Podkreślił, że doskonalenie z zakresu (...) nie jest ukierunkowane na fizyczne zwalczanie terroryzmu. Szkolenia tego nie można zatem uwzględnić jako szkolenia mającego na celu przygotowanie do działań bojowych.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazania wymaga, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia jest postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Podstawę postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia stanowi art. 219 k.p.a., który jest częścią regulacji działu VII k.p.a. Tym samym postanowienie to wydawane jest poza ramami ogólnego postępowania administracyjnego. Zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. nie są trafne.

W postępowaniu o wydanie zaświadczenia nie jest dopuszczalne wnioskowanie o zdarzeniach, które wedle przepisów stanowią podstawę do wydania zaświadczenia. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu prowadzonym na skutek żądania wydania zaświadczenia nie rozstrzyga się w indywidualnej sprawie administracyjnej o obowiązku, czy uprawnieniu jednostki. Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. zostało w niniejszej sprawie przeprowadzone należycie. Organ poddał analizie dokumenty zawarte w teczce akt osobowych. Wobec braku dokumentów zwrócił się też do organizatora szkolenia pt. (...).

Organ dokonał kwerendy dzienników lekcyjnych, planów zajęć oraz Rozkazów Dziennych Komendanta Centrum Szkolenia SG oraz sprawozdań z działalności szkoleniowej. Organ stwierdził, że nie odnaleziono żadnych dokumentów ani danych, które mogłyby wskazywać, że (...) D. L. w okresie którego dotyczy żądanie wydania zaświadczenia brał udział w działaniach bojowych lub procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do działań bojowych.

Podkreślenia wymaga, że postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że odnosi się ono do zbadania okoliczności wynikających już z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, jak też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany. Postępowanie to ma na celu usunięcie wątpliwości, co do znanych, bo istniejących już faktów, czy stanu prawnego (v. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 1139/10, Lex nr 1082571, wyrok NSA z dnia 8 września 2009 r. sygn. akt I OSK 104/09, Lex nr 594852). Właściwy organ może wydać zaświadczenie wyłącznie na podstawie posiadanych danych, bez potrzeby ich kreowania (v. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1616/09).

Istota zaświadczenia tkwi w tym, że nie jest ono aktem woli organu, ale aktem wiedzy (v. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1537/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie organ dokonał wyczerpujących ustaleń na podstawie dostępnych danych pozostających w dyspozycji organów. Powyższe wynika nie tylko z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji, które są należycie uzasadnione, ale przede wszystkim znajduje potwierdzenie w aktach organu. Za nietrafny w świetle powyższego Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. Treść zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji nie pozostawia wątpliwości, co do tego, że organ wyczerpując wszelkie możliwości w postępowaniu wyjaśniającym, nie odnalazł dokumentów i danych świadczących w sposób bezsprzeczny, że wnioskodawca we wskazanym już wyżej okresie brał udział w ramach obowiązków służbowych w działaniach bojowych lub w procesie szkolenia przygotowującym do takich działań bojowych, o czym jest mowa w § 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia. W takim przypadku organ nie miał podstaw, aby wydać zaświadczenie żądane przez skarżącego, a dotyczące tego okresu. Organ nie naruszył tym samym § 2 pkt 2 tego rozporządzenia. Dokonał prawidłowej wykładni powołanego przepisu rozporządzenia.

Odnosząc się do argumentów skargi dodatkowo wskazania wymaga, że sprawa niniejsza nie dotyczy ustaleń w zakresie podwyższenia emerytury za każdy rok służby. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia dotyczącego okresu od (...) listopada 2009 r. do (...) maja 2010 r. Kwestia interpretacji pojęcia "za każdy rok służby", odnoszącego się do podwyższania emerytury, nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Ustalanie uprawnień do emerytury i wysokości świadczenia w tym zakresie należy do organu emerytalnego. Także kwestia wydanych zaświadczeń nie jest przedmiotem niniejszej sprawy.

Odmienna ocena skarżącego od oceny organu w zakresie ustaleń, co do łącznego spełnienia przesłanek z § 2 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia dla uzyskania zaświadczenia za okres od (...) listopada 2009 r. do (...) maja 2010 r. nie świadczy o braku zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji. Powołany przez skarżącego wyrok w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2091/18 dotyczy innego stanu faktycznego.

Biorąc pod uwagę, że zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, nie rozstrzyga żadnej sprawy i nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego, brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Organy wykazały, że podjęły wszelkie działania celem należytego rozpatrzenia wniosku strony. Wobec braku dokumentacji mogącej stanowić podstawę wydania zaświadczenia żądanej treści, zasadnie organ zastosował przepis art. 219 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), orzekł jak w wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.