Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 637550

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 22 grudnia 2009 r.
II SA/Wa 1899/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA-Sławomir Antoniuk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Banku (...) z siedzibą w W. na wystąpienie Inspektora Pracy Okręgowej Inspekcji Pracy w W. nr (...) z dnia (...) lipca 2009 r. w przedmiocie wypłaty pracownikom premii postanawia-odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Inspektor Pracy Okręgowej Inspekcji Pracy w W. wystąpieniem nr (...) z dnia (...) lipca 2009 r. wydanym na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 11 pkt 8 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589) wniósł do Banku (...) m.in. o poddanie weryfikacji listy pracowników, którym nie wypłacono premii za grudzień 2008 r. uwzględniając poziom realizacji zadań sprzedażowych, naliczenie oraz wypłacenie pracownikom banku, którzy zrealizowali zadania sprzedażowe premii za grudzień 2008 r., ponowne ustalenie uprawnionych do premii rocznej za 2008 r., naliczenie oraz wypłacenie pracownikom, którzy spełnili przesłanki określone w zasadach premiowania, premii rocznej za 2008 r. Bank poinformowany został, że o terminie i sposobie wykonania ujętych w wystąpieniu wniosków należy zawiadomić Inspektora Pracy w terminie 30 dni od dnia doręczenia wystąpienia.

Przedmiotowe wystąpienie Inspektora Pracy stało się przedmiotem skargi Banku (...) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Powołując się na art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wskazując na wcześniejsze wystąpienie w dniu 30 lipca 2009 r. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, skarżący wniósł o uchylenie wystąpienia oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Wystąpieniu Inspektora Pracy zarzucono błędną wykładnię art. 94 pkt 5 oraz art. 78 Kodeksu pracy, art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 12 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy; art. 33 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 11 pkt 8 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy oraz w zw. z art. 6 k.p.a.; art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 12 ustawy o PIP oraz art. 83 ust. 1 i ust. 3 i art. 79 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W obszernym uzasadnieniu na wstępie odwołano się do podstawy zaskarżenia wystąpienia wskazując, że jest to inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w dalszej zaś części ustosunkowano się do postawionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że wystąpienie Inspektora Pracy nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Podał, że wystąpienie stanowi postulat usunięcia naruszenia prawa przez pracodawcę, a dla adresata nie rodzi żadnych negatywnych skutków w przypadku jego niewykonania.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1)

decyzje administracyjne;

2)

postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3)

postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4)

inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5)

akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6)

akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7)

akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8)

bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżone wystąpienie Inspektora Pracy z dnia (...) lipca 2009 r. nie stanowi żadnego z aktów wymienionych w powołanym wyżej przepisie, podlegających kontroli sądu administracyjnego. Nie stanowi ono z pewnością decyzji w rozumieniu art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również nie może być uznane za akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Sąd podziela w tym zakresie poglądy wyrażone już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (v. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I OSK 626/09, postanowienie NSA z dnia 23 września 2009 r. sygn. akt I OSK 1235/09, cbois.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 11 pkt 8 w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589 ze zm.), zwanej dalej ustawą o PIP, w razie stwierdzenia innych naruszeń przepisów prawa pracy niż wymienione w punktach 1-7, organy Inspekcji Pracy uprawnione są do skierowania wystąpienia o usunięcie stwierdzonych naruszeń, a także wyciągnięcie konsekwencji w stosunku do osób winnych. W przypadku zaś stwierdzenia naruszeń prawa określonych w art. 11 pkt 1-7 ustawy o PIP, organ wydaje decyzje (art. 34 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy).

Podkreślenia wymaga, że obowiązek zawarty w wystąpieniu inspektora pracy nie rodzi po stronie adresata negatywnych konsekwencji w przypadku jego niewykonania. Wystąpienie właściwego organu Państwowej Inspekcji Pracy jako niemające charakteru władczego, a ograniczające się wyłącznie do stwierdzenia faktu naruszenia przepisów prawa pracy i wezwania do jego usunięcia w wyznaczonym terminie, nie jest zatem decyzją administracyjną. Wystąpienie to nie ma również charakteru aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przepis ten wymaga, aby akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczył uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Konieczne jest przy tym, aby uprawnienie wynikające z takiego aktu lub czynności było możliwe do zrealizowania, a w przypadku nałożonego obowiązku, aby istniała przewidziana prawem możliwość jego wyegzekwowania.

W niniejszej sprawie zaskarżone wystąpienie inspektora pracy nie rodzi obowiązku, który mógłby zostać w wyniku tego wystąpienia wyegzekwowany.

Wystąpienie to nie stwarza też żadnego uprawnienia po stronie pracownika. Skarżący nie musi się temu wystąpieniu podporządkować, gdyż jego obowiązkiem jest wyłącznie, stosownie do art. 21d ust. 2 ustawy o PIP, zawiadomienie inspektora pracy, w terminie określonym w wystąpieniu o terminie i sposobie wykonania ujętych w wystąpieniu wniosków. Niepodporządkowanie się takiemu wystąpieniu nie kwalifikuje się do zastosowania egzekucji administracyjnej, gdyż stosownie do art. 2 § 1 pkt 11 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, egzekucji takiej podlegają obowiązki z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi, nakładane w drodze decyzji organów Państwowej Inspekcji Pracy.

W świetle powyższego nie można przyjąć, że wystąpienie dokonane na podstawie art. 11 pkt 8 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, stanowi władcze rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej, jak również akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W związku z tym, że zaskarżone wystąpienie inspektora pracy nie stanowi żadnego z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. podlegających kontroli sądu administracyjnego, stwierdzić należało, że skarga jest niedopuszczalna.

Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 3 § 1 pkt 1-4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.