Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1712923

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 27 listopada 2013 r.
II SA/Wa 1898/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.).

Sędziowie WSA: Ewa Grochowska-Jung, Iwona Dąbrowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2013 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia (...) lipca 2011 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania prawa do uposażenia oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia (...) lipca 2011 r. nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia (...) kwietnia 2011 r., (...), którym to rozkazem organ odmówił R. M. przyznania prawa do uposażenia za okres od dnia (...) lipca 2010 r. do dnia (...) marca 2011 r.

Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał art. 99 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.).

W motywach uzasadnienia organ podał, że w okresie od dnia (...) lipca 2010 r. do dnia (...) marca 2011 r. policjantka faktycznie nie pełniła służby, brak jest zatem podstaw do przyznania jej za ten okres praw do uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym i innych świadczeń pieniężnych. Wyjaśnił, że reaktywowanie stosunku służbowego z R. M. nastąpiło w dniu (...) lipca 2010 r., jednakże w tej dacie nie była ona uprawniona do świadczenia służby i wykonywania obowiązków służbowych, z uwagi na brak stosownego orzeczenia lekarskiego. Organ podał, że wymaganym badaniom lekarskim R. M. poddała się dopiero w dniu (...) lutego 2011 r. Orzeczenie lekarskie wpłynęło do organu w dniu (...) marca 2011 r. i w dniu (...) marca 2011 r. Komendant Główny Policji wydał rozkaz personalny nr (...), na mocy którego z dniem (...) marca 2011 r. mianował ją na stanowisko służbowe. Wskazał, że w dniu (...) marca 2011 r. R. M. podjęła służbę.

Odmawiając przyznania prawa do uposażenia za okres od dnia (...) lipca 2010 r. do dnia (...) marca 2011 r., organ wyjaśnił, że stosownie do art. 99 ust. 1 ustawy o Policji, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Wskazał, że otrzymywanie uposażenia jest ściśle związane z pełnieniem służby, to jest, gdy policjant jest uprawniony i zobowiązany do wykonywania obowiązków służbowych. Podkreślił, że zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy o Policji prawo do uposażenia policjanta przywróconego do służby powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służy zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby.

Przepis ten uzależnia więc prawo do uposażenia policjanta, który w trybie art. 42 ust. 1 cytowanej ustawy został przywrócony do służby, nie tylko od mianowania na stanowisko służbowe, ale także od dopuszczenia do służby i podjęcia tej służby przez funkcjonariusza. W konsekwencji policjantowi, który pozostawał w stosunku służbowym w wyniku reaktywacji tegoż stosunku, a przy tym nie został mianowany na stanowisko służbowe i dopuszczony do służby, czyli faktycznie nie pełnił służby, nie przysługuje prawo do uposażenia.

Organ wyjaśnił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 332/10, uchylił decyzję nr (...) Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia (...) czerwca 2008 r. oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny nr (...) Komendanta Głównego Policji z dnia (...) kwietnia 2008 r. w przedmiocie zwolnienia podinsp. R. M. ze służby w Policji, orzekając przy tym, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Konsekwencją przedmiotowego wyroku było wystąpienie skutku prawnego określonego w art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), zgodnie z którym uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne.

W konsekwencji organ uznał, że samo pozostawanie w okresie od dnia (...) lipca 2010 r. do dnia (...) marca 2011 r. w stosunku służbowym bez faktycznego pełnienia służby nie uprawnia policjantki do uposażenia.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R. M. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego, skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6, art. 8, art. 9 i art. 12 k.p.a. oraz art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.)

Podniosła, że po przywróceniu do służby - zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 332/10, powinna zostać mianowana na stanowisko równorzędne bez konieczności oceny jej stanu zdrowia pod kątem zdolności do służby. Twierdziła, że w dniu uprawomocnienia się wyroku organ miał obowiązek mianować ją na stanowisko służbowe, natomiast dopuścić do wykonywania obowiązków służbowych po wydaniu orzeczenia komisji lekarskiej. W konsekwencji skarżąca domagała się zmiany daty mianowania na stanowisko służbowe na dzień (...) lipca 2010 r. (zamiast (...) marca 2011 r.).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, iż skoro skarżąca od dnia (...) lipca 2010 r. do dnia (...) marca 2011 r. nie pełniła służby, to brak jest podstaw do przyznania jej uposażenia za ten okres.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.)., uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia policjanta do służby na stanowisko równorzędne. Przesłanki zawarte w tym przepisie zostały spełnione, gdyż w dniu (...) lipca 2010 r. uprawomocnił się wyrok przywracający skarżącą do służby w Policji, a w dniu (...) lipca 2010 r. skarżąca zgłosiła gotowość niezwłocznego podjęcia służby.

Stosownie do art. 42 ust. 3 ustawy o Policji, przywrócenie do służby z mocy prawa obliguje organ do ustalenia, czy policjant może być dopuszczony do służby. Powyższy pogląd znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1192/11.

Zauważyć należy, że skarżąca przed datą zwolnienia z Policji przebywała na długotrwałym zwolnieniu lekarskim oraz prawie dwa lata pozostawała poza służbą.

Trzeba tez podkreslic, iż aby wyznaczyć danego policjanta na stanowisko służbowe organ musi dysponować orzeczeniem odpowiedniej komisji lekarskiej, stwierdzającym zdolność psychofizyczną policjanta do wykonywania służby na danym stanowisku, zaś gdy policjant jest przywracany do służby, po znacznym okresie jej nieświadczenia. Istotne jest tu także skontrolowanie, czy w ogóle jest on zdolny do pełnienia tej służby (art. 32 ust. 1 oraz art. 40 ustawy o Policji w zw. z § 6 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MSWiA w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskiej celem określenia stanu zdrowia).

A zatem rację ma organ, twierdząc, że dopiero po pozytywnym ustaleniu stanu zdrowia skarżącej (i nie wcześniej) mógł przystąpić do mianowania skarżącej na określone stanowisko, co uczynił niezwłocznie po otrzymaniu orzeczenia lekarskiego stwierdzającego zdolność skarżącej do służby.

Wyjaśnić ponownie należy, w ślad za uzasadnieniem wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1949/11, iż celem instytucji przywrócenia funkcjonariusza do służby jest umożliwienie jak najszybszego jej pełnienia w praktyce, co wymaga z jednej strony terminowego oświadczenia policjanta o gotowości podjęcia służby, a z drugiej strony istnienia realnej możliwości jej pełnienia ze względu na stan zdrowia danego policjanta. Poprzez instytucję przywrócenia policjanta do służby nie można tworzyć stanów w sposób fikcyjny (niezwiązanych z rzeczywistym pełnieniem służby - wykonywania obowiązków służbowych) stanowiących o wyznaczeniu policjanta na dane stanowisko służbowe. Zawsze wyznaczenie na stanowisko służbowe lub mianowanie na stanowisko służbowe musi się łączyć z rzeczywistą możliwością pełnienia tego stanowiska przez policjanta, to jest wykonywania służby.

Wracając na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż skarżąca orzeczeniem nr (...) Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w (...) została uznana za zdolną do służby w Policji. Orzeczenie wpłynęło do Komendy Głównej Policji w dniu (...) marca 2011 r.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym, nr (...) z dnia (...) marca 2011 r. mianował skarżącą z dniem (...) marca 2011 r. na stanowisko służbowe.

Stosownie do art. 99 ust. 1 ustawy o Policji, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Natomiast stosownie do ust. 2 powołanego artykułu, z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie. Art. 42 ust. 4 stanowi, że prawo do uposażenia policjanta przywróconego do służby powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby.

Słusznie zatem wywodzą organy obu instancji, że przepis ten dodatkowo uzależnia prawo do uposażenia policjanta, który w trybie art. 42 ust. 1 cytowanej ustawy został przywrócony do służby, nie tylko od mianowania na stanowisko służbowe, ale także od dopuszczenia do służby i podjęcia tej służby przez funkcjonariusza.

Reasumując, stwierdzić należy, iż organy trafnie uznały, że samo pozostawanie w stosunku służbowym nie stanowi podstawy do przyznania uposażenia za ten okres, bowiem uzależnione jest od faktycznego świadczenia służby.

Odnosząc się do zarzutu zmiany daty mianowania na stanowisko służbowe, wskazać należy, iż przedmiotowa sprawa dotyczy odmowy przyznania prawa do uposażenia, a zatem innej materii.

Podkreślić też należy, że kwestie związane z mianowaniem na stanowisko służbowe były przedmiotem oceny tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1949/11, oddalił skargę skarżącej w tym przedmiocie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 132 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.