Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2469133

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 8 marca 2018 r.
II SA/Wa 1878/17
Dodatek z tytułu „pełnienia służby przy bezpośredniej obsłudze statków powietrznych” jako stały element uposażenia.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.).

Sędziowie WSA: Maria Werpachowska, Danuta Kania.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2018 r. sprawy ze skargi M.L. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia (...) lutego 2016 r. nr (...) w przedmiocie dodatku dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych

1.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz rozkaz personalny Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia (...) lutego 2013 r. nr (...),

2.

zasądza od Komendanta Głównego Straży Granicznej na rzecz M.L. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Komendant Główny Straży Granicznej (dalej jako Komendant Główny SG) decyzją z dnia (...) lutego 2016 r. nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy poprzedzający ją rozkaz personalny z dnia (...) lutego 2013 r. nr (...) przyznający M. L. od dnia (...) października 2012 r. do dnia (...) października 2012 r. dodatek dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych w wysokości 0,30 kwoty bazowej.

Z akt administracyjnych wynika następujący stan sprawy:

W dniu (...) grudnia 2012 r. Dyrektor Biura Lotnictwa SG wystąpił z wnioskiem o przyznanie M. L. dodatku dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych w wysokości 0,30 kwoty bazowej od dnia (...) października 2012 r. Funkcjonariusz w tym dniu wykonał obsługę liniową oraz poświadczył jej wykonanie stosownym dokumentem. Natomiast w miesiącu listopadzie 2012 r. nie wykonywał obsług technicznych statków powietrznych SG. Orzeczeniem Rejonowej Komisji Lekarskiej przy (...) Oddziale SG z dnia (...) listopada 2012 r. nr (...) funkcjonariusz został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w SG i od tego dnia do (...) lutego 2013 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim.

Komendant Główny SG, po dokonaniu analizy przedmiotowego wniosku i wziąwszy pod uwagę posiadane kwalifikacje oraz fakt, że funkcjonariusz wykonywał czynności związane z obsługą statku powietrznego w miesiącu październiku 2012 r., rozkazem personalnym z dnia (...) lutego 2013 r. przyznał M. L. od dnia (...) października 2012 r. do dnia (...) października 2012 r. dodatek dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych w wysokości 0,30 kwoty bazowej. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 108 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 oraz art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675 z późn. zm. - daje jako ustawa o SG) oraz § 11 ust. 5 pkt 1 i ust. 7 w zw. z § 7 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 24, poz. 148 z późn. zm. - dalej jako rozporządzenie z dnia 8 lutego 2008 r.). Nadany przedmiotowemu rozkazowi, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., rygor natychmiastowej wykonalności uzasadniony został koniecznością stworzenia warunków do natychmiastowej wypłaty funkcjonariuszowi uposażenia zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Funkcjonariusz w dniu (...) lutego 2013 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, iż wobec przyznania dodatku na jeden miesiąc kwestionowany rozkaz personalny został wydany z rażącym naruszeniem § 11 ust. 5 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r. Dodatki dla personelu lotniczego, dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych, w tym związanych z obsługą spadochronów i instruktorski, są przyznawane na czas nieokreślony. Przerwy w wykonywaniu czynności wynikłe z przyczyn organizacyjnych, technicznych czy zdrowotnych nie mogą skutkować utratą prawa do dodatku, jeśli funkcjonariusz posiada kwalifikacje do jego otrzymywania.

Komendant Główny SG decyzją z dnia 14 marca 2013 r. nr 54, wydaną na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 i art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie odwoławcze w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę funkcjonariusza i wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 882/13 uchylił decyzję z dnia (...) marca 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Komendanta Głównego SG od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrokiem z dnia 2 grudnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1032/14, oddalił skargę kasacyjną. Sąd II instancji stwierdził konieczność merytorycznego rozpatrzenia wniosku M. L. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej rozkazem personalnym z dnia (...) lutego 2013 r.

Wobec powyższego Komendant Główny SG w dniu (...) lutego 2016 r. wydał decyzję nr (...), którą utrzymał w mocy poprzedzający rozkaz personalny z dnia (...) lutego 2013 r. nr (...).

Organ w uzasadnieniu decyzji podał, że stosownie do art. 108 ust. 1 pkt 5 ustawy o SG, funkcjonariusze otrzymują dodatki do uposażenia uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby.

Kwestia przyznania funkcjonariuszowi dodatku dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych została uregulowana w § 1 ust. 5 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2002 r., zgodnie z którym funkcjonariusze pełniący służbę przy bezpośredniej obsłudze statków powietrznych posiadający licencję mechanika obsługi wydaną przez Państwowy Nadzór Lotniczy otrzymują miesięczny dodatek dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych w wysokości ustalonej przy zastosowaniu mnożnika kwoty bazowej: 0,30 - w przypadku obsługiwania zgodnie z posiadanymi uprawnieniami jednego typu statków powietrznych; 0,45 - w przypadku obsługiwania zgodnie z posiadanymi uprawnieniami więcej niż jednego typu statków powietrznych.

W związku z wejściem w życie w dniu 1 października 2014 r. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 10 września 2014 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1233) § 11 uzyskał nowe brzmienie, zgodnie z którym (§ 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 pkt 2), funkcjonariusze wykonujący zadania na statkach powietrznych Straży Granicznej w składzie personelu technicznego, związane z bezpośrednią obsługą statków powietrznych Straży Granicznej otrzymują dodatek lotniczy. Dodatek lotniczy, na wniosek właściwego przełożonego, przyznaje się funkcjonariuszom, o których mowa w ust. 1 pkt 2 - w wysokości wynoszącej miesięcznie 0,30 kwoty bazowej. Jednocześnie zgodnie z § 3 pkt 2 cytowanego rozporządzenia z dnia 10 września 2014 r., funkcjonariusz, który w dniu wejścia w życie rozporządzenia otrzymywał na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów dodatek dla personelu latającego lub dodatek dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych albo dodatek instruktorski zachowuje prawo do tych dodatków do czasu przyznania mu odpowiednio dodatku morskiego albo lotniczego nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia.

Z uwagi na powyższe oraz fakt, że funkcjonariusz został zwolniony ze służby w Straży Granicznej w dniu (...) lutego 2013 r. brak jest podstaw do zastosowania do niniejszej sprawy obecnie obowiązujących przepisów, gdyż w dniu wejścia w życie rozporządzenia z dnia 10 września 2014 r. nie pełnił on już służby w Straży Granicznej.

Mając na względzie powyższe przepisy Komendant Główny SG stwierdził, że funkcjonariusz posiadał niezbędne kwalifikacje do dokonywania bezpośredniej obsługi statków powietrznych oraz w dniu (...) października 2012 r. wykonał on obsługę liniową oraz poświadczył jej wykonanie stosownym dokumentem. Zatem stanowiło to podstawę do przyznania funkcjonariuszowi przedmiotowego dodatku za miesiąc październik 2012 r., gdyż tylko w tym miesiącu dokonał bezpośredniej obsługi statku powietrznego.

M. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego SG z dnia (...) lutego 2016 r.

W skardze pełnomocnika strony zarzucił organowi naruszenie § 11 ust. 5 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r., poprzez jego błędna wykładnię i bezpodstawne uznanie, że dla otrzymania dodatku, o którym mowa w tym przepisie, konieczne jest faktyczne wykonanie w danym miesiącu co najmniej jednokrotnie czynności przy obsłudze technicznej statków powietrznych, podczas gdy przepis ten wprowadza jedynie przesłankę pełnienia służby przy obsłudze technicznej statków powietrznych, co nie jest tożsame z faktycznym wykonywaniem regularnych czynności w tym zakresie.

Podnosząc powyższy zarzut pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Komendant Główny SG w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 października 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 572/16 oddalił skargę. Uznał bowiem, że zaskarżone rozstrzygnięcie stanowiło wyłącznie realizację wniosku właściwego przełożonego o przyznanie skarżącemu przedmiotowego dodatku w miesiącu październiku 2012 r. Wydane rozstrzygnięcia nie odnosiły się do kwestii związanych z ewentualnym przyznaniem skarżącemu przedmiotowego dodatku w innych miesiącach, które poprzedzały zwolnienie skarżącego ze służby. Dlatego też zaskarżoną decyzję Sąd uznał za zgodną z prawem W wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej M. L. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

W uzasadnieniu wyroku Sąd II instancji wskazał, iż dla określenia jaki jest przedmiot rozpoznawanej sprawy jest istotny inicjujący wniosek Dyrektora Biura Lotnictwa SG z dnia (...) grudnia 2012 r., w którym wnosił się on o przyznanie skarżącemu dodatku dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych od dnia (...) października 2012 r. Treść powyższego pisma, a zwłaszcza posłużenie się w nim sformułowaniem "od dnia (...).10.2012 r." w sposób jednoznaczny wskazuje, że uprawniony przełożony funkcjonariusza nie ograniczył swojego wniosku do jednego miesiąca, tj. do października 2012 r. Tak też wniosek ten zinterpretował organ, do którego został on skierowany, na co wskazują działania podjęte przez ten organ, a mające na celu ocenę zasadności wniosku, jak i treść wydanych w sprawie rozstrzygnięć, w tym decyzji z dnia lutego 2016 r., a zwłaszcza dokonana w nich wykładnia przepisów prawa mających w sprawie zastosowanie i argumentacja przywołana dla wykazania zasadności podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Również w odpowiedzi na skargę organ zawarł stanowisko, iż wystąpienie z przedmiotowym wnioskiem przez przełożonego było nieuzasadnione, gdyż skarżący w listopadzie 2012 r. zaprzestał służby z powodu choroby. Organ badając czy skarżący jest uprawniony do otrzymania przedmiotowego dodatku także w pozostałym okresie służby strony, nigdy nie kwestionował takiego zakresu niniejszej sprawy. Nadto, skarżący kwestionował wydaną w sprawie decyzję nie z powodu przyznania mu dodatku dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych za październik 2012 r., gdyż otrzymał go w maksymalnej wysokości, lecz dlatego, że nie przyznano mu tego dodatku za pozostałe miesiące pełnionej służby. W tym też zakresie sprawa była rozpoznawana w wyniku złożenia przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił także uwagę, że zakres rozpoznania sprawy był zgodny z stanowiskiem zawartym w wyroku NSA z dna 2 grudnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1032/14, w którym Naczelny Sąd Administracyjny zakwestionował przyjęcie przez Sąd I instancji, iż sprawa dotyczy przedmiotowego dodatku wyłącznie za miesiąc październik 2012 r., podkreślając, że skarżący miał prawo kwestionować wyrażone w zaskarżonym rozkazie personalnym rozstrzygnięcie przyznające mu przedmiotowy dodatek tylko w miesiącu październiku 2012 r., a nie w innych miesiącach, maksymalnie do dnia zwolnienia ze służby. Dodatkowo NSA wskazał, że rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od rozkazu personalnego przyznającego skarżącemu dodatek dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych, przysługujący w okresie pełnienia służby, organ reguluje sytuację prawną skarżącego do zakończenia służby. Skarżący w skardze na decyzję z dnia (...) lutego 2016 r., zarzucając naruszenie § 11 ust. 5 rozporządzenia, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, zgodnie z którym przedmiotowy dodatek przysługiwał mu aż do zwolnienia go ze służby, tj. do dnia (...) lutego 2013 r., przedstawiając argumentację na poparcie tej tezy.

Konkludując Sąd II instancji stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie odnosiło się również do kwestii przyznania skarżącemu spornego dodatku także w innych miesiącach niż październik 2012 r. Sąd I instancji nie wyjaśnił istoty sprawy i nie ocenił wszechstronnie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, nie przeanalizował zarzutów przedstawionych w skardze, zatem ponownie rozpoznając sprawę będzie obowiązany dokonać kontroli legalności zaskarżonej decyzji, mając na względzie uwagi wyżej poczynione.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpatrzeniu sprawy zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga ocenia wg. powyższych kryteriów jest zasadna.

Na wstępie zaszczyć należy, iż stosownie do postanowień art. 190 zd. pierwsze p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w tym przepisie, należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego może być wyłączony jedynie wówczas, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez ten Sąd oraz wtedy, gdy po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zmieni się stan prawny.

Skoro w analizowanej sprawie stan faktyczny i prawny nie uległ zmianie to nie może być już kwestionowane, iż wniosek Dyrektora Biura Lotnictwa SG z dnia (...) grudnia 2012 r. wszczynający postępowanie obligował organ SG do rozstrzygnięcia o prawie skarżącego do dodatku dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych za okres od (...) października 2012 r. do dnia rozwiązania stosunku służbowego ze skarżącym. Oznacza to, że organ SG w niniejszej sprawie nie rozpatrzył wniosku w całości, choć we wniesionym środku zaskarżenia od rozkazu personalnego z dnia (...) lutego 2013 r. skarżący podnosił zarzut niewłaściwego ustalenia okresu na jaki ww. dodatek został mu przyznany. Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komendant Główny SG przedstawił swoje stanowisko w kwestii niezasadności zarzutów odwołania, lecz sentencja decyzji nie zawiera rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Innymi słowy decyzja organu byłaby prawidłowa (pełna) jedynie wówczas, gdyby Komendant Główny zawarł w sentencji decyzji także rozstrzygnięcie o odmowie uwzględniania wniosku w pozostałym zakresie lub odmowie przyznania dodatku na pozostały podany okres. W tej sytuacji stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzający ją rozkaz personalny zostały wydane z naruszeniem art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a.

Przechodząc do meritum sprawy należy zgodzić się Komendantem Głównym SG, iż w związku z wejściem w życie w dniu 1 października 2014 r. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 10 września 2014 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1233) § 11 uzyskał nowe brzmienie, zgodnie z którym (§ 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 pkt 2), funkcjonariusze wykonujący zadania na statkach powietrznych Straży Granicznej w składzie personelu technicznego, związane z bezpośrednią obsługą statków powietrznych Straży Granicznej otrzymują dodatek lotniczy. Dodatek lotniczy, na wniosek właściwego przełożonego, przyznaje się funkcjonariuszom, o których mowa w ust. 1 pkt 2 - w wysokości wynoszącej miesięcznie 0,30 kwoty bazowej. Jednocześnie zgodnie z § 3 pkt 2 cytowanego rozporządzenia z dnia 10 września 2014 r., funkcjonariusz, który w dniu wejścia w życie rozporządzenia otrzymywał na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów dodatek dla personelu latającego lub dodatek dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych albo dodatek instruktorski zachowuje prawo do tych dodatków do czasu przyznania mu odpowiednio dodatku morskiego albo lotniczego nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Skoro zatem skarżący został zwolniony ze służby w Straży Granicznej w dniu (...) lutego 2013 r., to brak było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie obecnie obowiązującego rozporządzenia z dnia 10 września 2014 r. Bowiem w dajcie wejścia w życie "nowego" rozporządzenia skarżący nie pełnił już służby w SG.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił § 11 ust. 5 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r., zgodnie z którym funkcjonariusze pełniący służbę przy bezpośredniej obsłudze statków powietrznych posiadający licencję mechanika obsługi wydaną przez Państwowy Nadzór Lotniczy otrzymują miesięczny dodatek dla bezpośredniej obsługi statków powietrznych w wysokości ustalonej przy zastosowaniu mnożnika kwoty bazowej 0,30 - w przypadku obsługiwania zgodnie z posiadanymi uprawnieniami jednego typu statków powietrznych.

Wskazany w powyższym przepisie zwrot "otrzymują miesięczny dodatek" oznacza, iż przedmiotowy dodatek ma charakter stałego elementu uposażenia wypłacanego funkcjonariuszowi co miesiąc, jeżeli funkcjonariusz posiada odpowiednie kwalifikacje i pełni służbę przy bezpośredniej obsłudze statków powietrznych. Błędne jest przy tym rozumowanie organu, który warunkuje przyznanie przedmiotowego dodatku od wykonywania faktycznych czynności obsługowych w danym miesiącu. Pojęcie "pełnienia służby przy bezpośredniej obsłudze statków powietrznych" jest pojęciem szerszym, niż wykonywanie określonych czynności, czy zadań. Pełnienie służby nie tylko wykonywanie, ale i pozostawanie w gotowości do wykonywania obowiązków wynikających z zajmowanego stanowiska umiejscowionego w określonej strukturze organizacyjnej jednostki. Powyższy przepis nie warunkuje przyznania dodatku za bezpośrednią obsługę statków powietrznych od stałego co miesiąc wykonywania czynności obsługowych (te z powodów organizacyjnych, urlopu lub zwolnienia lekarskiego funkcjonariusza mogą nie być wykonywane) lecz od umiejscowienia funkcjonariusza w komórce organizacyjnej zajmującej się bezpośrednią obsługą statków powietrznych i powierzenia mu takich zadań obsługowych.

Przeciwna interpretacja § 11 ust. 5 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r. prowadziłaby do sprzeczności z przepisami ustawowymi regulującymi kwestię uposażenia funkcjonariuszy SG, z którymi przepisy wykonawcze muszą być zgodne. Przepisy ustawy o Straży Granicznej w brzmieniu obowiązującym w dacie zwolnienia skarżącego ze służby wskazują, iż uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia (art. 104). W świetle art. 108 ust. 1 i 2, funkcjonariusze otrzymują następujące dodatki do uposażenia: 1) dodatek za wysługę lat w wysokości uzależnionej od okresów służby, o których mowa w art. 106; 2) dodatek za stopień w wysokości uzależnionej od posiadanego stopnia Straży Granicznej; 3) dodatek funkcyjny na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym; 4) dodatek służbowy na stanowiskach innych niż wymienione w pkt 3; 5) dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby. Dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone w wysokości miesięcznej. Ustalenie w wysokości miesięcznej nie oznacza ustalenia prawa do dodatku co miesiąc, lecz wysokości powiązanej z okresem, np. miesięcznym, kwartalnym, rocznym. W przeciwnym razie dodatek do uposażenia nie miałby charakteru stałego. Zgodnie z art. 109 ust. 1, uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie z góry. W świetle zaś art. 125 ust. 1 ustawy o SG, w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania w dyspozycji funkcjonariusz otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

Z powyższych regulacji należy wywieść, iż dodatek za bezpośrednia obsługę statków powietrznych jest elementem uposażenia o charakterze stałym przysługującym, funkcjonariuszowi w całym czasie pełnienia służby i płatnym co miesiąc, niezależnie od wykonywania czynności obsługowych spowodowanych chorobą, urlopem lub innymi przyczynami natury organizacyjnej np. przestojem spowodowanym brakiem maszyny do obsługi.

Dostrzec należy, iż ustawodawca przewidział możliwość ograniczenia wypłaty dodatków stałych z uwagi na pewne okoliczności, upoważniając Ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia w drodze rozporządzenia, warunków ograniczenia w całości lub w części wypłaty niektórych dodatków do uposażenia w okresie choroby, urlopu okolicznościowego lub pozostawania w dyspozycji. Rozporządzenie powinno określić zakres ograniczenia wypłaty dodatków, uwzględniając ich charakter, a także warunki przyznawania dodatków w szczególnych okolicznościach oraz podmioty właściwe w tych sprawach (art. 125 ust. 2). Jednakże Minister z powyższego upoważnienia nie skorzystał.

Wobec powyższego należy stwierdzić, iż Komendant Główny SG dokonał błędnej wykładni § 11 ust. 5 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r. i w konsekwencji bezpodstawnie ograniczył skarżącemu prawo do przedmiotowego dodatku do jednego miesiąca, zamiast przyznać ten dodatek na stałe, w praktyce do dnia rozwiązania stosunku służbowego.

Komendant Główny SG ponownie rozpoznając sprawę będzie obowiązany zastosować się do powyżej przedstawionej oceny prawnej Sądu i rozstrzygnąć o uprawnieniu skarżącego do dodatku za okres od 1 października 2012 r. do dnia ustania stosunku służbowego.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów, na które złożyły się koszty zastępstwa procesowego strony skarżącej, Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.,

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.