Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1682387

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 21 czerwca 2013 r.
II SA/Wa 184/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk.

Sędziowie WSA: Iwona Dąbrowska (sprawozdawca), Andrzej Góraj.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) grudnia 2012 r. nr (...) w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich - oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Komendant Główny Policji, decyzją z dnia (...) grudnia 2012 r. nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. w zw. z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576), po rozpoznaniu odwołania P. G. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia (...) października 2012 r. nr (...), cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

P. G. w dniu (...) października 1977 r. postanowieniem nr (...) Komendanta Wojewódzkiego MO w K. przyznano pozwolenie na broń palną myśliwską w celu łowieckim.

W dniu (...) kwietnia 2012 r. Wydział Postępowań Administracyjnych KWP w S. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia wymienionemu przedmiotowego pozwolenia.

Podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego stanowił wyrok Sądu Rejonowego w B., VII Zamiejscowy Wydział Karny w S. (sygn. akt (...)) z dnia (...) marca 2012 r., na podstawie którego ustalono, że P. G. został obwiniony o to, że w okresie od 2003 r. (dokładnej daty nie ustalono) do dnia (...) listopada 2011 r. w S., na ul. G. (...) przechowywał broń myśliwską w sposób umożliwiający dostęp do niej osób nieupoważnionych, tj. o wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 7 ustawy o broni i amunicji. Sąd Rejonowy w B. VII Zamiejscowy Wydział Karny w S. na mocy art. 51 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw wymierzył obwinionemu karę 600.00 (sześciuset) złotych grzywny.

Na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji orzekł przepadek broni w postaci dubeltówki (...).

Wobec powyższego Komendant Wojewódzki Policji w S. decyzją nr (...) z dnia (...) maja 2012 r. cofnął P. G. pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej do celów łowieckich, w związku z naruszeniem przez niego przepisu art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Organ podał, że zgodnie z tym przepisem, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji.

Pan P. G. wniósł odwołanie od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. do Komendanta Głównego Policji, który po rozpatrzeniu sprawy decyzją nr (...) z dnia (...) lipca 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy zobligował organ I instancji do szczegółowego ustalenia okoliczności naruszenia przez stronę przepisów prawa materialnego, powołując się na fakultatywny charakter przesłanki określonej w art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji.

W oparciu o wskazania organu nadrzędnego poszerzono uprzednio zebrany materiał dowodowy.

W dniu (...) lipca 2012 r. organ skierował pismo do Sądu Rejonowego w B., VII Zamiejscowy Wydział Grodzki S., o udostępnienie akt sprawy o wykroczenie sygn. akt (...). Ponadto zwrócono się do Koła Łowieckiego (...) S. i Komendy Powiatowej Policji w S. o sporządzenie opinii oraz wysłano do Krajowego Rejestru Karnego zapytanie o udzielenie informacji o osobie P. G.

Na podstawie otrzymanych odpowiedzi ustalono, że P. G. nie figuruje w rejestrze Krajowego Rejestru Karnego i jest osobą niekaraną. Komendant Powiatowy Policji w S. na podstawie zebranych informacji poinformował, że opiniowany nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego i posiada opinie pozytywną. Prezes Koła Łowieckiego (...) w S. wyraził w swojej opinii wielkie uznanie wobec myśliwego P. G., który pomimo przebytej choroby udziela się w pracach na rzecz koła. Ponadto poinformował, że P. G. polował kiedyś z broni śrutowej, ale niezbyt często, a w ostatnich latach bardzo angażuje się w dokarmianie zwierzyny i ochronę pól. W podsumowaniu Prezes Koła Łowieckiego (...) w S. uznał, iż P. G. jest osobą w pełni zaangażowaną w życie koła, myśliwym etycznym, związanym ze społecznością myśliwską.

Organ ustalił, że otrzymany wcześniej wyrok nakazowy z dnia (...) marca 2012 r. nie był prawomocny, gdyż w dniu (...) marca 2012 r. P. G. złożył do sądu sprzeciw od wyroku. Sąd Rejonowy w B., VII Zamiejscowy Wydział Karny w S. po rozpoznaniu sprzeciwu w dniu (...) czerwca 2012 r. uznał obwinionego P. G. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, a opisanego we wniosku o ukaranie wykroczenia kwalifikowanego z art. 51 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji z tym ustaleniem, że dopuścił się go w sposób i w miejscu w zarzucie wniosku opisanym w okresie od 2004 r. (daty dokładnie nie ustalono) do (...) listopada 2011 r. Jednocześnie Sąd odstąpił - na podstawie art. 39 § 1 k.w. - od wymierzenia kary w stosunku do obwinionego. Orzeczenie uprawomocniło się w dniu (...) czerwca 2012 r.

Ponadto organ podał, że w dniu (...) września 2012 r. przesłuchano w charakterze świadka M. Z. - siostrę P. G., która zeznała, że klucz od szafy, w której była przechowywana broń ojca i brata był cały czas w tym samym miejscu, a więc leżał w barku, który był zamykany na kluczyk. Po śmierci ojca klucz od szafy pozostał w tym samym miejscu, a od tamtej pory brat P. G. bronią się nie zainteresował, pomimo próśb kierowanych do niego, poprzez jego syna G., żeby zabrał broń z szafy. Broń pozostała w szafie do momentu wydania jej za pokwitowaniem funkcjonariuszowi z Komendy Powiatowej Policji w S.

P. G. wezwany na przesłuchanie w dniu (...) października 2012 r. w charakterze strony zeznał, iż nie będzie zapoznawał się z aktami sprawy w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym w kierunku cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską do celów łowieckich. Poinformował, iż w tej sprawie był przesłuchiwany przez sąd, a sprawa ta zakończyła się prawomocnym wyrokiem. Ponadto złożył do prowadzonego postępowania pismo, w którym wyjaśnił okoliczności jego wymeldowania z mieszkania przy ul. G. (...) w S.

Po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia (...) października 2012 r. nr (...) Komendant Wojewódzki Policji w S. ponownie cofnął P. G. pozwolenie na broń palną myśliwską.

Od rozstrzygnięcia organu I instancji P. G. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wskazując, iż w myśl ustawy o broni i amunicji jest osobą niekaraną, ponieważ sąd w wydanym w stosunku do niego wyroku odstąpił od wymierzenia kary, a zatem nie ma podstaw do cofnięcia mu pozwolenia na broń. W uzupełnieniu odwołania podtrzymał wyżej wskazaną argumentację oraz dodał, że w stosunku do niego nie istnieją przywołane w decyzji organu I instancji przesłanki braku rękojmi niezbędnej do posiadania pozwolenia na broń. Wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. Ponadto, w uzasadnieniu podniósł, iż posiada pozytywną opinię właściwej jednostki Policji oraz Zarządu Koła Łowieckiego (...) w S. Odnosząc się natomiast do prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego, uznającego go winnym popełnienia czynu polegającego na przechowywaniu broni myśliwskiej w sposób umożliwiający dostęp do niej osobom nieuprawnionym, którym to wyrokiem Sąd odstąpił od wymierzenia kary wskazał, iż okoliczność ta potwierdza, że w stosunku do niego nie zaistniały żadne okoliczności wskazujące na to, że może się on sprzeniewierzyć obowiązkom nałożonym ustawą o broni i amunicji. Dodał, iż stanowisko organu I instancji oparte jest na niepopartych dogłębną analizą, nieuprawnionych domniemaniach, tymczasem w podobnego rodzaju przypadkach rozstrzygnięcia wydawane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. oraz w P. są odmienne. Podkreślił, że jest osobą sumiennie przestrzegającą norm prawnych, niekaraną. Ponadto stwierdził, że organ I instancji nadinterpretuje przepisy prawa oraz dowolnie ocenia okoliczności sprawy w celu pozbawienia go wcześniej nabytych uprawnień.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał wskazaną na wstępie decyzję.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał, że w myśl art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 ustawy o broni i amunicji. Z kolei przepis ten ustala, że broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych.

Na podstawie zawartego w art. 32 ust. 2 ustawy upoważnienia, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał w dniu 3 kwietnia 2000 r. rozporządzenie w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2000 r. Nr 27, poz. 343), w którego § 5 określił, że osoby posiadające broń palną są obowiązane przechowywać ją w kasetach metalowych na stałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub w metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane.

Organ stwierdził, że P. G., będąc od wielu lat myśliwym, powinien być świadomy regulacji dotyczących przechowywania broni, a prezentowana przez niego postawa nie znajduje żadnego usprawiedliwienia. Strona świadomie latami pozbawiała się możliwości kontroli losów swojej broni, pozostawiając ją poza swoim miejscem zamieszkania, w miejscu, do którego dostęp bez szczególnych trudności mogły uzyskać osoby nieuprawnione do posługiwania się bronią. Komendant podniósł, że taka sytuacja jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego, a więc interesu społecznego. Organ wskazał też, że fakt, że M. Z. oraz członkowie jej rodziny nie weszli w posiadanie tej broni nie miała w sprawie znaczenia. Ustawodawca położył bowiem nacisk na to, aby do takich sytuacji w ogóle nie mogło dojść czyniąc odpowiedzialnymi za właściwe przechowywanie broni jej posiadaczy.

Komendant określił postępowanie strony jako ostentacyjne ignorowanie przepisów, stanowiące negatywny przykład dla innych obywateli. Ponadto w decyzji wskazano, że strona w sposób bezrefleksyjny podchodzi do zaistniałej sytuacji, twierdząc, że odstąpienie od wymierzenia mu kary przez Sąd Rejonowy w B. czyni z niego osobę niekaraną, pomimo, że wyrok ww. Sądu w dalszym ciągu uznaje P. G. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu, zakwalifikowanego jako wykroczenie przeciwko przepisom ustawy o broni i amunicji. Przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary nie są tożsamymi z przesłankami zawartymi w ustawie o broni i amunicji. Organ podkreślił, że dla cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej istotne jest, czy przepisy ustawy zostały naruszone, w jaki sposób i w jakich okolicznościach. Okoliczności te badają organy Policji i oceniają je w świetle dyspozycji art. 18 ust. 5 pkt 4 prawa materialnego, czego nie czyni sąd, który jest uprawniony jedynie do oceny sprawy pod kątem przepisów prawa karnego. Odpowiadając zaś na zarzut, iż w podobnych sprawach Komendant Wojewódzki we W. oraz w P. wydali odmienne rozstrzygnięcia, Komendant Główny Policji wyjaśnił, iż każde postępowanie administracyjne prowadzone jest w indywidualnej, konkretnej sprawie administracyjnej, w oparciu o ustalenia faktyczne i prawne, które składają się na całokształt materiału dowodowego w sprawie oraz są podstawą do wydania rozstrzygnięcia, które z kolei nie może mieć znaczenia dla sposobu załatwienia innych postępowań. Ponadto Komendant Główny Policji uznał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania, wobec czego nie uwzględnił wniosku strony.

Decyzja Komendanta Głównego Policji została zaskarżona przez P. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił jej naruszenie przepisów Kodeksu Postępowania Administracyjnego poprzez wydanie rozstrzygnięcia I instancji na podstawie nieprawomocnego wyroku, a następnie podtrzymanie nieważnej decyzji przez organ drugiej instancji. Ponadto wskazał, że organy nie podjęły działań w celu wyjaśnienia okoliczności przedstawianych przez skarżącego i wniósł o "wydanie sprawiedliwego wyroku".

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie oraz dotychczasową argumentację. Wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie celowości czy słuszności.

Ponadto w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga, analizowana w kontekście podanych wyżej kryteriów kontroli decyzji administracyjnych przez Sąd, podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa.

W niniejszej sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości. W szczególności bezsporny jest fakt uznania winnym skarżącego przez Sąd Rejonowy w B., VII Zamiejscowy Wydział Karny w S. wyrokiem z dnia (...) marca 2012 r. o sygn. akt (...), na podstawie którego ustalono, że P. G. został obwiniony o to, że w okresie od 2003 r. (dokładnej daty nie ustalono) do dnia (...) listopada 2011 r. w S., na ul. G. (...) przechowywał broń myśliwską w sposób umożliwiający dostęp do niej osób nieupoważnionych, tj. o wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 7 ustawy o broni i amunicji. Sąd Rejonowy w B., VII Zamiejscowy Wydział Karny w S. po rozpoznaniu sprzeciwu w dniu (...) czerwca 2012 r. uznał obwinionego P. G. za winnego popełnienia zarzucanego mu, a opisanego we wniosku o ukaranie wykroczenia kwalifikowanego z art. 51 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji z tym ustaleniem, że dopuścił się go w sposób i w miejscu w zarzucie wniosku opisanym w okresie od 2004 r. (daty dokładnie nic ustalono) do (...) listopada 2011 r. Jednocześnie Sąd odstąpił - na podstawie art. 39 § 1 k.w. - od wymierzenia kary w stosunku do obwinionego. Orzeczenie uprawomocniło się w dniu (...) czerwca 2012 r. Sporna jest natomiast ocena tego faktu w kontekście posiadania przez skarżącego pozwolenia na broń palną myśliwską. Zatem problem prawny w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy cofnięcie przez organy Policji pozwolenia na broń palną myśliwską w związku z popełnieniem przez skarżącego wykroczenia przeciwko porządkowi publicznemu, było uzasadnione.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a., zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni. Natomiast art. 32 ust. 1 u.b.a. stanowi, iż broń i amunicję należy przechowywać w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Zasady przechowywania broni szczegółowo określa rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343 z późn. zm.). Stosownie do § 5 ww. rozporządzenia, osoby posiadające broń palną i amunicję, są obowiązane przechowywać ją w kasetach metalowych na trwałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący (będący posiadaczem broni palnej myśliwskiej od 1977 r.) nie przechowywał broni i amunicji w sposób zgodny z prawem. Uznanie zatem skarżącego winnym naruszenia (stanowiącego wykroczenie, o którym mowa w art. 51 ust. 2 pkt 7 u.b.a.) obejmuje okres od 2004 r. do (...) listopada 2011 r. tj. przez okres 7 lat wskazuje na to, że organy Policji były uprawnione do stwierdzenia, że "strona latami przechowywała broń w sposób sprzeczny z przepisami prawa". Zgodzić się należy z organem, że P. G., będąc od wielu lat myśliwym, powinien być świadomy regulacji dotyczących przechowywania broni, a prezentowana przez niego postawa nie znajduje żadnego usprawiedliwienia. Strona świadomie latami pozbawiała się możliwości kontroli losów swojej broni, pozostawiając ją poza swoim miejscem zamieszkania, w miejscu, do którego dostęp bez szczególnych trudności mogły uzyskać osoby nieuprawnione do posługiwania się bronią. Taka sytuacja jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego, a więc interesu społecznego. Fakt, że M. Z. oraz członkowie jej rodziny nie weszli w posiadanie tej broni nie ma w sprawie znaczenia. Ustawodawca położył bowiem nacisk na to, aby do takich sytuacji w ogóle nie mogło dojść czyniąc odpowiedzialnymi za właściwe przechowywanie broni jej posiadaczy.

Istotnie, stwierdzić należy za organem, że postępowanie skarżącego wskazuje na ignorowanie przepisów, stanowi negatywny przykład dla innych obywateli. Skarżący w sposób bezrefleksyjny podchodzi do zaistniałej sytuacji, twierdząc, że odstąpienie od wymierzenia mu kary przez Sąd Rejonowy w B. czyni z niego osobę niekaraną, pomimo, że wyrok ww. Sądu w dalszym ciągu uznaje P. G. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu, zakwalifikowanego jako wykroczenie przeciwko przepisom ustawy o broni i amunicji. Przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary nie są tożsamymi z przesłankami zawartymi w ustawie o broni i amunicji. Dla cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej istotne jest, czy przepisy ustawy zostały naruszone, w jaki sposób i w jakich okolicznościach. Okoliczności te badają organy Policji i oceniają je w świetle dyspozycji art. 18 ust. 5 pkt 4 prawa materialnego, czego nie czyni sąd, który jest uprawniony jedynie do oceny sprawy pod kątem przepisów prawa karnego.

Podkreślenia wymaga reglamentacyjny charakter przepisów ustawy o broni i amunicji, który uzasadnia rygorystyczną politykę organów Policji w zakresie spraw dotyczących pozwolenia na broń. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela, wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Broń jest bowiem towarem ściśle reglamentowanym. W judykaturze Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż posiadanie oraz używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Rygorystyczne unormowanie dostępu jednostki do broni podyktowane jest z jednej strony przysługującym państwu monopolem na stosowanie środków przemocy, a z drugiej strony - koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05, niepubl.).

Odpowiadając zaś na zarzut skarżącego, dotyczący orzekania przez organ na podstawie nieprawomocnego wyroku Sądu Rejonowego, to Sąd tego zarzutu nie podziela. Po uchyleniu bowiem przez Komendanta Głównego Policji decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia (...) maja 2012 r., organ I instancji, ponownie rozpoznając sprawę uzyskał prawomocny już od (...) czerwca 2012 r. wyrok Sądu Rejonowego w B., VII Zamiejscowy Wydział Karny w S. i dopiero po jego otrzymaniu wydał decyzję w dniu (...) października 2012 r.

Reasumując, w niniejszej sprawie organy Policji (zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji) prawidłowo oceniły całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, a wydane przez nie decyzje są zgodne z przepisami ustawy o broni i amunicji. Na treść rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie nie ma wpływu emocjonalny stosunek do posiadanej broni, akcentowany przez skarżącego, czy pozytywne opinie z miejsca zamieszkania i kół łowieckich. Wymienione okoliczności nie mogą sanować konsekwencji prawnych stwierdzonych przez organ naruszeń dotyczących zasad przechowywania broni. To bowiem na posiadaczu broni ciąży obowiązek zabezpieczenia broni i żaden przepis ani żadna sytuacja nie zwalnia go z tego obowiązku. Nawet jednorazowe bądź krótkotrwałe przechowywanie broni z naruszeniem zasad prawa bezwzględnie wiążących posiadacza broni, czyni usprawiedliwionym cofnięcie pozwolenia na broń (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 669/10, Lex nr 1081832).

W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, iż przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. w zw. z art. 32 ust. 1 u.b.a. stwarza ograniczoną sferę uznania administracyjnego dla organów Policji w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie na broń zasad przechowywania broni i amunicji. Ograniczenie sfery uznania wynika z zasad reglamentacji udzielania pozwoleń na broń, a zwłaszcza z brzmienia art. 10 u.b.a. Jednocześnie przepis art. 32 ust. 1 u.b.a. zawiera skierowany do posiadacza broni nakaz przechowywania i noszenia tych przedmiotów w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1200/06, LEX nr 374355). Zatem organy obu instancji słusznie pozbawiły skarżącego pozwolenia na broń palną myśliwską, przedkładając interes społeczny (w postaci bezpieczeństwa i porządku publicznego) nad słuszny interes skarżącego.

Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.