Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2779514

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 19 grudnia 2018 r.
II SA/Wa 1690/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski.

Sędziowie WSA: Iwona Dąbrowska, Joanna Kube (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) lipca 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Komendant Główny Policji decyzją z (...) lipca 2018 r. nr (...), po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 15 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1839, z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z (...) czerwca 2018 r. nr (...) o odmowie wydania W. G. pozwolenia na broń palną myśliwską.

W uzasadnieniu organ podał, że wnioskiem z (...) sierpnia 2017 r. W. G. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. Do wniosku dołączył dokumenty potwierdzające członkostwo w Polskim Związku Łowieckim, zaświadczenie PZŁ o uzyskaniu podstawowych uprawnień do wykonywania polowań oraz wymagane orzeczenia - lekarskie i psychologiczne potwierdzające, że może dysponować bronią.

W toku postępowania organ ustalił, że: W. G. nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym, jako osoba karana; (...) października 2013 r. w jego miejscu zamieszkania odnotowano interwencję Policji, która zakończyła się zatrzymaniem i osadzeniem go w Pomieszczeniu Dla Osób Zatrzymanych Komendy Powiatowej Policji w K. (w czasie zdarzenia był pod wpływem działania alkoholu), w konsekwencji czego przeprowadzono postępowanie przygotowawcze w sprawie o czyn z art. 207 § 1 k.k., art. 222 § 1 k.k. i art. 226 § 1 k.k. (Prokuratura Rejonowa w K. na czas trwania postępowania zastosowała wobec niego dozór policyjny), ponadto od (...) października 2013 r. do (...) września 2014 r. w miejscu jego zamieszkania prowadzone były czynności dotyczące procedury Niebieskiej Karty, gdzie wnioskodawca został wskazany jako osoba, wobec której istnieje podejrzenie stosowania przemocy w rodzinie; prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. (...) Wydziału Karnego z (...) marca 2016 r., sygn. akt (...) W. G. został uznany winnym popełnienia zarzucanych mu czynów stanowiących przestępstwo z art. 216 § 1 k.k. oraz z art. 226 § 1 k.k. w zb. z art. 222 § 1 k.k. w zb. z art. 224 § 2 w zw. z art. 11 § 2 k.k.

W związku z powyższymi ustaleniami, Komendant Wojewódzki Policji w G. odwołał się od pozytywnych dla wnioskodawcy orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. W wyniku ponownych badań W. G. uzyskał w trybie odwoławczym orzeczenie lekarskie z (...) listopada 2017 r. nr (...) i orzeczenie psychologiczne z (...) marca 2018 r. nr (...) stwierdzające, że należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 oraz 4 i art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią.

Komendant Główny Policji wskazał, że negatywne orzeczenie psychologiczne i lekarskie uniemożliwia zachowanie pozwolenia na broń i w związku z tym organy Policji były zobligowane do odmowy wydania W. G. pozwolenia na jej posiadanie. Zaznaczył, że organy Policji są związane treścią powyższych orzeczeń i nie mogą rozpatrywać w jakim zakresie i jakie zaburzenia czy jednostki chorobowe zostały u niego stwierdzone. Nieistotny jest zatem powód wydania negatywnych orzeczeń osobie ubiegającej się o pozwolenie na broń, ale fakt, że nie może ona nią dysponować. W związku z tym organ nie będzie badał czy podstawą orzeczenia jest w przypadku art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji uzależnienie od alkoholu czy od substancji psychoaktywnych.

Podkreślił, że niekorzystne dla wnioskodawcy orzeczenia lekarskie i psychologiczne są samoistną przesłanką skutkującą odmową przyznania pozwolenia do posługiwania się bronią, a zatem nawet korzystnie o nim świadczące dowody, jak pozytywna opinia środowiskowa z miejsca zamieszkania nie mogą przesądzić o wydaniu pozwolenia na broń palną myśliwską.

W ocenie organu odwoławczego zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania i oznaczenia, czy orzeczenie lekarskie jest orzeczeniem wydanym w następstwie rozpoznania odwołania od orzeczenia wcześniej zapadłego są bezzasadne.

Ponadto wyjaśnił, że choć organ pierwszej instancji w komparycji decyzji błędnie powołał tylko art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o broni i amunicji to okoliczność ta nie miała wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy, co do jej istoty, bowiem z zebranego materiału dowodowego oraz z dalszej części uzasadnienia wynika, że podstawą materialnoprawną odmowy wydania pozwolenia na broń powinien być art. 15 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 ustawy o broni i amunicji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. G. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z (...) lipca 2018 r. oraz decyzji organu pierwszej instancji, wystąpienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji z Konstytucją RP, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, poprzez jego niezastosowanie i brak wydania mu pozwolenia na broń wobec braku jakichkolwiek przesłanek negatywnych,

b) art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy w związku z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2017 r. poz. 882) oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2005 r. w sprawie wykazu stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń i rejestracji broni (Dz. U. z 2006 r. Nr 2, poz. 14), poprzez przyjęcie, że wbrew rzeczywistemu stanu jego zdrowia obarczony jest zaburzeniami psychicznymi nie wskazując jednak na jakiekolwiek stany chorobowe i zaburzenia funkcjonowania psychologicznego wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń,

c) art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy, poprzez przyjęcie, że jest osobą uzależnioną od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych, co nie znajduje odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym,

d) art. 15h ust. 7 ustawy w związku z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez wyłączenie możliwości weryfikacji przez Sąd orzeczenia lekarskiego wydanego w postępowaniu administracyjnym, w tym wykluczenie możliwości przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego.

2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieprzesłuchanie w charakterze świadków lekarzy, którzy wydali orzeczenia lekarskie z (...) sierpnia 2017 r. nr (...) i z (...) listopada 2017 r. nr (...) oraz orzeczenie psychologiczne z (...) marca 2018 r. nr (...), a tym samym nie rozstrzygnięto rozbieżności w tych orzeczeniach,

b) art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 5 § 1 k.k., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wzięcie pod uwagę czynności dotyczących procedur Niebieskiej Karty, z pominięciem zasady domniemania niewinności, bowiem sam fakt zainicjowania postępowania o założenie Niebieskiej Karty, nie może implikować negatywnych dla niego konsekwencji,

c) art. 7, art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dokonanie selektywnej oceny materiału dowodowego pomijając m.in. informację z Krajowego Rejestru Karnego, z którego wynika, że nie figuruje w kartotece karnej, a także pozytywnych dowodów, tj. orzeczenia lekarskiego oraz opinii psychologicznej,

d) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i brak wskazania w uzasadnieniu decyzji wszystkich faktów, które organ uznał za udowodnione, wskazania dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a uzasadnienie prawne jest niewyczerpujące,

e) art. 15h ust. 3 ustawy w zw. z art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP, poprzez wniesienie odwołania od pozytywnego dla niego orzeczenia lekarskiego po upływie ustawowego terminu.

3. zasad słuszności, poprzez wyeliminowanie go od możliwości uzyskania pozwolenia na broń myśliwską, wyłącznie z uwagi na fakt popełnienia w przeszłości czynów zabronionych.

Skarżący wskazał, że orzeczenie lekarskie z (...) listopada 2017 r. nr (...) nie zawierało informacji czy zostało wydane w trybie odwoławczym. Z kolei orzeczenie psychologiczne z (...) marca 2018 r. nr 3/2018 chociaż oznaczono jako "badanie odwoławcze" to nie może zostać za takie uznane, bowiem nie był badany pod kątem przesłanek negatywnych z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, a jedynie z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 tej ustawy. Ponadto pomimo takiego oznaczenia został pouczony o możliwości zaskarżenia tego orzeczenia.

Zaznaczył, że oba orzeczenia nie określają w żaden sposób stanu chorobowego i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1839, z późn. zm.), zarówno osoby ubiegające się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni, jak i osoby posiadające pozwolenie na broń, z uwagi na reglamentacyjny charakter uprawnienia do posiadania broni, spełniać muszą określone przepisami prawa warunki, w tym zobowiązane są do legitymowania się odpowiednim stanem zdrowia, aby móc dysponować bronią.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 powołanej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej, wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego oraz uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych. Natomiast w myśl art. 15 ust. 3 ustawy osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń, lub osoba, która zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawiają właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne, stwierdzające, że nie należą do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, i potwierdzające, że mogą dysponować bronią, wydane przez lekarza upoważnionego i psychologa upoważnionego, nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku. Oznacza to, że każda osoba chcąca posiadać i dysponować bronią musi udowodnić brak przeciwwskazań do dysponowania nią, co potwierdzają orzeczenia lekarskie i psychologiczne. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ma charakter obligatoryjny, a ustawodawca nie przewidział w takich przypadkach innego rozstrzygnięcia sprawy.

Ustaleniu czy takie okoliczności istnieją służą badania lekarskie i psychologiczne oraz wydane na ich podstawie orzeczenia. Do czynności takich właściwi są wyłącznie psycholodzy upoważnieni na mocy przepisów ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. z 2015 r. poz. 2210), a orzeczenie powinno spełniać określone dla niego w załączniku do rozporządzenia wymogi.

W myśl art. 15h ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie, które przysługuje tak osobie badanej, jak i komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby. Zgodnie z art. 15h ust. 3 tej ustawy odwołanie wraz z jego uzasadnieniem wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem lekarza lub psychologa, który wydał orzeczenie, do jednego z podmiotów odwoławczych, którymi są: wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, a w przypadku gdy odwołanie dotyczy orzeczenia lekarskiego wydanego w wojewódzkim ośrodku pracy - instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy (pkt 1); jednostki służby medycyny pracy podmiotów leczniczych utworzonych i wyznaczonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych (pkt 2); podmioty lecznicze utworzone i wyznaczone przez Ministra Obrony Narodowej (pkt 3), a orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne (art. 15h ust. 7).

Bezsporne jest, że w dostarczonym przez W. G. orzeczeniu lekarskim z (...) sierpnia 2017 r. nr (...) i orzeczeniu psychologicznym z (...) sierpnia 2017 r. nr (...) stwierdzono, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. Wobec uzyskanych w toku postępowania administracyjnego informacji, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z (...) marca 2016 r., sygn. akt (...) skarżący został uznany winnym popełnienia czynu zabronionego:

a) z art. 216 § 1 k.k., tj. o to, że w okresie od 2011 r. do (...) października 2013 r. podczas awantur domowych znieważył żonę słowami wulgarnymi i obelżywymi,

b) z art. 226 § 1 k.k. w zb. z art. 222 § 1 k.k. w zb. z art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., tj. o to, że (...) października 2013 r. w miejscowości W. (...) znieważył funkcjonariuszy Policji słowami wulgarnymi i obelżywymi oraz naruszył nietykalność cielesną funkcjonariuszy Policji poprzez uderzenie wymienionych w klatkę piersiową rękoma i kopanie, gdzie czynu tego dopuścił się podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych przez ww., ponadto zmuszał funkcjonariuszy groźbą bezprawną do zaniechania prawnej czynności służbowej, Komendant Wojewódzki Policji w G. skorzystał z możliwości weryfikacji orzeczenia lekarskiego i psychologicznego i złożył odwołania od wydanych orzeczeń w celu jednoznacznego określenia zdolności psychofizycznej W. G. do dysponowania bronią.

W związku z powyższym orzeczeniem lekarskim z (...) listopada 2017 r. nr (...), wydanym przez lekarza upoważnionego do badań lekarskich osób występujących lub posiadających pozwolenie na broń i orzeczeniem psychologicznym z (...) marca 2018 r. nr (...), wydanym przez upoważnionego psychologa do badań psychologicznych osób występujących lub posiadających pozwolenie na broń stwierdzono, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i wobec tego nie może dysponować bronią.

Organy Policji wydając decyzje zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji, wskazały na wiążącą moc powyższych negatywnych orzeczeń lekarskiego oraz psychologicznego i tym samym brak możliwości weryfikowania ich w ramach prowadzonego postępowania o wydanie pozwolenia na broń.

Zdaniem Sądu powyższe stanowisko organów Policji należy uznać za prawidłowe. Orzeczenie lekarskie i psychologiczne wydane w trybie odwołania są ostateczne, a więc niepodważalne. W konsekwencji - wbrew stanowisku skarżącego - organy Policji są nimi związane i nie mogą dokonywać ich oceny. Niezależnie od powyższego każde z tych orzeczeń (psychologiczne lub lekarskie) z osobna, ma znaczenie w sprawie w ten sposób, że jeżeli jedno z nich dyskwalifikuje stronę do posiadania pozwolenia na broń, to drugie z nich nawet, jeśli jest pozytywne, nie ma znaczenia dla oceny zdolności do posiadania broni.

Ponadto podnieść należy, że skoro badania ogólne, badania psychologiczne, w razie potrzeby badania specjalistyczne oraz pomocnicze, a nadto konsultacje specjalistyczne przewidziane w rozporządzeniu, mają za zadanie dokonać całościowej oceny stanu zdrowia fizycznego oraz psychicznego, to fakt ten wyklucza ewentualność przeprowadzenia w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na posiadanie broni dowodu na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń i takie stanowisko jest już utrwalone w judykaturze (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1447/07, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 marca 2005 r., sygn. akt II OSK 1273/04, dostępne pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl), zaś Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela ten pogląd.

W tej sytuacji, zarówno Komendant Wojewódzki Policji w G., jak i Komendant Główny Policji nie byli upoważnieni do kontrolowania prawidłowości wydania powyższych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, w tym badania czy odwołanie od orzeczenia zostało złożone w terminie oraz dokonywania ich oceny w ramach swobodnej oceny dowodów. Podkreślić należy, że skoro lekarz i psycholog w ostatecznej opinii stwierdził brak zdolności skarżącego do posiadania broni to powoływanie kolejnych lekarzy czy psychologów do wydawania opinii jest zbędne i następna opinia nie może być uznana za istotny dowód w sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1663/11 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 298/13, dostępne pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl).

Powyższe oznacza, że zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego są chybione.

Zwrócić należy uwagę, że zwalczaniu niekorzystnego dla strony orzeczenia służy tryb kontrolny przewidziany w art. 15i ust. 1 ustawy o broni i amunicji. W świetle wskazanych uregulowań, kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego. Kontrolę przeprowadza odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony, posiadający pisemne upoważnienie właściwego wojewody. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół (art. 15j ust. 1 ustawy). Odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony, których czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli badania były wykonywane w podmiocie leczniczym - również kierownik tego podmiotu, w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu, ma prawo do wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia czynności kontrolnych oraz ustaleń zawartych w protokole (art. 15j ust. 6 ustawy). Na podstawie ustaleń kontroli wojewoda może przedstawić odpowiednio lekarzowi upoważnionemu lub psychologowi upoważnionemu, których czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli badania były wykonywane w podmiocie leczniczym - również kierownikowi tego podmiotu, w wystąpieniu pokontrolnym zalecenia pokontrolne nakazujące usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i określa termin ich wykonania (art. 15j ust. 7 ustawy). Z kolei w przypadku nieusunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w terminie, o którym mowa w ust. 7, wojewoda składa wniosek do właściwego komendanta wojewódzkiego Policji prowadzącego rejestr o wykreślenie z rejestru lekarzy upoważnionych lub z rejestru psychologów upoważnionych odpowiednio lekarza upoważnionego lub psychologa upoważnionego, których czynności były przedmiotem kontroli (art. 15j ust. 8 ustawy).

W świetle powyższego stanowiska należy stwierdzić, że skarżący mając wątpliwości co do postępowania lekarza i psychologa, po wydaniu orzeczeń, mógł sam skorzystać z możliwości weryfikacji w trybie kontroli wojewody niekorzystnego dla niego orzeczeń, co jak wynika ze skargi, do momentu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie uczynił. Wystąpienie do wojewody nie jest obwarowane żadnym terminem. Ponadto powyższe uprawnienie wynika z ustawy o broni i amunicji, którą posiadacz powinien znać, bowiem z jej znajomości zdaje egzamin ubiegając się o wydanie pozwolenia na broń.

W tym stanie rzeczy brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutów W. G. odnośnie niewyjaśnienia przez organy Policji stanu faktycznego sprawy, w szczególności zaniechania oceny orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Należy wskazać, że zarzuty skarżącego zmierzają bowiem w rzeczywistości do zakwestionowania okoliczności objętych treścią ostatecznych orzeczeń wydanych przez uprawnione do tego osoby.

W oparciu o ostateczne orzeczenie lekarskie z (...) listopada 2017 r. nr (...) i ostateczne orzeczenie psychologiczne z (...) marca 2018 r. nr (...) organy Policji były zobowiązane do wydania decyzji odmawiającej skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 ustawy o broni i amunicji. W orzecznictwie niekwestionowany pozostaje pogląd, że dopiero wydanie orzeczenia ostatecznego, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia w toku instancyjnym, przesądza w znaczeniu prawnym o posiadaniu przez daną osobę stanu zdrowia, warunków i odpowiednich predyspozycji do posługiwania się bronią palną (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 marca 2010 r., sygn. II SA/Wa 1709/09, publ. LEX nr 606704).

Odnosząc się do zarzutów skarżącego zawartych w skardze stwierdzić należy, że są one niezasadne. Organy orzekające w sprawie nie dopuściły się naruszenia przepisów ustawy o broni i amunicji oraz art. 7, art. 77, art. 75 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., bowiem prawidłowo i wszechstronnie ustaliły stan faktyczny sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały, rozpatrzyły materiał dowodowy, a także prawidłowo uzasadniły rozstrzygnięcie i na tej podstawie odmówiły wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną.

Również nie zasługuje na uwzględnienie żądanie skarżącego skierowania do Trybunału Konstytucyjnego wniosku o zbadanie art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji z Konstytucją RP. Sąd nie podziela bowiem wątpliwości co do zgodności powyższego przepisu z Konstytucją RP, a ponadto wniosek taki jest uzasadniony, kiedy wątpliwości konstytucyjne budzi przepis stanowiący podstawę rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca.

Reasumując, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów ustawy o broni i amunicji są niezasadne. Sąd nie dostrzegł także naruszeń prawa procesowego, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.