II SA/Wa 1620/17 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2475597

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2017 r. II SA/Wa 1620/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Maciejuk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie ze skargi I. Z. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...) w przedmiocie przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...).

Uzasadnienie faktyczne

I. Z., reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...). Zaskarżony rozkaz personalny utrzymuje w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia (...) czerwca 2017 r. nr (...), na mocy którego z dniem 1 lipca 2017 r. przedłużono zawieszenie w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego i przedłużono zawieszenie od najbliższego terminu płatności

50% ostatnio należnego uposażenia.

W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego, oparty na przepisie art. 61 § 2 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego.

Pismem z dnia 16 listopada 2017 r., zwrócono się do skarżącej o wskazanie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, czy wniosek o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia (...) lipca 2017 r. kieruje do Sądu.

Pismem z dnia 27 listopada 2017 r. skarżąca podtrzymała wniosek o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego wskazując jako podstawę prawną art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu podniosła, że trwające zawieszenie w czynnościach służbowych, nawet niezależnie od wyniku postępowania karnego, po upływie okresu 12 miesięcy, będzie mogło stanowić samoistną podstawę do zwolnienia ze służby. Wskazała, że taką podstawę stwarza art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji.

Zdaniem skarżącej przedłużający się okres zawieszenia powoduje stygmatyzację wśród podwładnych i kolegów i stwarza ryzyko, iż nie będzie mogła skutecznie realizować swoich obowiązków. Ponadto wskazała, że przedłużający się okres pobierania 50% uposażenia stawia w bardzo trudnej sytuacji finansowej jej rodzinę.

Skarżąca podniosła również, że skarga, z uwagi na podniesione w niej zarzuty, wskazuje na dużą możliwość jej uwzględnienia. Zdaniem skarżącej okoliczność ta winna być brana pod uwagę przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) - dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Skarżąca nie wykazała, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wprawdzie zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych wywołuje negatywne konsekwencje dla skarżącej - zawieszenie płatności 50% ostatnio należnego uposażenia (zmniejszenie otrzymywanej przez skarżącej kwoty uposażenia zasadniczego), niemniej jednak nie uzasadnia to poglądu, że wykonanie zaskarżonego rozkazu personalnego rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zmniejszenie otrzymywanej kwoty uposażenia i co się z tym łączy - pogorszenie statusu majątkowego skarżącej, nie może być oceniane w kontekście wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Ponadto wskazać należy na treść art. 124 ust. 2 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. 1782), zgodnie z którym, po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

Odnosząc się do argumentu skarżącej, że trwające zawieszenie w czynnościach służbowych będzie mogło stanowić samoistną podstawę do zwolnienia ze służby należy zauważyć, że wykonanie rozkazu personalnego dotyczącego zawieszenia w obowiązkach służbowych - co do zasady - nie powoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Kwestia wykonania ewentualnego rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby nie jest zaś przedmiotem niniejszej sprawy.

Zaznaczyć należy przy tym, że na tym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, stąd argumentacja skargi nie mogła mieć wpływu na wynik niniejszego postępowania wpadkowego. W tym kontekście trzeba przytoczyć poglądy orzecznictwa wskazujące, iż "Stanowisko skarżącego, że skarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja jest merytorycznie nietrafna i w jego ocenie narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2004 r., FZ 358/2004, LexPolonica).

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonego rozkazu personalnego spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.