II SA/Wa 1593/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2780089

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2018 r. II SA/Wa 1593/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk.

Sędziowie WSA: Ewa Kwiecińska (spr.), Danuta Kania.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...) w przedmiocie dopuszczenia do posiadania broni palnej bojowej - oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

P. K. zwrócił się do Komendanta (...) Policji o dopuszczenie go do posiadania w czasie wykonywania zadań kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej broni określonej w § 2 ust. 1-6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 października 2011 r. w sprawie zasad uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i warunków przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2015 r. poz. 992), tj. broni palnej w postaci pistoletów i rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm, pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm, strzelb gładkolufowych powtarzalnych o kalibrze wagomiarowym 12, karabinków o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm oraz przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mA.

Podniósł, iż jest osobą wpisaną na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oraz posiada aktualną licencję uprawniającą do udziału we współzawodnictwie w sporcie strzeleckim w dyscyplinach: pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa.

Komendant (...) Policji decyzją z dnia (...) kwietnia 2017 r. nr (...) dopuścił P. K. do posiadania broni palnej bojowej w postaci pistoletów i rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm i strzelb powtarzalnych o kalibrze wagomiarowym 12 oraz nie uwzględnił jego żądania w zakresie pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm, karabinków o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm oraz przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mA w czasie wykonywania zadań kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej.

Organ I instancji wyjaśnił stronie, iż w związku z posiadaniem licencji wydanej przez (...) Związek Strzelectwa (...) może być zwolniony z egzaminu jedynie w zakresie broni palnej w postaci pistoletów i rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm oraz strzelb gładkolufowych powtarzalnych o kalibrze wagomiarowym 12. W zakresie pozostałych rodzajów broni strona powinna przystąpić do egzaminu. P. K. nie zgodził się z tym stanowiskiem, wobec czego Komendant (...) Policji nie wzywał go na egzamin dotyczący pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm, karabinków o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm oraz przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej, o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mA.

Strona od wskazanej decyzji wniosła odwołanie, twierdząc, iż powinna zostać dopuszczona do wszystkich rodzajów broni. Stwierdziła, że jest wpisana na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, co nastąpiło w związku z ukończeniem przez nią specjalnego kursu i szkolenia, a ponadto posiada licencję (...). W świetle art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji posiadanie takiej licencji zwalnia z całego egzaminu, a nie tylko z tej jego części, która dotyczy broni objętej egzaminem zdawanym na podstawie odrębnych przepisów. Organ I instancji nie uwzględnił wskazanych okoliczności, wobec czego naruszył przepisy art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 16 ust. 2 o broni i amunicji.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...) wydaną na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) oraz art. 30 ust. 1 i 2 w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Zdaniem organu osoba ubiegająca się o dopuszczenie do posiadania broni jest obowiązana zdać egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią (art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji). Od tego egzaminu zwolnione są jednak, m.in. osoby, które posiadają licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego - w zakresie broni sportowej, jeżeli zdały taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów (art. 16 ust. 2 tej ustawy). Strona posiada patent strzelecki oraz ważną do dnia (...) grudnia 2017 r. licencję (...) nr (...) na uprawianie sportu strzeleckiego w dyscyplinach pistolet, karabin i strzelba gładkolufowa.

Dokumenty te nie odnoszą się do broni maszynowej. Strona pomija w swoim stanowisku fakty wynikające z przepisów art. 10 ust. 5 pkt 1 oraz art. 29 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Przepis pierwszy stanowi, że pozwolenie na broń nie może być wydane, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 2, na broń szczególnie niebezpieczną w postaci: samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość; broni palnej wytworzonej lub przerobionej w sposób pozwalający na zatajenie jej przeznaczenia, a także broni imitującej inne przedmioty; broni palnej wyposażonej w tłumik huku lub przystosowanej do strzelania z użyciem tłumika huku oraz broni palnej, której nie można wykryć przy pomocy urządzeń przeznaczonych do kontroli osób i bagażu. Z kolei w myśl przepisu art. 29 ust. 2 prawa materialnego posiadać broń szczególnie niebezpieczną mogą tylko przedsiębiorcy i jednostki organizacyjne, którzy na podstawie odrębnych przepisów powołali wewnętrzne służby ochrony, jeżeli broń jest niezbędna do wykonywania przez te służby zadań wynikających z planu ochrony przedsiębiorcy, którzy uzyskali koncesje na prowadzanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w zakresie i formach określonych w koncesji oraz organizatorzy kursów, kształcący w zawodzie pracownika ochrony.

Broń szczególnie niebezpieczna w postaci pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm nie może być zaliczona do broni sportowej. Strona nie może być objęta - wbrew jej stanowisku - zwolnieniem z egzaminu dotyczącego danej broni z tego tytułu, że posiada ona patent strzelecki i licencję sportową. Niewątpliwie bowiem nie zdawała w PZSS egzaminu z broni szczególnie niebezpiecznej, podobnie jak w przypadku przedmiotów służących do obezwładniania osób. Tegu rodzaju broń używana jest do ochrony osób i mienia, a nie do celów sportowych, trudno byłoby zatem oczekiwać, że egzamin zdawany w PZSS będzie obejmował taką broń. Żadna z przywołanych przez stronę okoliczności nie zwalniała jej z wykonania w zakresie broni maszynowej obowiązku określonego w art. 16 ust. 1 w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.

P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) lipca 2017 r., zawartą w piśmie o nr (...).

Skarżący zarzucił organowi naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez organ 1 instancji, obarczonej wada naruszenia prawa materialnego i procesowego;

- art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, zwanej dalej u.b.a., poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że członkowie PZSS posiadający licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego uprawnieni są do zwolnienia od egzaminu wyłącznie w zakresie egzaminu z broni sportowej, w sytuacji gdy artykuł ten nie dopuszcza rozróżnienia zakresu zwolnienia z egzaminu w stosunku do kategorii osób objętych zwolnieniem i przewiduje wyłącznie pełne zwolnienie z odbywania egzaminu z posługiwania się bronią;

- art. 30 ust. 1 i 2 u.b.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.b.a poprzez bezprawne jego niezastosowanie i w konsekwencji brak dopuszczenia do posługiwania się wnioskowaną bronią;

- art. 8, art. 77 § 1, art. 30 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie oraz dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, a także zaniechanie uzasadnienia decyzji.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zmianę decyzji I instancji i dopuszczenie do posiadania wnioskowanych rodzajów broni. Skarżący zażądał również zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W treści odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 1 tego przepisu obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie doszło bowiem do naruszenia prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 16 ust. 2 i art. 30 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 z późn. zm., dalej jako u.b.i.a.). W myśl przepisu art. 16 ust. 1 u.b.i.a. osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, jest obowiązana zdać egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz umiejętności posługiwania się tą bronią. Stosownie do ust. 2 art. 16 u.b.i.a. od egzaminu, o którym mowa w ust. 1, zwolnieni są funkcjonariusze Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Celnej, Biura Ochrony Rządu, Służby Więziennej, funkcjonariusze lub pracownicy innych formacji uzbrojonych i żołnierze zawodowi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, członkowie Polskiego Związku Łowieckiego - w zakresie broni myśliwskiej, oraz członkowie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadający licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego - w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów. W myśl natomiast ust. 3 tegoż artykułu minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania i zakres przedmiotowy egzaminu, skład komisji egzaminacyjnej oraz stawki odpłatności za egzamin. Egzamin powinien składać się z części teoretycznej, dotyczącej znajomości przepisów w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania danej broni, oraz z części praktycznej, dotyczącej umiejętności posługiwania się tą bronią, a stawki odpłatności za egzamin powinny być zróżnicowane w zależności od celu, w jakim ma być wydane pozwolenie na broń. W oparciu o powyższe upoważnienie wydane zostało 20 marca 2000 r. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 3 u.b.i.a. właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie zdała egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1.

Stosownie do art. 29 ust. 1 świadectwo broni może być wydane:

1. przedsiębiorcom i jednostkom organizacyjnym, którzy na podstawie odrębnych przepisów powołali wewnętrzne służby ochrony, jeżeli broń jest niezbędna do wykonywania przez te służby zadań wynikających z planu ochrony;

2. przedsiębiorcom, którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w zakresie i formach określonych w koncesji;

3. podmiotom prowadzącym strzelnicę;

4. szkołom, organizacjom sportowym i łowieckim, stowarzyszeniom obronnym w celu szkolenia i realizacji ćwiczeń strzeleckich lub innym placówkom oświatowym oraz organizacjom kursów, kształcącym w zawodzie pracownika ochrony;

5. podmiotom wykonującym zadania związane z realizacją filmów i innych przedsięwzięć artystycznych;

6. urzędom, instytucjom, zakładom, przedsiębiorcom i innym podmiotom, których pracownikom broń jest niezbędna do ochrony osobistej w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków pracowniczych związanych ze szczególnym narażeniem na zamach przeciwko życiu lub zdrowiu;

7. podmiotom, którym broń jest niezbędna w celach wzywania pomocy, ratowniczych, poszukiwawczych oraz sygnalizowania rozpoczęcia konkurencji w zawodach sportowych.

Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 1 u.b.i.a. osoby fizyczne mogą posługiwać się bronią podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1, przy wykonywaniu zadań wymienionych w tym przepisie, po uzyskaniu dopuszczenia do posiadania broni z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1-5 i art. 16 ust. 1 i 2 oraz zatrudnieniu przez te podmioty.

Dopuszczenie do posiadania broni następuje w drodze decyzji administracyjnej, wydawanej przez właściwy organ Policji (art. 30 ust. 2 u.b.i.a.).

W rozpoznawanej sprawie organ doszedł do przekonania, że skarżący spełnia przesłanki materialnoprawne wskazane w art. 16 ust. 2 i art. 30 ust. 1 i 2 ustawy i dlatego wydał decyzję dopuszczającą go do posiadania broni palnej bojowej w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm i strzelb powtarzalnych o kalibrze wagomiarowym 12 mm. Organ nie uwzględnił natomiast żądania strony w zakresie pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm, karabinków o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm oraz przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mm.

W ocenie Sądu organ prawidłowo przyjął, że żądanie skarżącego dopuszczenia do posiadania broni mogło zostać uwzględnione jedynie w zakresie broni palnej do celów sportowych, albowiem jedynie w zakresie broni tego rodzaju skarżący wykazał się kwalifikacjami wynikającymi z posiadanego patentu i licencji (...). Skarżący ubiegając się o dopuszczenie do posiadania broni, obowiązany był bowiem zdać egzamin przewidziany w art. 16 ust. 1 u.b.i.a. ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni. Zwolnienie przewidziane w ust. 2 tego artykułu przysługiwało skarżącemu jedynie w zakresie broni sportowej, z uwagi na posiadany patent i licencję. Taki zakres zwolnienia wynika w sposób jednoznaczny z przywołanego przepisu, który określa, że z egzaminu zwolnieni są członkowie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadający licencje zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego - w zakresie broni sportowej. Oznacza to, ze skarżący ubiegając się o dopuszczenie do posiadania innych rodzajów broni niż broń sportowa, winien zdać egzamin ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania broni pozostałych rodzajów, określonych w art. 10 ust. 4 oraz egzamin praktyczny. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 3 u.b.i.a. część teoretyczna egzaminu dotyczy znajomości przepisów w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania danej broni. Niezdanie egzaminu w takim zakresie, tj. w odniesieniu do danej broni - stosownie do art. 30 ust. 1 u.b.i.a. - nie pozwala organowi na wydanie decyzji dopuszczającej do posiadania rodzaju broni objętego tym egzaminem.

Skarżący, co jest niesporne w przedmiotowej sprawie, egzaminu nie zdawał, dlatego organ uwzględniając zakres przysługującego mu zwolnienia z egzaminu, wydał decyzję dopuszczającą do posiadania w opisanym powyżej zakresie, tj. w zakresie broni sportowej.

Sąd nie podziela poglądów zawartych w skardze co do błędnej wykładni art. 16 ust. 2 in fine dokonanej przez organy. W ocenie Sądu przepis art. 16 ust. 2 ustawy winien być odczytywany w ten sposób, że członkowie Polskiego Związku Łowieckiego są zwolnieni od egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1, w zakresie broni myśliwskiej a członkowie (...) Związku Strzelectwa (...) posiadający licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego są zwolnieni od ww. egzaminu w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.