Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 674463

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 18 maja 2010 r.
II SA/Wa 157/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.).

Sędziowie WSA: Ewa Grochowska-Jung Przemysław Szustakiewicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2010 r. sprawy ze skargi B. S. i A. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) października 2009 r. nr (...) w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego - oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Komendant Główny Policji decyzją z dnia (...) października 2009 r. nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 k.p.a., art. 95 ust. 3 pkt 3, art. 95 ust. 4 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277) oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2005 r. Nr 105, poz. 884 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia (...) sierpnia 2009 r. nr (...) zobowiązującą B. S. i A. S. do opróżnienia lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w (...).

W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji podniósł, iż B. S. wraz z córką A. S. zamieszkują i są zameldowani w lokalu mieszkalnym nr (...) usytuowanym na (...), w budynku stanowiącym własność Gminy (...), pozostającym w dyspozycji (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji. Natomiast żona zainteresowanego - B. S. i druga córka K. S. zamieszkują w (...). Wyżej wymienieni nie posiadają prawa do świadczeń z resortu spraw wewnętrznych i administracji.

Przedmiotowe mieszkanie uzyskał na podstawie przydziału z dnia (...) czerwca 1965 r. nr (...) wydanego przez ówczesnego Zastępcę Kwatermistrza Komendy MO woj. (...) H.S. - ojciec B. S. Przy przydziale uwzględniono żonę J. i syna Z. oraz syna B.

W dniu 16 lutego 1993 r. nastąpił zgon głównego najemcy ww. lokalu mieszkalnego, a w dniu 2 kwietnia 2009 r. zmarła J. S. W związku z tym Zarząd Budynków Komunalnych pismem z dnia 12 maja 2009 r. zwrócił się z prośbą do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., jako dysponenta lokalu, o udzielenie informacji dotyczącej uprawnień osób zamieszkałych w lokalu mieszkalnym nr (...) usytuowanym na (...) oraz podjęcie stosownych działań, co do osób zajmujących wyżej omawiany lokal.

Komendant Wojewódzki Policji w K. pismem z dnia (...) maja 2009 r. zawiadomił zainteresowanych o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego nr (...) usytuowanego na (...) przez B. S. i A. S.

Po rozpatrzeniu okoliczności faktycznych i prawnych w sprawie, (...) Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia (...) sierpnia 2009 r. zobowiązał B. S. oraz A. S. do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego nr (...) usytuowanego na (...), do dnia 15 października 2009 r. Jako podstawę prawną żądania opróżnienia mieszkania organ I instancji powołał art. 95 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

Od powyższej decyzji B. i A. S. wnieśli odwołanie.

Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i rozstrzygnięciem z dnia (...) października 2009 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy wskazał, iż art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, stanowi samoistną podstawę prawną do wydania decyzji w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji. W związku z powyższym organ I instancji obowiązany był do przeprowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu wyjaśnienie, czy B. S. i A. S. legitymują się tytułem prawnym do lokalu mieszkalnego nr (...) położonego na (...).

Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby którakolwiek ze stron niniejszego postępowania posiadała jakikolwiek tytuł prawny uprawniający je do zajmowania lokalu mieszkalnego nr (...) położonego na (...). W szczególności żadna ze stron nie dysponuje decyzją administracyjną o przydziale lokalu mieszkalnego.

Ustawa o Policji w art. 88 i 98 przyznaje uprawnienie do lokalu mieszkalnego policjantowi w służbie stałej, jak również określonym osobom w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centratnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Podstawę do uzyskania lokalu mieszkalnego przez policjanta z zasobów mieszkaniowych określonych w art. 90 ust. 1 ustawy, stanowi decyzja administracyjna właściwego organu administracji publicznej, która stanowi tytuł prawny uprawniający funkcjonariusza Policji do zajmowania lokalu mieszkalnego. Ponadto tytuł prawny do zajmowanego lokalu służbowego może również wynikać z zapisów resortowej ustawy emerytalnej. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 i 2 tej ustawy emerytalnej, funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiedniego ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Prawo do lokalu mieszkalnego przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach i rencistach.

Z ustaleń wynika, iż B. S., jak i A. S. nie są oraz nie byli funkcjonariuszami Policji, a zatem nie mogą w stosunku do nich mieć zastosowania ww. przepisy ustawy o Policji. Poza tym wymienieni nie spełniają wymogów określonych w przepisie art. 29 ust. 2 powołanej wyżej ustawy emerytalnej, bowiem nie mieszczą się w kręgu osób uprawnionych do uzyskania renty rodzinnej po zmarłym H. S.

Organ wyjaśnił dodatkowo, że syn funkcjonariusza B. S. nie posiadał samodzielnego prawa do lokalu mieszkalnego w zasobach resortu spraw wewnętrznych i administracji. Z tytułu umieszczenia go jako członka rodziny w przydziale nr (...) z dnia (...) czerwca 1965 r. Zastępcy Kwatermistrza Komendy MO woj. (...), uprawniony był jedynie do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu.

Uwzględniając zatem okoliczności faktyczne i prawne w sprawie B. S. i A. S. organ odwoławczy stwierdził, iż są oni osobami nieuprawnionymi do zajmowania lokalu mieszkalnego będącego w zasobach Policji.

Odnosząc się do wskazanych w pismach stron argumentów, dotyczących uregulowania statusu prawnego przedmiotowego lokalu z uwzględnieniem ich słusznego interesu, Komendant Główny Policji wskazał, że załatwienie spraw dotyczących przydziału lokali mieszkalnych będących w dyspozycji organów Policji - wynikających z przepisów rozdziału 8 ustawy pragmatycznej, jak i rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. następuje tylko w odniesieniu do policjantów oraz emerytów i rencistów policyjnych, nie ma zatem możliwości na przydzielenie stronom lokalu służbowego. Zaś sam fakt zameldowania na pobyt stały w konkretnym lokalu mieszkalnym nie stanowi okoliczności decydujących o posiadaniu przez osobę zameldowaną tytułu prawnego do zajmowania tegoż mieszkania.

Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia (...) października 2009 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez B. S. i A. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia (...) sierpnia 2009 r. strony zarzuciły zaskarżonym rozstrzygnięciom wydanie ich z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a., w szczególności, poprzez niewyjaśnienie statusu prawnego przedmiotowego lokalu, niezgodne ze stanem faktycznym traktowanie przedmiotowego lokalu mieszkalnego jako będącego w dyspozycji organów podległych MSWiA oraz prowadzenie postępowania eksmisyjnego przez nieuprawniony organ. Ponadto strony zawarły wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi: 1. umowy o najem lokalu mieszkalnego z dnia 24 czerwca 1965 r., 2. protokołu zdawczo - odbiorczego z dnia 24 czerwca 1965 r., 3. protokołu pomiaru powierzchni lokalu mieszkalnego z dnia 24 czerwca 1965 r., 4. zapisów dokonanych w Księdze Wieczystej i Karcie ewidencyjnej lokalu mieszkalnego - wszystkich na okoliczność, że dysponentem, wynajmującym i zarządcą przedmiotowego lokalu był Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych w K. i przedmiotowy lokal nie pozostawał w dyspozycji organów ówczesnej Milicji Obywatelskiej.

W uzasadnieniu skargi strony wskazały, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że sporny lokal został oddany do dyspozycji organów Milicji Obywatelskiej i stan taki istniał w dacie wydania przydziału na rzecz H. S. Postępowanie dowodowe bowiem nie potwierdziło tej okoliczności. Z załączonych do skargi dokumentów wynika, że mieszkanie to podlegało władzom cywilnym, a więc nie mogło podlegać władzom milicyjnym i pozostawać w dyspozycji organów milicyjnych. Sama zaś decyzja o przydziale lokalu mieszkalnego nie jest dokumentem potwierdzającym fakt dyspozycji. W przypadku braku dokumentu przekazującego lokal mieszkalny do dyspozycji organowi ówczesnej Milicji Obywatelskiej, decyzja o przydziale takiego lokalu musiała zostać wydana z pogwałceniem prawa, a traktowanie przydziału jako konkretnego dokumentu dyspozycji, również pozostaje w sprzeczności z obowiązującymi ówcześnie i aktualnie normami prawnymi. W ocenie skarżących, Komendant Wojewódzki Policji w K. nie był organem właściwym do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, bowiem w 2000 r. wszystkie mieszkania służbowe zostały przekazane protokołem przekazania teczek mieszkań funkcyjnych do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w K.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Zasady przyznawania i ewentualnego przenoszenia prawa do lokalu mieszkalnego funkcjonariuszom w służbie stałej, emerytowanym funkcjonariuszom i ich rodzinom uregulowane są w przepisach ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277) oraz ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Kwestie dotyczące mieszkań przeznaczonych dla policjantów regulują również przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.).

Zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92, 94 i 95 ust. 2-4, następuje w formie decyzji administracyjnej. Przepis art. 95 tej ustawy stwarza podstawy do wydawania decyzji administracyjnych o opróżnieniu lokalu mieszkalnego zajmowanego przez policjantów, emerytów i rencistów policyjnych, a także osoby nieuprawnione. W świetle art. 90 ust. 1 ustawy, na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Za lokal mieszkalny pozostający w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych lub podległych mu organów uznaje się lokale mieszkalne uzyskane w wyniku działalności inwestycyjnej tych jednostek od terenowych organów rządowej administracji ogólnej, stanowiące własność gmin, czy zakładów pracy, a także lokale, które zostały zwolnione przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały od jednostek podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych. Zaznaczenia wymaga, że przepisy ustawy o Policji, a także ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji znajdują zastosowanie do funkcjonariuszy dawnej Milicji Obywatelskiej (art. 98 ustawy o Policji).

Z postanowień przepisu art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji wynika, że wyłącznymi przesłankami do jego zastosowania jest: 1) występowanie w obrocie prawnym lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub organów mu podległych oraz 2) zajmowanie go bez tytułu prawnego.

Jak ustalił organ lokal mieszkalny zajmowany przez skarżących należy do kategorii lokali "pozostających w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych i podległych mu jednostek". Wbrew bowiem twierdzeniom skarżących, w aktach administracyjnych sprawy znajduje się dokument dotyczący przekazania do dyspozycji spornego lokalu organowi wojewódzkiemu ówczesnej Milicji Obywatelskiej. Otóż pismem z dnia (...) czerwca 1965 r. nr (...) Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej (...) w K. Wydział (...) przekazało Komendzie Milicji Obywatelskiej Województwa (...) do dyspozycji lokal mieszkalny nr (...) i nr (...) w (...) na załatwienie sprawy mieszkaniowej m.in. H. S. (k. - 13 akt administracyjnych). Następnie decyzją przydziałową z dnia (...) czerwca 1965 r. nr (...) H. S. został przydzielony lokal mieszkalny (...) w budynku nr (...) na osiedlu (...) (k.-14 akt administracyjnych). Choć obecnie przedmiotowy lokalny mieszkalny jest położony w (...), to jednak nie może być wątpliwości, iż skarżący zamieszkują w lokalu pozostającym w dyspozycji wojewódzkiego organu Policji w K., przydzielonego w 1965 r. zmarłemu funkcjonariuszowi H. S. Dokumenty załączone przez skarżących do skargi w jakikolwiek sposób nie zaprzeczają powyższemu twierdzeniu. Dla prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia o opróżnieniu ww. lokalu nie ma znaczenia, w świetle treści art. 90 ust. 1 ustawy o Policji, iż stanowi on obecnie własność gminy. Dysponentem tego lokalu jest bowiem Komendant Wojewódzki Policji.

Krąg osób uprawnionych do uzyskania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, pozostającego w dyspozycji organów Policji jest zawężony. Mianowicie na podstawie art. 88 ustawy o Policji prawo do lokalu mieszkalnego może uzyskać tylko policjant w służbie stałej. Odrębnym zagadnieniem jest możliwość zamieszkiwania w lokalu przez członków rodziny policjanta. Jednak członkowie rodziny policjanta nie posiadają wówczas własnego tytułu prawnego do lokalu, a ich uprawnienie do zamieszkania wynika z posiadanego przez policjanta tytułu prawnego. Art. 89 ustawy o Policji stanowi jakich członków rodziny policjanta, uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego. Są to pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym: 1) małżonek, 2) dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia, 3) rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo, albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające.

Osoby wskazane w art. 89 ustawy o Policji uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego policjantowi tzn. osoby te decydują o wielkości lokalu mieszkalnego jaki może być przydzielony policjantowi, a nadto osoby te mogą zamieszkać z policjantem, który posiada tytuł prawny do lokalu. Należy jednak wyraźnie podkreślić, że wymienienie w decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego członków rodziny policjanta nie daje członkom rodziny samodzielnego tytułu prawnego do lokalu, ich uprawnienie do zamieszkiwania w lokalu ma charakter pochodny i jest związane z prawem do lokalu, które posiada policjant (patrz wyrok NSA z dnia 9 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1479/07 publik. LEX nr 491472).

W przypadku zwolnienia funkcjonariusza ze służby lub też jego śmierci przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji określają kto może uzyskać prawo do lokalu mieszkalnego. Zgodnie z treścią przepisu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Ustęp 2 stanowi, iż prawo do lokalu mieszkalnego, określone w ust. 1, przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, oraz po zmarłych emerytach i rencistach. Ustęp 3 zaś wskazuje, iż prawo do lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje osobom wymienionym w ust. 2, do czasu przydzielenia zastępczego lokalu mieszkalnego, nie krócej jednak niż na czas posiadania uprawnień do policyjnej renty rodzinnej.

Skarżący bezsprzecznie nie są funkcjonariuszami Policji. W świetle powyższych unormowań resortowej ustawy emerytalnej, nie są też członkami rodziny uprawnionymi do renty rodzinnej po funkcjonariuszu. Tym samym skarżący nie mogą uzyskać samodzielnego tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego. Ich uprawnienie do zamieszkiwania w lokalu wynikało z stosunku rodzinnego łączącego z osobą posiadającą tytuł prawny do lokalu. Wraz ze śmiercią osoby posiadającej tytuł prawny do lokalu takie osoby tracą uprawnienie do dalszego zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, tym samym zajmują lokal bez tytułu prawnego. Zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego organ wydaje decyzje o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. Na podstawie art. 95 ust. 4 ustawy o Policji, decyzje o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w lokalu. Zatem należy przyjąć, iż przesłanki uzasadniające wydanie decyzji o opróżnieniu przez skarżących przedmiotowego lokalu mieszkalnego zostały spełnione.

Odnosząc się zaś do drugiego zarzutu skargi należy wskazać, iż zgodnie z § 14 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r., w stosunku do osób, o których mowa w art. 95 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, decyzje w sprawach opróżnienia lokali mieszkalnych wydaje kierownik jednostki organizacyjnej Policji, w którego dyspozycji pozostają te lokale. Zważywszy, iż przedmiotowy lokal mieszalny Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej (...) Wydział (...) przekazało do dyspozycji Komendzie Milicji Obywatelskiej Województwa (...), obecnie kierownikiem jednostki organizacyjnej szczebla wojewódzkiego pozostaje (...) Komendant Wojewódzki Policji. Zatem zarzut, iż decyzję w pierwszej instancji wydał organ niewłaściwy, należy uznać za chybiony.

Mając na uwadze stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie i obowiązujący stan prawny należy stwierdzić, iż zarzuty skargi są niezasadne, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Z podanych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.