Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2735933

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 26 października 2018 r.
II SA/Wa 149/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Maciejuk.

Sędziowie WSA: Maria Werpachowska, Ewa Kwiecińska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2018 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia (...) listopada 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przydziału osobnej kwatery stałej

1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia (...) sierpnia 2017 r. nr (...),

2. zasądza od Ministra Obrony Narodowej na rzecz J.K. kwotę 497 zł (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia (...) listopada 2017 r. nr (...) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), zwanej dalej "k.p.a", art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1456) po rozpoznaniu odwołania (...) J. K. od decyzji Prezesa Agencji Mienia Wojskowego nr (...) z dnia (...) sierpnia 2017 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji nr (...) z dnia (...) kwietnia 2002 r. Dyrektora Oddziału Terenowego nr (...) Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. w sprawie przydziału osobnej kwatery stałej przy ul. (...) w K. o powierzchni mieszkalnej 100,80 m2 i powierzchni użytkowej 170,80 m2 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż (...) J. K. wystąpił w dniu (...) lipca 2001 r. z wnioskiem o przydział osobnej kwatery stałej w garnizonie W. Oddział Terenowy nr (...) Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. skierował do strony pismo potwierdzające przyjęcie wniosku wraz z informacją o posiadanych uprawnieniach do powierzchni mieszkalnej kwatery od 42 m do 60m.

Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. decyzją nr (...) z (...) grudnia 2001 r. rozstrzygnął o przeznaczeniu lokalu mieszkalnego przy ul. (...) w K. "na zakwaterowanie kierowniczej kadry instytucji centralnych Ministerstwa Obrony Narodowej, rodzajów Sil Zbrojnych lub okręgów wojskowych oraz żołnierzy zawodowych i innych osób, o których mowa w art. 22 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP". Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej pismem z dnia (...) marca 2002 r. poinformował Dowódcę (...) (przełożonego strony), iż akceptuje propozycję przydzielenia stronie ww. kwatery z przekroczeniem należnej powierzchni mieszkalnej o 40,40 m2.

Decyzją przydziału osobnej kwatery stałej nr (...) z dnia (...) kwietnia 2002 r. Dyrektor Oddziału Terenowego nr (...) Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. przydzielił stronie osobną kwaterę stalą przy ul. (...) w K. o powierzchni mieszkalnej 100,80 m i powierzchni użytkowej 170,80 m.

J. K. odszedł z zawodowej służby wojskowej z dniem (...) lutego 2004 r. W dniu (...) grudnia 2016 r. przedmiotowy lokal mieszkalny został przekazany do dyspozycji Agencji Mienia Wojskowego.

J. K. wystąpił do Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z odwołaniem od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w W. z dnia (...) czerwca 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania odprawy mieszkaniowej w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej.

W piśmie tym wystąpił również z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji przydziału osobnej kwatery stałej nr (...) z dnia (...) kwietnia 2002 r., którą Dyrektor Oddziału Terenowego Nr (...) Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. przydzielił mu osobną kwaterę stałą przy ul. (...) w K. Jako podstawę ww. wniosku wskazano m.in. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. a naruszenie prawa, zdaniem strony, polegało na:

- przydzieleniu kwatery stałej, która nie nadawała się do zamieszkania, gdyż jak wynika z protokołu odbioru nie posiadała podstawowego wyposażenia (np. urządzeń sanitarnych, które odwołujący nabył i zainstalował na własny koszt) (...);

- przydzieleniu lokalu jako kwatery stałej, podczas gdy w lokalu zameldowane były na pobyt stały inne osoby,

- naruszeniu art. 26 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania z uwagi na przekroczenie powierzchni i zaniechanie wydania decyzji w przedmiocie przydziału kwatery funkcyjnej, Prezes Agencji Mienia Wojskowego decyzją z dnia (...) sierpnia 2017 r. nr (...) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego nr (...) Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z (...) kwietnia 2002 r. nr (...).

Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji, w którym zarzuciła naruszenie:

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 22 ust. 3 oraz art. 26 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i w zw. z art. 18 ust. 5 ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw, poprzez ich błędne zastosowanie i ustalenie, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji przydziałowej,

- art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie pełnego i wyczerpującego postępowania dowodowego, w szczególności nieodniesienie się do wniosków dowodowych zawartych w piśmie z dnia (...) sierpnia 2017 r.,

- art. 7 k.p.a. poprzez odstąpienie od zasady prawdy obiektywnej i nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji słusznego interesu strony,

- art. 8 k.p.a. polegające na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji przydziałowej, w sytuacji gdy została wydana ona z rażącym naruszeniem prawa,

- art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nienależyte sporządzenie uzasadnienia faktycznego oraz prawnego zaskarżonej decyzji.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji przydziałowej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Strona wniosła o również o zmianę przez organ I instancji zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że jej odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie i rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z wnioskiem, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do niniejszego odwołania na okoliczność wydania decyzji przydziałowej z naruszeniem art. 22 ust. 3 oraz art. 26 ustawy kwaterunkowej, w brzmieniu z daty wydania decyzji.

W treści uzasadnienia decyzji z dnia (...) listopada 2017 r. nr (...) Minister Obrony Narodowej stwierdził, że podstawę wydania decyzji przydziału osobnej kwatery stałej nr (...) z dnia (...) kwietnia 2002 r. stanowiły ówcześnie obowiązujące przepisy ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433 z późn. zm.), tj.: art. 30 ust. 1, art. 24 ust. 1 pkt 1 i art. 55 ust. 2 pkt 2 oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 kwietnia 2000 r. w sprawie administrowania kwaterami i lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz. U. Nr 40, poz. 471).

Prezes Agencji Mienia Wojskowego działając na podstawie art. 156 k.p.a., nie rozstrzygał sprawy co do jej istoty, jak w postępowaniu zwykłym, lecz zajmował się wyłącznie kwestią wadliwości kontrolowanego rozstrzygnięcia. Dokonując oceny legalności decyzji w powyższym trybie, organ badał wyłącznie stan faktyczny i prawny z daty jej wydania, tj. na dzień (...) kwietnia 2002 r. na podstawie materiałów zgromadzonych przez organ I instancji.

W postępowaniu nieważnościowym nie jest bowiem możliwe przeprowadzenie nowych dowodów ani postępowania wyjaśniającego, o co wnosi strona. Prezes Agencji Mienia Wojskowego badał, czy wydana przez organ I instancji decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób rażący, o czym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i takiego naruszenia nie stwierdził. Co prawda naruszone zostały normy określone w art. 26 ustawy o zakwaterowaniu, poprzez ich przekroczenie, niemniej jednak organ trafnie wskazał, że naruszenie to nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego nr (...) WAM nr (...) z dnia (...) kwietnia 2002 r.

Celem decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego z dnia (...) kwietnia 2002 r. nr (...) było zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych strony zgodnie ze złożonym w tym zakresie wnioskiem, a naruszenie art. 26 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP nie może prowadzić do wniosku, iż decyzja w sposób rażący narusza przepisy prawa.

J. K. był bowiem osobą uprawnioną do otrzymania kwatery, ponieważ pełnił zawodową służbę wojskową. Złożył w tym zakresie stosowny wniosek, który został rozpatrzony pozytywnie. Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, działając zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 kwietnia 2000 r. w sprawie administrowania kwaterami i lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową. (Dz. U. Nr 40, poz. 471), zrealizował wyżej wymieniony wniosek żołnierza zawodowego - pilota poza kolejnością, co - jak wskazuje Prezes Agencji Mienia Wojskowego w uzasadnieniu skarżonej decyzji - w sytuacji garnizonu W. wiązało się z trudnościami wynikającymi z niewystarczającej liczby lokali mieszkalnych. W związku z ich ograniczoną liczbą, część lokali mieszkalnych przeznaczano na zakwaterowanie kierowniczej kadry instytucji centralnych Ministerstwa Obrony Narodowej, rodzajów Sił Zbrojnych lub okręgów wojskowych oraz żołnierzy zawodowych i innych osób o których mowa w art. 22 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, w tym również - decyzją Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM w W. z dnia (...) grudnia 2001 r. nr (...) - kwaterę położoną w K. przy ul. (...).

Przydział przedmiotowej kwatery poprzedzony był uzgodnieniami z Dowódcą (...) - przełożonym strony oraz akceptacją Prezesa WAM propozycji przydzielenia kwatery z przekroczeniem należnej powierzchni mieszkalnej.

J. K. zrealizował przysługujące mu prawo do zakwaterowania zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, czego również sam skarżący nie kwestionował.

Organ nadmienił, że w postępowaniu nieważnościowym nie przeprowadza się postępowania dowodowego, zatem zarzut naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez Prezesa AMW pełnego i wyczerpującego postępowania dowodowego należy uznać za nieuzasadniony. Prowadząc postępowanie nieważnościowe, organ opiera się wyłącznie na materiale dowodowym zebranym w sprawie do momentu wydania decyzji. Wnioski pełnomocnika strony w zakresie przeprowadzenia rozprawy oraz dowodu z przesłuchania świadków i dodatkowych dokumentów, które nie zostały dołączone do materiału dowodowego w postępowaniu zwykłym, nie mogły zostać uwzględnione.

J. K. sam przekazał lokal mieszkalny do AMW. W związku z powyższym nie można również zgodzić się z zarzutem naruszenia przez organ zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie, jak również z zarzutem naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nienależyte sporządzenie uzasadnienia faktycznego oraz prawnego zaskarżonej decyzji. Podnoszone przez stronę fakty i czynności podjęte przez nią po dniu wydania decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego nr (...) WAM nr (...) z dnia (...) kwietnia 2002 r. nie mogą być brane pod uwagę w prowadzonym postępowaniu nadzwyczajnym.

Organ uznał, że decyzja Prezesa Agencji Mienia Wojskowego nr (...) z dnia (...) sierpnia 2017 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji nr (...) z dnia (...) kwietnia 2002 r. Dyrektora Oddziału Terenowego nr (...) Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. w sprawie przydziału osobnej kwatery stałej jest zgodna z obowiązującymi przepisami.

(...) J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia (...) listopada 2017 r. nr (...).

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie art. 6 k.p.a. w zw. z art. 157 § 1 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wyrażające się w zaniechaniu rozpoznania sprawy na podstawie obowiązujących przepisów prawa i bezzasadnym ograniczeniu podstawy prawnej zaskarżonej decyzji do dowolnie wybranej części obowiązujących przepisów, regulujących instytucję przydziału kwatery w zakresie normy art. 26 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP z pominięciem art. 22 ust. 3 ustawy oraz art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy, a w konsekwencji zaniechanie stwierdzenia nieważności decyzji przydziałowej,

- naruszenie art. 157 § 1 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 22 ust. 3 oraz art. 26 ustawy i z art. 18 ust. 5 ustawy o zmianie ustawy, poprzez ich błędne zastosowanie oraz brak stwierdzenia nieważności decyzji przydziałowej,

- naruszenie art. 157 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak rozpoznania przez organ II instancji zarzutów odwołania, a w konsekwencji bezzasadne zaniechanie weryfikacji decyzji przydziałowej pod kątem istnienia przesłanek z art. 156 k.p.a.

- naruszenie art. 157 § 1 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 22 ust. 3 oraz art. 26 ustawy i z art. 18 ust. 5 ustawy o zmianie ustawy oraz art. 10 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a., poprzez ich błędne zastosowanie oraz brak stwierdzenia nieważności decyzji przydziałowej,

- naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia pełnego i wyczerpującego postępowania dowodowego, w szczególności brak odniesienia się do twierdzeń i wniosków dowodowych.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji przydziałowej, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W treści odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu skarga jest uzasadniona, aczkolwiek nie ze wszystkich przyczyn w niej podniesionych.

Na wstępie należy wskazać, że stwierdzenie nieważności jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji dotkniętych ciężkimi wadami materialnoprawnymi, tj. wadami wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Kodeksowy katalog przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obejmuje przypadek stwierdzenia, że dana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Kluczowymi przesłankami stwierdzenia wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa pozostają oczywistość naruszenia przez organ przepisu prawa, charakter naruszonego przepisu, jak również skutki, które wywołuje kwestionowana decyzja organu administracji publicznej. Jak przyjmuje się w judykaturze, oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, chodzi zatem o sytuację, gdy istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis prawa, którego zastosowanie nie wymaga przeprowadzania pogłębionych zabiegów interpretacyjnych. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Przy ustalaniu cech rażącego naruszenia prawa należy uwzględniać zasadę trwałości decyzji administracyjnej oraz istotę sankcji nieważności decyzji administracyjnej, której zastosowanie powoduje pozbawienie mocy prawnej decyzji ze skutkiem ex tunc (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2016 r., sygn. II OSK 3347/14). Konieczne jest zatem wykazanie, że w sprawie zachodzą takie okoliczności, które powodują, że przeważy zasada praworządności nad zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (wyrok NSA z dnia 15 marca 2017 r., sygn. II OSK 1808/15).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, należy zauważyć, że przedmiotem kontroli w trybie postępowania nadzorczego była decyzja nr (...) z dnia (...) kwietnia 2002 r. Dyrektora Oddziału Terenowego nr (...) Wojskowej Agencji Mieszkaniowej przydzielająca (...) J. K. na podstawie art. 30 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 1 i art. 55 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 kwietnia 2000 r. w sprawie administrowania kwaterami i lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową - osobną kwaterą stałą przy ul. (...) w K. o powierzchni mieszkalnej 100,80 m2 i powierzchni użytkowej 170,80 m2.

Decyzja ta wydana została w oparciu o decyzję nr (...) z dnia (...) grudnia 2001 r. Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W., mocą którą postanowiono "przeznaczyć na zakwaterowanie kierowniczej kadry instytucji centralnych Ministerstwa Obrony Narodowej rodzajów Sił Zbrojnych lub okręgów wojskowych oraz żołnierzy zawodowych i innych osób, o których mowa w art. 22 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP kwaterę (dom jednorodzinny) i położoną w K. przy ul. (...) o powierzchni użytkowej 170,8 m2 w tym o powierzchni mieszkalnej 100,8 m2."

Orzekające w trybie nadzorczym organy odmówiły stwierdzenia nieważności ww. decyzji nr (...) z dnia (...) kwietnia 2002 r., uznając, iż nie jest ona dotknięta wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organy przyjęły, iż skarżący bezspornie posiadał prawo do kwatery, kwestionowana decyzja była realizacją jego prawa do kwatery, skarżący wnioskował o przydział kwatery. Wniosek skarżącego o przydział kwatery w garnizonie W. Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji był zobowiązany zrealizować poza kolejnością i dlatego wniosek został zrealizowany poprzez przydział willi w K., która decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego była przeznaczona do dyspozycji kierowniczej kadry instytucji centralnych Ministerstwa Obrony Narodowej. Spowodowało to przekroczenie należnej skarżącemu powierzchni mieszkalnej o 40,4 m2, co stanowi, zdaniem organów, naruszenie art. 26 ustawy z 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, niemające jednakże charakteru rażącego naruszenia prawa.

Oceniając przedstawiony powyżej tok rozumowania organów zaprezentowany w odmownych decyzjach wydanych w toku postępowania nadzorczego, wskazać należy, iż rażące naruszenie prawa w decyzji o przydziale kwatery stałej może wiązać się zarówno z brakiem przesłanek podmiotowych po stronie adresata decyzji, jak i brakiem lub wadą elementów przedmiotowych związanych z przydzielanym - w charakterze kwatery stałej - lokalem mieszkalnym.

W niniejszej sprawie jest rzeczą oczywistą, że sporny lokal mieszkalny został zaliczony do lokali, o których mowa w art. 22 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2004 r. Wynika to z decyzji nr (...) z dnia (...) grudnia 2001 r. Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. Lokal taki stosownie do art. 22 ust. 3 cyt. ustawy (w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2004 r.) mógł być przydzielony jako kwatera funkcyjna na czas zajmowania określonego stanowiska służbowego żołnierzom zawodowym zajmującym stanowiska kierownicze wymienione w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z 5 czerwca 2000 r. w sprawie wykazu stanowisk służbowych uprawniających do zajmowania kwater funkcyjnych oraz struktury tych kwater (Dz. U. Nr 49, poz. 575).

Okoliczność ta była już przedmiotem oceny Naczelnego Sadu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 811/09, przyjął, iż decyzja Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia (...) kwietnia 2002 r. nr (...) pozostaje w związku z decyzją z (...) grudnia 2001 r. nr (...). Przydziału kwatery stałej przy ul. (...) w K. dokonano z uwzględnieniem decyzji Dyrektora OR WAM w w. nr (...) z dnia (...) grudnia 2001 r., co zostało wyraźnie wskazane w uzasadnieniu decyzji przydziałowej. NSA zwrócił też uwagę, iż "zasadniczy element stanu faktycznego, przeznaczenie lokalu mieszkalnego w K., (...), w świetle decyzji Dyrektora OR WAM w W. z dnia (...) grudnia 2001 r. nr (...) nie został podważony. Decyzja ta znajduje się w aktach administracyjnych i zgodnie z art. 133 § 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd obowiązany był ten akt uwzględnić".

Przedmiotem oceny w toku postępowania nadzorczego powinna zatem być dopuszczalność przydzielenia lokalu przeznaczonego na zakwaterowanie kadry kierowniczej (art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP) żołnierzowi, który nie zajmował stanowiska uprawniającego do zajmowania kwatery funkcyjnej, a także dopuszczalność przydzielenia takiego lokalu jako kwatery stałej, a nie kwatery funkcyjnej.

Jak bowiem zauważa w zaskarżonej decyzji Prezes Agencji Mienia Wojskowego, J. K. według stanu z dnia (...) lipca 2001 r. nie zajmował stanowiska, które uprawniałoby do zajmowania kwatery funkcyjnej, określonego w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 czerwca 2000 r. w sprawie wykazu stanowisk służbowych uprawniających do zajmowania kwater funkcyjnych oraz struktury tych kwater (str. 4 uzasadnienia decyzji z dnia (...) sierpnia 2017 r.).

O ile organy trafnie uczyniły przedmiotem oceny kwestię elementów podmiotowych, stojących po stronie adresata decyzji o przydziale kwatery stałej, to kwestia oceny dopuszczalności przydzielenia określonego lokalu jako kwatery stałej nie była przedmiotem właściwych rozważań organów. W sprawie nie chodzi bowiem jedynie o przekroczenie norm powierzchni mieszkalnej, ale o to czy lokal przeznaczony na zakwaterowanie kadry kierowniczej - jako kwatera funkcyjna - może być zgodnie z prawem, a w szczególności zgodnie z cyt. art. 22 ust. 3 ustawy, przydzielony jako kwatera stała żołnierzowi, który nie zajmował określonego w rozporządzeniu stanowiska kierowniczego.

Brak opisanej analizy w kontrolowanej decyzji stanowi, w ocenie Sądu, naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy dokonują ponownej oceny kwestionowanej decyzji z uwzględnieniem przedstawionych powyżej uwag i ocen prawnych.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.