II SA/Wa 1479/17 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2780000

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2018 r. II SA/Wa 1479/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Marcinkowska.

Sędziowie WSA: Stanisław Marek Pietras (spraw.), Janusz Walawski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...) w przedmiocie odprawy należnej z tytułu zwolnienia ze służby - oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Skarżący funkcjonariusz Centralnego Biura Antykorupcyjnego A. F., z dniem (...) stycznia 2016 r. został zwolniony ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym.

Wobec powyższego Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją personalną z dnia (...) lutego 2016 r. nr (...), działając na podstawie art. 96 ust. 1 w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1411), przyznał skarżącemu odprawę w wysokości 620% uposażenia należnego w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, pomniejszoną o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia ze służby w Policji z dniem (...) czerwca 2010 r., tj. o kwotę (...) zł brutto. W uzasadnieniu podał, iż kwotę odprawy należnej funkcjonariuszowi z tytułu pełnienia służby w CBA należało pomniejszyć o kwotę odprawy otrzymanej przez niego w 2010 r. z tytułu zwolnienia ze służby w Policji, ponieważ świadczenie pieniężne, jakim niewątpliwie jest odprawa wypłacana w związku ze zwolnieniem ze służby, ma charakter jednorazowy.

We wniosku z dnia (...) lutego 2016 r. do Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący nie zgodził się z zaskarżoną decyzją uważając, że pomniejsze odprawy nie ma podstawy prawnej.

W tej sytuacji Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją personalną z dnia z dnia (...) marca 2016 r. nr (...), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję personalną nr (...). W uzasadnieniu - powołując się na dotychczasową argumentację - podał, że materialną podstawę przyznania skarżącemu odprawy stanowił przepis art. 96 ust. 1 w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy. Pierwszy ze wskazanych przepisów ustawy wskazuje, że funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie art. 64 ust. 3 otrzymuje odprawę, zaś art. 97 ust. 1 ustawy, iż wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej równa się wysokości sześciomiesięcznego uposażenia, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa CBA. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia za każdy dalszy rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości ośmiomiesięcznego uposażenia. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy się jako pełny rok. Zatem dla ustalenia funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby prawa do odprawy decydujący wpływ mają dwa czynniki: charakter służby (przygotowawcza bądź stała) i długość stażu służby w CBA. Organ wskazał, że skarżący na dzień zwolnienia posiadał staż służby w CBA wynoszący 5 lata, 7 miesięcy i 13 dni, który uprawniał go do otrzymania odprawy w wysokości 620% uposażenia. Dalej podał, że w okresie od (...) września 1996 r. do (...) czerwca 2010 r. skarżący pełnił służbę w Policji i w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji, funkcjonariusz otrzymał odprawę w wysokości (...) zł. Z tego też względu kwotę odprawy należnej skarżącemu z tytułu pełnienia służby w CBA, należało pomniejszyć o kwotę odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia ze służby w Policji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. F. i Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/16, uchylił zaskarżoną decyzję personalną oraz poprzedzającą ją decyzję personalną z dnia (...) lutego 2016 r. nr (...). W uzasadnieniu Sąd wskazał m.in., że: "Powyższe odrębności, jak też odmienne uregulowanie nabycia prawa do odprawy z tytuły rozwiązania stosunku służbowego z funkcjonariuszem CBA na podstawie określonej podstawy prawnej (art. 96 ust. 2 ustawy o CBA), nie czynią przedmiotowego świadczenia (przyznawanego funkcjonariuszom CBA) wyjątkowym, w tym znaczeniu, że traci ono walor świadczenia jednorazowego. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela dotychczasowy dorobek orzeczniczy, który ukształtował pogląd, iż odprawa przysługująca z tytułu zwolnienia ze służby - tak samo jak i emerytura - ma charakter jednorazowy. Regulacje te mają zapobiec kilkukrotnemu wypłacaniu tego świadczenia. Należna jest tylko odprawa jednorazowa - przykładowo wyrok NSA z dnia 5 października 2010 r. sygn. akt I OSK 540/10 (publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji, gdy już raz wypłacono dane świadczenie w związku ze zwolnieniem ze służby, w przypadku ponownego zwolnienia wypłaca się tylko świadczenie wyrównawcze za czas ponownego pełnienia służby (por. wyroki NSA: z dnia 1 czerwca 2005 r. sygn. akt OSK 1714/04, z dnia 11 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 757/09, z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 224/13 - publik.j.w.). Nie powielając zatem trafnej argumentacji organu przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę należy stwierdzić, co do zasady, iż dokonanie pomniejszenia odprawy przysługującej w związku z rozwiązaniem z funkcjonariuszem CBA stosunku służbowego o wysokość odprawy już wcześniej wypłaconej temu funkcjonariuszowi w związku w wcześniejszym rozwiązaniem stosunku służbowego w Policji jest możliwe na gruncie obowiązujących przepisów prawa i posiada oparcie w przyjętych przez ustawodawcę rozwiązaniach systemowych służb mundurowych. Niemniej jednak dostrzec należy, iż decyzja z dnia (...) lutego 2016 r. przyznająca A. F. odprawę w wysokości 620% uposażenia należnego w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa CBA, pomniejszoną o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia z dniem (...) czerwca 2010 r. ze służby w Policji - tj. o kwotę (...) zł, z uwagi na jej wadliwą sentencję nie może zostać uznana za decyzję prawidłową. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się jednomyślnie, iż rozstrzygnięcie jest bezwzględnie obowiązującym elementem każdej prawidłowo wydanej decyzji i powinno nakładać na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania lub przyznawać uprawnienie, zaś ów obowiązek lub uprawnienie powinny być wyrażone precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji (przykładowo wyrok NSA z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 889/16 - publik. jw.). Rozstrzygnięcie musi być formułowane w taki sposób, ażeby możliwe było następnie wykonanie dobrowolne decyzji lub z zastosowaniem środków egzekucji administracyjnej. Musi być formułowane w sposób jasny i precyzyjny, a nie pośrednio wynikać z uzasadnienia decyzji (patrz B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 12. Wydanie, str. 432). Decyzja organu administracji państwowej, nakładająca na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, powinna obowiązek ten wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Nie jest dopuszczalne rozstrzyganie o części uprawnień lub obowiązków stron w osnowie decyzji, a o pozostałej części w uzasadnieniu (patrz A. Wróbel, Komentarz do art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX). Treść rozstrzygnięcia jest zawsze związana z przedmiotem postępowania i stanowi swoistą odpowiedź organu administracyjnego na postawione w podaniu żądanie strony. Zawiera ono uprawnienie lub obowiązek, wyrażany najczęściej w postaci formuły: przyznaję, ustalam, określam, zezwalam, wymierzam, udzielam itp. Rozstrzygnięcie sprawy stanowi zatem "rdzeń decyzji w postępowaniu administracyjnym" (W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne..., s. 102), musi być zatem sformułowane "ze szczególną dbałością o jasność i precyzję wypowiedzi" (W. Dawidowicz, tamże, s. 103). Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 27 czerwca 1996 r. sygn. akt SA/Gd 1537/95 (publik. LEX nr 44086): "W pojęciu rozstrzygnięcia mieści się to, że decyzja organu administracji państwowej, nakładająca na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, powinna obowiązek ten wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji (por. wyrok NSA z dnia 30 grudnia 1987 r. SA/Gd 1045/87, ONSA nr 2 z 1987 r.), w przeciwnym wypadku prowadzi to do uchylenia decyzji, bowiem decyzja w zasadzie może być niewykonalna". Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż decyzja Szefa CBA z dnia 1 lutego 2016 r. w swej sentencji nie określa w jakiej wysokości skarżącemu odprawa przysługuje i w jakiej de facto została przyznana. Nie wyjaśnia tych kwestii również uzasadnienie decyzji. Rozstrzygnięcie posługuje się wysokością świadczenia określoną w procentach w odniesieniu do uposażenia pomniejszoną o kwotę brutto. Trudno wobec tego przyjąć, iż takie rozstrzygnięcie jest precyzyjne i nie stwarza możliwości interpretacyjnych. Przeciwnie, nie przyznaje ono świadczenia w określonej wysokości, lecz wskazuje sposób w jaki należy to oświadczenie obliczyć. Oznacza to, iż tak sformułowana sentencji decyzji (uzasadnienie decyzji też tej niedoskonałości nie koryguje) jest dla strony niezrozumiała, trudna do wykonania, a oceniana przez pryzmat postępowania egzekucyjnego w administracji, niemożliwa do przymusowego wykonania w trybie egzekucji należności pieniężnych".

W tej sytuacji po uprawomocnieniu się powyższego wyroku w dniu 28 kwietnia 2017 r., Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją personalną z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...), mając za podstawę art. 96 ust. 1 w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, przyznał skarżącemu A. F. z dniem (...) stycznia 2016 r. odprawę w wysokości (...) zł brutto (słownie: (...)), co stanowi 620% uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, tj. kwotę (...) zł brutto, pomniejszoną o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia z dniem (...) czerwca 2010 r. ze służby w Policji, tj. o kwotę (...) zł brutto. W uzasadnieniu - powołując się na opisany powyżej stan faktyczny - podał, że z wykładni funkcjonalnej art. 96 ust. 1 ustawy wynika, że odprawa z tytułu zwolnienia, ze służby ma charakter jednorazowy. Zatem w sytuacji, gdy już raz wypłacono odprawę w związku ze zwolnieniem z formacji zmilitaryzowanej, to w przypadku ponownego podjęcia służby i kolejnego zwolnienia, należy wypłacić wyłącznie świadczenie wyrównawcze.

W skardze wniesionej m.in. na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący A. F. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji personalnej ewentualnie o jej uchylenie i zobowiązanie organu w trybie art. 145a § 1 p.p.s.a. do wydania decyzji przyznającej mu odprawę w wysokości 520% o zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, poprzez błędną interpretację art. 96 ust. 1 w zw. z 97 ust. 1 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że przedmiotowy przepis stanowi podstawę do pomniejszenia przyznanej odprawy z tytułu zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia ze służby w Policji w dniu (...) grudnia 2011 r., tj. o kwotę (...) zł brutto;

2. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a to, art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej, art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, a tym samym naruszenie zasady prawdy obiektywnej, polegające na błędnym przyjęciu, iż zachodzą podstawy do pomniejszenia wysokość odprawy przyznanej w związku ze zwolnieniem ze służby w CBA o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia ze służby w Policji, art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej.

W uzasadnieniu - powołując się na opisany powyżej stan faktyczny - powołał się na treść art. 92 ust. 1 pkt 2, art. 96 i art. 97 ust. 1 ustawy stwierdził, że jedynymi przesłankami uzyskania odprawy jest fakt zwolnienia ze służby w ściśle wskazanych przypadkach, zaś on sam spełnia wszystkie przesłanki do przyznania mu odprawy w związku ze zwolnieniem ze służby, jednakże pomniejszenie jej wysokości o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia ze służby w Policji należy natomiast ocenić jako nieuprawnione działanie organu. Natomiast organ powołując się na stanowisko judykatury, oparł się o ustawę o Policji, a nie o CBA. według przepisów ustawy o Policji odprawa przysługuje policjantowi bez względu na podstawę prawną i przesłanki zwolnienia z Policji, zgodnie zaś z art. 96 ustawy o CBA, prawo do odprawy mają jedynie funkcjonariusze zwolnieni ze służby w ściśle określonych przypadkach wskazanych w ustawie. Zatem uzyskanie prawa do odprawy przez funkcjonariusza CBA nie ma, jak w przypadku policjanta, powszechnego, generalnego charakteru, ale związane jest wyłącznie z konkretnie wskazanymi przesłankami zwolnienia. Ponadto zgodnie z art. 115 ust. 2 i 3 ustawy o Policji, przy ustalaniu wysokości odprawy uwzględnia się okresy nieprzerwanej służby w innych służbach, jeżeli bezpośrednio po zwolnieniu z tej służby funkcjonariusz został przyjęty do służby w Policji i nie otrzymał odprawy z tytułu poprzednio pełnionej służby. Przy obliczaniu wysokości odprawy należnej funkcjonariuszowi CBA brany jest natomiast pod uwagę wyłącznie staż służby w CBA. Ustawa nie przewiduje bowiem możliwości zaliczania do stażu służby w CBA okresu spędzonego w innej formacji zmilitaryzowanej. Reasumując, ustawa o CBA w zupełnie odmienny sposób uregulowała prawo do odprawy, co przekłada się na odmienny charakter tego świadczenia w stosunku do odprawy przysługującej w Policji. Również generalny katalog świadczeń pieniężnych należnych funkcjonariuszom zasadniczo się różni pomiędzy poszczególnymi formacjami (por. art. 92 ust. 1 ustawy o CBA i art. 108 ust. 1 ustawy o Policji), co prowadzi do wniosku, że zróżnicowanie pozycji prawnej funkcjonariuszy w obrębie różnych formacji zmilitaryzowanych stanowiło celowe działanie ustawodawcy. Nadto, katalog świadczeń pieniężnych należnych funkcjonariuszom CBA jest o wiele węższy niż w przypadku funkcjonariuszy Policji. Tym bardziej więc brak uzasadnienia do bezpodstawnego pomniejszania odprawy z tytułu zwolnienia ze służby w CBA w sytuacji, kiedy funkcjonariuszom nie przysługują żadne inne rekompensaty i ekwiwalenty pieniężne, choćby takiej jak nagroda jubileuszowa. Zatem poszczególne formacje mundurowe nie są kategorią jednolitą i każda z nich posiada odrębną regulację ustawową określającą jej charakter i zakres działania, a także prawa i obowiązki funkcjonariuszy. Tym samym nieuprawnionym jest stosowanie w drodze analogii przepisów ustawy o Policji w sytuacji dotyczącej funkcjonariuszy CBA, zwłaszcza w zakresie przysługujących im praw. Ponadto zgodnie z art. 6 k.p.a., organ administracji publicznej ma bezwzględny nakaz działania na podstawie przepisów prawa, tzn. na podstawie ustaw oraz wydanych na ich podstawie i w celu ich wykonania przepisów wykonawczych, a przyjęta w Konstytucji RP zasada praworządności z ustalonym zamkniętym systemem źródeł prawa krajowego wyłącza dopuszczalność stosowania analogii w prawie administracyjnym. W dalszej części dodał, że wykładnia językowa, powinna być zawsze pierwszym etapem wykładni, ale jej rezultaty winny być poddane weryfikacji przy uwzględnieniu argumentów systemowych, celowościowych i funkcjonalnych. Postulat ten nie może jednak prowadzić do naruszenia - wywodzonej z klauzuli demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) - zasady zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). z kolei art. 7 k.p.a. stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, art. 77 k.p.a. nakłada zaś na organ obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy, trudno byłoby postępowaniu dowodowemu przeprowadzonemu przez organ przypisać przymiot kompletności, bowiem oparł on decyzję jedynie o pismo uzyskane w toku postępowania z Komendy Wojewódzkiej Policji w (...), stwierdzające, że w związku ze zwolnieniem go ze służby w Policji wypłacono mu odprawę w kwocie (...) zł. Organ błędnie uznał, że przedmiotowa informacja jest wystarczającą przesłanką do pomniejszenia mu odprawy, którą otrzymał w związku ze zwolnieniem ze służby w CBA o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia ze służby w Policji.

W odpowiedzi na skargę Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 64 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1310 z późn. zm.), funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Z kolei w myśl art. 96 ust. 1, funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie art. 58 ust. 3, art. 61 ust. 4 i art. 64 ust. 1 pkt 1 i 7, ust. 2 pkt 1 i 4 oraz ust. 3 otrzymuje odprawę, a na podstawie art. 97 ust. 1, wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej równa się wysokości sześciomiesięcznego uposażenia, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa CBA. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości ośmiomiesięcznego uposażenia. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy się jako pełny rok.

Jednakże - w ocenie Sądu - świadczenie to ma charakter jednorazowy co oznacza, że zgodnie z ustalonym już stanowiskiem judykatury, powyższa odprawa traktowana jest jak emerytura i zapobiega kilkukrotnemu wypłacaniu tego samego świadczenia. Innymi słowy, w razie gdy już w przeszłości wypłacono powyższe świadczenie w związku ze zwolnieniem ze służby, to w razie kolejnego zwolnienia ze służby, nie wypłaca się całej wysokości odprawy, lecz tylko wysokość odprawy wyrównawczej za czas pełnienia służby (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2010 r. sygn. akt I OSK 540/10, z dnia 1 czerwca 2005 r. sygn. akt OSK 1714/04, z dnia 11 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 757/09, z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 224/13).

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący A. F., w dniu (...) stycznia 2016 r. wystąpił do Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z wnioskiem o zwolnienie ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym z dniem (...) stycznia 2016 r. Wobec tego Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego w dniu (...) stycznia 2016 r. wydał decyzję personalną nr (...), na mocy której z dniem (...) stycznia 2016 r. zwolnił skarżącego ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym Z akt administracyjnych sprawy wynika również (kserokopia świadectwa służby, że skarżący w okresie od dnia (...) września 1996 r. do dnia (...) czerwca 2010 r. pełnił służbę w Policji, a z pisma zastępcy naczelnika Wydziału Finansów Komendy Wojewódzkiej Policji w (...) z dnia (...) stycznia 2016 r.l.dz. (...) wynika równie i czego sam skarżący nie kwestionuje, że w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem (...) czerwca 2010 r. wypłacono mu odprawę w wysokości 480% uposażenia tj. kwotę (...) zł.

Zatem słusznie organ uznał, że należy skarżącemu z dniem (...) stycznia 2016 r. przyznać odprawę w wysokości (...) zł, co stanowi 620% uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, tj. kwotę (...) zł brutto, pomniejszoną o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia z dniem (...) czerwca 2010 r. ze służby w Policji, tj. o kwotę (...) zł brutto.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.