II SA/Wa 1269/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2735465

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2018 r. II SA/Wa 1269/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Werpachowska (spr.).

Sędziowie WSA: Przemysław Szustakiewicz, Janusz Walawski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2018 r. sprawy ze skargi A.L. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia (...) kwietnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nadania stopnia nauczyciela mianowanego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) sierpnia 2014 r. Nr (...) Wójt Gminy (...), na podstawie art. 9b ust. 4 ustawy - Karta Nauczyciela nadał A. B. (dalej jako "skarżąca" lub "strona skarżąca") stopień nauczyciela mianowanego.

Wójt Gminy (...) wystąpił do Ministra Edukacji Narodowej pismem z dnia (...) lutego 2016 r. Nr (...) r. o opinię dotyczącą wszczęcia postępowania wyjaśniającego w sprawie nadania nauczycielowi z Zespołu Szkół w (...) stopnia nauczyciela mianowanego.

(...) Kurator Oświaty pismem z dnia (...) marca 2016 r. Nr (...) zawiadomił A. B., na podstawie art. 157 oraz art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 61 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności aktu nadania stopnia nauczyciela mianowanego.

Skarżąca (...) kwietnia 2016 r. złożyła żądanie przeprowadzenia dowodów w przedmiotowym postępowaniu. Postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2016 r. Nr (...)(...) Kurator Oświaty postanowił uwzględnić żądania dowodowe skarżącej dotyczące wglądu do dokumentacji oraz odmówić uwzględnienia żądania dowodowego w zakresie zeznań świadków.

Następnie pismem z dnia (...) maja 2016 r. Nr (...) oraz ponownie pismem z (...) lipca 2016 r. i (...) sierpnia 2016 r. (...) Kurator Oświaty wystąpił do A. B. o uzupełnienie dokumentacji dotyczącej toczącego się postępowania o dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji do nauczania języka angielskiego. W przedmiotowej sprawie (...) Kurator Oświaty wystąpił również do Rektora Uniwersytetu im. (...) w (...) o udzielenie informacji w sprawie kwalifikacji skarżącej i do Wójta Gminy (...) o przekazanie dokumentacji dotyczącej nadania skarżącej stopnia nauczyciela mianowanego.

Wójt Gminy (...)(...) czerwca 2016 r. przekazał (...) Kuratorowi Oświaty dokumentację dotyczącą nadania A. B. stopnia nauczyciela mianowanego. Prorektor ds. studenckich Uniwersytetu im. (...) w (...) pismem z dnia (...) sierpnia 2016 r. poinformował (...) Kuratora Oświaty, że skarżąca w toku studiów na U (...) nie zaliczyła przedmiotów z zakresu psychologii i pedagogiki wymaganych rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej do uzyskania przygotowania pedagogicznego. Ponadto Prorektor poinformował o braku w dokumentacji U (...) informacji o odbyciu przez skarżącą wymaganej dla uzyskania przygotowania pedagogicznego praktyki pedagogicznej.

Decyzją z dnia (...) listopada 2016 r. Nr (...), wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1, art. 158 § 1 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, (...) Kurator Oświaty stwierdził nieważność decyzji Wójta Gminy (...) z dnia (...) sierpnia 2014 r. Nr (...) w sprawie nadania A. B. stopnia nauczyciela mianowanego.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że Wójt Gminy (...) nadał A. B. stopień nauczyciela mianowanego z rażącym naruszeniem prawa, tj. z naruszeniem art. 9b ust. 1 pkt 2 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 i 3 ustawy - Karta Nauczyciela z powodu niespełnienia przez skarżącą wymagań kwalifikacyjnych.

Od powyższej decyzji A. B. wniosła odwołanie do Ministra Edukacji Narodowej z zachowaniem ustawowego terminu.

Minister Edukacji Narodowej (dalej jako "organ") decyzją z dnia (...) kwietnia 2017 r. Nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 9b ust. 7 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela utrzymał w mocy decyzję (...) Kuratora Oświaty z dnia (...) listopada 2016 r. Nr (...) stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy (...) z dnia (...) sierpnia 2014 r. Nr (...) w sprawie nadania A. B. stopnia nauczyciela mianowanego.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 2 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 i 3 ustawy - Karta Nauczyciela warunkiem nadania stopnia nauczyciela mianowanego nauczycielowi zatrudnionemu w szkole jest: spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela, o której mowa w art. 9c ust. 6 Karty Nauczyciela, oraz zdanie egzaminu przed komisją egzaminacyjną. Na podstawie art. 9b ust. 6 w związku z art. 9b ust. 1 i 9b ust. 4 pkt 2 ustawy - Karta Nauczyciela nauczycielowi, który nie spełnia ww. warunków, organ prowadzący szkołę odmawia nadania stopnia nauczyciela mianowanego w drodze decyzji administracyjnej.

A. B. w dniu złożenia wniosku o podjęcie postępowania egzaminacyjnego na stopień nauczyciela mianowanego, tj. w dniu (...) czerwca 2014 r., była zatrudniona na stanowisku nauczyciela języka angielskiego w Zespole Szkół w (...). Organ wskazał, że A. B. legitymuje się dyplomem ukończenia wyższych studiów magisterskich na kierunku filologia angielska w zakresie literaturoznawstwa wydanym w 2004 r. przez Uniwersytet im. (...) w (...) oraz świadectwem ukończenia kursu kwalifikacyjnego z zakresu oligofrenopedagogiki dla nauczycieli i wychowawców placówek dla dzieci upośledzonych umysłowo wydanym w 2013 r. przez Ośrodek Kształcenia Kadr w (...). W dniu (...) sierpnia 2006 r. A. B. uzyskała stopień nauczyciela kontraktowego (akt nadania stopnia nauczyciela kontraktowego Nr (...) wydany przez Dyrektora Szkoły Podstawowej w (...)). Zaświadczenie z dnia (...) czerwca 2014 r. wydane przez Dyrektora Zespołu Szkół w (...), potwierdza, że skarżąca w dniu złożenia wniosku o podjęcie postępowania egzaminacyjnego na stopień nauczyciela mianowanego, tj. w dniu (...) czerwca 2014 r., była zatrudniona w ww. szkole na stanowisku nauczyciela języka angielskiego w wymiarze 17/18 etatu.

Zgodnie z przepisami art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy - Karta Nauczyciela stanowisko nauczyciela może zajmować osoba, która posiada wyższe wykształcenie z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym lub ukończyła zakład kształcenia nauczycieli i podejmuje pracę na stanowisku, do którego są to wystarczające kwalifikacje.

Natomiast stosownie do § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (Dz. U. z 2015 r. poz. 1264) kwalifikacje do nauczania języków obcych w szkołach podstawowych i gimnazjach posiada osoba, która ukończyła studia magisterskie na kierunku filologia w specjalności danego języka obcego lub lingwistyki stosowanej w zakresie danego języka obcego oraz posiada przygotowanie pedagogiczne lub studia wyższe w kraju, w którym językiem urzędowym jest dany język obcy nauczany w kolegium, oraz posiada przygotowanie pedagogiczne.

Zgodnie z § 1 pkt 3 ww. rozporządzenia przez przygotowanie pedagogiczne należy rozumieć nabycie wiedzy i umiejętności z zakresu psychologii, pedagogiki i dydaktyki szczegółowej, nauczanych w wymiarze nie mniejszym niż 270 godzin w powiązaniu z kierunkiem (specjalnością) kształcenia oraz pozytywnie ocenioną praktyką pedagogiczną - w wymiarze nie mniejszym niż 150 godzin. O posiadaniu przygotowania pedagogicznego świadczy dyplom ukończenia studiów lub inny dokument wydany przez uczelnię, dyplom ukończenia zakładu kształcenia nauczycieli lub świadectwo ukończenia kursu kwalifikacyjnego.

Biorąc pod uwagę ukończone przez A. B. studia wyższe na kierunku filologia angielska w zakresie literaturoznawstwa, w celu potwierdzenia kwalifikacji do nauczania języka angielskiego skarżąca winna legitymować się dyplomem ukończenia studiów lub innym dokumentem wydanym przez uczelnię, dyplomem ukończenia zakładu kształcenia nauczycieli lub świadectwem ukończenia kursu kwalifikacyjnego potwierdzającym nabycie wiedzy i umiejętności z zakresu psychologii, pedagogiki i dydaktyki szczegółowej, nauczanych w wymiarze nie mniejszym niż 270 godzin w powiązaniu z kierunkiem (specjalnością) kształcenia oraz pozytywnie ocenioną praktyką pedagogiczną - w wymiarze nie mniejszym niż 150 godzin. Natomiast z pisma z (...) sierpnia 2016 r. Nr (...) Prorektora ds. studenckich Uniwersytetu im. (...) w (...) z dnia (...) sierpnia 2016 r. wynika, że skarżąca w toku studiów na U (...) nie zaliczyła przedmiotów z zakresu psychologii i pedagogiki wymaganych rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej do uzyskania przygotowania pedagogicznego. Ponadto Prorektor poinformował o braku w dokumentacji U (...) informacji o odbyciu przez skarżącą wymaganej dla uzyskania przygotowania pedagogicznego praktyki pedagogicznej. Zatem skarżąca nie posiada wymaganych kwalifikacji ponieważ nie nabyła wiedzy i umiejętności z zakresu psychologii, pedagogiki i dydaktyki szczegółowej, nauczanych w wymiarze nie mniejszym niż 270 godzin w powiązaniu z kierunkiem (specjalnością) kształcenia oraz nie odbyła pozytywnie ocenionej praktyki pedagogicznej - w wymiarze nie mniejszym niż 150 godzin.

W ocenie organu niespełnienie przez nauczyciela wymagań kwalifikacyjnych uzasadniało wydanie decyzji odmawiającej nadania kolejnego stopnia awansu zawodowego nauczyciela. Nadanie kolejnego stopnia awansu zawodowego nauczycielowi nieposiadającemu wymaganych kwalifikacji stanowi rażące naruszenie prawa. Organ administracji państwowej nie może wydawać decyzji niezgodnych z przepisami prawa obowiązującymi w dacie wydania decyzji, nie może również zwalniać kogokolwiek z obowiązku jego przestrzegania.

Minister zauważył, że decyzja nadająca A. B. stopień nauczyciela mianowanego nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, o których mowa w art. 156 § 2 k.p.a.

Minister Edukacji Narodowej podkreślił, iż decyzja w sprawie nadania nauczycielowi stopnia awansu zawodowego jest decyzją związaną. Organ przeprowadzający takie postępowanie nie ma zatem możliwości wyboru konsekwencji prawnej. W postępowaniu dotyczącym nadania nauczycielowi stopnia awansu zawodowego treść rozstrzygnięcia sprawy wyznaczają przepisy prawa materialnego. Nadanie stopnia awansu zawodowego nauczycielowi, który nie spełnia warunków do nadania tego stopnia, należy uznać za rażące naruszenie prawa, które w myśl art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji.

Mając powyższe na uwadze Minister Edukacji Narodowej, działając na podstawie art. 9b ust. 7 pkt 3 ustawy - Karta Nauczyciela, po zbadaniu materiału dowodowego oraz analizie stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji (...) Kuratora Oświaty z dnia (...) listopada 2016 r.

Decyzja Ministra Edukacji Narodowej z dnia (...) kwietnia 2017 r. stała się przedmiotem skargi A. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 16 § 1, art. 75 § 1, art. 76 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 80 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez wydanie decyzji stwierdzającej nieważność, nieostatecznej w świetle akt sprawy administracyjnej prowadzonej przez Wójta Gminy (...), decyzji tego organu, odrzucenie wniosków dowodowych strony, w tym w szczególności z akt administracyjnych postępowania w przedmiocie nadania stronie stopnia nauczyciela kontraktowego, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, zarówno przez organ pierwszej, jak i drugiej instancji i przyjęcie w konsekwencji wbrew zebranym dowodom, iż stronie nadany został stopień nauczyciela mianowanego z rażącym naruszeniem prawa;

- art. 107 § 1 k.p.a., poprzez brak podania podstawy prawnej oraz brak uzasadnienia, zarówno przez organ pierwszej, jak i drugiej instancji, powodów stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy (...);

- art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a., poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

- art. 129 § 2 k.p.a., poprzez rozpoznanie przez organ drugiej instancji niedoręczonej stronie decyzji organu pierwszej instancji;

- art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 K.pa., poprzez jego niezastosowanie przez organ drugiej instancji pomimo złożenia przez stronę wniosku o uzupełnienie decyzji;

- art. 107 § 1 w zw. z art. 268a k.p.a., poprzez wydanie decyzji organu drugiej instancji przez pracownika tego organu bez upoważnienia Podnosząc wskazane zarzuty wniosła o uchylenie decyzji Ministra Edukacji Narodowej z dnia (...) kwietnia 2017 r. w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją (...) Kuratora Oświaty w (...) z dnia (...) listopada 2016 r. bądź stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Edukacji Narodowej z dnia (...) kwietnia 2017 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a także o zobowiązanie Ministra Edukacji Narodowej do przekazania do sądu administracyjnego dowodów wskazujących na ogłoszenie lub inną publikację Zarządzenia nr 9 Ministra Edukacji Narodowej z dnia 13 marca 2017 r. w sprawie zakresów czynności Sekretarza Stanu i podsekretarzy stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej oraz Dyrektora Generalnego Ministerstwa Edukacji Narodowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 2121/17 odrzucił skargę A. B., jako wniesioną przedwcześnie. Sąd uznał, że skoro zaskarżona decyzja nie została doręczona skarżącej, to nie rozpoczął biegu termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a decyzja nie weszła do obrotu prawnego.

Następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 2017/18 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

W świetle powyżej określonych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej "k.p.a.", ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2016 r. poz. 1379 z późn. zm.), dalej "Karta Nauczyciela", oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (Dz. U. z 2013 r. poz. 1207), dalej "rozporządzenie" obowiązującego w dniu nadania skarżącej aktu mianowania.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej. Ochrona takich decyzji została wyrażona zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych - art. 16 § 1 k.p.a.

Właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu.

Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie,

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem tego przepisu. Decyzja stwierdzająca nieważność decyzji mogłaby tylko zapaść w sytuacji, kiedy organ by stwierdził, że akt nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego został podjęty w okolicznościach określonych w przepisach art. 156 § 1 k.p.a. Działanie organu w trybie stwierdzenia nieważności wymaga zupełnie innego podejścia do sprawy i zasadniczo się różni od postępowania zwykłego. Obowiązkiem organu jest zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi. W ich efekcie może co najwyżej dojść do wydania decyzji kasatoryjnej. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego.

W niniejszej sprawie (...) Kurator Oświaty decyzją z dnia (...) listopada 2016 r., wydaną na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdził z urzędu nieważność aktu nadania A. B. stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, jako podjętego z rażącym naruszeniem prawa.

Rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1992 r. V SA 86/92, ONSA 1993/1/23).

O rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 1996 r. III SA 565/95, Biul. Skarb. 1997/2/26 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r., sygn. III ARN 22/95).

Dokonując konkluzji powyższych wskazań, należy podkreślić, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Tylko rażące naruszenie prawa może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia eliminującego decyzję z obrotu prawnego. Przy czym chodzi tu o prawo powszechnie obowiązujące, a zatem - w świetle art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - o Konstytucję, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia.

Zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 3 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela, warunkiem nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego nauczycielowi zatrudnionemu w szkole było: spełnienie przez niego wymagań kwalifikacyjnych, posiadanie wyższego wykształcenia z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego oraz zdanie egzaminu przed komisją egzaminacyjną. Stosownie natomiast do § 11 ust. 1 rozporządzenia, obowiązującego w dniu nadania skarżącej aktu mianowania, kwalifikacje do nauczania języków obcych posiadała osoba, która ukończyła studia magisterskie na kierunku filologia w specjalności danego języka obcego oraz posiada przygotowanie pedagogiczne. Przez przygotowanie pedagogiczne należy rozumieć, stosownie do § 1 ust. 3 rozporządzenia, nabycie wiedzy i umiejętności z zakresu psychologii, pedagogiki i dydaktyki szczegółowej nauczanych w wymiarze nie mniejszym niż 270 godzin w powiązaniu z kierunkiem (specjalnością) kształcenia oraz pozytywnie ocenioną praktyką pedagogiczną - w wymiarze nie mniejszym niż 150 godzin; o posiadaniu przygotowania pedagogicznego świadczy dyplom ukończenia studiów lub inny dokument wydany przez uczelnię, dyplom ukończenia zakładu kształcenia nauczycieli lub świadectwo ukończenia kursu kwalifikacyjnego.

Skarżąca legitymuje się dyplomem ukończenia wyższych studiów magisterskich na kierunku filologia angielska w zakresie literaturoznawstwa wydanym w 2004 r. przez Uniwersytet im. (...) w (...) oraz świadectwem ukończenia kursu kwalifikacyjnego z zakresu oligofrenopedagogiki dla nauczycieli i wychowawców placówek dla dzieci upośledzonych umysłowo wydanym przez Ośrodek Kształcenia Kadr w (...). W dniu (...) sierpnia 2006 r. A. B. uzyskała stopień nauczyciela kontraktowego wydany przez Dyrektora Szkoły Podstawowej w (...). W dniu złożenia wniosku o podjęcie postępowania egzaminacyjnego na stopień nauczyciela mianowanego ((...) czerwca 2014 r.) była zatrudniona w szkole w (...).

Organy orzekające w sprawie zgodnie przyjęły, że skarżąca nie posiada kwalifikacji pedagogicznych. Z tego wyprowadzono wniosek o istnieniu podstaw do stwierdzenia nieważności aktu nadania A. B. stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. Sąd stwierdza, że - Karta Nauczyciela nie wskazuje w sposób wyraźny, jakie dokumenty mają zaświadczać o spełnieniu wymagań kwalifikacyjnych przez nauczyciela ubiegającego się o stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. Z treści art. 9 ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela, wynika że stanowisko nauczyciela może zajmować osoba posiadająca wykształcenie wyższe z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym, zatem w przypadku skarżącej przygotowaniem pedagogicznym do nauki języka obcego. Bezsporne jest, że skarżąca posiada odpowiednie wykształcenie wyższe. W przypadku wymagań pedagogicznych rozporządzenie wyraźnie wskazuje w § 1 ust. 3, przytoczonym powyżej, co należy rozumieć przez przygotowanie pedagogiczne oraz określa, że o posiadaniu przygotowania pedagogicznego świadczy dyplom ukończenia studiów lub inny dokument wydany przez uczelnię, dyplom ukończenia zakładu kształcenia nauczycieli lub świadectwo ukończenia kursu kwalifikacyjnego. Oznacza to, że posiadanie przygotowania pedagogicznego, zgodnego z przedmiotem nauczania musi być potwierdzone wyżej wskazanymi dokumentami. Skarżąca wzywana przez organ do przedstawienia kserokopii dokumentów potwierdzających jej kwalifikacje do pracy na stanowisku nauczyciela języka angielskiego oraz pismem z dnia (...) sierpnia 2016 r. o przedstawienie dokumentów potwierdzających posiadanie przygotowania pedagogicznego - dokumentów takich nie przedstawiła. Sąd uznał jej wyjaśnienia, że nie wiedziała o takim obowiązku, bo nie zostało jej doręczone stosowne wezwanie, za nieuprawnione. Jak wynika z materiału dowodowego, pełnomocnik skarżącej zapoznawał się z aktami sprawy, co więcej w okoliczność ta była podniesiona w decyzji organu I instancji. Tym samym taką wiedzę skarżąca posiadała i mimo tego nie przedstawiła takich dokumentów w tym indeksu. Natomiast z pisma Prorektora Uniwersytetu im. (...) w (...) z dnia (...) sierpnia 2016 r. - wynika, że A. B. nie zaliczyła wymaganych rozporządzeniem do uzyskania przygotowania pedagogicznego przedmiotów z zakresu psychologii i pedagogiki oraz, że w dokumentacji brak jest informacji o odbyciu wymaganej dla uzyskania przygotowania pedagogicznego praktyki pedagogicznej. Również złożone przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie w dniu (...) listopada 2018 r. zaświadczenia z dnia (...) czerwca 2017 r. i (...) lipca 2015 r. wydane odpowiednio przez prodziekana ds. studiów niestacjonarnych i podyplomowych oraz prodziekana ds. studiów stacjonarnych Uniwersytetu im. (...) w Wydziału (...) w (...), jak też zaświadczenie z (...) listopada 2018 r. wystawione przez prof. zw. dr hab. (mult) Jacka Fisiaka Dyrektora Instytutu Filologii Angielskiej UAM w latach 1964 - 2005 stwierdzające, że skarżąca uzyskała kwalifikacje do nauczania języka angielskiego we wszystkich typach szkół w świetle obowiązujących ówcześnie przepisów, nie stanowią potwierdzenia posiadania przygotowania pedagogicznego. Jak już wyżej wskazano (§ 1 ust. 3 rozporządzenia) o posiadaniu przygotowania pedagogicznego świadczy dyplom ukończenia studiów lub inny dokument wydany przez uczelnię, dyplom ukończenia zakładu kształcenia nauczycieli lub świadectwo ukończenia kursu kwalifikacyjnego. Zaświadczenia z (...) lipca 2015 r. i (...) czerwca 2017 r. wskazują jedynie jakie przedmioty o charakterze pedagogicznym w trakcie trwania studiów skarżąca zaliczyła, natomiast zaświadczenie z (...) listopada 2018 r. nie jest dokumentem wydanym przez uczelnię. Dlatego, w ocenie Sądu, organ prawidłowo przyjął, że skarżąca na dzień złożenia wniosku (...) czerwca 2014 r. o podjęcie postępowania egzaminacyjnego na stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego nie posiadała pełnych kwalifikacji zawodowych, bowiem nie wykazała posiadania odpowiedniego przygotowania pedagogicznego. Oznacza to, że akt nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego został wydany z rażącym naruszeniem prawa - art. 9 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 9b ust. 1 Karty Nauczyciela - w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że są one nieuprawnione. Nie jest zasadny zarzut, że decyzja Wójta Gminy (...) z dnia (...) sierpnia 2014 r. - akt nadania skarżącej stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego jest decyzją nieostateczną. Na decyzji tej widnieje własnoręczny podpis skarżącej, czego strona nie kwestionuje, który potwierdza otrzymanie decyzji. Tym samym oznacza to, że decyzja weszła do obrotu prawnego w dacie w niej wskazanej. Nadto do (...) marca 2016 r. daty wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności wskazanego aktu skarżąca nie podnosiła, że aktu tego nie otrzymała.

W ocenie Sądu organ prawidłowo odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów w spawie. W niniejszej sprawie organ oceniał wyłącznie skutki decyzji Wójta Gminy (...) z dnia (...) sierpnia 2014 r. - o nadaniu A. B. stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. Badaniu przez organ I instancji, a następnie Ministra Edukacji Narodowej nie podlegały skutki wcześniejszych decyzji związanych z nadaniem skarżącej stopnia nauczyciela kontraktowego. Te uprawnienia, które wcześniej nabyła skarżąca mogą być rozpatrywane w odrębnych postępowaniach dotyczących ich legalności. W żaden sposób nie dowodzą one istnienia nieodwracalnych skutków prawnych wskazanej decyzji z (...) sierpnia 2014 r. Jak już wcześniej wskazano o posiadaniu przygotowania pedagogicznego świadczą dokumenty wymienione w § 1 ust. 3 rozporządzenia. Dlatego też wykluczone jest ustalanie tej okoliczności na podstawie zeznań świadków. Prawidłowo zatem organ odmówił przeprowadzenia takich dowodów. Tym samym Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ przepisów art. 16 § 1, art. 75 § 1, art. 76 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej uzasadnienia zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji wskazują podstawę prawną i powody, dla których stwierdzono nieważność decyzji Wójta Gminy (...) z dnia (...) sierpnia 2014 r. W ostatnim zdaniu odwołania skarżąca wniosła o "uzupełnienie decyzji jako nie rozstrzygającej sprawy co do jej istoty", a obecnie przedstawia zarzut niezastosowania przez organ drugiej instancji art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu tak sformułowany wniosek nie stanowi wniosku o uzupełnienie decyzji w trybie art. 111 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem strona może od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełniania co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Decyzja organu I instancji zawiera rozstrzygnięcie - stwierdza nieważność decyzji Wójta Gminy (...) z dnia (...) sierpnia 2014 r. Nadto gdy decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, a tak sformułowany był wniosek, brak ten nie może być usunięty w rybie art. 111, bowiem pismo organu nie zawierające rozstrzygnięcia nie jest decyzją. Decyzja została wszczęta z urzędu w określonym trybie i zawierała rozstrzygnięcie.

Decyzja Ministra Edukacji Narodowej z (...) kwietnia 2017 r. została wydana przez prawidłowo upoważnionego pracownika organu. Jak wskazuje pełnomocnik skarżącej upoważnienie wynika § 7 ust. 1 pkt 25 i ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 9 pkt 1 Zarządzenia nr 9 Ministra Edukacji Narodowej oraz Dyrektora Generalnego Ministra Edukacji Narodowej. Do zakresu czynności M. K. Podsekretarza Stanu należą sprawy z zakresu postępowań związanych z nadawaniem stopni awansu zawodowego nauczycieli i w ramach tych czynności jest on upoważniony do wydawania decyzji administracyjnych. Zamieszczone akty prawne, w tym wskazane zarządzenie, w Biuletynie Informacji Publicznej MEN - oficjalnej internetowej stronie tego organu nie wymagają własnoręcznego podpisu ministra.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.