II SA/Wa 124/17, Orzekanie przez komisje lekarskie. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2471720

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2017 r. II SA/Wa 124/17 Orzekanie przez komisje lekarskie.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Lipiński.

Sędziowie WSA: Piotr Borowiecki (spr.), Danuta Kania.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2017 r. sprawy ze skargi K.S. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia (...) listopada 2016 r. nr (...) w przedmiocie zdolności do służby oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym orzeczeniem z dnia (...) listopada 2016 r., nr (...), Centralna Komisja Lekarska (dalej także: "CKL" lub "organ odwoławczy") - działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1822 z późn. zm. - dalej także: "u.k.l.MSW"), po rozpoznaniu odwołania K. S. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od orzeczenia (...) Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej Ministrowi właściwemu do Spraw Wewnętrznych w G. (dalej także: "Rejonowa Komisja Lekarska w G." lub "RKL MSW w G.") z dnia (...) września 2015 r., nr (...), w sprawie ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej skarżącego funkcjonariusza do służby w Policji - uchyliła sporne orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej w G. z dnia (...) września 2015 i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez RKL MSW w G.

Zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

W dniu (...) lipca 2015 r. skarżący K. S. - funkcjonariusz Komendy Miejskiej Policji w G., został skierowany na wykonanie badań do (...) Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej Ministrowi właściwemu do Spraw Wewnętrznych w G., celem ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej skarżącego funkcjonariusza do służby w Policji, jak również ustalenia związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami wspomnianej służby.

W dniu (...) września 2015 r. (...) Rejonowa Komisja Lekarska podległa Ministrowi właściwemu do Spraw Wewnętrznych w G. wydała orzeczenie nr (...), w którym stwierdziła, że skarżący funkcjonariusz - posiadając "osobowość nieprawidłową i przebytą na tym podłożu reakcję dezadaptacyjną - F60, F43.2, § 80p1 "C", a także "przebyte stłuczenie kolana prawego, bez następstw - bez § ", "stan po skręceniu stawu skokowego lewego (w 2013 r.) bez upośledzenia funkcji chodu - bez § " oraz "przebyty pourazowy zespół bólowy korzeniowy szyjny (w 2013 r.) - bez § " - jest trwale niezdolny do służby w Policji - kat. C, zaś jego schorzenia uwidocznione w rozpoznaniu nie pozostają w związku ze służbą w Policji. RKL MSW w G. zaliczyła jednocześnie skarżącego do III grupy inwalidzkiej (inwalidztwo czasowe), ustalając termin badania kontrolnego na wrzesień 2016 r.

Od powyższego orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej w G. skarżący w piśmie z dnia (...) października 2015 r. wniósł odwołanie do Centralnej Komisji Lekarskiej, w którym wniósł o uchylenie spornego orzeczenia RKL MSW w G. w całości oraz wydanie nowego orzeczenia stwierdzającego jego zdolność do służby w Policji. Jednocześnie, skarżący - powołując się na przepis art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - wniósł o ewentualne przeprowadzenie badań poza województwem (...).

W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że opinia psychologiczna z badań przeprowadzona w dniu (...) września 2015 r. zawiera fałszywe treści, a ponadto jest tendencyjna, wewnętrznie sprzeczna, zaś wyciągane z niej wnioski nielogiczne. Skarżący zarzucił, iż psycholog, orzekając o osobowości nieprawidłowej, oparła się wyłącznie na krótkiej, zaledwie piętnastominutowej rozmowie, analizie przebiegu dotychczasowej ścieżki zawodowej skarżącego oraz własnej interpretacji faktu, iż skarżący odważył się wystąpić przeciwko mobbingowi w pracy i złożyć na przełożonych zawiadomienie do prokuratury. Zdaniem skarżącego, wspomniana opinia psychologiczna pominęła wyniki badań z testów (...) oraz (...), nie wyjaśniając, dlaczego owe testy nie mogą stanowić podstawy do wydania opinii w sprawie skarżącego. Ponadto, skarżący zarzucił, że diagnoza psychiatryczna z dnia (...) września 2015 r. została w całości oparta na spornej opinii psychologicznej, bez przeprowadzenia dodatkowych wnioskowanych badań mających na celu weryfikację wniosków z opinii psychologicznej. Skarżący zarzucił również, że skierowanie policjanta do RKL MSW w G., z pominięciem art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, stanowi istotne uchybienie, które powinno skutkować uchyleniem spornego orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej w G.

W wyniku rozpoznania odwołania Centralna Komisja Lekarska - działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - wydała w dniu (...) listopada 2016 r. orzeczenie nr (...), na mocy którego uchyliła sporne orzeczenie (...) Rejonowej Komisji Lekarskiej w G. z dnia (...) września 2015 r. i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez (...) Rejonową Komisję Lekarską w G.

W uzasadnieniu orzeczenia CKL stwierdziła, iż po wnikliwej analizie zgromadzonej w sprawie dokumentacji orzeczniczej i innych dokumentów zgromadzonych w toku dotychczasowego postępowania, zadecydowała o konieczności wykonania badania psychologicznego i psychiatrycznego.

Centralna Komisja Lekarska zauważyła, iż badająca dla celów orzeczniczych psychiatra stwierdziła, że stan psychiczny skarżącego po jednorazowym badaniu psychiatrycznym nie wskazuje na istnienie objawów chorobowych i jednocześnie zawnioskowała o weryfikację wszystkich dotychczasowych badań psychologicznych przez zespół psychologów klinicznych. Z uwagi na brak możliwości udostępnienia arkuszy badań testowych (psychologicznych), jak również rozbieżnych opinii psychologicznych, w oparciu o które nie można jednoznacznie orzec, że skarżący jest niezdolny do służby, psychiatra - konsultant z ramienia CKL zaproponowała skierować skarżącego na rozstrzygające (trzecie) badanie psychologiczne w Ośrodku Badań Psychologicznych w L., które odbyło się w dniu (...) listopada 2016 r. W opinii wydanej w dniu (...) listopada 2016 r. oceniający psycholog mgr A. S. stwierdziła, że całokształt wyników wskazuje na pewne trudności z funkcjonowaniem, jednak nie ma dowodów na ich osobowościowe podłoże. Psycholog wskazała ponadto, że obniżenie prezentowanej efektywności ma prawdopodobnie tło sytuacyjne i może wskazywać na zaburzenia adaptacyjne. CKL wskazała, że badająca psycholog kliniczny mgr K. S., podsumowując badanie wykonane w dniu (...) lipca 2016 r., również wskazała na obniżone zdolności adaptacyjne skarżącego wynikające z tła sytuacyjnego. Organ odwoławczy zauważył, że wydająca ostateczną opinię dla CKL specjalista psychiatrii dr G. W. (wnioskująca o trzecią opinię psychologiczną w L.), po zapoznaniu się w dniu (...) listopada 2016 r. z treścią badania psychologicznego z dnia (...) listopada 2016 r., nie stwierdziła zaburzeń osobowości. a zachowanie skarżącego - w jej opinii - ma charakter reakcji adaptacyjnej i nie upośledza zdolności do służby w Policji.

W tej sytuacji, wobec nie potwierdzenia schorzenia dyskwalifikującego skarżącego do służby w Policji, Centralna Komisja Lekarska - powołując się na art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - uznała, że zachodzi podstawa do uchylenia zaskarżonego orzeczenia (...) Rejonowej Komisji Lekarskiej w G. z dnia (...) września 2015 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

W piśmie z dnia (...) grudnia 2016 r. skarżący - działając za pośrednictwem Centralnej Komisji Lekarskiej, jako organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia (...) listopada 2016 r., zaskarżając je w całości niezdolności skarżącego do służby w Biurze Ochrony Rządu (vide: w części A pkt 12 zaskarżonego orzeczenia CKL).

Wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej i wydanie nowego orzeczenia rozstrzygającego sprawę co do jej istoty.

Skarżący zarzucił CKL naruszenie zarówno przepisów art. 17 ust. 2, art. 25 ust. 1 pkt 2, art. 33, art. 39 ust. 5, art. 46 oraz art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, jak i przepisów art. 7-10, art. 24 § 3, art. 36, art. 56 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 79 § 2, art. 80, art. 85 § 2, art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuciła przede wszystkim, że skoro już Centralna Komisja Lekarska podjęła się prowadzenia sprawy i prowadzenia badań, to powinna była orzec co do jej istoty, zwłaszcza, że wyniki przeprowadzonych badań dawały podstawę do wydania korzystnej dla skarżącego decyzji.

Skarżący zarzucił ponadto, że Centralna Komisja Lekarska postąpiła nieprawidłowo, albowiem w żaden sposób nie wyjaśniła, dlaczego zleciła sprawę do ponownego rozpatrzenia (...) Rejonowej Komisji Lekarskiej w G., skoro uprzednio przychyliła się do wniosku strony skarżącej o procedowanie sprawy poza Województwem (...). Skarżący przypomniał, iż według jego stanowiska, zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa przez członków (...) Rejonowej Komisji Lekarskiej na szkodę skarżącego, o czym skarżący informował w piśmie z dnia (...) października 2015 r. Co więcej, zdaniem skarżącego, prowadzone przed Centralną Komisją Lekarską postępowanie potwierdziło, że co najmniej popełniono poważny w skutkach błąd na szkodę skarżącego. Skarżący uznał, że przekazanie sprawy do (...) Rejonowej Komisji Lekarskiej w G. powoduje niebezpieczeństwo mataczenia w sprawie przez członków tej komisji i intencjonalne podejmowanie niekorzystnych dla niego działań, a także wywieranie na nich wpływu przez wysokich rangą funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w G.

Skarżący zarzucił również, iż Centralna Komisja Lekarska nie wykonała, ani nie ustosunkowała się do żadnego ze złożonych przez niego wniosków dowodowych. Jednocześnie, skarżący zarzucił, że Centralna Komisja Lekarska nie zajęła stanowiska w sprawie jego wniosku o uzupełnienie opinii sporządzonej przez psycholog K. S., pomimo, iż zawarte w tej opinii negatywne oceny jego stanu zdrowia są bezpodstawne i nienależycie uargumentowane merytorycznie. W ocenie skarżącego, Centralna Komisja Lekarska bezpodstawnie i bez uzasadnienia nie zrealizowała również jego wniosków z dnia (...) września 2016 r., przez co został on pozbawiony możliwości zajęcia stanowiska w sprawie przed wydaniem decyzji.

Ponadto, skarżący zarzucił, iż Centralna Komisja Lekarska nie pozyskała arkuszy testowych, o których mowa w opinii psychiatry G. W., co - zdaniem skarżącego - może budzić podejrzenie, że chciano w ten sposób podważyć wyniki korzystnych dla skarżącego badań.

Skarżący stwierdził również, że skierowanie do komisji lekarskiej zostało wystawione mimo, że zarówno Komendant Miejski Policji w G., jak i żaden z jego przełożonych, nie miał wiedzy o stanie zdrowia skarżącego, co dawałoby ewentualne podstawy do przypuszczeń, że stopień jego zdolności do służby w Policji uległ zasadniczej zmianie lub że dalsze pełnienie przez niego służby na zajmowanym stanowisku jest niemożliwe. Ponadto, skarżący zarzucił, iż nie został poinformowany o ewentualnej możliwości złożenia odwołania od bezpodstawnie wystawionego skierowania na badania lekarskie.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Lekarska wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Odnosząc się do zarzutów skargi, Centralna Komisja Lekarska wskazała, że z uwagi na fakt, iż podczas postępowania odwoławczego nie zostało potwierdzone schorzenie dyskwalifikujące skarżącego do służby w Policji, w ocenie CKL, zachodziły podstawy do uchylenia spornego orzeczenia RKL MSW w G. oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Jednocześnie, CKL wskazała, że nie miała podstaw do wydania merytorycznego orzeczenia co do istoty sprawy, albowiem przed (...) Rejonową Komisją Lekarską MSW w G. nie było przeprowadzone pełne postępowanie dowodowe.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga K. S. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia (...) listopada 2016 r., nr (...) - nie narusza przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał bowiem, że Centralna Komisja Lekarska, rozpoznając odwołanie skarżącego od orzeczenia (...) Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej Ministrowi właściwemu do Spraw Wewnętrznych w G. z dnia (...) września 2015 r., nr (...), w sprawie ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej skarżącego funkcjonariusza do służby w Policji - nie dopuściła się przede wszystkim istotnego naruszenia art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, albowiem wydając sporne orzeczenie z powołaniem się na przepis art. 47 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy, zawarła w treści swojego orzeczenia wyraźne uzasadnienie, z którego jasno wynikało, dlaczego Centralna Komisja Lekarska uchyliła orzeczenie (...) Rejonowej Komisji Lekarskiej w G. i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Tym samym, Sąd uznał, że organ odwoławczy, wydając wspomniane orzeczenie lekarskie z dnia (...) listopada 2016 r. w przedmiocie uchylenia orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej w G. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ - nie dopuściła się istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. w związku z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz art. 7 Konstytucji RP.

Przechodząc do oceny legalności spornego orzeczenia, na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.).

W tej sytuacji, należy bardzo wyraźnie podkreślić, że zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy władzy publicznej zobowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa. Powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP jest przepis art. 6 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.

Działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy.

Wskazać należy, iż zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia (...) listopada 2016 r., nr (...), zostało wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

Nie ulega wątpliwości, że tryb postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych jest trybem odrębnym od trybu uregulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i ma swój autonomiczny byt prawny, znajdując swoje umocowanie w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

Niemniej, zgodnie z art. 4 cyt. ustawy, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

W art. 47 ust. 1 cyt. ustawy określone zostały rodzaje rozstrzygnięć, jakie mogą być wydane przez Centralną Komisję Lekarską po rozpatrzeniu odwołania.

Zgodnie z tym przepisem, Centralna Komisja Lekarska po rozpatrzeniu odwołania:

1)

utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo

2)

uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo

3)

uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską.

Należy zauważyć, że w analizowanej sprawie, w wyniku rozpoznania odwołania skarżącego od orzeczenia (...) Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w G. z dnia (...) września 2015 r., nr (...), ustalającej, że skarżący nie jest zdolny do służby w Policji (kategoria C), Centralna Komisja Lekarska uchyliła sporne orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej w G. z dnia (...) września 2015 i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

W konsekwencji, oznacza to, że Centralna Komisja Lekarska, powołując się na przepis art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, uchylając orzeczenie rejonowej komisji lekarskiej uznała, że zachodzą okoliczności, które z jednej strony nakazują wyeliminowanie z obrotu prawnego spornego orzeczenia organu pierwszej instancji, ale jednocześnie - nie pozwalają na wydanie CKL orzeczenia co do istoty sprawy na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy.

Zdaniem Sądu, tego rodzaju postępowanie organu odwoławczego po pierwsze znajduje umocowanie w przepisach obowiązującego prawa, a ponadto - co istotne - znajduje uzasadnienie w zgromadzonym materialne dowodowym.

Otóż, należy uznać, że wydawanie decyzji o charakterze kasatoryjnym, o której mowa w art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, dopuszczalne jest zupełnie wyjątkowo, gdyż stanowi to niewątpliwie wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez Centralną Komisję Lekarską, jako organ odwoławczy.

W ocenie Sądu, Centralna Komisja Lekarska może wydać wspomniane orzeczenie kasacyjne wyłącznie wtedy, gdy dotychczasowe orzeczenie rejonowej komisji lekarskiej wydane zostało z naruszeniem przepisów regulujących postępowanie komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy (stan zdrowia badanego funkcjonariusza) ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a więc na ustalenie jego zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji.

Centralna Komisja Lekarska w uzasadnieniu orzeczenia kasacyjnego, wydanego na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy, wskazać powinna, że przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego przed CKL jest niewystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, gdyż zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części przez rejonową komisję lekarską.

Przy czym, należy jednocześnie uznać, iż Centralna Komisja Lekarska, jako organ odwoławczy, ma również obowiązek w uzasadnieniu swojego orzeczenia kasacyjnego wyjaśnić, z jakich powodów - pomimo uprawnień przewidzianych w art. 46 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych i możliwości wydania przez CKL orzeczenia, o którym mowa w art. 47 ust. 1 pkt 2 tej ustawy - zachodzi jednak konieczność przeprowadzenia przez rejonową komisję lekarską postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części.

Centralna Komisja Lekarska, uchylając sporne orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej w G. z dnia (...) września 2015 i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, wskazała w uzasadnieniu orzeczenia z dnia (...) listopada 2016 r., że z zebranego przez nią materiału dowodowego (dodatkowych badań) wynika, że nie potwierdzono schorzenia dyskwalifikującego skarżącego do służby w Policji. Niemniej, CKL zauważyła jednocześnie wyraźnie, iż zgodnie ze skierowaniem wystawionym przez Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia (...) lipca 2015 r. w celu ustalenia stanu zdrowia skarżącego oraz ustalenia jego zdolności psychicznej i fizycznej do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, (...) Rejonowa Komisja Lekarska w G. zobowiązana jest do wykonania badań i konsultacji wymaganych w procedurze orzeczniczej wobec funkcjonariuszy przewidzianych do dalszej służby.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż Centralna Komisja Lekarska, wydając zaskarżone orzeczenie z dnia (...) listopada 2016 r., wykazała jednoznacznie w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, dlaczego sporne orzeczenie (...) Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w G. z dnia (...) września 2015 r. zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych, co daje podstawę do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Jednocześnie, Sąd stwierdził, że - wbrew sugestiom strony skarżącej - Centralna Komisja Lekarska, wydając wspomniane orzeczenie kasacyjne, w sposób prawidłowy wyjaśniła zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, uzasadniając brak możliwości wydania orzeczenia co do istoty, w oparciu o przepis art. 47 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy.

Nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej winno w sposób logiczny i przekonujący wyjaśniać, dlaczego zostało stwierdzone schorzenie czy ułomność fizyczna u osoby badanej określone w wykazie schorzeń i ułomności, stanowiącym załącznik do rozporządzenia. Zarówno strona skarżąca, jak i sąd, nie dysponują wiedzą medyczną. Orzeczenie komisji lekarskiej winno być więc napisane tak, aby można było dokonać oceny wydanego rozstrzygnięcia, inaczej wymyka się ono spod jakiejkolwiek kontroli. Jest to istotne także z tego powodu, że zaskarżone orzeczenie uniemożliwia skarżącemu podjęcie służby publicznej a każdemu przysługuje równe prawo do takiej służby.

Wprawdzie, postępowania przed komisjami lekarskimi podległymi ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych są uregulowane w sposób szczególny w ustawie o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych i nie podlegają wprost regulacjom Kodeksu postępowania administracyjnego, niemniej jednak, z uwagi na fakt, iż orzeczenia takie stanowią decyzje administracyjne rozstrzygające o uprawnieniach funkcjonariusza do pełnienia służby, powinny one spełniać minimalne standardy decyzji obowiązujące w demokratycznym państwie prawnym, a standardy takie są określone w art. 107 k.p.a. Przyjęcie, iż zgodna z prawem jest decyzja organu władzy publicznej rozstrzygająca w indywidualnej sprawie bez wskazania faktycznego i prawnego uzasadnienia byłoby nie do pogodzenia z zasadą demokratycznego państwa prawnego, zawartą w art. 2 Konstytucji RP.

W tej sprawie, uznać należy jednocześnie, że sporne orzeczenie CKL powinno było zawierać również jednoznaczne wyjaśnienie w zakresie zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 47 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. Według Sądu, zaskarżone orzeczenie CKL spełnia ten wymóg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując oceny legalności spornego orzeczenia - stwierdził, że Centralna Komisja Lekarska, rozstrzygając w niniejszej sprawie, nie dopuściła się również mogącego mieć jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, albowiem uzasadniła zaskarżone orzeczenie, powołując się na prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy.

W konsekwencji powyższych ustaleń, należy stwierdzić, że CKL, jako organ odwoławczy, wyjaśniła wszystkie istotne w sprawie okoliczności, prezentując w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia motywy swojego stanowiska, które pozwala ocenić prawidłowość wydanego orzeczenia.

Nie ulega wątpliwości, że obowiązek prawidłowego i wyczerpującego uzasadniania orzeczenia lekarskiego związany jest z koniecznością stosowania przez organ zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa.

Zdaniem Sądu, uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia CKL, jako organu odwoławczego, w sposób pełny odnosi się do podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów.

Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - uznać, że wydając sporne orzeczenie, organ odwoławczy nie dopuścił się - mającego jakikolwiek wpływ na wynik sprawy - naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisie art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, a także w art. 7 Konstytucji RP.

Jednocześnie, Sąd uznał, że Centralna Komisja Lekarska, rozstrzygając w niniejszej sprawie, nie dopuściła się również naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa i stosowanego przez nie prawa.

Zdaniem Sądu, należy wyraźnie podkreślić, iż w prawie administracyjnym obowiązuje zharmonizowana z Konstytucją RP ogólna zasada, w myśl której wszelkie ograniczenia obywateli w zachowaniach zgodnych z ich wolą mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa. Ta podstawowa zasada działania administracji państwowej w praworządnym państwie oznacza, iż organ wydający decyzję nie może nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić mu przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że upoważniają go do tego konkretne normy materialnego prawa administracyjnego (tak również A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 135 i powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 1983 r., SA/Wr 510/83).

W ocenie Sądu, przy egzekwowaniu obowiązków określonych w prawie administracyjnym materialnym, za którymi stoi m.in. pozbawienie strony jej uprawnień, bezwzględnie muszą być zachowane i przestrzegane przez organy zasady wyrażone w Konstytucji RP.

W niniejszej sprawie, Centralna Komisja Lekarska, wydając sporne orzeczenie, nie uchybiła wskazanych powyżej przepisów, a także nie dopuściła się jakiejkolwiek istotnej obrazy zasady praworządności przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.