Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3120355

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 27 stycznia 2021 r.
II SA/Wa 1150/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.).

Sędziowie WSA: Joanna Kube, Tomasz Szmydt.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi Związku Zawodowego Pracowników (...) Komisji Okręgowej w (...) na decyzję Głównego Inspektora Pracy z dnia (...) kwietnia 2020 r. nr (...) w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej

1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w (...) z dnia (...) lutego 2020 r.;

2. zasądza od Głównego Inspektora Pracy na rzecz Związku Zawodowego Pracowników (...) Komisji Okręgowej w (...) kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Komisja Okręgowa Związku Zawodowego Pracowników Państwowej Inspekcji Pracy (dalej jako "wnioskodawca", "strona skarżąca" lub "Komisja") w dniu (...) marca 2018 r. złożyła drogą mailową, na podstawie art. 4 i art. 28 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1881, dalej: "u.z.z."), wniosek o udostępnienie informacji publicznej do Okręgowego Inspektora Pracy w (...) w postaci:

1. Wykazu osób, które zostały awansowane na wyższe stanowiska w roku ubiegłym;

2. Wysokości wynagrodzeń (bez dodatków stażowych) oraz ostatnich nagród za efekty w pracy ze wskazaniem kwot minimalnych, średnich oraz maksymalnych w niżej wymienionych grupach zawodowych:

- nadinspektorzy pracy koordynatorzy:

- nadinspektorzy pracy;

- starsi Inspektorzy pracy, główni specjaliści;

- starsi inspektorzy pracy;

- inspektorzy pracy;

- młodsi inspektorzy pracy, główni specjaliści,

- kierownicy zespołów;

- pracownicy merytoryczni;

- pracownicy administracji (sekretariat, kancelaria, osoba sprzątająca).

Komisja OZZ wniosła o przekazanie informacji w zakresie wysokości wynagrodzeń w poszczególnych grupach zawodowych przed dokonanym wzrostem płac oraz po jego dokonaniu. Komisja OZZ wskazała, że wobec niezrealizowania jej poprzedniego wniosku (z dnia 18 października 2017 r.) złożonego w trybie przepisów u.z.z. konieczne stało się ponowienie wniosku.

Wobec braku działań organu, w dniu 8 sierpnia 2018 r. Komisja złożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie skargę na bezczynność organu.

Pismem z dnia 20 sierpnia 2018 r. organ udostępnił wnioskodawcy informację publiczną, przy czym ograniczył udostępnianą informację publiczną w odniesieniu do poz. 1 wniosku, w części dotyczącej pracowników, którzy nie pełnią funkcji publicznej: poz. 2 wniosku, w części dotyczącej Kierowników Zespołów.

Wnioskodawcy przekazano imienny wykaz 9 spośród 11 awansowanych w 2017 r. pracowników, a w stosunku do dwóch pozostałych pracowników, którzy w ocenie organu nie pełnią funkcji publicznej, przekazano wykaz stanowisk, na jakie zostali awansowani (bez podania imion i nazwisk). Organ nie podał wysokości wynagrodzeń oraz nagród za efekty w pracy przyznanych w 2017 r. Kierownikom Zespołów, którzy w ocenie organu nie pełnią funkcji publicznej.

W wyniku rozpoznania skargi na bezczynność, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 21 listopada 2018 r. sygn. akt II SAB/Sz 108/18 stwierdził bezczynność Okręgowego Inspektora Pracy w związku wnioskiem z dnia (...) marca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej niezrealizowanym częściowo w zakresie pkt 1 i 2 oraz zobowiązał Okręgowego Inspektora Pracy do rozpoznania wniosku w tej części w terminie 14 (czternastu) dni od dnia doręczenia akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku, umarzył postępowanie w zakresie zobowiązania Okręgowego Inspektora Pracy do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia (...) marca 2018 r. w części zrealizowanej w zakresie pkt 1 i 2, 3. stwierdził, że bezczynność Okręgowego Inspektora Pracy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. zasądził od Okręgowego Inspektora Pracy na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Następnie Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej organu, wyrokiem z dnia 17 stycznia 2020 r. sygn. akt: 1 OSK 445/19, oddalił skargę kasacyjną.

Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wraz z aktami sprawy został doręczony organowi w dniu 9 marca 2020 r.

Zgodnie z ww. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Okręgowy Inspektor Pracy w (...) w dniu (...) lutego 2020 r. wydał decyzję nr rej. (...) o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie: poz. 1 wniosku w części dotyczącej dwóch pracowników, którzy nie pełnią funkcji publicznej, a zostali awansowani na wyższe stanowisko w 2017 r., poz. 2 wniosku w części dotyczącej kierowników zespołów, którzy nie pełnią funkcji publicznej.

W sentencji oraz w uzasadnieniu decyzji Okręgowy Inspektor Pracy powołał się na ograniczenie prawa do informacji publicznej wynikające z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - prawo do prywatności osób fizycznych.

Następnie Główny Inspektor Pracy decyzją z dnia (...) kwietnia 2020 r. nr (...), działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1251) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), w zw. z art. 16 ust. 1 oraz z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej Dz. U. z 2019 r. poz. 1429), po rozpatrzeniu odwołania Komisji Okręgowej Związku Zawodowego Pracowników Państwowej Inspekcji Pracy w (...), utrzymał w mocy decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w (...) z dnia (...) lutego 2020 r. nr (...).

Główny Inspektor Pracy wskazał, że pojęcie prawa do prywatności nie posiada definicji legalnej, niemniej jednak doniosłość tego prawa została wyrażona w art. 47 Konstytucji RP, który stanowi, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Z art. 51 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP wynika natomiast, że nikt nie może być obowiązany inaczej niż na podstawie ustawy do ujawniania informacji dotyczących jego osoby oraz że władze publiczne nie mogą pozyskiwać, gromadzić i udostępniać innych informacji o obywatelach niż niezbędne w demokratycznym państwie prawnym. Prywatność obejmuje fakty z życia intymnego, osobistego, sytuację majątkową oraz uzyskiwane dochody. Stanowi ona dobro osobiste podlegające ochronie na podstawie art. 23 i 24 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 z późn. zm.).

Podał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 - dalej jako "u.d.i.p."), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie, co oznacza, że prawo do informacji jest zasadą, a wyjątki od niego powinny być interpretowane ściśle. Każdy ma prawo dostępu do interesującego go dokumentu, o ile nie zajdą ograniczenia wynikające z obowiązujących przepisów prawa. Podkreślił jednocześnie, że ustawa o dostępie do informacji publicznej wskazuje na konkretne tajemnice, jako prawną podstawę odmowy. Przepis art. 5 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy określają jako podstawę dopuszczalności ograniczenia prawa do informacji publicznej - ochronę informacji niejawnych, tajemnicę ustawowo chronioną, prywatność osoby fizycznej i tajemnicę przedsiębiorcy. Zatem kwestia udostępnienia bądź zakazu udostępnienia informacji jest uzależniona od faktu, czy udostępnienie informacji podlega wyłączeniu wynikającemu z prawa do prywatności, tajemnicy przedsiębiorcy bądź innych tajemnic ustawowo chronionych (m.in. ochrony danych osobowych).

Główny Inspektor Pracy stwierdził, że udostępnienie informacji na temat osoby fizycznej w drodze dostępu do informacji publicznej jest dopuszczalne w stosunku do osób wykonujących funkcje publiczne, o ile dana informacja ma związek z pełnieniem tej funkcji, jednak udostępnianie informacji o osobach wykonujących funkcje publiczne doznaje niekiedy ograniczeń. Udostępnienie informacji o zatrudnieniu i zarobkach osób fizycznych niewykonujących funkcji publicznych jest możliwe tylko i wyłącznie wtedy, gdy osoby te zrezygnują z przysługującego im prawa.

W niniejszej sprawie osoby, odnośnie których organ odmówił udostępnienia informacji nie zrezygnowały z prawa do prywatności.

Wobec tego Główny inspektor Pracy nie znalazł przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku w zakresie dotyczącym ujawnienia wysokości wynagrodzenia pracowników niepełniących funkcji publicznych, wymienionych w sentencji decyzji organu I instancji.

W ocenie Głównego Inspektora Pracy, informacje dotyczące konkretnych indywidualnych podmiotów, osób fizycznych lub osób prawnych, jeżeli ich ujawnienie mogłoby naruszyć prawo do prywatności, prawo do ochrony danych osobowych lub interes gospodarczy, podlegają ustawowej ochronie.

Organ stanął na stanowisku, że dla udostępnienia danych osobowych niezbędne jest istnienie ku temu odpowiedniej ustawowej podstawy prawnej, a ustawa o dostępie do informacji publicznej jest podstawą do udostępnienia jedynie informacji publicznej, a nie zawartych w niej danych osobowych - poza danymi osób wykonujących funkcje publiczne. Dlatego konieczne jest w każdym przypadku uwzględnienie art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w kontekście zasady adekwatności wynikającej z ustawy o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781) w zw. z art. 5 ust. 1 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (RODO). Przywołany art. 5 ust. 1 lit. c stanowi, że dane osobowe muszą być adekwatne, stosowne oraz ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane ("minimalizacja danych"). Adekwatność tym samym, to gromadzenie danych w zakresie wystarczającym do realizacji celu danego przetwarzania.

W myśl zasady adekwatności do przetwarzania danych osobowych musi dochodzić z maksymalnym ograniczeniem ingerencji w sferę prywatności. Przetwarzanie niezbędne, rozumiane w kontekście przepisów chroniących dane osobowe, to czynności koniecznie potrzebne dla osiągnięcia wskazanych celów. Nie należy traktować żadnych operacji na danych osobowych jako czynności, które mogą usprawiedliwiać zbieranie informacji na zapas, bez wyraźnego i dającego się usprawiedliwić powodu. Tym samym przetwarzanie musi być stosowne w ramach każdego indywidualnego przypadku, a jego zakres musi najlepiej pasować i odpowiadać z uwzględnieniem wszystkich okoliczności.

Jeśli więc osiągnięcie określonego celu jest możliwe z wykorzystaniem mniejszej ilości informacji, przykładowe gromadzenie dodatkowych danych może zostać uznane za złamanie zasady adekwatności.

Ponadto organ wskazał, że każdy ma prawo do ochrony danych osobowych, co służy zapewnieniu poszanowania prywatności, godności czy osobowości człowieka. Dlatego w sytuacji, gdy informacja publiczna zawiera dane osobowe, pierwszeństwo w ochronie mają wówczas dane osobowe.

Powyższe oznacza, że wykonanie obowiązku informacyjnego nie stanowi przesłanki legalizującej udostępnienie danych osobowych, które podlegają szczególnej ochronie. Odmienna wykładnia prowadziłaby do tego, że na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej można byłoby uzyskać legalnie dostęp do danych chronionych w sposób szczególny.

Mając na uwadze przedstawione wyżej argumenty, Główny Inspektor Pracy nie uwzględnił wniosku strony. Podkreślił także, że w sytuacji, gdy działalność pracownika pozbawiona jest elementów władztwa publicznego, wykonywane obowiązki nie wiążą się z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób, ani nie łączą się z przygotowywaniem decyzji dotyczących Innych podmiotów i nie mają związku z dysponowaniem majątkiem Skarbu Państwa - to nie można zakwalifikować takiej osoby jako osoby pełniącej funkcję publiczną.

Istotne znaczenie w sprawie ma zatem fakt, że - w odniesieniu do pozycji nr 1 wniosku o udostępnienie informacji publicznej - ujawnienie imion i nazwisk osób, które zostały awansowane w 2017 r. prowadziłoby do ujawnienia informacji o osobach prywatnych, które nie wykonują funkcji publicznych. Informacje te nie sprowadzałyby się wyłącznie do Imienia i nazwiska, co sugeruje strona odwołująca się. Wyjawienie imion i nazwisk osób prywatnych przez Okręgowego Inspektora Pracy w (...) prowadziłoby do ujawnienia miejsca ich zatrudnienia, zajmowanego stanowiska, przybliżonej sytuacji majątkowej (regulamin wynagradzania dostępny jest w Biuletynie Informacji Publicznej Państwowej Inspekcji Pracy), a także oceny jakości świadczonej pracy dokonanej przez pracodawcę. Wszystkie te informacje, zdaniem organu, należą do sfery prywatności osoby fizycznej.

W odniesieniu do pozycji nr 2 wniosku organ wskazał, że ograniczenie udostępnianej informacji było niezbędne, gdyż na stanowisku kierownika zespołu w 2017 r. zatrudnionych było tylko dwóch pracowników. Ujawnienie danych o najwyższych, najniższych, a także średnich kwotach wynagrodzeń oraz przyznanych nagrodach wiązałoby się z naruszeniem prawa do prywatności osób fizycznych. Zapoznanie się z informacją publiczną przez jednego z kierowników zespołów prowadziłoby do ujawnienia zarobków drugiego z pracowników.

Skoro zatem ustawodawca poddał szczególnej reglamentacji dostęp do informacji podlegających ochronie ze względu na dane osobowe i prawo do prywatności, organ administracji publicznej winien odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na tajemnice ustawowo chronione, przyjmując, że w przedmiotowej sprawie pierwszeństwo przysługuje konieczności ochrony danych osobowych i prawa do prywatności osób niepełniących funkcji publicznych przed prawem do uzyskania informacji publicznej.

Z uwagi na przytoczone wyżej argumenty Główny Inspektor Pracy uznał, że w niniejszej sprawie przekazanie wnioskodawcy żądanych informacji nie jest możliwe.

Dodał również, że ww. pracownicy nie zrezygnowali z przysługującego prawa i nie wyrazili zgody na ujawnienie wysokości wynagrodzenia za pracę.

Decyzja Głównego Inspektora Pracy z dnia (...) kwietnia 2020 r. stała się przedmiotem skargi Komisji Okręgowej Związku Zawodowego Pracowników Państwowej Inspekcji Pracy w (...) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżąca wskazała, że skarżona decyzja narusza prawo związku zawodowego do informacji publicznej określone w art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.).

Podnosząc powyższy zarzut, skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji oraz zobowiązanie organu administracji publicznej do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem Komisji Okręgowej Związku Zawodowego Pracowników Państwowej Inspekcji Pracy z siedzibą w (...) z (...) marca 2018 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że bezsporne między stronami w sprawie jest to, iż informacje o pracowniku takie, jak jego imię i nazwisko stanowią dane osobowe w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia RODO. Jednakże w niniejszej sprawie nie występuje ograniczenie w zakresie udzielenia wnioskowanej informacji publicznej. W ocenie strony skarżącej brak ograniczenia jest następstwem okoliczności, o której mowa w art. 6 ust. 1c i e rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46A//E (RODO). Zgodnie bowiem z funkcjonującym orzecznictwem pracodawca jako administrator danych osobowych (imię i nazwisko pracownika) ma prawo do ich udostępniania nawet bez zgody pracownika, którego dotyczą. Dane służbowe są ściśle związane z życiem zawodowym pracownika i z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych.

Strona skarżąca uznała argumentację w zakresie Kierownika Sekcji Organizacji i Analiz jako osoby niepełniącej funkcji publicznej.

Odnośnie drugiej osoby zatrudnionej na stanowisku Kierownika Sekcji Prawnej stanowisko strony skarżącej jest z goła odmienne tj. Kierownik Sekcji Prawnej, który jest także inspektorem pracy pełni funkcje publiczne. Zgodnie bowiem z § 25 pkt 1,4,5,6,8,13 regulaminu organizacyjnego Okręgowego Inspektoratu Pracy w (...) obowiązującego w okresie spornym a stanowiącym załącznik do zarządzenia Głównego Inspektora Pracy nr (...) z dnia (...) stycznia 2017 r. do zadań Sekcji Prawnej należy: pkt 1 przygotowywanie projektów decyzji i postanowień Okręgowego Inspektora Pracy, pkt 4 zapewnienie obsługi prawnej Inspektoratu w sprawach niezastrzeżonych dla radcy prawnego, pkt 5 - udział w postępowaniu przed sądami w sprawach o wykroczenia przeciwko prawom pracownika, pkt 6 - wnoszenie powództw i uczestniczenie w postępowaniu przed sądem pracy w sprawach o ustalenie istnienia stosunku pracy, pkt 8 prowadzenie spraw związanych z egzekucją administracyjną, pkt 13 udzielanie wyjaśnień i informacji w zakresie tworzenia i rejestracji zakładowych układów zbiorowych pracy Wymienione w pkt 5,6 czynności stanowią wykonywanie funkcji publicznych, gdyż wynikają one z art. 10 pkt 11 i 15 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy, i które zastrzeżone są jedynie dla organów Państwowej Inspekcji Pracy jakimi są inspektorzy pracy (osoby pełniące funkcję publiczną). W zakresie zadań Państwowej Inspekcji Pracy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 15 oraz regulaminu organizacyjnego Okręgowego Inspektoratu Pracy w (...) Kierownik Sekcji Prawnej jako inspektor pracy występuje jako oskarżyciel publiczny, co dodatkowo potwierdza pełnienie funkcji publicznej przez tą osobę.

Natomiast czynności wymienione w pkt 8 stanowią wykonywanie funkcji publicznych ustalonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Realizacja wyżej wymienionych zadań przez Kierownika Sekcji Prawnej wynikających z regulaminu organizacyjnego Okręgowego Inspektoratu Pracy w (...) to nic innego jak pełnienie funkcji publicznej poprzez realizację zadań ustalonych przez ustawodawcę w ustawie z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (art. 10 ust. pkt 11 i 15), ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 20 § 2), ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (art. 17 § 2), ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (art. 631).

W związku z tym, w ocenie strony skarżącej, twierdzenie, iż Kierownik Sekcji Prawnej nie pełni funkcji publicznej pozostaje w ewidentnej sprzeczności ze stanem faktycznym i prawnym. Ponadto organ administracji publicznej uznając, iż Kierownik Sekcji Prawnej nie pełni funkcji publicznej swojego uznania jak wskazano wyżej w żaden sposób nie uzasadnił.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Pracy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymagał fakt, ze pytany podmiot jest co do zasady podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej oraz, że przedmiotem żądania o którym wypowiedziano się w skarżonej decyzji jest informacja publiczna. Powyższe zostało już bowiem przesądzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w prawomocnym wyroku z 21 listopada 2018 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Sz 108/18.

Na obecnym etapie procedowania, istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ zebrał cały, niezbędny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy oraz, czy w sposób wyczerpujący uzasadnił decyzję.

Analiza przedmiotowej sprawy prowadzi do konkluzji, iż na w/postawione pytania należy udzielić negatywnych odpowiedzi.

Rozpoznając sprawę adresat wniosku w pierwszej kolejności powinien był ustalić to, jakiego kręgu pracowników dotyczy sporny wniosek, a następnie dysponując już listą ww. stanowisk pracy, pytany podmiot był zobowiązany do tego, aby dokonać oceny charakteru pracy na każdym z powyższych stanowisk, przez pryzmat realizacji zadań publicznych.

Dopiero poczynienie ustaleń w powyższym zakresie, umożliwiało adresatowi pytania rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku inicjującego dane postępowanie.

Na marginesie dodania wymagało to, ze efekty ww. ustaleń, powinny bezwzględnie znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Tylko bowiem prawidłowo i wyczerpująco sporządzone uzasadnienie, daje Sądowi administracyjnemu faktyczną możliwość weryfikacji poprawności samego rozstrzygnięcia.

Przechodząc do meritum niniejszej sprawy tut. Sąd doszedł do wniosku, iż pytany podmiot nie podołał ww. obowiązkom. Z uzasadnienia skarżonej decyzji nie wynika to, aby pytany podmiot poczynił jakiekolwiek ustalenia faktyczne dotyczące problematyki stanowisk pracy objętych wnioskiem. Nie wskazał bowiem tego, jaki jest zakres obowiązków na spornych stanowiskach pracy. W odniesieniu do osób objętych pytaniem nr. 1 zaniechał zaś nawet wskazania tego, jakie funkcje pełniły one w organie.

Adresat wniosku w motywach ograniczył się jedynie do wskazania, iż osoby objęte decyzją nie posiadają kompetencji decyzyjnych w związku z realizacją przez podmiot zadań publicznych.

Tego rodzaju arbitralne stwierdzenie, wobec braku uczynienia stosownych ustaleń faktycznych o których mowa we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, nie poddaje się żadnej kontroli sądowej.

Skoro uzasadnienie skarżonej decyzji nie precyzuje tego, jakich stanowisk pracy dotyczy sporny wniosek w pkt 1, ani tego, jaki jest zakres obowiązków przypisany do każdego ze stanowisk objętych skarżoną decyzją, Sąd nie ma żadnej możliwości oceny prawidłowości konkluzji, wyrażonej w skarżonym rozstrzygnięciu.

W związku z powyższym, biorąc pod uwagę fakt, że uzasadnienie decyzji nie spełnia nawet minimalnych wymagań o jakich mowa w art. 107 k.p.a. bowiem nie zawiera ani istotnych dla sprawy ustaleń faktycznych ani ich oceny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) zaś o kosztach na podstawie art. 200 ww. ustawy.

Ponownie rozpoznając sprawę adresat wniosku będzie zobowiązany do zastosowania się do sposobu rozumienia prawa jak i sposobu rozumienia obowiązków obciążających pytany podmiot, zaprezentowanych w niniejszym uzasadnieniu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.