II SA/Wa 1064/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3157274

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2020 r. II SA/Wa 1064/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Marcinkowska.

Sędziowie WSA: Danuta Kania (spr.), Sławomir Fularski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. I. na orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia (...) kwietnia 2020 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej upomnienia oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi jest orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego Straży Granicznej (dalej: "KGSG", "organ odwoławczy") z dnia (...) kwietnia 2020 r. nr (...) utrzymujące w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta (...) Oddziału Straży Granicznej (dalej: "K (...) OSG", organ I instancji") z dnia (...) stycznia 2020 r. nr (...) o uznaniu (...) SG M. I. (dalej: "obwiniona", "skarżąca") winnej zarzucanego czynu stanowiącego naruszenie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy Straży Granicznej i wymierzeniu kary dyscyplinarnej upomnienia.

W zaskarżonym orzeczeniu KGSG przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje:

Postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2019 r. nr (...) K (...) OSG wszczął wobec M. I. postępowanie dyscyplinarne obwiniając ją o to, że po zapoznaniu w dniu (...) maja 2019 r. z treścią wpisu w Centralnej Bazie (...) (dalej: "CBD SG SWK") dotyczącym kontroli pełnienia służby w dniu (...) maja 2019 r. przez (...) SG A. P., pełnionej wraz z (...) patrolu (...) SG A. O., w notatce służbowej (...) z dnia (...) maja 2019 r. sporządzonej na polecenie (...) SG T. K. - Komendanta Placówki SG w (...), podała nieprawdziwe informacje, iż kontrolujący zadawał inne pytania niż te, które zostały odnotowane w systemie (...), co miało postawić w złym świetle kontrolującego, czym naruszyła pkt III ppkt 1 "Zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy Straży Granicznej" wprowadzonych zarządzeniem nr 11 KGSG z dnia 20 marca 2003 r. (Dz. Urz. KGSG Nr 1, poz. 7), zgodnie z którym funkcjonariusz Straży Granicznej postępuje w sposób nie godzący w dobre imię Straży Granicznej i jej funkcjonariuszy, tj. o popełnienie czynu z art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 147 z późn. zm.), dalej: "ustawa o SG".

W wyniku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego, K (...) OSG orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia (...) stycznia 2020 r. nr (...), działając na podstawie art. 136b ust. 1 pkt 1 ustawy o SG oraz § 3 ust. 1 pkt 4, § 4 ust. 2, § 7 pkt 3 i § 25 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1015 z późn. zm.), dalej: "rozporządzenie MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r.", uznał (...) SG M. I. winną zarzucanego jej czynu i wymierzył jej karę dyscyplinarną upomnienia.

Pismem z dnia (...) lutego 2020 r. obwiniona, działająca przez pełnomocnika, wniosła odwołanie od powyższego orzeczenia do KGSG zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez błędną subsumpcję - uznanie przebiegu czynności służbowych podjętych w dniach (...) i (...) maja 2019 r., tak przez jak i wobec obwinionej, jako świadczących o popełnieniu przez nią deliktów dyscyplinarnych, co skutkowało późniejszym postawieniem zarzutu na podstawie domniemania i błędnie przeprowadzonych lub nieprzeprowadzonych dowodów oraz wadliwe sporządzenie uzasadnienia orzeczenia. W związku z powyższym obwiniona wniosła o:

- uniewinnienie od postawionego zarzutu - wobec stwierdzenia naruszenia § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. poprzez nie doprowadzenie do jednoznacznego ustalenia, czy czyn przypisywany obwinionej faktycznie został przez nią popełniony i czy obwiniona jest jego sprawcą poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia, czy dowodowe (...) -minutowe nagranie przebiegu kontroli pełnienia służby zostało utrwalone na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, a w przypadku potwierdzenia legalności nagrania, nieprzeprowadzenie odpowiednich badań i ekspertyz wiarygodności nagrania poprzez zasięgnięcie niezbędnej opinii właściwego biegłego z zakresu fonoskopii, co w konsekwencji prowadzi do stwierdzenia, że czyn przypisywany obwinionej nie wypełnia znamion czynu, za który funkcjonariusz SG ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną,

- w przypadku uznania za zasadne uchylenia zaskarżonego orzeczenia, o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w celu uzupełnienia akt postępowania o wnioskowane rozstrzygnięcie czy dowodowe (...) -minutowe nagranie przebiegu kontroli pełnienia służby zostało utrwalone na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, a w przypadku potwierdzenia legalności nagrania, przeprowadzenie odpowiednich badań i ekspertyz wiarygodności nagrania poprzez zasięgniecie stosownej i niezbędnej opinii właściwego biegłego z zakresu fonoskopii.

W uzasadnieniu odwołania obwiniona podniosła, że w toku postępowania nie zostały zrealizowane cele prowadzenia postępowania dyscyplinarnego określone w § 8 ust. 2 i 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r., w szczególności nie wyjaśniono przyczyn i okoliczności ewentualnego popełnienia przez obwinioną zarzucanego jej czynu, co w konsekwencji nie doprowadziło do zebrania i utrwalenia wszystkich dostępnych dowodów w sprawie.

Nadto wskazała, że uznanie nagrania kontroli pełnienia służby za dowód w sprawie narusza art. 75 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), dalej: "k.p.a.", w związku z § 8 i § 42 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. W związku z tym zakwestionowała wiarygodność ekspertyzy nagrania dokonanej przez Wydział Operacyjno-Śledczy POSG.

Podniosła również, że na podstawie ustawy o SG oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 marca 2019 r. w sprawie przeprowadzania przez funkcjonariuszy Straży Granicznej czynności obserwowania i rejestrowania zdarzeń na drogach, w innych miejscach publicznych oraz w miejscach innych niż publiczne w trakcie interwencji (Dz. U. z 2019 r. poz. 458), dalej: "rozporządzenie MSWiA z dnia 6 marca 2019 r., utrwalanie bez wiedzy przełożonych i samych kontrolowanych przebiegu kontroli jest nielegalne.

Powołanym na wstępie orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia (...) kwietnia nr (...) KGSG, powołując w podstawie prawnej art. 136b ust. 3 ustawy o SG oraz § 33 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r., utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniach (...) maja 2019 r. w godzinach 22:00-10:00 (...) SG M. I. pełniła służbę w patrolu z (...) A. O. - (...) patrolu.

O godzinie 00:20 funkcjonariusze zajęli stanowisko w (...) w celu rozpoczęcia kontroli ruchu drogowego pojazdów poruszających się po drodze wojewódzkiej nr (...). O godzinie 00:40 dowódca patrolu zauważył nadjeżdżający samochód i podał sygnał do zatrzymania się pojazdu. Pojazdem poruszał się Zastępca Komendanta Placówki SG w (...) (...) SG A. P. Przełożony funkcjonariusz kontrolował sposób pełnienia służby przez patrol w godzinach 00:00-00:55. W trakcie kontroli dokonano sprawdzenia znajomości przez funkcjonariuszy aktualnie obowiązujących przepisów w tym m.in. zadano pytanie jakie zmiany zaszły w eksponowaniu Europejskiego Nakazu Aresztowania w systemie ZSE6. Kontrolowani funkcjonariusze nie udzielili prawidłowej odpowiedzi na ww. pytanie. Kontroli pełnienia służby (...) SG A. P. dokonał jednoosobowo.

Kontrola pełnienia służby została udokumentowana w Centralnej Bazie Danych SG SWK przez służbę dyżurną Placówki SG w (...) po jej zakończeniu pod kodem nr (...). Z uwagi na dni wolne od służby (...) SG A. P. w dniu (...) maja 2019 r. uzupełnił wpis w systemie. Zapis w (...) dotyczący zaistniałej kontroli jest następujący: "(...) SG A. P. kontrolował od godz. 00.00 terminowość zajęcia stanowiska oraz sposób realizacji zadania kontroli ruchu drogowego. Patrol zajął stanowisko planowo. Do godz. 00.40 nie kontrolowano pojazdów. Kontrolujący z użyciem pojazdu prywatnego udał się w stronę patrolu. Tryb postępowania w zakresie przystępowania do kontroli drogowej prawidłowy. Dowódca patrolu nie zna przepisów dot. oddawania honorów przełożonemu występującemu w ubiorze cywilnym. W związku z faktem, iż zbliżał się inny pojazd nakazano przeprowadzenie kontroli drogowej. Stwierdzono następujące niedociągnięcia: W zakresie bezpieczeństwa oraz zapobieżenia ewentualnej próbie oddalenia się z miejsca kontroli - dowódca patrolu nie wydał kierującemu polecenia unieruchomienia pojazdu. W zakresie prowadzenia rozpoznania - funkcjonariuszka w patrolu dopiero na wyraźne wskazanie możliwości realizacji rozpoznania podjęła rozmowę z kierującym, który chętnie odpowiadał na zadawane pytania. W zakresie wiedzy dot. przepisów obowiązujących służbie - funkcjonariusze nie znali zmian we wpisach "!ENA" informującego o dołączeniu do wpisu Europejskiego Nakazu Aresztowania. Kontrolę zakończono o godz. 00.55".

W dniu (...) maja 2019 r. o godz. 12.30 w trakcie odprawy do służby Dyżurny Operacyjny Placówki SG w (...) (...) SG M. O. zadał obwinionej pytanie o oznaczenie "(...)" przy prezentacji danych SIS w systemie ZSE6. Pytanie to zostało zadane w związku z kontrolą pełnienia służby w dniu (...) maja 2019 r. Obwiniona chciała osobiście zapoznać się z treścią wpisu w (...). (...) SG M. O. odmówił jej wglądu w treść zapisu i skierował do bezpośredniego przełożonego Kierownika Zespołu SG (...) SG M. C., który umożliwił obwinionej zapoznanie z treścią ww. wpisu. Tego samego dnia z treścią wpisu zapoznał się również (...) SG A. O. Następnie udał się on do Komendanta Placówki SG w (...) (...) SG T. K. i poinformował go ustnie, że uwagi zawarte we wpisie dotyczącym kontroli pełnienia służby w dniu (...) maja 2019 r. są nieprawdziwe, ponieważ w trakcie kontroli nie zostało zadane pytanie dotyczące Europejskiego Nakazu Aresztowania.

W odpowiedzi (...) SG T. K. polecił (...) SG A. O. i (...) SG M. I. sporządzenie dokumentacji służbowej opisującej ich uwagi odnośnie treści zapisu dokonanego przez (...) SG A. P. Przedmiotowa dokumentacja została sporządzona w formie notatek służbowych odpowiednio z dnia: (...) maja 2019 r. i (...) maja 2019 r. Funkcjonariusze w ww. notatkach służbowych stwierdzili, że (...) SG A. P. nie zadał im pytania dotyczącego oznaczenia "!ENA".

Następnie (...) SG T. K. przeprowadził rozmowę w powyższej sprawie z (...) SG A. P., w której poinformował go o oskarżeniach funkcjonariuszy i polecił mu sporządzenie notatki służbowej na okoliczność przeprowadzonej w dniu (...) maja 2019 r. kontroli pełnienia służby. Zastępca Komendanta Placówki SG w (...) poinformował Komendanta Placówki, iż przeprowadzaną kontrolę utrwalił za pomocą telefonu służbowego i przedmiotowe nagranie odtworzył ww. przełożonemu. Nagranie to potwierdziło fakt zadania pytania o Europejski Nakaz Aresztowania w trakcie kontroli. Notatkę na okoliczność przeprowadzenia kontroli pełnienia służby w dniu (...) maja 2019 r. (...) SG A. P. sporządził w dniu (...) maja 2019 r.

W związku z zaistniałą sytuacją (...) SG T. K. w dniu (...) maja 2019 r. sporządził meldunek do K (...) OSG dotyczący naruszenia dyscypliny służbowej przez ww. funkcjonariuszy.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że w dniu (...) września 2019 r. prowadzący postępowanie dyscyplinarne (...) SG D. Z. dokonał oględzin płyty DVD-R zarejestrowanej pod numerem (...). W protokole oględzin rzeczy stwierdzono, że na przekazanej płycie znajduje się jeden plik w formacie MP4 o rozmiarze 1,63 GB utworzony w dniu (...) maja 2019 r. o godz. 01:02:16. Utrwalony na płycie zapis dźwięku przedstawia przebieg kontroli pełnienia służby w dniu (...) maja 2019 r. przez patrol w składzie: (...) SG A. O. i (...) SG M. I. Kontroli pełnienia służby i zapisu w formacie MP4 dokonał Zastępca Komendanta Placówki SG w (...) (...) SG A. P. Dokonane oględziny wykazały, że w trakcie rozmowy zadano pytanie: "W jaki sposób jest eksponowany Europejski Nakaz Aresztowania? Co się zmieniło?" W protokole oględzin zawarto stenogram nagrania z przeprowadzonej kontroli.

W dniu (...) września 2019 r. przesłuchano (...) SG T. K. - Komendanta Placówki SG w (...) w charakterze świadka. Funkcjonariusz zeznał, iż w dniu (...) maja 2019 r. (...) SG A. O. zameldował mu ustnie, że zapoznając się z wpisem (...) dotyczącym kontroli pełnienia przez niego służby przeprowadzonej w dniu (...) maja 2019 r. przez Zastępcę Komendanta Placówki SG (...) SG A. P. stwierdził, iż zawarte uwagi: "(...) funkcjonariusze nie znali odpowiedzi na zadawane pytanie jakie zmiany zaszły w eksponowaniu "!ENA" informującego o dołączeniu do wpisu Europejskiego Nakazu Aresztowania" są nieprawdziwe, ponieważ takie pytanie nie zostało zadane. W związku z tą informacją Komendant Placówki SG poinformował swego Zastępcę o zastrzeżeniach funkcjonariusza i jednocześnie polecił mu sporządzenie stosownej dokumentacji służbowej. (...) SG T. K. polecił również sporządzenie notatek służbowych na tę okoliczność kontrolowanym funkcjonariuszom, tj. (...) SG A. O. i (...) SG M. I. Z dokumentacji służbowej sporządzonej przez kontrolowanych funkcjonariuszy wynikł zarzut dokonania nieprawdziwego wpisu w systemie CBD SG SWK przez (...) SG A. P. dotyczącego braku wiedzy na pytanie, którego nie było. Natomiast w odsłuchanym nagraniu dźwiękowym zarejestrowanym przez (...) SG A. P. z kontroli, potwierdzającym wpis do (...), wybrzmiało pytanie skierowane do funkcjonariuszy: "W jaki sposób jest eksponowany Europejski Nakaz Aresztowania, co się zmieniło?" Dowódca patrolu nie udzielił prawidłowej odpowiedzi, zaś funkcjonariuszka (...) SG M. I. stwierdziła, "że nie wie o co chodzi".

Powyższa kontrola została przeprowadzona jednoosobowo przez (...) SG A. P., który ze względu na obawy co do zaistnienia takiego stanu rzeczy, zdecydował się na nagranie tych czynności.

Przesłuchany w charakterze świadka w dniu (...) września 2019 r. (...) SG A. P. zeznał, że wpis dokonany w systemie (...) w dniu (...) maja 2019 r. odzwierciedla autentyczny przebieg przeprowadzonej kontroli pełnienia służby patrolu w składzie (...) SG A. O. i (...) SG M. I. W trakcie kontroli zadał funkcjonariuszom cztery pytania dotyczące wiadomości z systemu ZSE6, które w jego ocenie były dla nich zrozumiałe. Jedno z pytań dotyczyło zmiany w eksponowaniu Europejskiego Nakazu Aresztowania w systemie ZSE6, na które funkcjonariusze nie udzielili prawidłowej odpowiedzi. Ponadto ww. zeznał, że funkcjonariusze na bieżąco otrzymują informację i pozostałe materiały służące do wykorzystania w służbie oraz uczestniczą w szkoleniach lokalnych dotyczących problematyki systemu ZSE6.

w dniu (...) października 2019 r. wyjaśnienia złożyła obwiniona, która nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. Podtrzymała przekazane wcześniej informacje, że wpis dokonany przez (...) SG A. P. w (...) jest niezgodny z rzeczywistością, gdyż w trakcie trwającej około pół godziny kontroli w dniu (...) maja 2019 r., kontrolujący nie zadał pytania dotyczącego eksponowania ENA.

Z kolei przesłuchany w charakterze świadka w dniu (...) października 2019 r. (...) SG A. O. zeznał, że w trakcie kontroli pełnienia służby w dniu (...) maja 2019 r. obwiniona znała odpowiedzi na wszystkie pytania zadawane przez kontrolującego. Funkcjonariusz zaprzeczył, że (...) SG A. P. zadał pytanie: "W jaki sposób jest eksponowany Europejski Nakaz Aresztowania? Co się zmieniło?". Na pytanie czy obwiniona znała odpowiedź na pytanie dotyczące ENA świadek odpowiedział, że nie było takiego pytania. Ponadto ww. potwierdził, że wpis w (...) nie odzwierciedla rzeczywistego przebiegu kontroli w dniu (...) maja 2019 r.

Dalej KGSG powołał art. 135 ust. 1 ustawy o SG oraz § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. Stwierdził, że zgromadzony w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy, w szczególności zeznania (...) SG A. P. oraz (...) SG T. K., potwierdził popełnienie przez obwinioną zarzucanego jej czynu, a organ I instancji w sposób prawidłowy dokonał jego oceny. Wskazał, że złożone przez obwinioną wyjaśnienie oraz zeznania (...) SG A. O., stanowią przyjętą przez ww. linię obrony, która nie znajduje odzwierciedlenia w pozostałym materiale dowodowym.

Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a zgromadzony materiał dowodowy pozwolił na ustalenie czy czyn, za który obwiniona ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną został popełniony oraz czy jest ona jego sprawcą. Ustalone zostały przyczyny jak i okoliczności zdarzenia. Zatem brak jest podstaw do twierdzenia, że w sprawie doszło do naruszenia § 8 ust. 2 i 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r.

Organ odwoławczy powołał również art. 75 k.p.a. oraz § 42 ww. rozporządzenia. Wskazał, że dowód w postaci nagrania wykonanego przy użyciu służbowego telefonu komórkowego, jakkolwiek ważny i pomocny, jest tylko jednym z elementów w całym ciągu innych dowodów zgromadzonych w toku postępowania i powinien być oceniany całościowo w ich kontekście. Nadto dowód ten koresponduje z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym z zeznaniami świadków, w szczególności (...) SG A. P. oraz (...) SG T. K. i potwierdza zgodność przebiegu kontroli pełnienia służby z wpisem do (...).

Odnosząc się do ekspertyzy sporządzonej przez Wydział Operacyjno-Śledczy (...) organ odwoławczy zaznaczył, że została ona przeprowadzona na wyraźne żądanie obwinionej udokumentowane w protokole wyjaśnień, ze wskazaniem przez jaką komórkę SG ma być wykonana i w jakim zakresie. W związku z powyższym zarzut odnośnie braku wiarygodności wykonanej ekspertyzy i dokonania jej przez nieuprawniony podmiot, nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się z kolei do przepisów rozporządzenia MSWiA z dnia 6 marca 2019 r. organ odwoławczy stwierdził, że nie mają one zastosowania w przedmiotowej sprawie. Jak wynika z § 1, ww. rozporządzenie określa warunki, sposób i formy przeprowadzania przez funkcjonariuszy SG czynności obserwowania i rejestrowania, przy użyciu środków technicznych służących do rejestracji obrazu i dźwięku, zdarzeń na drogach, w innych miejscach publicznych oraz w miejscach innych niż publiczne w trakcie interwencji, tryb ich dokumentowania oraz podmioty właściwe w tych sprawach. Przepisy ww. rozporządzenia w sposób oczywisty nie znajdują zastosowania w przedmiotowej sprawie, bowiem regulują one rejestrowanie zdarzeń w odniesieniu do ustawowo określonych czynności, wśród których nie wskazano kontroli pełnienia służby.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo uznał, że postępowanie obwinionej polegające na podważaniu wiarygodności przełożonego godzi w dobre imię Straży Granicznej i jej funkcjonariuszy. Kwestionowanie treści wpisu, jakiego dokonał w (...) Zastępca Komendanta Placówki SG w (...) (...) SG A. P. po przeprowadzeniu kontroli pełnienia służby i twierdzenie, że pytanie dotyczące ENA nie zostało zadane, jest niedopuszczalne i stanowi przejaw niesubordynacji wobec przełożonych i hierarchicznego charakteru służby.

Organ zaznaczył przy tym, że materiały pomocnicze służące do wykorzystania w służbie, w tym z tematyki ZSE6, są na bieżąco udostępniane funkcjonariuszom Placówki SG w (...). Funkcjonariusze mają również zaplanowany czas służbowy na zapoznanie się z materiałami udostępnianymi im poprzez pocztę służbową oraz EZD. Podkreślił również, że obwiniona w dniu (...) października 2013 r. zapoznała się z aktami prawnymi regulującymi przebieg służby w SG, prawami i obowiązkami funkcjonariuszy, a w dniu (...) października 2013 r. z zarządzeniem nr (...) KGSG z dnia (...) marca 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy Straży Granicznej.

Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy uznając obwinioną winną popełnienia zarzucanego jej czynu. Wymierzając karę upomnienia zasadnie ocenił okoliczności obciążające i łagodzące. Uwzględnił rodzaj i wagę czynu, jego skutki, okoliczności popełnienia, pobudki działania obwinionej, następstwa ujemne dla służby, dotychczasowe wyniki w służbie, opinię służbową, a także postawę obwinionej w toku postępowania. Wymierzona karadyscyplinarna, jak zaznaczył organ, jest proporcjonalna do wagi popełnionego czynu i odniesie właściwe skutki prewencji indywidualnej, wyczulając obwinioną w przyszłości na konieczność zachowania odpowiedniej dyscypliny służbowej.

Pismem z dnia (...) maja 2020 r. M. I., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe orzeczenie dyscyplinarne KGSG z dnia (...) kwietnia 2020 r. nr (...) zarzucając naruszenie:

- przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym niewyjaśnienie faktycznych okoliczności i dokładnego przebiegu zdarzeń w dniach: (...),(...) i (...) maja 2019 r., poprzez błędną subsumpcję - uznanie zachowania skarżącej w dniach: (...),(...) i (...) maja 2019 r. jako nagannego i godzącego w dobre imię SG, a czynności służbowych podjętych w dniu (...) maja 2019 r. wobec skarżącej jako należycie i legalnie przeprowadzonych,

- wadliwe sporządzenie uzasadnienia orzeczenia.

W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi skarżąca podtrzymała stanowisko, iż brak jest jednoznacznych i niepodważalnych dowodów rozstrzygających, czy nagranie przebiegu kontroli pełnienia służby zostało utrwalone na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, a w przypadku potwierdzenia legalności nagrania podtrzymała zarzut braku przeprowadzenia odpowiednich badań i ekspertyz wiarygodności nagrania poprzez zasięgniecie stosownej i niezbędnej opinii właściwego biegłego z zakresu fonoskopii, co w konsekwencji prowadzi do stwierdzenia, że czyn przypisywany skarżącej nie wypełnia znamion czynu, za który funkcjonariusz SG ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną.

Nadto skarżąca podniosła, iż organy nie wyjaśniły, czy kontrolujący pełnienie służby w dniu (...) maja 2019 r. (...) SG A. P. mógł legalnie, skrycie i bez wiedzy swoich przełożonych nagrywać na służbowy telefon komórkowy przebieg opisywanej kontroli. Nie wyjaśniły również, dlaczego (i czy było to zgodne z wewnętrznymi przepisami SG) (...) SG A. P. uzupełnił wpis w systemie (...) dotyczący zaistniałej kontroli dopiero w dniu (...) maja 2019 r., tj. po czterech dniach od przeprowadzenia kontroli.

Skarżąca wskazała również, że organy nie dysponowały oryginalnym - źródłowym nośnikiem dźwięku i obrazu, na którym (...) SG A. P. utrwalił przebieg opisywanych rozmów co powoduje, że nie ma pewności, czy przechowywane w aktach sprawy na płycie DVD nagranie (i sporządzony na jego podstawie stenogram), nie zostały zmanipulowane. Powoływana przez organekspertyza wykazała jedynie brak pliku źródłowego w - przekazanym do badań po wielu miesiącach od dokonania nagrania - telefonie komórkowym. Brak możliwości sprawdzenia integralności pliku z nagraniem znajdującym się na płycie DVD, co określił funkcjonariusz SG, sprawia, że ekspertyza nie może być uznana za wiarygodną i wykonaną przez uprawniony, profesjonalny podmiot wyspecjalizowany w podobnych badaniach.

Podsumowując skarżąca podniosła, że organ odwoławczy nie odniósł się do kwestii legalności ww. nagrania, jego autentyczności i braku ingerencji w przebieg nagrania w czasie rzeczywistym zgodnym z nagraniem, a pomimo tego uznał nagranie za w pełni wiarygodny dowód w sprawie.

W odpowiedzi na skargę KGSG wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonym orzeczeniu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Sąd dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia z dnia (...) kwietnia 2020 r. w świetle powyższych kryteriów nie stwierdził, aby KGSG, utrzymując w mocy orzeczenie dyscyplinarne K (...) OSG z dnia (...) stycznia 2020 r., naruszył przepisy prawa materialnego, ewentualnie przepisy postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga zatem nie zasługuje na uwzględnienie.

W postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko (...) M. I. zarzucono, że po zapoznaniu w dniu (...) maja 2019 r. z treścią wpisu w (...) dotyczącym kontroli pełnienia służby w dniu (...) maja 2019 r. przez (...) SG A. P., w notatce służbowej (...) nr (...) z dnia (...) maja 2019 r. sporządzonej na polecenie Komendanta Placówki SG w (...), podała nieprawdziwe informacje, iż kontrolujący zadawał inne pytania niż te, które zostały odnotowane w systemie (...), co miało postawić w złym świetle kontrolującego, czym naruszyła pkt III ppkt 1 "Zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy Straży Granicznej".

Orzekający w sprawie K (...) OSG uznałobwinioną winną popełnienia zarzucanego jej czynu i wymierzył karę dyscyplinarną upomnienia.

Uwzględniając powyższe zauważyć należy, że odpowiedzialność dyscyplinarna, którą ponoszą funkcjonariusze SG związana jest ze szczególnym charakterem służby w tej formacji. Specyfika statusu pracowniczego kategorii umundurowanych funkcjonariuszy służb publicznych powoduje, że funkcjonariusz od momentu powołania musi poddać się regułom pełnienia służby nacechowanej istnieniem specjalnych uprawnień, ale też szczególnych obowiązków. Specyfika pracy w służbach mundurowych stanowi przesłankę uzasadniającą dopuszczalność wprowadzania z jednej strony wyższych wymagań personalnych, kwalifikacyjnych czy charakterologicznych wobec kandydatów do służby, z drugiej zaś - odmiennego i bardziej rygorystycznego niż w wypadku pozostałych profesji, ukształtowania zasad utraty statusu pracowniczego. Szczególna społeczna rola tej grupy zawodowej i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla jej skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania innych poza normami prawa karnego i prawa o wykroczeniach, przepisów i zasad. Objęcie funkcjonariuszy SG odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia społeczna rola tej formacji oraz charakter powierzonych zadań i kompetencji. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które niosą za sobą negatywny odbiór społeczny i etyczny w ramach danej grupy zawodowej.

Natura deliktu dyscyplinarnego jest inna niż czynu podlegającego odpowiedzialności karnej, chociaż faktycznie w niektórych przypadkach granica między jednymi a drugimi jest nieostra. Zauważyć jednak należy, że czyny które powodują uruchomienie postępowania dyscyplinarnego mają różnorodny charakter i trudno przy nich o precyzyjną typizację. Odpowiedzialność dyscyplinarna, zwłaszcza ta dotycząca takich grup zawodowych jak Straż Graniczna, jest związana przede wszystkim z postępowaniem sprzecznym z zasadami obowiązującymi w ramach zawodu, ale też z obowiązującymi zasadami etycznymi.

W myśl art. 135 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej, nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej, a zwłaszcza honoru, godności i dobrego imienia służby oraz w innych przypadkach określonych w ustawie.

Zgodnie z ppkt 1 pkt III Zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy Straży Granicznej, stanowiących załącznik do Zarządzenia nr (...) KGSG z dnia (...) marca 2003 r. w sprawie Zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy Straży Granicznej, funkcjonariusz Straży Granicznej w czasie służby i poza nią postępuje w sposób nie godzący w dobre imię Straży Granicznej i jej funkcjonariuszy; zachowuje tajemnicę w sprawach mogących godzić w dobro służby lub dobre imię innych osób.

Jak wynika z kolei z pkt 14 dokumentu "Szczegółowy zakres obowiązków i uprawnień Kontrolera Zespołu Służby Granicznej Placówki Straży Granicznej w (...)", do podstawowych obowiązków kontrolera należy przestrzeganie zasad etyki zawodowej funkcjonariusza SG, dyscypliny służbowej i przepisów ubiorczych, kultury w kontaktach z osobami cywilnymi w trakcie wykonywania obowiązków służbowych. Skarżąca została zapoznana ze szczegółowym zakresem obowiązków w dniu (...) maja 2015 r. (k. 15 akt dysc.).

W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, odzwierciedlający przebieg zdarzenia w dniu (...) maja 2019 r. oraz powołane wyżej przepisy prawa potwierdzają stanowisko organów orzekających, że skarżąca popełniła zarzucane jej przewinienie dyscyplinarne.

Z akt postępowania dyscyplinarnego wynika bowiem jednoznacznie, że w dniu (...) maja 2019 r. w godz. 00.00 - 00.55 Zastępca Komendanta Placówki SG w (...) (...) SG A. P. przeprowadził kontrolę realizacji zadania służbowego przez patrol w składzie: (...) SG A. O. i (...) SG M. I. Kontrola ta została dokonana w oparciu o pkt II ppkt 13 Szczegółowego zakresu obowiązków i uprawnień Zastępcy Komendanta Placówki SG w (...) i miała związek m.in. ze stwierdzeniem niewłaściwego pełnienia służby granicznej przez (...) SG A. O. jako dowódcy patrolu w dniu (...) stycznia 2019 r. (meldunek nr (...) z dnia (...) stycznia 2019 r.) oraz uwagami z wewnętrznej wizyty pre-ewaluacyjnej prowadzonej przez funkcjonariuszy (...) w dniu (...) marca 2019 r. (k. 11 i 48 akt dysc.). Kontrolowana funkcjonariuszka nie znała zmian w (...) w zakresie oznaczenia Europejskiego Nakazu Aresztowania, co potwierdza wpis w (...) dokonany przez służbę dyżurną placówki w dniu (...) maja 2019 r. i uzupełniony przez (...) SG A. P. w dniu (...) maja 2019 r. po upływie czasu wolnego od służby (k. 8 akt dysc.). W dniu (...) maja 2019 r. (...) SG A. O. zameldował ustnie Komendantowi Placówki SG w (...) (...) SG T. K., że zawarte w (...) uwagi, iż funkcjonariusze nie znali zmian we wpisach oznaczenia "!ENA" są nieprawdziwe, ponieważ kontrolujący zadawał pytania inne, niż odnotowane w systemie (...). Na tę okoliczność (...) SG A. O. sporządził notatkę służbową (k. 23 akt dysc.). Również (...) SG M. I. w dniu (...) maja 2019 r. sporządziła notatkę służbową, w której stwierdziła m.in: "Zastępca Komendanta zadawał nam inne pytania niż te, które odnotował w systemie (...). Na wszystkie pytania znaliśmy odpowiedź." (k. 25 akt dysc.). Kontrolujący, po uzyskaniu informacji o zakwestionowaniu przez kontrolowanych funkcjonariuszy faktu zadania pytania dotyczącego ENA, przedstawił Komendantowi Placówki nagranie przeprowadzonej kontroli (k. 48-49 i 88-89 akt dysc.), dokonane służbowym telefonem komórkowym, z którego wynikało, że zadał pytanie: "W jaki sposób jest eksponowany Europejski Nakaz Aresztowania, co się zmieniło?", a kontrolowana funkcjonariuszka odpowiedziała, że "nie wie" (k. 39-40 akt dysc.).

Podkreślić należy, że zapis nagrania kontroli został odtworzony Komendantowi Placówki już w dniu (...) maja 2019 r., bezpośrednio po tym jak poinformował on (...) SG A. P. o zakwestionowaniu przez funkcjonariuszy jego zapisów w systemie (...). Przesłuchiwany w dniu (...) września 2019 r. w charakterze świadka Komendant Placówki SG w (...) (...) SG T. K. stwierdził: "(...) odsłuchując nagranie dźwiękowe z tych czynności (tj. kontroli patrolu - uwaga Sądu), zarejestrowane przez (...) SG P. (potwierdzające wpis do (...)), słychać postawę (...) SG A. O. dot. meldowania przełożonemu o przebiegu służby oraz pytanie skierowane do funkcjonariuszy: "W jaki sposób jest eksponowany Europejski Nakaz Aresztowania, co się zmieniło?" Dowódca Patrolu odniósł się do pytania nie wskazując prawidłowej odpowiedzi. Jednocześnie funkcjonariuszka (...) SG I. stwierdziła, "że nie wie o co chodzi" (k. 48-49 akt dysc.).

W świetle powyższego brak jest podstaw do uznania za trafne zarzutów skargi, że ww. nagranie zostało "zmanipulowane". Oznaczałoby to bowiem, że kontrolujący (...) SG A. P. zdołał przewidzieć, które zapisy przeprowadzonej rozmowy podczas kontroli w dniu (...) maja 2019 r. oraz w jakim zakresie zostaną zakwestionowane przez kontrolowanych funkcjonariuszy. Tezy tej z oczywistych względów nie można zaakceptować.

Ponadto, odtworzenie nagrania w obecności Komendanta Placówki, bezpośrednio po złożeniu meldunku przez (...) SG A. O. i poinformowaniu (...) SG A. P. o zastrzeżeniach dotyczących wpisu w (...), pozwala przyjąć, że istniało pierwotne nagranie rozmowy służbowym telefonem komórkowym zanim zostało skopiowane na płytę DVD-R, co kwestionuje skarżąca. Nagranie zostało zgrane na płytę DVD-R, na polecenie przewodniczącego komisji prowadzącego czynności wyjaśniające ppłk SG J. N., w pomieszczeniu służbowym Placówki SG w (...) przez technika teleinformatyka st. (...) SG W. C. (k. 72 i 88-89 akt dysc.). Na płycie DVD-R znajduje się informacja, że zawiera plik w formacie MP4 o rozmiarze 1.63 GB utworzony w dniu (...) maja 2019 r., o godz. 1:02:16, zmodyfikowany o godz. 1:02:16 (godzina zakończenia nagrania). Płyta została zarejestrowana w kancelarii w Placówce SG w (...) i przekazana do komisji prowadzącej czynności wyjaśniające (k. 36-37 akt dysc.). Zapis treści dźwięku na płycie DVD-R odzwierciedlony został w protokole oględzin sporządzonym w dniu (...) września 2019 r. (k. 39 - 40 akt dysc.). W ocenie Sądu, analiza akt postępowania dyscyplinarnego dokumentujących ww. czynności, nie pozwala zaakceptować twierdzeń skarżącej odnośnie możliwości dokonania manipulacji treścią nagrania.

Zaznaczyć należy, że telefon komórkowy kontrolującego został zabezpieczony i przekazany do Wydziału Operacyjno-Śledczego (...) OSG w celu przeprowadzenia ekspertyzy. Wykonana ekstrakcja danych wykazała brak pliku źródłowego i w związku z tym brak możliwości sprawdzenia integralności pliku znajdującego się na ww. płycie DVD (k. 76 akt dysc.). Plik został skasowany ze względu na jego objętość (k. 89). W związku z powyższym nie można czynić organowi zarzutu, że oddalił wniosek pełnomocnika skarżącej o powołanie specjalisty biegłego z zakresu fonoskopii w sytuacji, gdy uprzednio dokonano zabezpieczenia nagrania (pliku MP4) ze służbowego telefonu komórkowego kontrolującego na płycie DVD.

Zdaniem Sądu, w toku postępowania dyscyplinarnego ustalono w sposób jednoznaczny przebieg zdarzenia w dniu (...) maja 2019 r., w szczególności co do charakteru i treści pytań zadawanych przez kontrolującego oraz odpowiedzi udzielonych przez skarżącą. Potwierdzają to przede wszystkim spójne i logiczne zeznania (...) Placówki (...) A. P. oraz Komendanta Placówki (...) T. K. Trafnie zatem organ nadał tym dowodom walor wiarygodności. Natomiast dowód w postaci nagrania wykonanego przy użyciu służbowego telefonu komórkowego przez kontrolującego stanowił jeden z elementów całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania i został oceniony przez organ w tym kontekście.

Należy przy tym zauważyć, że przepisy ustawy o Straży Granicznej, ani rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. nie zawierają szczególnego wyłączenia, które uniemożliwiłoby korzystanie z dowodu z nagrania przebiegu rozmowy pomiędzy przełożonym a podległymi funkcjonariuszami bez ich zgody. Jak stanowi art. 75 § 1 k.p.a., do którego odsyła § 42 ww. rozporządzenia, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Przepis ten nie zawiera zamkniętego katalogu środków dowodowych dopuszczonych w postępowaniu dowodowym, zaś użycie sformułowania "w szczególności" pozwala przyjąć, że wyliczenie to jest jedynie przykładowe. Powyższe oznacza, że ustawodawca nie ograniczył liczby środków dowodowych, za pomocą których organ może dokonać pełnych i zarazem prawidłowych ustaleń faktycznych sprawy.

Wskazać również należy, że w kwestii dopuszczalności dowodu z nagrań uzyskanych bez zgody rozmówcy wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 kwietnia 2016 r. sygn. akt II CSK 478/15 stwierdzając, że: "W piśmiennictwie, podkreślając poważne wątpliwości związane z jednej strony z dopuszczeniem w przepisach procedury cywilnej możliwości korzystania z dowodu z nagrań (art. 308 k.p.c.), a z drugiej z koniecznością poszanowania konstytucyjnie chronionego prawa do prywatności i tajemnicy komunikowania się, zwraca się uwagę na konieczność różnicowania oceny dopuszczalności dowodów z nagrań uzyskanych w sposób przestępczy, z naruszeniem art. 267 k.k., który definiuje przestępstwo nielegalnego uzyskania informacji, i dowodów, które tego przestępstwa nie stanowią, gdyż są utrwaleniem rozmowy, w której uczestniczy nagrywający, a więc utrwalają informację, którą uzyskał legalnie. W tym drugim wypadku ograniczenia dopuszczalności wykorzystania nagrania wynikać mogą z charakteru zawartych w nim treści, dotyczących sfery prywatności osoby nagrywanej. Z argumentacją tą należy się zgodzić, z tym zastrzeżeniem, że dowód taki mogą dyskwalifikować także okoliczności, w jakich nastąpiło nagranie, jeżeli wskazują one jednoznacznie na poważne naruszenie zasad współżycia społecznego, np. przez naganne wykorzystanie trudnego położenia, stanu psychicznego lub psychofizycznego osoby, z którą rozmowa była prowadzona. Natomiast podnoszone w piśmiennictwie wątpliwości co do wartości dowodu z potajemnego nagrania rozmowy prowadzonej przez nagrywającego z rozmówcą z uwagi na możliwość sterowania przez nagrywającego przebiegiem tej rozmowy, nie usprawiedliwiają zdyskwalifikowania dowodu a priori (...)".

Sąd Najwyższy nie wykluczył zatem możliwości skorzystania z dowodu z nagrania rozmowy zarejestrowanej bez wiedzy wszystkich nagrywanych osób, ale wskazał, że dowód taki powinien podlegać ocenie pod kątem wartości dowodowej zawartych w nagraniu treści. Należy zatem stwierdzić, że w polskim systemie prawnym brak jest przepisów, które uniemożliwiałyby w każdym przypadku skorzystanie z dowodów w postaci nagrań pozyskanych przez nagrywającego bez wiedzy osób nagrywanych. Niemniej jednak korzystanie z takich źródeł informacji o faktach wymaga każdorazowo przeprowadzania oceny dowodu i określenia jego wartości dowodowej dla ustalenia okoliczności fatycznych.

W niniejszej sprawie, co istotne, dowód z nagrania, jakkolwiek pomocny, stanowił jeden z elementów w całym ciągu innych dowodów zgromadzonych w toku postępowania i został prawidłowo oceniony przez organ w ich kontekście. Nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, że nagranie dotyczyło rozmowy przeprowadzonej przez przełożonego w ramach kontroli sposobu wykonywania czynności służbowych i znajomości obowiązujących przepisów przez podległych funkcjonariuszy. Nadto, jak wynika z akt sprawy, nagranie to zostało wykonane w związku z postawą funkcjonariusza (...) A. O. jaką według przełożonych ww. przejawia w służbie (kwestionowanie uwag dotyczących sposobu wykonywania przez niego zadań służbowych, sianie defetyzmu wśród innych funkcjonariuszy - co ma negatywny wpływ na sposób pełnienia służby przez Zespół Graniczny ww. Placówki SG (k. 33, 37, 49 akt dysc.). Kontrolujący, właśnie ze względu na obawy co do takiego zachowania ww. funkcjonariusza, podjął decyzję o nagraniu ww. czynności służbowych.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że nieuzasadniony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. Stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób pełny i wszechstronny w oparciu o prawidłowo zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy. W sprawie przesłuchano wszystkich uczestników zdarzenia oraz osoby powiązane ze zdarzeniem w dniu (...) maja 2019 r., a ich zeznania konsekwentnie układają się w jeden spójny ciąg zdarzeń. Wyjaśnione zostały okoliczności sporządzenia nagrania, potwierdzono istnienie oryginału nagrania a następnie okoliczności i przyczyny jego skopiowania. Podano dane osobowe funkcjonariuszy uczestniczących w czynnościach kopiowania i odtwarzania nagrania. Brak jest tym samym podstaw do podważania autentyczności i kompletności, a także możliwości wykorzystania ww. materiału dowodowego w świetle poglądów orzecznictwa.

Jak trafnie wskazałorgan, postawa skarżącej polegająca na podważaniu wiarygodności przełożonego godzi w dobre imię Straży Granicznej i jej funkcjonariuszy. Kwestionowanie treści wpisu, jakiego dokonał w (...) kontrolujący (...) SG A. P., jak również twierdzenie, że pytanie dotyczące ENA nie zostało zadane, a przełożony "za wszelką cenę dąży do ukarania" skarżącej (k. 27 akt dysc.) godzi w dobre imię służby, stanowi przejaw niesubordynacji wobec przełożonych i hierarchicznego charakteru służby. Tym samym wypełnia znamiona deliktu dyscyplinarnego, o którym mowa w ppkt 1 pkt III Zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy Straży Granicznej.

Wymierzając najniższą karę dyscyplinarną, tj. upomnienie (art. 136 ust. 1 pkt 1 ustawy o SG), organ ocenił okoliczności obciążające - charakter czynu oraz jego ujemne skutki dla służby, jak i łagodzące - dotychczasowe wyniki skarżącej w służbie, opinię służbową, niekaralność, wiedzę i umiejętności (k. 108 akt dysc.). Wymierzona karadyscyplinarna, jak zaznaczył organ, jest proporcjonalna do wagi popełnionego czynu i ma na celu wskazanie jej nagannego zachowania oraz zobligowanie do przestrzegania dyscypliny służbowej w przyszłości.

Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne nie narusza prawa, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.