Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2636265

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 24 stycznia 2018 r.
II SA/Wa 1053/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.).

Sędziowie WSA: Przemysław Szustakiewicz, Piotr Borowiecki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2017 r. nr (...) w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz utraty prawa do zasiłku stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

Prezydent (...) decyzją nr (...) z dnia (...) marca 2017 r. stwierdził utratę przez M. D. statusu osoby bezrobotnej z dniem (...) marca 2017 r. i prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem (...) marca 2017 r. W uzasadnieniu wskazał, że wymieniony nie stawił się po raz pierwszy w UP (...) w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. W takim przypadku następuje utrata statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku na okres 120 dni. Na podstawie art. 33 ust. 4ca decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ pouczył, że od decyzji przysługuje odwołanie do Wojewody (...) wniesione za pośrednictwem Prezydenta (...) w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Wojewoda (...) decyzją nr (...) z dnia (...) czerwca 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że M. D. w dniu (...) września 2016 r. został zarejestrowany w Urzędzie Pracy (...) jako osoba bezrobotna. Decyzją nr (...) z dnia (...) września 2016 r. Prezydent (...) uznał M. D. z dniem (...) września 2016 r. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku. Następnie Prezydent (...) decyzją nr (...) z dnia (...) września 2016 r. uchylił decyzję z dnia (...) września 2016 r. nr (...), o uznaniu za osobę bezrobotną od dnia (...) września 2016 r. oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku, orzekł o uznaniu M. D. za osobę bezrobotną od dnia (...) września 2016 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku od dnia (...) września 2016 r. Następnie Prezydent (...) decyzją Nr (...) z dnia (...) grudnia 2016 r. przyznał prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia (...) grudnia 2016 do dnia (...) marca 2017 r. włącznie, w wysokości 831,10 zł brutto miesięcznie.

M. D. miał wyznaczony na dzień (...) marca 2017 r. termin obowiązkowej wizyty w Urzędzie Pracy (...). W wyznaczonym terminie M. D. nie stawił się w Urzędzie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. 

Wojewoda wskazał, że od decyzji Prezydenta (...) nr (...) z dnia (...) marca 2017 r. M. D. złożył w dniu (...) marca 2017 r. odwołanie do Wojewody (...). Następnie w dniu (...) kwietnia 2017 r. do Urzędu Pracy (...) wpłynęło pismo M. D. z dnia (...) kwietnia 2017 r. wraz z załącznikami tj. kserokopią dokumentacji medycznej dotyczącej matki.

Wojewoda wskazał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w sprawie daty doręczenia decyzji, uznał, że odwołanie zostało wniesione przez stronę w terminie przewidzianym do jego wniesienia. Powyższe zostało ustalone na podstawie wydruków korespondencji z poczty elektronicznej pomiędzy M. D. oraz pracownikiem Urzędu Pracy (...) oraz na podstawie wyjaśnień M. D. zawartych w pismach z dnia (...) maja 2017 r. oraz z dnia (...) maja 2017 r. jak również w oparciu o wyjaśnienia Urzędu Pracy zawarte w pismach z dnia (...) maja 2017 r. i z dnia (...) maja 2017 r.

Organ przytoczył treść odwołania, w którym M. D. wskazał, że powodem niestawienia się w Urzędzie w dniu (...) marca 2017 r. było to, że jego mama D. K. w tych dniach koniec lutego - początek marca była dwukrotnie w szpitalu.

Wojewoda wskazał, że M. D. zapoznał się z wyznaczoną na dzień

(...) marca 2017 r. datą obowiązkowej wizyty w Urzędzie, co potwierdził własnoręcznym podpisem złożonym w Karcie Wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej. Złożenie podpisu na dokumencie, w którym został wyznaczony termin obowiązkowej wizyty jest tożsame z tym, iż strona przyjmuje do wiadomości i jest świadoma jego treści.

Wojewoda przytoczył treść art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wyjaśnił, że dla zachowania statusu osoby bezrobotnej konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze należy powiadomić Urząd Pracy w terminie do 7 dni od niestawiennictwa o przyczynie swojej nieobecności. Po drugie przyczyna niestawiennictwa musi być uzasadniona.

Organ wskazał, że M. D. złożył wyjaśnienia dotyczące niestawiennictwa dopiero w odwołaniu, tym samym w ocenie organu nie został zachowany przewidziany w przepisach ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy termin 7 dni, w którym należy poinformować Urząd o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa.

Odnosząc się do przyczyny niestawiennictwa wskazanej w odwołaniu organ stwierdził, że z dokumentacji medycznej dołączonej do pisma z dnia (...) kwietnia 2017 r. nie wynika, że w dniu (...) marca 2017 r. wymieniony sprawował opiekę nad chorym członkiem rodziny. Dokumenty te potwierdzają co prawda okoliczności przytoczone przez stronę jednakże nie potwierdzają braku możliwości stawienia się w wyznaczonym terminie z powodu sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny. Organ wskazał, że strona nie przedstawiła wymaganego przepisami ustawy zaświadczenia lekarskiego i w związku z powyższym nie można uznać przyczyny niestawiennictwa w dniu (...) marca 2017 r. za uzasadnioną.

Organ podniósł przy tym, że M. D. został prawidłowo pouczony o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych przez Urząd terminach, o obowiązku powiadomienia Urzędu Pracy w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Organ powołał się na własnoręczny podpis M. D. w dniu rejestracji na dokumencie "Informacja dla osób zgłaszających się w celu rejestracji jako osoba bezrobotna."

Wojewoda podkreślił, że zaniedbywanie ciążących na bezrobotnym obowiązków skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego, a co za tym idzie utratą wiążących się z tym statusem uprawnień. Obowiązek stawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonych terminach należy do podstawowych obowiązków osób bezrobotnych.

Decyzja Wojewody (...) nr (...) z dnia (...) czerwca 2017 r. stała się przedmiotem skargi M. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zakwestionował twierdzenie organu o prawidłowości pouczenia. Podniósł, że nie informowano go, że jeśli nie stawi się w wyznaczonym terminie to utraci status osoby bezrobotnej. Myślał, że jeśli się nie stawi, to Urząd wyznaczy nowy termin. Stwierdził, że żadnej informacji o konsekwencjach niestawiennictwa nie uzyskał w UP. Za niezrozumiałe uznał też prowadzenie przez kilka miesięcy postępowania w sprawie nieprawidłowej daty złożenia odwołania.

Wojewoda (...) w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlegała uwzględnieniu jednakże z powodów innych niż w niej wskazane. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności

(art. 134 § 2 powołanej ustawy).

Zgodnie z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.

W sprawie niniejszej decyzja Prezydenta (...) z dnia (...) marca 2017 r. doręczona została M. D. w dniu (...) marca 2017 r. (ustalenie dokonane na podstawie wyniku postępowania reklamacyjnego przeprowadzonego przez Prezydenta (...)). Powyższe nie jest nadto kwestionowane przez stronę. Z akt postępowania administracyjnego wynika zresztą, że strona fakt ten wskazywała organowi wielokrotnie.

Z akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby decyzja Prezydenta (...) z dnia (...) marca 2017 r. ogłoszona została stronie ustnie. W piśmie organu I instancji z dnia (...) maja 2017 r., na które Wojewoda (...) powołał się w zaskarżonej decyzji przyjmując, że odwołanie złożone w dniu (...) marca 2017 r. wniesione zostało w terminie, wprost wskazano, że brak jest informacji na temat przekazania M. D. treści decyzji. Jednoznacznie w piśmie tym inspektor wskazał Wojewodzie, że organ I instancji nie posiada protokołu ustnego ogłoszenia decyzji. Tymczasem w przypadku ustnego ogłoszenia decyzji sporządza się protokół (art. 67 § 2 pkt 5 k.p.a.). Pośrednik pracy Centrum Aktywizacji Zawodowej w notatce służbowej z dnia (...) maja 2017 r. podał, że M. D. mógł zostać poinformowany wyłącznie o tym, że został wykreślony z ewidencji z powodu niezgłoszenia się na wizytę w dniu (...) marca 2017 r. oraz że otrzyma pocztą decyzję w tej sprawie i w takim przypadku będzie mu przysługiwało prawo odwołania się od decyzji w terminie 14 dni od jej otrzymania.

W świetle powyższego nie było podstaw do przyjęcia przez Wojewodę (...), że decyzja Prezydenta (...) z dnia (...) marca 2017 r. doręczona bądź ogłoszona została stronie w dniu (...) marca 2017 r., kiedy to wymieniony stawił się w Urzędzie Pracy (...). Nawet treść odwołania złożonego (...) marca 2017 r. nie wskazuje, aby stronie w tym dniu ogłoszono wymienioną decyzję, strona nie powołuje się bowiem na żadną decyzję. Informacja udzielona w Urzędzie Pracy w dniu (...) marca 2017 r. o "wykreśleniu z ewidencji" nie stanowi podstawy do przyjęcia, że decyzja Prezydenta (...) z dnia (...) marca 2017 r. weszła do obrotu prawnego w dniu (...) marca 2017 r. Tym samym brak było podstaw do przyjęcia przez Wojewodę (...), że odwołanie z dnia (...) marca 2017 r. jest dopuszczalne. Decyzja Prezydenta (...) doręczona została bowiem stronie dopiero w dniu (...) marca 2017 r. i w tym dniu otworzył się 14-dniowy termin do wniesienia odwołania do Wojewody (...) za pośrednictwem Prezydenta (...). Podkreślenia wymaga, że odwołanie służy od decyzji wydanej w pierwszej instancji (art. 127 § 1 k.p.a.), a nie od jakiejkolwiek czynności, czy informacji przekazanej przez organ (jego pracownika).

W tym stanie faktycznym, Wojewoda (...) rozpoznając i rozstrzygając sprawę w drugiej instancji rażąco naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Wobec tego, że odwołanie złożone w dniu (...) marca 2017 r. było przedwczesne (nie otworzył się termin do jego wniesienia) Wojewoda (...) obowiązany był stwierdzić niedopuszczalność odwołania na podstawie art. 134 k.p.a.

Termin do wniesienia odwołania jest terminem procesowym. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w art. 58 instytucję przywrócenia terminu. Z tych względów Sąd nie miał podstaw, aby odnieść się do zarzutu skargi.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.