Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1500444

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 10 kwietnia 2014 r.
II SA/Sz 997/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Jankowski.

Sędziowie: WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), NSA Stefan Kłosowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Wojewody z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 26 września 2012 r. do Urzędu Miejskiego wpłynął wniosek I.S. o wymeldowanie z lokalu przy ul. (...) M.M. Wnioskodawczyni podała, że nie zna jego aktualnego miejsca pobytu i od (...) r. nie utrzymuje z nim kontaktu.

W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego nie udało się ustalić aktualnego miejsca pobytu M.M., w związku z czym dla ochrony praw skarżącego, postanowieniem Sądu Rejonowego Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt (...) został ustanowiony kurator w osobie T.J.

Decyzją z dnia (...) Prezydent Miasta działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz art. 104 k.p.a. orzekł o wymeldowaniu M.M. z pobytu stałego z lokalu przy ul. (...).

Powyższa decyzja została doręczona kuratorowi M.M. w dniu 7 maja 2013 r.

M.M. decyzję Prezydenta Miasta z dnia 29 kwietnia 2013 r. odebrał osobiście w siedzibie organu w dniu 27 czerwca 2013 r.

W dniu 8 lipca 2013 r. M.M. złożył odwołanie od decyzji organu I instancji wyjaśniając, iż informacje zawarte we wniosku I.S. o wymeldowanie są niezgodne z prawdą.

Postanowieniem z dnia (...) Wojewoda działając na podstawie art. 134 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego stwierdził uchybienie przez M.M. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta została doręczona skutecznie kuratorowi nieobecnego M.M.- Pani T.J. w dniu 7 maja 2013 r. Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 21 maja 2013 r., natomiast M.M. odwołanie złożył w dniu 8 lipca 2013 r., a więc po upływie terminu do jego wniesienia.

Postanowienie Wojewody M.M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie.

W skardze podał, że w okresie od 4 kwietnia 2012 r. do 17 czerwca 2013 r. odbywał karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym w (...). W tym czasie I.S. utrzymywała ze skarżącym kontakt za pośrednictwem telefonu stacjonarnego znajdującego się w zakładzie karnym, a więc znała jego miejsce pobytu.

W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi.

Ustanowiony w sprawie dla skarżącego pełnomocnik z urzędu, w piśmie procesowym z dnia 26 marca 2014 r. złożył uzupełnienie skargi i wniósł o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 29 kwietnia 2013 r. w całości, na podstawie 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnik wskazał, że w sprawie istnieją przesłanki do wznowienia z urzędu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia (...) r. w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., z uwagi na pojawienie się istotnych okoliczności faktycznych i nowych dowodów, które istniały w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie były znane organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, a dowody te i okoliczności mają wpływ na treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Omawiana decyzja rażąco narusza przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. uznanie, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do wymeldowania skarżącego, podczas gdy skarżący przebywał w tym okresie w areszcie na terenie (...) a miejsce jego pobytu było znane I.S., wnioskującej o wymeldowanie skarżącego z lokalu przy ul. (...). W piśmie podkreślono, że I.S. zataiła przed organami fakt, iż znała miejsce pobytu skarżącego w celu uzyskania korzystnej dla siebie decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżony akt administracyjny nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody z dnia 24 lipca 2013 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, wydane na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W rozpatrywanej sprawie, decyzja organu pierwszej instancji z dnia 29 kwietnia 2013 r. doręczona została kuratorowi M.M. w dniu 7 maja 2013 r. Kurator w osobie T.J., został ustanowiony przez Sąd Rejonowy Wydział Rodzinny i Nieletnich postanowieniem z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt (...).

Stosownie do art. 184 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, kuratora ustanawia się dla ochrony praw osoby, która nie może prowadzić swoich spraw z powodu nieobecności. Kurator działa w postępowaniu administracyjnym, jako przedstawiciel osoby nieobecnej (art. 34 § 1 k.p.a.), któremu doręcza się pisma w tym postępowaniu (art. 40 § 1 k.p.a.). Jest on zatem procesowym przedstawicielem osoby nieobecnej w toczącym się postępowaniu administracyjnym, dlatego doręczenie decyzji administracyjnej kuratorowi wywołuje procesowe skutki doręczenia wobec strony, w imieniu której działa kurator.

Jeżeli zatem decyzja organu pierwszej instancji z dnia 29 kwietnia 2013 r. doręczona została kuratorowi M.M. w dniu 7 maja 2013 r. to trafna jest ocena organu odwoławczego, że termin 14 dni na złożenie odwołania od tej decyzji, upłynął w dniu 21 maja 2013 r., skutkiem czego, jego złożenie dopiero w dniu 8 lipca 2013 r. przez M.M., nastąpiło z uchybieniem tego terminu.

Odnośnie zarzutu pełnomocnika zaistnienia w sprawie przesłanek wznowienia postępowania oraz wniosku o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 29 kwietnia 2013 r., wyjaśnić należy, że Sąd nie mógł w sprawie zastosować art. 135 p.p.s.a. i objąć kontrolą wskazywaną decyzję. Zgodnie z przepisem art. 135 p.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Przedmiot niniejszej sprawy stanowi postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania i podstawą jego wydania są przesłanki procesowe o których mowa w art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast poprzedzająca to postanowienie decyzja z dnia 29 kwietnia 2013 r. została wydana w wyniku zaistnienia materialnoprawnych przesłanek zawartych w ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych i nie mieści się w pojęciu "w granicach sprawy", której dotyczy skarga. Przedmiot postępowania przed sądem administracyjnym wyznaczony jest zakresem stosunku administracyjnego, tj. jego elementami podmiotowymi oraz przedmiotowymi, czyli podstawą faktyczną i prawną (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 654/96, publ. OSP 1999/1/51, z glosą B. Adamiak). Wykluczyć wobec tego należy możliwość kontrolowania przez sąd administracyjny innego, niż zaskarżone do tego sądu rozstrzygnięcie, jeżeli tak opisana tożsamość podmiotowa i przedmiotowa nie zachodzi. W orzecznictwie podkreśla się, że sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. akt. I OSK 122/05, wyrok NSA z 20 września 2012 r. sygn. akt II OSK 986/11, publ. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nadmienić trzeba, że nic nie stoi na przeszkodzie skorzystaniu przez skarżącego z prawa do zainicjowania nadzwyczajnego trybu kontroli decyzji ostatecznej w postępowaniu administracyjnym, przed właściwym organem.

Z przytoczonych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.