Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1502490

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 7 sierpnia 2014 r.
II SA/Sz 98/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Jankowski.

Sędziowie: WSA Barbara Gebel (spr.), NSA Elżbieta Makowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody z dnia (...) nr (...) w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia (...) nr (...), w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku,

II.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w części o której mowa w punkcie I. niniejszego wyroku.

Uzasadnienie faktyczne

Starosta decyzją nr (...) z dnia (...), uznał A.P., z dniem (...), za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Od powyższej decyzji A.P. odwołał się wskazując, że przedłożył (...) umowy zlecenia, które otrzymał za okres (...). Umowy były odnawiane co miesiąc, od których był odprowadzany podatek i składki na ubezpieczenia społeczne. Podniósł, że decyzja odmawiająca przyznania mu prawa do zasiłku jest niezrozumiała i krzywdząca i wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Wojewoda decyzją z dnia (...), numer (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwaną dalej "k.p.a.", oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 z późn. zm.), zwaną dalej "ustawą o promocji zatrudnienia", po rozpatrzeniu odwołania A.P., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ na podstawie akt sprawy ustalił, iż A.P. zgłosił się do urzędu pracy w dniu (...) i uzyskał status osoby bezrobotnej zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia.

W dniu rejestracji przedłożył, między innymi, umowy zlecenia zawarte z firmą A. stwierdzające, że świadczył pracę w ww. firmie w okresie (...)

Z dokumentów tych wynika, że otrzymywane wynagrodzenie brutto miesięcznie z tytułu świadczenia pracy wynosiło w okresie: (...)

- (...) zł, od (...) do (...) - (...) zł, a w (...)

- (...) zł. W dniu (...) A.P. dostarczył zaświadczenie z ww. firmy potwierdzające otrzymywane wynagrodzenie w okresie świadczenia pracy w rozbiciu na poszczególne miesiące.

Organ I instancji zaskarżoną decyzją odmówił A.P. przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych w oparciu o art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia. Powołany przepis stanowi, iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca.

Minimalne wynagrodzenie za pracę w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się strony w PUP, tj. (...), wynosiło:

- w 2012 r. - 1.500,- zł (Dz. U. z 2011 r. Nr 192, poz. 1141),

- w 2013 r. - 1.600,- zł (Dz. U. z 2012 r. poz. 1026).

Wojewoda stwierdził, że A.P. można zaliczyć jedynie okres świadczenia pracy od (...) do (...), bowiem tylko w tym okresie podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Zatem strona udokumentowała wymagany okres wynoszący tylko 214 dni.

Z uwagi na powyższe, zdaniem Wojewody, decyzja organu I instancji jest zasadna, gdyż strona nie posiada, wymaganego przepisem art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia, okresu 365 dni uprawniającego do zasiłku. Organ odwoławczy stwierdził, iż ww. przepis ustawy o promocji zatrudnienia jest przepisem bezwzględnie obowiązującym, a więc organ I instancji prawidłowo odmówił przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, bowiem żadne powody, choćby bardzo uzasadnione, nie mogą spowodować odstąpienia od wymogów określonych przepisami prawa.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez A.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący zarzucił decyzji "obrazę przepisów prawa i powierzchowność w wyjaśnieniu i ustaleniu prawdy obiektywnej, w zasadniczy sposób skutkującej na moje konstytucyjne prawa obywatelskie" i wniósł o zmianę decyzji poprzez przyznanie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674), który stanowił podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji, "Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

1)

nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2)

w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

c)

świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2.

Organ odwoławczy, stwierdził w ustalonym stanie faktycznym, że A.P. prawidłowo został uznany z dniem (...) za osobę bezrobotną i prawidłowo odmówiono mu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż nie przepracował on w okresie 18. miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, 365 dni, za które podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Zarówno organ odwoławczy, jak i wcześniej organ I instancji, nie pochyliły się nad możliwością zastosowania wobec skarżącego, wynikającego z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia wyjątku od zasady, że podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca.

Zgodnie bowiem z art. 104b ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia: "Składki na Fundusz Pracy, o których mowa w art. 104 ust. 1, opłaca się za osoby wymienione w art. 104 ust. 1 pkt 1-3, które nie osiągnęły wieku wynoszącego co najmniej 55 lat dla kobiet i co najmniej 60 lat dla mężczyzn.

Zaistnienie stanu faktycznego opisanego w tym przepisie powoduje, iż do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia, jest zaliczany okres, w którym pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne, na podstawie art. 104b ust. 2 ww. ustawy, nie odprowadzali składek na Fundusz Pracy.

Jak wynika z akt sprawy A.P. urodził się w (...) r., a więc jest objęty zwolnieniem z opłacania składek na Fundusz Pracy. W aktach sprawy brak jest natomiast informacji o podstawie wymiaru składek skarżącego na ubezpieczenia społeczne.

W świetle powyższego sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna, w części odmowy przyznania prawa do zasiłku, została wydana z naruszeniem art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

Rozpatrując ponownie sprawę organ winien uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę sądu, uzupełnić materiał dowodowy, a następnie podjąć rozstrzygnięcie w zakresie przyznania A.P. zasiłku dla bezrobotnych.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję pierwszoinstancyjną w części odmowy przyznania prawa do zasiłku. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art. 152 ww. ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.