Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2098571

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 2 czerwca 2016 r.
II SA/Sz 965/15
Przepis art. 145 ust. 1 pkt 4 k.p.a. a podmiot uprawniony do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Stefan Kłosowski.

Sędziowie WSA: Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Marzena Iwankiewicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A. T. i Z. T. na decyzję Wojewody Z. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę

I.

oddala skargę,

II.

przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego Ł. B. kwotę (...) złotych zawierającą należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) r., nr (...), znak (...) Starosta działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie pozwolenia na budowę Kulturalnego Centrum Gminy i Miasta W uzasadnieniu organ opisał przebieg postępowania w sprawie i wskazał, że projektowane zamierzenie zlokalizowane jest na obszarze historycznego układu urbanistycznego miasta. Z uwagi na powyższe, działając w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji architektoniczno-budowlanej zwrócił się do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Szczecinie Delegatury o zajęcie stanowiska w sprawie oraz zawiesił postępowanie postanowieniem z dnia (...) r. znak (...). Dnia 7 sierpnia 2012 r. wpłynęło postanowienie służb ochrony zabytków w sprawie uzgodnienia inwestycji, zaś w dniu 10 września 2012 r. inwestor przedłożył uzupełnienie do wniosku o pozwolenie na budowę, co po ustąpieniu przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania skutkowało podjęciem postępowania postanowieniem z dnia 14 września 2012 r.

Organ zaznaczył, że inwestor działając poprzez projektantów wykazał w projekcie budowlanym, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich została zachowana zarówno w fazie projektowania, jak i na etapie wykonawstwa i użytkowania przedsięwzięcia. Wszystkie uwagi strony zostały w projekcie budowalnym uwzględnione:

- dostęp do drogi zachowano istniejący,

- "Kulturalne Centrum Gminy i Miasta zaopatrzono w indywidualne rozwiązania w zakresie komunikacji i zaopatrzenia w media oraz odbiór ścieków i wód deszczowych,

- dokonana przez projektantów analiza przesłaniania zabudowy istniejącej przez zabudowę projektowaną wraz z analizą nasłonecznienia wykazuje spełnienie wymogów w zakresie zapewnienia dopływu światła dziennego dla potrzeb nieruchomości sąsiadujących z projektowanym przedsięwzięciem,

- dla projektowanego programu użytkowego przy przyjętych rozwiązaniach projektowych nie występuje związana z eksploatacją przedsięwzięcia emisja hałasu, wibracji, promieniowania,

- odprowadzenie wód opadowych z powierzchni dachu odbywać się będzie do kanalizacji deszczowej, natomiast wody opadowe z chodników i miejsc utwardzonych na terenie rekreacyjnym odprowadzone będą na tereny zielone bez możliwości zalewania nieruchomości sąsiednich,

- dla projektowanego programu użytkowego, wobec przyjętych rozwiązań projektowych, przedsięwzięcie nie powoduje zakłóceń w ekologicznej charakterystyce powierzchni ziemi, gleby, wód powierzchniowych i podziemnych,

- wszystkie otwory okienne i drzwiowe znajdują się w odległościach przewidzianych przepisami szczególnymi, tj. co najmniej 4 m od granicy działki inwestora (jedynie za wyjątkiem elewacji frontowej od strony ulicy - drogi publicznej).

Według informacji zawartych w projekcie budowlanym obszar oddziaływania zamierzenia nie powinien wykraczać poza granice nieruchomości będącej w prawnej dyspozycji inwestora (mając na uwadze istniejącą i wiodącą funkcję mieszkaniową oddziaływanie na otoczenie i nieruchomości sąsiednie będzie bardzo ograniczone do niezbędnego minimum przewidzianego dla funkcjonowania Kulturalnego Centrum Gminy i Miasta mającego w programie użytkowym: pomieszczenia biblioteki z czytelnią multimedialną posiadającą stanowiska komputerowe; sale zajęć grupowych dla celów edukacyjno-dydaktycznych, pomieszczenia socjalno-biurowe oraz magazynowe, porządkowe i techniczne; zaplecza sanitarne).

Organ administracji architektoniczno-budowlanej stwierdził, że do wniosku o pozwolenie na budowę przedłożono, zgodnie z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, kompletną dokumentację, w tym m.in. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi (m.in. uzgodnieniem przedsięwzięcia pod względem ergonomii oraz bezpieczeństwa i higieny pracy, uzgodnieniem pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych a także pod względem zachowania przepisów przeciwpożarowych) oraz zaświadczeniami o przynależności projektantów i osób sprawdzających projekt budowlany do właściwej izby samorządu zawodowego aktualnymi na dzień opracowania projektu, a także oświadczeniem inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działek objętych zakresem przedmiotowej inwestycji.

Od opisanej wyżej decyzji Starosty odwołanie (pismem z dnia 22 października 2012 r.) złożyła Z. T., wnosząc o jej uchylenie.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji:

- naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 7, 8, 9 i 77 k.p.a., których celem jest nałożenie na organ administracji publicznej obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez zobligowanie organu prowadzącego postępowanie administracyjne nie tylko do rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ale również do podjęcia czynności mających na celu zebranie tegoż materiału oraz udzielania informacji faktycznych i prawnych stronom postępowania; niezagwarantowanie udziału wszystkim stronom przeprowadzonego postępowania administracyjnego,

- błąd w ustaleniach faktycznych i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę na inny podmiot niż ten, który został określony we wniosku o pozwolenie na budowę i w decyzji o warunkach zabudowy z dnia (...) r., znak: (...)

- brak wyjaśnienia przez organ prowadzący postępowanie realizowania inwestycji w zabudowie śródmiejskiej,

- błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie braku wyjaśnienia, na czym ma polegać opracowanie projektu wykonawczego, stanowiącego uszczegółowienie opracowania,

- naruszenie przez projektantów § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie przestawienia niepełnej analizy zacienienia względem istniejącej zabudowy na działce nr 68.

Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 24 września 2012 r.

Organ wyjaśnił, że projektowany budynek zlokalizowany jest na działce nr (...) bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami nr: (...) (działka drogowa - ul (...)), nr (...) (współwłasność Z. T., T. T. i A. T.) oraz nr (...), przylegając w części do istniejącego budynku zlokalizowanego na działce nr (...).

W ocenie organu, projektowana lokalizacja budynku przewidziana bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi nr (...) jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Burmistrz Gminy i Miasta decyzją z dnia (...) r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie Kulturalnego Centrum Gminy i Miasta na terenie działki nr (...), położonej przy ul. (...) w obrębie ewidencyjnym nr (...) miasta S. Wspomniana decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku instancji i wiążąca dla organu administracji architektoniczno-budowlanej. W decyzji tej określono obowiązującą linię zabudowy, zgodnie z oznaczeniem graficznym - załącznik nr 3 do decyzji, bezpośrednio przy granicy z działką nr (...) oraz szerokość elewacji frontowej budynku. Zatem projektowana lokalizacja budynku bezpośrednio przy granicach z sąsiednimi działkami nr (...) praz nr (...) wynika z decyzji o warunkach zabudowy.

Organ wyjaśnił, że do projektu załączono analizę przesłaniania okien budynków sąsiednich przez budynek projektowany oraz analizę nasłonecznienia budynków sąsiednich w dniach równonocy sporządzone przez arch. J. N. i weryfikowane przez arch. P. L. Wysokość przesłaniania mierzona zgodnie z § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - od poziomu dolnej krawędzi okien parteru budynku przesłanianego zlokalizowanego na działce nr (...) do poziomu najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego - wynosi 6,70 m. Z powyższego wynika, że wysokość przesłaniania jest mniejsza od odległości istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr (...) do projektowanego budynku na działce nr (...), co oznacza, że między ramionami kąta 600, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczeń budynku mieszkalnego, nie znajduje się projektowany obiekt.

Wojewoda zaznaczył, że przy wyznaczaniu odległości określonej w § 13 ust. 1 pkt 1 cytowanego rozporządzenia nie zastosowano przepisu § 13 ust. 4 tego rozporządzenia, zatem, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie zachodzą okoliczności do uzasadnienia zastosowania w przedmiotowej sprawie warunków uprawniających do zmniejszenia wymaganych odległości określonych w ust. 1 pkt 1.

Zdaniem organu, projekt budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych co potwierdza zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej i spełnienie wymagań wynikających z przepisów § 271-273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projekt został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym w zakresie lokalizacji projektowanego budynku względem granic z sąsiednimi działkami budowlanymi. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowalne w S. obręb (...) oznaczonymi numerami (...)

W ocenie organu, w związku ze spełnieniem wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej stosownie do treści art. 35 ust. 4 ww. ustawy nie mógł odmówić gminie Sianów wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę budynku Kulturalnego Centrum Gminy i Miasta S. zlokalizowanego w S. przy ul. (...)

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję Wojewody Z. T. i A. T. wnieśli o jej uchylenie w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucili:

1.

doręczenie decyzji podmiotowi, który na dzień podjętego rozstrzygnięcia nie posiadał statusu strony postępowania (zaskarżona decyzja zawiera wadę kwalifikującą ją do wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.),

2.

naruszenie § 13 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,

3.

przyjęcie projektu zagospodarowania terenu mimo niespełnienia przez ten projekt wymogów § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego,

4.

naruszenie § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych poprzez niezapewnienie wymaganych dróg pożarowych a w konsekwencji niezbędnego dostępu do budynku dla straży pożarnej,

5.

naruszenie art. 35 ustawy Prawo budowlane i § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez nieuwzględnienie na etapie projektowym miejsc parkingowych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda nie znajdując podstaw do zmiany wydanego rozstrzygnięcia wniósł o oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania prowadzonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 532/12, ze skargi Z. T. i A. T na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) r.

(nr (...)), utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta z dnia (...) r. ((...)) ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie Kulturalnego Centrum Gminy i Miasta S. na terenie działki nr (...) położonej przy ul. (...) w obrębie ewidencyjnym (...) miasta S.

Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie podjął zawieszone w niniejszej sprawie postępowanie sądowe z uwagi na ustanie przyczyn zawieszenia wskazanych w postanowieniu z dnia 17 kwietnia 2013 r. (Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2015 r. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 maja 2013 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 532/12 w punktach I i II i oddalił skargę A. T. i Z. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie warunków zabudowy).

Postanowieniem z dnia 2 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ponownie zawiesił postępowanie w sprawie z uwagi na śmierć uczestniczki postępowania T. K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2016 r. podjął na podstawie art. 128 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowanie zawieszone postanowieniem z dnia 2 listopada 2015 r. (po ustaleniu następców prawnych zmarłej T. K. oraz Z. K., którymi są M. K. i Z. B.).

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.).

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana pod względem zgodności z prawem nie dała podstaw do uznania, że wydana została ona z naruszeniem prawa.

Jak wynika z akt sprawy, pismem złożonym w dniu 31 maja 2012 r. Gmina Sianów wniosła o pozwolenie na budowę budynku użyteczności publicznej Kulturalnego Centrum Gminy i Miasta ul. (...)

Do wniosku dołączono niezbędne załączniki: projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a w dniu 10 września 2012 r. także uzupełniającą dokumentację wskazaną w treści postanowienia Starosty z dnia (...) r. nr (...) (nakładającego obowiązek usunięcia w przedłożonej dokumentacji wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości).

Jak wynika z treści art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.) - w brzmieniu aktualnym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1); zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2); kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowiu, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6 (pkt 3); wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnieniu budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 4).

W ocenie Sądu organ odwoławczy, po uzyskaniu dodatkowych dowodów, prawidłowo uznał, że w wypadku przedmiotowej inwestycji powyższe wymogi zostały spełnione.

Za nietrafne należy uznać stanowisko skarżących, zgodnie z którym "załączony w projekcie budowlanym projekt zagospodarowania terenu jest wadliwy, gdyż nie zawiera podpisu geodety (kierownika jednostki wykonawstwa geodezyjnego), jak również nie zawiera dokumentu poświadczającego przyjęcie dokumentu przez ośrodek dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej (...)".

Podkreślenia wymaga, że do akt administracyjnych dołączono potwierdzoną przez Starostwo Powiatowe w Koszalinie kopię karty przedmiotowej mapy

(z poszerzeniem zakresu z dnia 14 kwietnia 2012 r.) z potwierdzeniem aktualizacji treści mapy zasadniczej i przyjęcia do zasobu powiatowego dokumentów a także pomiaru uzupełniającego w dniu (...) r., które zaewidencjonowano pod nr (...). Na wspomnianej mapie znajduje się także podpis geodety.

Co prawda wydruk mapy znajdujący się w dokumentacji projektowej nie zawierał powyższych danych jednak zgodnie z treścią art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

Podzielając stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2015 r. (sygn. akt II OSK 2054/13), należy stwierdzić, że organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję (postanowienie) w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy organ ten nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego (dowodowego) lub przeprowadzone postępowanie nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy i brak jest podstaw do przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego, uzupełniającego postępowania dowodowego. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w sytuacji gdy niezbędne jest uzupełnienie dowodów w niewielkim jedynie zakresie, obowiązkiem organu jest podjęcie niezbędnych czynności stosownie do treści cytowanego powyżej art. 136 k.p.a., co też w niniejszej sprawie organ uczynił.

Nietrafny okazał się także zarzut naruszenia § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych poprzez niezapewnienie wymaganych dróg pożarowych.

Zgodnie ze wspomnianym § 12 ust. 1 pkt 2 cytowanego rozporządzenia

(Dz. U. z 2009 r. Nr 124, poz. 1030), drogę pożarową o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej do obiektu budowlanego o każdej porze roku, należy doprowadzić do budynku należącego do grupy wysokości: średniowysoki, wysoki lub wysokościowy, zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, ZL IV lub ZL V.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że przedmiotowy budynek został zaliczony do budynków niskich, a zatem cytowany przepis nie ma w tym wypadku zastosowania. Należy przy tym podkreślić, że chociaż dojazdy przeciwpożarowe nie są w tym wypadku wymagane to jednak (zgodnie z zapisami na k. 17 projektu budowlanego) zostały zapewnione, zaś projekt budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. poż. K. M.

Skarżący dodatkowo podnieśli, że przedłożony projekt nie uwzględnia lokalizacji projektowanych hydrantów. Takie stanowisko nie uwzględnia jednak, zdaniem Sądu, okoliczności, że zgodnie z zapisami i oznaczeniami na kartach 30 - 32 projektu budowlanego, pobór wody do celów przeciwpożarowych do zewnętrznego gaszenia pożaru chronionego budynku jest zapewniony z hydrantu zewnętrznego znajdującego się u zbiegu ulic (...) (HP nr (...) - w odległości około 50 m od projektowanego budynku).

Skoro zgodnie z § 10 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, hydranty zewnętrzne umieszcza się wzdłuż dróg i ulic oraz przy ich skrzyżowaniach, przy zachowaniu odległości najbliższego hydrantu od chronionego obiektu budowlanego - do 75 m, zatem usytuowanie hydrantu w odległości 50 m od takiego obiektu w pełni spełnia wymogi określone powyższym przepisem.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu, dotyczącego naruszenia art. 35 ustawy Prawo budowlane i § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez nieuwzględnienie na etapie projektowym miejsc parkingowych, należy zaznaczyć, że zdaniem skarżących do naruszenia tego doszło z uwagi na nieokreślenie w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 15 lutego 2012 r., znak GKAPP.6730.38.2011.2012 wymaganej ilości miejsc parkingowych dla projektowanego budynku Kulturalnego Centrum Gminy i Miasta Wspomniana decyzja o warunkach zabudowy była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 9 maja 2013 r. (sygn. akt II SA/Sz 532/12) uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) r. nr (...) oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy i Miasta z dnia (...) r. znak (...) - ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia, jednak Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2015 r. (sygn. akt II OSK 2217/13) uchylił wspomniany wyrok w pkt I i II i oddalił skargę.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd I instancji doszedł do nieuprawnionych wniosków, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego oraz procesowego w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. O ile można twierdzić, że naruszenie to nastąpiło, pozostawało jednakże bez wpływu na wynik podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Sąd I instancji doszedł do nieuprawnionego wniosku, że stwierdzone naruszenie tych przepisów miało wpływ na wynik sprawy i uchylił wydane w sprawie decyzje organów obydwu instancji, podczas gdy uchylenie to było niezasadne, gdyż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego stwierdzone naruszenia nie miały wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. W tej sytuacji należało skargę oddalić.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko sądu I instancji, że przeprowadzona w sprawie analiza jest ogólna i uboga w dane niezbędne do ustalenia warunków zabudowy, jak również, że naruszenie stwierdzonych przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz § - § 3-8 rozporządzenia miało miejsce. Sąd ten uznał jednak, że z przeprowadzonej analizy wraz z załącznikiem graficznym jest możliwe, co uczyniły organy, wywiedzenie wszystkich niezbędnych do wydania decyzji o warunkach zabudowy elementów oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa materialnego. Przepisy te co prawda nie w każdym wypadku zostały expressis verbis wskazane, ale nie oznacza to, że doszło do ich naruszenia w sposób rzutujący na wynik sprawy. Pogląd sądu I instancji o naruszeniu wskazanych przepisów prawa materialnego w powiązaniu z przepisami procesowymi i z tego względu uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji Naczelny Sąd Administracyjny uznał za błędny z tego powodu, że nie wystąpiła wymagana w art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. przesłanka wpływu naruszeń na wynik sprawy.

Z uwagi na powyższe, Sąd ten uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisów prawa materialnego jako dalej idące usprawiedliwiały uchylenie zaskarżonego wyroku oraz ze względu na ich stwierdzenie także uzasadniały rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny jednocześnie na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił jako bezzasadną skargę A. T. i Z. T.

W tej sytuacji nie ulega najmniejszej wątpliwości, że prawomocna decyzja o warunkach zabudowy nie może być przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu. Bezspornym jest przy tym, że decyzja ta nie zawierała jakichkolwiek wymagań dotyczących liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych. Tymczasem zgodnie z treścią § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne.

Wobec braku wskazań odnośnie liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych w decyzji o warunkach zabudowy, organ nie miał możliwości skontrolowania dostosowania rozwiązań projektowych do wymogów wspomnianej decyzji w tym zakresie. Skarżący nie podnosili przy tym zarzutów w tym zakresie ani na etapie postępowania dotyczącego decyzji o warunkach zabudowy ani w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia 24 września 2012 r.

Zdaniem Sądu, za nietrafny należy uznać także zarzut naruszenia § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. W ocenie skarżących lokalizowanie nowoprojektowanego budynku na działce nr (...) narusza warunki techniczne określone w powyższym przepisie z uwagi na to, że nie został spełniony warunek polegający na zapewnieniu większej odległości od okna przesłanianego na działce nr 68, niż wynosi wysokość przesłaniania. Jak wskazali skarżący, wysokość projektowanej ściany projektowanego budynku wynosi (...) m, odległość okna od elementu przesłaniającego wynosi (...) m, a zatem wysokość przesłaniania wynosi (...) m ((...) m).

Powyższe wyliczenie, zdaniem Sądu jest jednak błędne bowiem skarżący w niewłaściwy sposób zinterpretowali zapisy § 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 wspomnianego rozporządzenia.

Zgodnie z tymi uregulowaniami, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli:

1)

między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż:

a)

wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m,

b)

35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m,

2)

zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60.

Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (§ 13 ust. 2 rozporządzenia).

Jak wynika z powyższych przepisów, ramiona kąta 600, pomiędzy którymi

- w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - nie może znajdować obiekt przesłaniający nie są wyznaczane w dowolny sposób, lecz w sposób opisany w pkt 1 ust. 1 cytowanego przepisu - tj. w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego.

Powyższe oznacza, że ramiona kąta winny być wyznaczone w taki sposób by jego wierzchołek leżał na osi biegnącej prostopadle do dolnej krawędzi okna. Wyznaczenie kąta w sposób przyjęty na rysunku dołączonym przez skarżących do skargi, a więc z jego przesunięciem w jedną bądź drugą stronę w zależności od tego gdzie znajduje się budynek przesłaniający prowadziłoby do sytuacji, w której jego prawidłowe wyznaczenie stałoby się niemożliwe np. przy lokalizacji dwóch bądź trzech budynków o takich samych wysokościach i w takich samych odległościach od budynku przesłanianego.

Błędne wyznaczenie przez skarżących wspomnianego kąta skutkowało także wadliwym wyliczeniem wysokości przesłaniania, która zgodnie z prawidłowym wyliczeniem wynosi 6,70 m (7,90 m - 1,20 m).

Dodatkowo należy zaznaczyć, że załączona do projektu analiza nasłonecznienia budynków sąsiednich w dniach równonocy wskazuje, iż warunek zapewnienia odpowiedniego czasu nasłonecznienia budynku położonego na działce nr (...) został spełniony. Elewacja zwrócona w stronę projektowanego budynku jest w całości nasłoneczniona od godziny 12.30 do 17.00, tzn. przez 4,5 godziny, przy czym wartość ta kilkakrotnie przewyższa wymagane dla przedmiotowego obszaru zabudowy 1,5 godziny.

W ocenie Sądu podnoszony przez skarżących argument dotyczący wady decyzji kwalifikującej ją do wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi, na to, że w postępowaniu nie brała udziału jedna ze stron postępowania

- tj. Biblioteka Publiczna Gminy i Miasta nie może przynieść oczekiwanych przez skarżących skutków.

Zdaniem skarżących, skoro Starosta przeniósł pozwolenie na budowę udzielone Gminie decyzją z dnia (...) r. na Bibliotekę Publiczną Gminy i Miasta zatem podmiot ten stał się stroną postępowania i niedoręczenie wspomnianej Bibliotece zaskarżonej decyzji spowodowało, że nie brała ona udziału w postępowaniu.

O ile można zgodzić się ze skarżącymi, że organ odwoławczy doręczając odpis decyzji z dnia 30 listopada 2012 r. winien mieć na uwadze treść wspomnianej decyzji o tyle nie sposób uznać, że powyższe uchybienie skutkuje koniecznością wyeliminowania tej decyzji z obrotu.

Należy w pełni podzielić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 stycznia 2009 r. (sygn. akt II OSK 51/08), zgodnie z którym tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 ust. 1 pkt 4 k.p.a., jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również Sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który niejako z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przesłanka wznowieniowa polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy (art. 145 ust. 1 pkt 4 k.p.a.) wiąże się ściśle z art. 147 k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesie zarzut zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone.

Mając na uwadze powyższe, podnoszenie przez skarżących argumentu nieuczestniczenia w postępowaniu Biblioteki Publicznej Gminy i Miasta należy uznać za chybione skoro nie wniosła ona skargi i nie domagała się wznowienia postępowania.

Z tych względów, należy uznać skargę za niezasadną. Zdaniem Sądu organ zebrał, rozpatrzył i ocenił zgromadzony materiał dowodowy w sposób prawidłowy i wystarczający dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7 i 77 § 1 i 80 k.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.