Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1996942

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 17 grudnia 2015 r.
II SA/Sz 944/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder.

Sędziowie: NSA Elżbieta Makowska (spr.), WSA Maria Mysiak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A. S. i W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) Prezydent Miasta wymierzył W. S., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą " " W. S., karę pieniężną w wysokości (...) zł za zajęcie, bez zgody zarządcy drogi, pasa drogowego drogi gminnej - (działka nr (..]), poprzez zlokalizowanie w odległości m od krawędzi jezdni obiektu budowlanego o powierzchni m2, trwale związanego z gruntem, za okres od dnia (...). do dnia (...) r.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że W.S., zajmuje ww. pas drogowy bez wymaganego prawem zezwolenia zarządcy drogi co najmniej od dnia (...). Wskazał również, że przedmiotowa decyzja stanowi kontynuację działań prowadzonych przez zarządcę drogi od dnia (...), a kara została wymierzona do dnia (...) ponieważ dnia następnego ustanowiono odpłatną służebność gruntową na rzecz zajmującego pas drogowy.

Nie zgadzając się z zapadłym w sprawie rozstrzygnięciem, W. S. złożył odwołanie od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że w postępowaniu i decyzji pominięto A. S., współwłaścicielkę obiektu budowlanego, którego rozbudowa doprowadziła do zajęcia pasa drogowego. Skarżący zarzucił również błędne ustalenia, że rozbudowa obiektu doprowadziła do zajęcia (...) pasa drogowego drogi gminnej ul. w u, chociaż przepisy prawa miejscowego, w tym planu zagospodarowania przestrzennego, nie wprowadziły linii rozgraniczających i nie uregulowały istnienia pasa drogowego.

Decyzją z dnia (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), art. 39 ust. 1 i 3, art. 40 ust. 1, 2, 3 i 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., pozycja 260 z późn. zm.), art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, pozycja 856 z późn. zm.), uchyliło zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji wskazał, że zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Artykuł 40 ust. 1 ustawy stanowi, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenia wymaga prowadzenie robót w pasie drogowym, umieszczanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej, czy obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, umieszczanie reklam, a także zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w innych celach (art. 40 ust. 2 ustawy).

W myśl art. 40 ust. 3 ww. ustawy za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie m2 pasa drogowego (art. 40 ust. 6 ustawy). Wysokość stawek opłaty za zajęcie m2 pasa drogowego ustala w drodze uchwały organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, dla dróg, których zarządcą jest ta jednostka samorządu terytorialnego (art. 40 ust. 8 ustawy). W myśl zaś art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty za zajęcie pasa drogowego.

Zdaniem Kolegium, przepis art. 40 ust. 12 cytowanej ustawy w sposób jasny, zrozumiały i niewymagający skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych stanowi, że za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia właściwego zarządcy drogi, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, zarządca drogi zobligowany jest wymierzyć karę pieniężną. Przepis ten nie daje zatem podstawy do uzależnienia kary od uznania zarządcy drogi, bez względu na przyczynę zajęcia pasa drogowego, zaś na zajmującym ten pas ciąży obowiązek złożenia wniosku o zezwolenie, a w razie braku zezwolenia, uiszczenia kary.

Wymierzenie kary pieniężnej następuje po stwierdzeniu obiektywnych przesłanek wynikających z wyżej przywołanych przepisów, do których należy przede wszystkim okoliczność umieszczenia w pasie drogowym elementów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam czy też zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w innych celach, a także brak zezwolenia zarządcy drogi na to umieszczenie bądź zajęcie. Niezbędne jest przy tym wykazanie, że taki obiekt jest umieszczony w granicach pasa drogowego, czy też wkracza swą powierzchnią na teren pasa drogowego. Przywołane wyżej przepisy określają także sposób obliczenia wysokości wymierzanej kary. W związku z tym, jeśli jest ona obliczona zgodnie z tymi przepisami, strona nie może skutecznie zarzucić naruszenia przez organ pierwszej instancji zasady pogłębiania zaufania obywateli, czy też zasady równego traktowania podmiotów w tym samym stanie faktycznym.

Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie postępowanie przed organem pierwszej instancji było prowadzone z urzędu. O wszczęciu postępowania zawiadomiono W. S. pismem z dnia 21 marca 2014 r., które doręczono stronie w dniu 28 marca 2014 r. Zarządca drogi prowadził analogiczne postępowania dotyczące kary za zajęcie przez W. S. pasa drogowego w opisanej wyżej lokalizacji, we wcześniejszych okresach. W tym zakresie były wydawane decyzje utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Ta część pasa drogowego była zajmowana także po okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji, co stwierdzono w trakcie kontroli pasa drogowego w dniu (...) r.

Dokonując analizy zgromadzonego materiału dowodowego oraz zachodzącego w sprawie stanu faktycznego i prawnego Kolegium stwierdziło, że ustalenia organu pierwszej instancji dokonane zostały w sposób prawidłowy, a zgromadzone dowody potwierdzają okoliczność zajęcia pasa drogowego. Okoliczność nie jest kwestionowana przez stronę odwołującą się.

Organ drugiej instancji podkreśli, że w odwołaniu W. S. postawił dwa zasadnicze zarzuty. Po pierwsze, że w postępowaniu i decyzji pominięto A. S. współwłaścicielkę obiektu budowlanego, którego rozbudowa doprowadziła do zajęcia pasa drogowego. Po drugie, że organ błędnie uznał, że rozbudowa obiektu doprowadziła do zajęcia (...) pasa drogowego drogi gminnej, chociaż przepisy prawa miejscowego, w tym planu zagospodarowania przestrzennego, nie wprowadziły linii rozgraniczających i nie uregulowały istnienia pasa drogowego.

Ustosunkowując się do pierwszego z ww. zarzutów, Kolegium stwierdziło, że w rozpoznawanej sprawie kara za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego przez obiekt budowlany trwale związany z gruntem została wymierzona osobie prowadzącej działalność gospodarczą. Dobudowany obiekt budowlany, zajmujący pas drogowy jest obiektem handlowo-usługowym, nie tylko trwale związanym z gruntem, ale też trwale związanym z budynkiem, w którym znajduje się restauracja. Dobudowany w pasie drogowym obiekt tworzy funkcjonalną, techniczno-użytkową całość z restauracją. W takiej sytuacji, należy odróżnić kto jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą od tego, kto jest właścicielem całego obiektu. Zdaniem Kolegium, to właściciel całego obiektu jest podmiotem zajmującym pas drogowy, zobligowanym do uzyskania zezwolenia na jego zajęcie, a nie podmiot użytkujący obiekt dla celów prowadzonej działalności gospodarczej. Grunt, na którym posadowiony jest budynek, do którego dobudowano obiekt zajmujący pas drogowy, został oddany w użytkowanie wieczyste, a budynek stanowi odrębną własność A. i W. S. Skoro właścicielami budynku, wraz z dobudowaną do niego częścią, są A. i W. S., to należy uznać, że to oni są zajmującymi pas drogowy, na którym obiekt postawiono. W konsekwencji należy stwierdzić, że karę za zajęcie pasa drogowego należy wymierzyć obojgu współwłaścicielom obiektu, a nie tylko jednemu z nich. Organ pierwszej instancji w sposób niewłaściwy wymierzył zatem karę tylko W. S. i skierował zaskarżoną decyzję jedynie do niego, z pominięciem A. S.

W związku z tym Kolegium stwierdziło, że strona postępowania została określona nieprawidłowo. Z tego powodu, decyzję należało uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, celem zapewnienia możliwości uczestniczenia w postępowaniu obojgu współwłaścicielom obiektu, bowiem obojgu przysługuje status strony postępowania.

Odnosząc się do drugiego z zarzutów, Kolegium stwierdziło, że nie jest on uzasadniony. Nie można zgodzić się z twierdzeniem odwołującego się, że teren zajęty przez dobudowany obiekt nie ma charakteru pasa drogowego z uwagi na to, że przepisy prawa miejscowego, w szczególności planu zagospodarowania przestrzennego, nie wprowadziły linii rozgraniczających dla ul., traktując cały kwartał, w którym znajduje się budynek wraz z dobudowaną częścią, jako tereny usług sanatoryjnych i wypoczynkowych. Zdaniem Kolegium, fakt, że droga publiczna znajduje się w większej części objętej planem, a cała część ma określone przeznaczenie, nie zmienia przeznaczenia drogi. Teren wskazany w odpowiednich przepisach jako droga publiczna, nie zmienia przeznaczenia przez zapisy w planie zagospodarowania przestrzennego dla kwartału, w którym ta droga jest zlokalizowana. Ulica została określona jako droga gminna uchwałą Nr W43/89 Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 29 marca 1989 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich, wydaną na podstawie przepisu art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, który na dzień wydania wymienionej uchwały brzmiał cyt.: "Zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich następuje w drodze uchwały wojewódzkiej rady narodowej, po zasięgnięciu opinii właściwych rad narodowych stopnia podstawowego". Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.) dotychczasowe drogi gminne oraz lokalne miejskie stają się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogami gminnymi. Przepisy te nadal obowiązują, stąd bez wątpienia ulica posiada status drogi publicznej o kategorii gminnej (art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o drogach publicznych).

A. i W. S. złożyli skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając jej błędne wskazanie organowi pierwszej instancji, że podjęcie rozstrzygnięcia nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części oraz błędne wskazanie okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W ocenie skarżących, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ pierwszej instancji powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie ustalenia:

- czy prawo miejscowe uregulowało, a jeżeli tak, to jakim aktem normatywnym, utworzenie pasa drogowego,

- czy ww. akt istniał w dacie zakończenia remontu obiektu budowlanego przy

, powodującej niezamierzone zajęcie działki nr obr.

- czy do budynku usługowego przy dobudowano obiekt zajmujący pas drogowy, czy też rozbudowa polegała na powiększeniu jednego obiektu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną skargi.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez sąd w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...), która uchyliła decyzję Prezydenta Miasta z dnia (...) o wymierzeniu kary pieniężnej za zajęcie bez zgody zarządcy drogi pasa drogowego drogi gminnej.

Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło po stronie organu odwoławczego do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organ administracji II instancji ustalił istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosował prawidłową podstawę prawną, a także uzasadnił swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Mając na uwadze treść ww. przepis wskazać należy, że w decyzji, o której w nim mowa, organ odwoławczy nie rozstrzyga o meritum sprawy, nie przeprowadza też merytorycznej kontroli decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, gdyż wydając decyzję kasacyjną wskazuje właśnie na konieczność przeprowadzenia w określonym zakresie lub w całości postępowania wyjaśniającego, celem poczynienia ustaleń niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok WSA z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 906/13). Decyzja kasacyjna nie rozstrzyga zatem sprawy co do istoty, a jedynie wskazuje jakie okoliczności sprawy wynikłe w toku postępowania administracyjnego powinny zostać wyjaśnione zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2569/12). Podkreślenia jednak wymaga, że o ile organ odwoławczy przekazując sprawę do ponownego rozstrzygnięcia może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez nakaz załatwienia jej pozytywnie lub negatywnie dla odwołującego się, o tyle o treści rozstrzygnięcia może jednak w przypadku tego rodzaju decyzji decydować wyłącznie organ pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1396/11). Powyższe oznacza więc, że organ ponownie rozpatrujący sprawę nie jest związany wykładnią prawa materialnego przeprowadzoną w decyzji kasacyjnej (por. wyrok WSA z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 796/12). Jak słusznie bowiem zauważono, decyzja uchylająca i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania ma charakter procesowy, gdyż podstawą jej podjęcia jest wyłącznie naruszenie przepisów postępowania. Tak więc, organ odwoławczy podejmując taką decyzję nie może wyrażać poglądów co do prawa materialnego, albowiem to nie mieści się w zakresie zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. O treści rozstrzygnięcia podjętego w wyniku przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, z przyczyn wyłącznie procesowych, decyduje bowiem tylko i wyłącznie organ pierwszej instancji, zaś organ drugiej instancji nie może dokonywać ocen merytorycznych przesądzających o treści tej decyzji (por. wyrok WSA z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 766/13).

W oparciu o kwestie przedstawione powyżej stwierdzić należy, że dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. również sąd nie jest władny odnosić się do meritum sprawy, gdyż wskutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do jej merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się natomiast do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić skargę (por. wyrok WSA z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1332/13 oraz wyrok WSA z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Gl 18/13).

W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ drugiej instancji dostrzegł po stronie organu pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania sprowadzające się do prowadzenia postępowania bez udziału wszystkich stron. Jak wynika bowiem z dokumentów zebranych w aktach sprawy grunt, na którym posadowiony jest budynek, do którego dobudowano obiekt zajmujący pas drogowy, został oddany w użytkowanie wieczyste, a budynek stanowi odrębną własność A. i W. S. Skoro właścicielami budynku, wraz z dobudowaną do niego częścią, są A. i W. S., to należy uznać, że to oni są zajmującymi pas drogowy, na którym obiekt postawiono. W konsekwencji należy stwierdzić, że karę za zajęcie pasa drogowego należy wymierzyć obojgu współwłaścicielom obiektu, a nie tylko jednemu z nich. Organ pierwszej instancji w sposób niewłaściwy wymierzył zatem karę tylko W. S. i skierował zaskarżoną decyzję jedynie do niego, z pominięciem A. S.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego w powyższym zakresie.

W postępowaniu odwoławczym organ drugiej instancji zobowiązany jest do ponownego rozpatrzenia sprawy i w sytuacji stwierdzenia, że z winy organu pierwszej instancji w postępowaniu tym zostały pominięte podmioty, którym przysługuje przymiot strony, uprawniony jest do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Brak bowiem czynnego udziału strony w postępowaniu przed organem pierwszej instancji powoduje, że postępowanie wyjaśniające obarczone jest taką wadą, że zachodzi konieczność powtórzenia czynności procesowych składających się na postępowanie wyjaśniające (por. wyrok WSA z dnia 27 lutego2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 842/13, oraz wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1876/13). Rozstrzygnięcie organu odwoławczego w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. musi być jednak poprzedzone stosownymi ustaleniami i stwierdzeniem pozytywnych przesłanek w tym zakresie (por. wyrok WSA z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 937/13).

W sprawie niniejszej, co nie budzi wątpliwości, organ odwoławczy takie ustalenia poczynił i jednoznacznie stwierdził, kto i dlaczego został pominięty jako strona w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Powyższe oznacza, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy konieczne stało się zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a., gdyż w przeciwnym razie organ ten naraziłby się na zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. statuującego zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

W kontekście powyższego, jako częściowo zasadny należy uznać zarzut naruszenia przez Kolegium art. 138 § 2 k.p.a. w związku ze wskazanymi w skardze przepisami prawa materialnego. Jak już bowiem wyżej wskazano, podejmując decyzję w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy nie może wyrażać poglądów co do prawa materialnego, albowiem nie mieści się to w zakresie zastosowania wskazanego przepisu. Stąd zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji analiza przepisów prawa materialnego i wynikające z niej wnioski dotyczące kwestii, czy teren zajęty przez dobudowany obiekt ma charakter pasa drogowego, stanowiły naruszenie przepisu art. 138 § 2 k.p.a., jednak, w ocenie sądu, nie miało ono jednak istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., bowiem, jak już wyżej wskazano, organ pierwszej instancji nie jest związany wyrażonymi w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej ocenami, poglądami i stanowiskiem organu drugiej instancji odnośnie wykładni przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 10/13).

Reasumując, zdaniem sądu, pomimo, że podniesione w skardze zarzuty okazały się częściowo zasadne, to jednak nie były one w stanie podważyć legalności wydanej przez organ odwoławczy decyzji. Sąd nie doszukał się też z urzędu innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 1 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.