Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1814165

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 25 czerwca 2015 r.
II SA/Sz 908/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.).

Sędziowie WSA: Barbara Gebel, Arkadiusz Windak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi J. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu (...) p.o. Naczelnik Straży Miejskiej S. działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1383 z późn. zm.) wydał J.L. polecenie w sprawie usunięcia pojazdów nieużywanych marki (...) o numerach rejestracyjnych: (...),znajdujących się na parkingu przy ulicy (...), podnosząc jednocześnie, iż polecenie winno być wykonane w ciągu 3 dni od daty otrzymania. Nadto, w przedmiotowym poleceniu wskazano, iż w przypadku niewykonania polecenia w terminie 3 dni od daty otrzymania polecenia zostanie wszczęte postępowanie na podstawie art. 50a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. "Prawo o ruchu drogowym" (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 wraz z późn. zm.) oraz Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2011 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 143, poz. 845). Przedmiotowe polecenie zaskarżył J.L.

Postanowieniem z dnia 7 lipca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania, podnosząc w uzasadnieniu postanowienia, iż zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o strażach gminnych strażnik wykonując zadania, o których mowa w art. 10 i 11 ma prawo do wydawania poleceń i z ww. ustawy nie wynika, by na wydane polecenie, o którym stanowi art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy, służyło odwołanie, a nadto, iż w niniejszej sprawie nie mogą mieć zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, albowiem przedmiotowe polecenie nie jest decyzją w rozumieniu art. 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

J.L. zaskarżył powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu podniósł, iż art. 50a ustawy "Prawo o ruchu drogowym" rażąco narusza przepis art. 46 Konstytucji, a nadto, iż skoro przedmiotowe polecenie zostało wydane na piśmie, to zdaniem skarżącego przysługuje mu od niego odwołanie na podstawie art. 78 Konstytucji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując motywy rozstrzygnięcia zawarte w postanowieniu z dnia 7 lipca 2014 r. Na marginesie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż zgodnie z treścią art. 20 ustawy o strażach gminnych na zastosowanie i sposób przeprowadzenia czynności, o których mowa w art. 12 i art. 14 tej ustawy przysługuje zażalenie do prokuratora, Zatem skoro polecenie J.L. usunięcia pojazdów nieużywanych zostało wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o strażach gminnych, skarżący mógł co najwyżej złożyć zażalenie do prokuratora. Zgodnie ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniesienie odwołania od przedmiotowego polecenia było i jest nadal niedopuszczalne.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna lub postanowienie jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej lub postanowienia względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, bądź zachodzenia przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia wymienione w art. 156 k.p.a. (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga nie zasługiwała zatem na uwzględnienie.

Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest art. 134 k.p.a. Stosownie do tego przepisu, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Nadto, z art. 134 k.p.a. wynika, że warunkiem koniecznym, który musi zostać spełniony przed przystąpieniem przez organ odwoławczy do merytorycznego rozpoznania sprawy, jest stwierdzenie, że odwołanie jest dopuszczalne i zostało wniesione w terminie. Jeżeli organ odwoławczy stwierdzi, że zachodzi niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, wtedy wydaje postanowienie, stwierdzające niedopuszczalność odwołania albo uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Postanowienie to jest ostateczne, nie służy na nie zażalenie. Postanowienie to kończy postępowanie odwoławcze, może zostać zaskarżone do sądu administracyjnego. Postępowanie odwoławcze może zakończyć się albo wydaniem postanowienia z art. 134 k.p.a., albo wydaniem jednej z decyzji określonych w art. 138 k.p.a.

Dopuszczalność odwołania jest wyznaczona przesłankami przedmiotowymi i przesłankami podmiotowymi. Podstawowe przyczyny niedopuszczalności odwołania natury przedmiotowej to: nieistnienie w sensie prawnym przedmiotu zaskarżenia (nieistnienie aktu prawnego), zaskarżenie aktu niebędącego decyzją administracyjną w rozumieniu k.p.a., niezaskarżalność określonych rodzajów decyzji administracyjnych wydawanych w postępowaniu jednoinstancyjnym, czy też wyczerpanie toku instancji. Do podmiotowych przyczyn niedopuszczalności odwołania zalicza się przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę nie mającą do tego legitymacji, bądź przez osobę nie mającą zdolności do czynności prawnych.

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, zaskarżono polecenie, od którego nie przysługuje odwołanie i które nie jest decyzją administracyjną.

W świetle powyższego podstawowym obowiązkiem Sądu było ustalenie, czy zaskarżone pismo (polecenie) spełnia wymogi indywidualnego aktu administracyjnego, jakim jest decyzja.

Wskazać należy, że decyzja administracyjna jest kwalifikowanym aktem administracyjnym, cechującym się zewnętrznym charakterem, władczym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, skierowanym do konkretnego adresata.

Akt administracyjny w postaci decyzji administracyjnej musi mieć odpowiednią formę, jaką wyznaczają przepisy prawa. (art. 107 § 1 k.p.a.). Jej wydanie następuje po wszczęciu postępowania, zebraniu materiału dowodowego i dokonaniu subsumcji ustalonego w tym postępowaniu stanu faktycznego do norm prawa materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że jako minimum elementów koniecznych dla zakwalifikowania pisma jako decyzji uznaje się cztery składniki: oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Brak któregokolwiek z tych elementów dyskwalifikuje pismo organu, jako rozstrzygnięcie o cechach decyzji i nie wywołuje żadnych skutków prawnych. W ocenie Sądu, analiza treści polecenia prowadzi do wniosku, że nie spełnia ono minimum koniecznych elementów, aby uznać je za decyzję administracyjną. Pismo to nie zawiera przede wszystkim bowiem rozstrzygnięcia o istocie indywidualnej sprawy administracyjnej, w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a.

Polecenie w niniejszej sprawie ma charakter wezwania do zaprzestania naruszania prawa oraz do usunięcia nieużywanych pojazdów znajdujących się na parkingu przy ul. (...). Nie zawiera żadnego rozstrzygnięcia o istocie sprawy. W takiej sytuacji brak było podstaw do potraktowania polecenia z dnia 5 maja 2014 r. jako decyzji.

Należy podzielić stanowisko Kolegium, iż przepisy ustawy o strażach gminnych nie przewidują możliwości odwołania od polecenia wydanego przez strażnika gminnego (miejskiego), zatem postanowienie Kolegium stwierdzające niedopuszczalność odwołania jest trafne.

Ponadto, odnosząc się do zarzutu skarżącego - rażącej niezgodności przepisu art. 50a ustawy "Prawo o ruchu drogowym" z przepisem art. 46 Konstytucji należy wskazać, iż to Trybunał Konstytucyjny orzeka w sprawach zgodności ustaw z Konstytucją. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy "Prawo o ustroju sądów administracyjnych" sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Sąd administracyjny nie ma zatem kompetencji do badania i oceny zgodności przepisów ustawowych z Konstytucją.

Co do podniesionego przez skarżącego argumentu, iż przysługuje mu na podstawie art. 78 Konstytucji prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji, a zatem i od przedmiotowego polecenia, trzeba podnieść, jak już wspomniano wyżej, iż polecenie wydane przez p.o. Naczelnika Straży Miejskiej S. nie jest ani decyzją administracyjną, ani orzeczeniem i przepisy ustawy o strażach gminnych nie przewidują możliwości odwołania od polecenia wydanego przez strażnika gminnego (miejskiego). Dlatego też przepis art. 78 Konstytucji nie ma w niniejszej sprawie zastosowania.

Mając na względzie powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.