Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1814156

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 6 sierpnia 2015 r.
II SA/Sz 852/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj.

Sędziowie: NSA Elżbieta Makowska (spr.), WSA Maria Mysiak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi J. K. i

I. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję,

II.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku

III.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżących J. K. i I. K. solidarnie kwotę (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Wójt Gminy P. decyzją z dnia (...) r. nr (...), po rozpatrzeniu wniosku A. Spółka z o.o. z siedzibą w (...) z dnia (...) r., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającego na przebudowie istniejącej jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV (...), wskazując numery ewidencyjne działek w poszczególnych miejscowościach gmin: (...) przez które przebiega wskazana lina energetyczna.

W pkt 1-8 rozstrzygnięcia decyzji Wójt zawarł ustalenia określające rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a to: warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, warunki wynikające z ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, obowiązki inwestora w zakresie melioracji, warunki w zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dodatkowe ustalone na podstawie przepisów odrębnych, oraz wskazał na nieustalenie warunków dotyczących ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych. W pkt 9 warunków Wójt stwierdził, że linie rozgraniczające teren inwestycji oraz linie zabudowy wyznaczono na mapie zasadniczej w skali 1:1000, stanowiącej załącznik nr 1 (w 26 arkuszach) do niniejszej decyzji.

Jako podstawę prawną decyzji wskazano w niej art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 53 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647, z późn. zm.), dalej również określanej jako" "u.p.z.p." w związku z art. 4 ust. 2 pkt 1 tej ustawy oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej określanej również jako: "k.p.a."

W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał, że inwestycja służy realizacji celu publicznego (art. 6 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Dla terenu objętego decyzja nie istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p.). Zamiar inwestycji nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi. Lokalizacja inwestycji, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 4 u.p.z.p. została uzgodniona z Zarządem Powiatu w M., Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych, Starostwem Powiatowym w M., Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w S., Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków i Burmistrzem L.

Część terenu inwestycji określonego we wniosku (tekst jedn.: częściowo działki nr (...) obręb (...) gm. P. oraz dz.(...).) z uwagi na położenie w obszarze obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla siłowni wiatrowych w rejonie wsi L., (...) -gm. P. (uchwała Nr VI/39/2007 rady Gminy P. z dnia 27 marca 2007 r.) wyłączono z zakresu objętego niniejszą decyzją.

Jako załącznik do decyzji organ wskazał 1 egzemplarz mapy w skali 1: 1000 z naniesionymi granicami terenu objętego decyzją.

Postanowieniem z dnia (...) r. Wójt Gminy P., na wniosek Spółki z dnia (...) r. nadał decyzji nr (...) rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia (...) r. nr (...), po rozpatrzeniu zażaleń L. O., J. K., I. K. a także J. M.i B. M. uchyliło w całości postanowienie Wójta Gminy P. z dnia (...) r. i odmówiło nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nr (...) z dnia (...) r. uznając, że wnioskodawca nie wykazał zasadności nadania tego rygoru.

W dniu (...) r. do organu I instancji wpłynęło odwołanie złożone przez radcę prawnego M. C. w imieniu Jacka K. i I. K. oraz J. M.i B. M. W ocenie odwołujących się organ I instancji nie zbadał dokładnie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, zignorował interes społeczny i słuszny interes obywateli, ponieważ nie zastosował polskich norm wskazujących pole elektromagnetyczne wytwarzane przez przedmiotowe linie wysokiego napięcia ani norm wskazujących szerokość pasów technicznych dla takich linii. Pas techniczny (eksploatacyjny, przesyłu, ograniczenia) wskazywany zazwyczaj przez inwestora dla linii średniego napięcia 1,5 kV w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wynosi ok. 7,5 m czyli więcej niż wnioskowany w przedmiotowym postępowaniu dla linii wysokiego napięcia. Organ powinien był wyznaczyć pas techniczny o szerokości co najmniej 30 m w każdą stronę od osi przedmiotowych linii. Ponadto powinien był zasięgnąć wiadomości specjalnych co do pomiaru pola elektromagnetycznego, czego nie uczynił.

Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania, w pkt 1 uchyliło pkt 2.1.2 decyzji organu I instancji w zakresie wyznaczenia pasa technicznego o szerokości 7 m, a w pkt 2 utrzymało decyzję w mocy w pozostałym zakresie.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że na obszarze objętym zamierzeniem inwestycyjnym nie obowiązuje plan miejscowy. Budowa linii elektroenergetycznej jest inwestycją celu publicznego, co wynika z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.) ponieważ stanowi realizację celu wymienionego w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1991 r. o gospodarce nieruchomościami. Art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami jako cel publiczny wymienia utrzymanie i budowę ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej. Organ I instancji przed wydaniem decyzji uzyskał wymagane uzgodnienia, a wydanie decyzji zostało poprzedzone wymaganą analizą prawną i faktyczną. Żaden z przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie nie sprzeciwia się uwzględnieniu wniosku inwestora, co oznacza, że stosownie do art. 56 ust. 1 ustawy o planowaniu (...) organ I instancji nie mógł odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Do wydania decyzji lokalizacyjnej nie była także potrzebna zgoda właścicieli nieruchomości przez które linia ma przebiegać, bo na tym etapie inwestycyjnym przepisy prawa nie wymagają uzyskania takiej zgody. Decyzja lokalizacyjna wskazuje tylko na prawną możliwość przeprowadzenia danej inwestycji, jej wydanie poprzedza postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę. Dopiero w celu uzyskania pozwolenia na budowę zachodzi konieczność uzyskania zgody właścicieli gruntów, przy czym w razie nie uzyskania takiej zgody starosta może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie inwestorowi zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących m.in. do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku jego braku z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Odnosząc się do argumentów odwołania Kolegium wskazało, że wyznaczenie pasa technicznego nastąpiło bez podstawy prawnej, wymaganej w postępowaniu w przedmiocie inwestycji celu publicznego. Być może wyznaczenie takiej strefy byłoby celowe i konieczne, ale dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Wyznaczenie takiego pasa ma charakter techniczny i nie ma nic wspólnego z warunkami ochrony i kształtowania ładu przestrzennego jak sugeruje treść decyzji. Dlatego ten punkt decyzji należało uchylić. Natomiast żądanie przeprowadzenia pomiarów pola elektromagnetycznego było bezpodstawne, badania takie na tym etapie inwestycji nie są wymagane. Podobnie żądanie zasięgnięcia przez organ opinii biegłego co do szerokości pasa technicznego nie ma oparcia w prawie. Polskie normy nie są normami prawnymi i nie znajdują zastosowania w postępowaniu lokalizacyjnym.

Skargę na ww. decyzję w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji organu I instancji wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. J. K. i i I. K. oraz Jan M. i B.M. reprezentowani przez radcę prawnego M. C.

Skarżący wskazali, że decyzja narusza ich interes prawny jako właścicieli nieruchomości, bezpośrednio ingeruje w prawo własności. Skarżący zarzucili naruszenie art. 6 i 7 k.p.a przez nie zbadanie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, a także naruszenie przepisów art. 52 ust. 2, art. 53 i art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że zostały spełnione wszelkie warunki unormowane w tych przepisach. Skarżący zauważyli, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego musi spełniać pewne warunki formalne wynikające z k.p.a. a także z ww. ustawy, w szczególności powinien zawierać załącznik graficzny spełniający wymogi art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wniosek powinien określać granice terenu nim objętego oraz uwzględniać teren na który inwestycja będzie "oddziaływać". Inwestor musi odnieść się w nim do faktycznego oddziaływania inwestycji którą ma realizować na nieruchomości sąsiadujące z inwestycją na wielu płaszczyznach (ochrona środowiska, zapach, hałas). W niniejszej sprawie zarówno organ I instancji jaki i organ odwoławczy winny co najmniej wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, bowiem dane w nim ujawnione były niewystarczające do wydania decyzji.

Prawomocnym postanowieniem z dnia (...) r. skarga J. M i B. M. została odrzucona, wobec czego ci skarżący nabyli status uczestników postępowania sądowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie uznając, że w sprawie nie doszło do żadnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego ani naruszenia przepisów prawa materialnego. W ocenie SKO w S. decyzja nie narusza prawa własności ponieważ postępowanie lokalizacyjne ze swej istoty nie ingeruje w to prawo.

W piśmie procesowym z dnia (...) r. uczestnik postępowania sądowego A. Spółka z o.o. wniosła o oddalenie skargi wskazując, że zarzuty skargi są bardzo ogólne i nieskonkretyzowane, dlatego trudno się do nich odnieść. W szczególności skarżący nie wyjaśnili na czym polegało naruszenie wymienionych w skardze przepisów prawa materialnego ani jakich danych brakowało we wniosku o wszczęcie postępowania.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując tej kontroli, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), określanej w dalszej części również skrótem "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie zaistniała potrzeba wyjścia na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., poza lakoniczne zarzuty skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji z przyczyn nie tylko w niej podniesionych.

Przedmiotem skargi do Sądu jest decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie istniejącej jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV (...) -(...) od stanowiska 45 do stanowiska 81, przebiegającej przez tereny działek w poszczególnych miejscowościach gmin: P., P., L. i B.

Stosownie do treści art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym realizacja inwestycja celu publicznego, w przypadku braku planu miejscowego, dopuszczalna jest po wcześniejszym uzyskaniu przez inwestora decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pod pojęciem "inwestycja celu publicznego", ustawa rozumie (art. 2 ust. 5) działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Na pojęcie inwestycji celu publicznego składają się dwa elementy, których łączne spełnienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 518 z późn. zm.) o gospodarce nieruchomościami, a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 648/09, CBOSA). Warunkiem przyporządkowania inwestycji, jako inwestycji celu publicznego jest jej lokalne lub ponadlokalne znaczenie, niezależnie od tego, że powinien być to cel, o jakim mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stosownie natomiast do treści art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a więc realizacja inwestycji liniowych.

Wobec powyższych uregulowań prawnych uznać trzeba, że przyjęcie przez organy orzekające w sprawie, że planowana inwestycja polegająca na przebudowie linii elektroenergetycznej przebiegającej przez tereny czterech gmin położonych na terenie dwóch powiatów ((...)) spełnia wyżej przedstawione kryteria inwestycji celu publicznego, służąc zaspakajaniu bieżących potrzeb ludności, niezbędnych dla funkcjonowania wspólnoty samorządowej. Sami skarżący nie kwestionują również takiego charakteru planowanej inwestycji.

Z treści wniosku wynika, że długość przebiegu inwestycji przez tereny poszczególnych gmin będzie wynosiła odpowiednio: w gminie P. około 0, 44 km, w gminie P. około 8,8 km, w gminie Lipiany około 0,38 km, w gminie (...) około 2,04 km Oznacza to, że wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego przez Wójta Gminy P., na obszarze właściwości którego znajduje się największa część terenu objętego wnioskiem, w porozumieniu z Burmistrzami (...) (k. 8,) odpowiada właściwości organu wynikającej z art. 51 ust. 3 u.p.z.p.

Skarżący kwestionują zgodność z prawem przeprowadzonego postępowania administracyjnego przejawiającą się w wydaniu decyzji ustalającej warunki lokalizacyjne pomimo nie spełnienia przez wniosek warunków ustawowych w zakresie przede wszystkim załącznika graficznego, który zdaniem skarżących w sposób niewystarczający określa teren oddziaływania inwestycji.

W związku z powyższym wskazać trzeba, że ustawodawca w odniesieniu do lokalizacji inwestycji celu publicznego (nie będącej składowiskiem odpadów) w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. ustanowił, że wniosek inwestora powinien zawierać:

1)

określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000;

2)

charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a)

określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b)

określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c)

określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

Znajdujący się w aktach administracyjnych wniosek inwestora w części tekstowej zawiera między innymi wskazanie obszaru inwestycji, obecnego sposobu zagospodarowania terenu (pkt 1) charakterystykę planowanej inwestycji (pkt 2), określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko (pkt. 3.). Wniosek ten w pkt 1-3 jako załączniki wymienia:

1.

"Oryginał kopii mapy zasadniczej-czysty, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujący teren, którego wniosek dotyczy oraz obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:1000- 2kpl. po 13 szt. 2

2. Załącznik graficzny do wniosku o ULICP dla projektowanej linii WN 110 Kv relacji (...) -Mostkowo- 2 kpl. po 13 szt.

3. Kopia Decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach-pismo znak OS.6220.2.2013 - 1 kpl"

Należy wskazać, że w przekazanych Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę aktach administracyjnych, bezpośrednio przy wniosku inwestora nie ma żadnych załączników graficznych. Mieć jednak trzeba na uwadze, że akta administracyjne organu I instancji składają się z dwóch segregatorów (nadmiernie wypełnionych kartami, nieprawidłowo numerowanymi) oraz osobnej teczki opatrzonej odręcznym napisem: "załączniki graficzne do decyzji". Zawartość tej teczki stanowi 26 map nazwanych: "Karta rejestracyjna wtórnika mapa do celów projektowych" w skali 1: 1000, sporządzonych, jak wynika to z ich treści przy wykorzystaniu mapy zasadniczej w skali 1:1000, przyjętych do zasobu powiatowego w dniu 11 grudnia 2012 r., oznaczonych jako "Załącznik Nr 1 do decyzji o lokalizacji celu publicznego" z podaniem kolejnego numeru planszy i opatrzonych pieczęcią i podpisem Wójta Gminy P. oraz zawierających w legendzie informację: "linie rozgraniczające teren inwestycji.

W teczce tej znajdują się również mapy (13 arkuszy) określone jako "Załącznik graficzny do wniosku o ULICP" wykonane w skali 1:1000 zawierające - jak wynika z ich legendy-oznaczone linią niebieską granice obszaru objętego wnioskiem o szerokości 14 m oraz przerywana linią czerwoną obszar (strefę) o szerokości 18,4 m w którym w niekorzystnych warunkach natężenie pola elektrycznego E może przekroczyć 1kV/m. Te mapy nie zawierają informacji, że zostały przyjęte do powiatowego zasobu geodezyjno-kartograficznego oraz nie zostały sporządzone na mapie zasadniczej ani katastralnej.

Stosownie do art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:

1)

rodzaj inwestycji;

2)

warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a)

warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b)

ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c)

obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d)

wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e)

ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3)

linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Odpowiednią skalę mapy, na której określa się linie rozgraniczające teren inwestycji określa wyżej już cytowany art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.

Z wyżej przedstawionych przepisów w powiązaniu z zawartością teczki opisanej jako załączniki do decyzji, wynika że o ile decyzja organu I instancji zwiera załącznik graficzny, który można uznać za spełniający wymogi art. 54 pkt 3 u.p.z.p., o tyle budzi wątpliwości spełnienie przez inwestora warunku złożenia wraz z wnioskiem mapy, odzwierciedlającej obszar inwestycji i obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. braku złożenia przez inwestora odpowiedniej w tym zakresie mapy, tj. kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego nie dostrzegło i braku tego ani nie wyjaśniło, ani w żaden sposób do tej okoliczności nie odniosło się, a przeciwnie, mimo że było związane zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) wniosku inwestora, jak wynika to z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie zbadało.

Tak więc zarzut skargi w części kwestionującej zawartość wniosku inwestora nie jest pozbawiony racji.

Niezależnie od powyższego budzi zastrzeżenia treść pkt 1 zaskarżonej decyzji.

W świetle treści skargi, odwołania i pism procesowych składanych w toku postępowania przed organem pierwszej instancji przez pełnomocnika stron wnoszących odwołanie nie ulega wątpliwości, że istota sporu w postępowaniu odwoławczym sprowadzała się do kwestii wyznaczenia tzw. pasa technicznego i obszaru oddziaływania inwestycji, gdyż według stron obszar ten wnioskodawca określił zbyt wąsko.

Inwestor we wniosku z dnia (...) r. wskazał, że obszar objęty wnioskiem o szerokości 14 m jest to pas technologiczny ustanawiany na czas eksploatacji urządzenia. W charakterystyce przedsięwzięcia stanowiącej załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia (...) r., dołączonej do wniosku w pkt C szczegółowo zostały opisane dane dotyczące powierzchni zajmowanej nieruchomości a także obiektu budowlanego. Wskazano tam miedzy innymi, że w pasie ochronnym o szerokości zależnej od rodzaju gruntu powinno obowiązywać ograniczenie polegające na unikaniu lokalizacji budynków mieszkalnych i innych obiektów przeznaczonych na pobyt ludzi oraz sadzeniu drzew.

Kierując się taką treścią wniosku organ I instancji w pkt 2.1.2 decyzji dotyczącym warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego zamieścił następujący warunek " Ustala się korytarz techniczny o szerokości 7 m. po obu stronach osi linii elektroenergetycznej. W obszarze korytarza ustala się zakaz lokalizacji obiektów z pomieszczeniami na stały pobyt ludzi. Dodatkowo, zakazuje się wszelkiej zabudowy bezpośrednio pod przewodami wn" Podkreślenie wymaga, że w odwołaniu nie kwestionowano zasadności ustanowienia korytarza, lecz jego zbyt wąskie, zdaniem wnoszących odwołanie, określenie. Tymczasem Kolegium zamiast rozważyć argumentację strony w kontekście przede wszystkim wniosku strony uznało, że rozstrzygniecie w tym przedmiocie jest pozbawione podstawy prawnej i wyeliminowało je z obrotu prawnego, a przy tym uczyniło to w sposób dalece niejasny i mogący mieć znaczenie na etapie wykonania decyzji.

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podobnie jak żaden inny akt prawa powszechnego nie wprowadziła pojęcia "pasa technologicznego" lub "korytarza technologicznego", jednakże pojęcie to funkcjonuje w obrocie prawnym jako określenie miedzy innymi obszaru inwestycji niezbędnego dla jej wykonania i eksploatacji, a także niezbędnego z punktu widzenia przepisów szczególnych. Okoliczność, że strony utożsamiają ten obszar z obszarem objętym służebnością przesyłu, której ustanowienie nie należy do kompetencji organu administracji publicznej, nie ma znaczenia na gruncie decyzji wydawanej w przedmiocie inwestycji celu publicznego. Ustalenie tego obszaru jest domeną inwestora, który w tym przypadku powinien kierować się takim określeniem jego parametrów aby było to najmniej uciążliwe dla właściciela nieruchomości, skoro może to prowadzić do wywłaszczenia lub ograniczenia jego prawa własności w trybie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Żaden przepis ustawy nie zezwala organowi pozytywnie orzekającemu w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego na zmianę wskazanego we wniosku obszaru inwestycji, o ile sam inwestor swojego wniosku nie skorygował w tym przedmiocie. Przeciwnie, w art. 56 u.p.z.p. ustawodawca zastrzegł, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Nie mogą również, według zdania drugiego tego przepisu, stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ogólne wymagania dotyczące ładu przestrzennego zawarte w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. Tak więc z faktu związania organu wnioskiem inwestora wynika, że jeśli wniosek nie odpowiada prawu, to jest to podstawa do wydania decyzji odmownej.

Organ I instancji kierując się treścią wniosku co do obszaru inwestycji w pkt 2.1.2. swojej decyzji orzekł zgodnie z tym wnioskiem. W ocenie Sądu takie rozstrzygnięcie nie naruszało prawa. Uwadze organu odwoławczego uszło przy tym, że inwestor do wniosku dołączył decyzję Wójta Gminy P. z dnia (...) r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wraz z załącznikiem w postaci "Charakterystyki całego przedsięwzięcia". Z Charakterystyki tej wynika, że już na etapie wydawania decyzji środowiskowej właściwy organ ustalił, że "szerokość pasa terenu zajętego pod linię (rzut pionowy skrajnych przewodów roboczych) wynosi maksymalnie 7,4 m. W pasie ochronnym o szerokości zależnej od rodzaju gruntu (gdzie ustanowiono notarialnie służebność przesyłu), tj. 9 m. (grunty rolne i łąki), 14 m (grunty leśne, zadrzewione) i 13 m (grunty inwestycyjne zabudowane) powinno obowiązywać ograniczenie polegające na unikaniu lokalizacji budynków mieszkalnych i innych obiektów przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz sadzeniu drzew. Pod modernizowaną linią nie ma ograniczenia, w sposobie zagospodarowania terenu w uprawach rolnych, prowadzenia działalności hodowlanej czy pasterskiej"

W zakresie zarzutów odwołania rzeczą organu było zatem odniesienie się do kwestii wyznaczonego w decyzji organu I instancji " spornego pasa technologicznego" przez pryzmat treści wniosku inwestora oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na lokalizacje przedsięwzięcia.

Dodatkowo należy zauważyć, że SKO swoje rozstrzygniecie sformułowało nieprecyzyjnie skoro uchyliło pkt 2.1.2 decyzji organu I instancji "w zakresie wyznaczenia pasa technicznego o szerokości 7 m", w sytuacji gdy decyzja organu I instancji w tym punkcie wskazuje na szerokość "7 m po obu stronach", czyli w sumie szerokość 14metrów oraz określa zakazy i ograniczenia na tym terenie.

Skoro określenie warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego (podobnie jak i warunków zabudowy) ma służyć zapewnieniu ładu urbanistycznego, to decyzja lokalizacyjna powinna być sformułowana tak precyzyjnie, aby nie było wątpliwości co do treści rozstrzygnięcia a także praw i obowiązków z niej wynikających (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2012 r., II OSK 1535/11 (dostępny w Internecie baza CBOSA).

W tym stanie sprawy, Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 15 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyeliminowanie tych naruszeń, przy uwzględnieniu wyżej wskazanych zapatrywań Sądu, będzie rzeczą Kolegium przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 p.p.s.a. (pkt I i II wyroku). W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.