II SA/Sz 839/18, „Stan zgodności z prawem” w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. a konieczność wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2611855

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 grudnia 2018 r. II SA/Sz 839/18 „Stan zgodności z prawem” w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. a konieczność wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.).

Sędziowie WSA: Barbara Gebel, Maria Mysiak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

1. P. I. N. B. w Powiecie Grodzkim S., po otrzymaniu wniosku J. B. (dalej przywoływany jako: "Skarżący"), z dnia (...) r. o legalizację instalacji gazowej w budynku przy ul. (...) w S., wraz z załączoną dokumentacją oraz po otrzymaniu w dniu 21 stycznia 2018 r. od Skarżącego opinii dotyczącej wykonanych robót, w dniu 25 stycznia 2018 r., i przeprowadzeniu oględzin, zawiadomieniem z dnia (...) r., znak: (...), organ powiatowy poinformował strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie legalizacji instalacji gazowej w budynku przy ul. (...) w S., zgodnie z wnioskiem Skarżącego.

2. Pismem z dnia 12 lutego 2018 r., Skarżący zwrócił się do Organu powiatowego o zakończenie sprawy, najpóźniej do 5 marca 2018 r., z uwagi na to, iż NFZ skierował go na leczenie uzdrowiskowe, podkreślając, iż jest inwestorem i samoistnym posiadaczem nieruchomości przy ul. (...) w S., przedkładając kopie załączonych do pisma dokumentów; następnie pismem z dnia 23 lutego 2018 r. ponaglił Organ powiatowy do załatwienia sprawy, przedkładając w załączeniu kopię decyzji z dnia (...) r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego, znak: (...)

3. W dniu 15 marca 2018 r. wpłynęło do Organu powiatowego pismo pana R. R. z dnia (...) r., który wyjaśnia, że Skarżący zajmuje nieruchomość przy ul. (...) w S. bez żadnego tytułu prawnego co w konsekwencji oznacza, że nie może dysponować tą nieruchomością na cele budowlane.

4. P. I. N. B. w Powiecie Grodzkim S., decyzją z dnia (...) r., znak: (...), na postawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane, nałożył na Skarżącego, obowiązek wykonania - w terminie do dnia 31 maja 2018 r. - nw. czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, poprzez przedłożenie:

- dokumentów stwierdzających tytuł prawny do nieruchomości, wskazujący na uprawnienia inwestora do wykonania ww. robót budowlanych,

- rekontroli kominiarskiej.

5. Niezadowolony z treści rozstrzygnięcia Skarżący złożył odwołanie, wnosząc o zmianę decyzji PINB w S. z dnia (...) r. i uwzględnienie wniosku Skarżącego z dnia (...) r. w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Organ I instancji, podnosząc:

1). Naruszenie art. 227 k.p.a., poprzez zaniedbanie i brak operatywności oraz poprzez nadużycie swoich uprawnień, naruszenie przepisów prawa, w tym ewidentnie nienależyte i nierzetelne oraz niebezstronne wykonanie zadań przez pracowników urzędu do których kieruje pisma, wnioski, z myślą iż są osobami kompetentnymi,

2). Naruszenie art. 28 k.p.a., poprzez dopuszczenie, bez zgody Skarżącego, do akt sprawy osoby nieuprawnionej, nieposiadającej statusu strony przez co zostały naruszone dobra osobiste Skarżącego,

3). Naruszenie art. 172 § 1 i 2 k.c., art. 339,340,341,342,343 i 345 k.c. w związku z art. 6 i 7 k.c. - poprzez nieobalenie domniemań prawnych przez osoby właściwe.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji niezgodność ustaleń faktycznych z zebranym materiałem dowodowym, "a w szczególności błędne, kłamliwe i zarazem niedopuszczalne ustalenie, że inwestor posiadacz samoistny tejże nieruchomości złożył wniosek z brakami wyraźnie nieokreślonymi".

Skarżący wskazał, że złożył wniosek o legalizację istniejącej już instalacji gazowej w części od okresu powojennego, a w części pozostałej od 1994 r. z brakami technicznymi. Ponadto skarżący stwierdził, iż rzekomy właściciel nieruchomości, pan R. R., nie ma i nigdy nie będzie miał "statusu władztwa nieruchomością" i nigdy nie będzie on w posiadaniu przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem Skarżącego, tylko on złożył zasadny wniosek o legalizację instalacji gazowej i tylko on ma w pełni uzasadniony interes prawny "i priorytetowy obowiązek by móc stworzyć sobie zgodnie z prawem, ludzkie i higieniczne warunki do egzystencji z uwzględnieniem ochrony zdrowia a nawet życia". Dlatego też ze względu na stan zdrowia żąda od Organu legalizacji instalacji gazowej.

Zdaniem Skarżącego, Pan R. nie może być stroną tego postępowania administracyjnego, gdyż nie posiada przedmiotowej nieruchomości oraz nigdy nie próbował uzasadnić swojego interesu prawnego.

Skarżący twierdzi, że zawsze był i będzie posiadaczem samoistnym spornej nieruchomości, a zmiana jej właściciela nie wpływa na przerwanie biegu posiadania w dobrej wierze. Skarżący opisał ponadto historię posiadania tego domu oraz "inwestowania w niego na rzecz posiadanej wówczas przez niego rodziny".

Do odwołania skarżący załączył kserokopie dokumentów: protokół nr (...), umowa kompleksowa z PGNG, opinia nr (...), protokół przeglądu technicznego, z dnia (...) r., opinia z dnia (...) r., protokół PINB z dnia (...) r., opinia z dnia (...) r., zaświadczenie o zameldowaniu z dnia 8 listopada 2011 r., decyzja SKO z dnia (...) r., pismo z dnia (...) r.

6. Z. W. I. N. B. w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202), decyzją z dnia (...) r. Nr (...) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu i ustalił termin wykonania obowiązku do dnia 20 sierpnia 2018 r., w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organ wskazał, że z uwagi na braki w przedłożonej przez Skarżącego we wniosku dokumentacji, Organ I instancji decyzją nałożył na Skarżącego obowiązek przedłożenia dokumentów stwierdzających tytuł prawny do nieruchomości, wskazujący na uprawnienia inwestora do wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu instalacji gazowej oraz przedłożenie dokumentu z rekontroli kominiarskiej.

Organ uwypuklił, że z załączonego do akt sprawy wypisu z rejestru gruntów, wg stanu na dzień 25 stycznia 2018 r., właścicielem nieruchomości przy ul. (...) w S. jest Pan R. R., co potwierdzają również zapisy Księgi Wieczystej nr (...), prowadzonej dla ww. nieruchomości.

Organ przywołał także orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, z dnia 30 grudnia 2015 r., (sygn. akt: II SA/Sz 1034/15), w którym Sąd wskazał, że "nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania naprawczego, określonego w art. 50-51 ustawy P.b., który ma zastosowanie w niniejszej sprawie, w celu doprowadzenia samowolnie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, w sytuacji gdy inwestor nie posiada tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Sąd wskazał, iż brak jest podstaw prawnych do tego, aby z kompetencji organów nadzoru budowlanego, prowadzących postępowanie w trybie przepisów art. 50-51 P.b., wyłączyć uprawnienie do badania czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wskazał jednocześnie, iż takie stanowisko prezentowane jest też w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którego wyrokach zwraca się uwagę, że skoro w postępowaniach dotyczących pozwolenia na budowę lub legalizacji obiektu wybudowanego samowolnie - inwestor ma obowiązek wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 4, art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 48 ust. 3 pkt 2 P.b.), to taki sam warunek musi być spełniony, aby mogło nastąpić doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 lub art. 51. Jednocześnie Sąd zaznaczył, iż odmienna wykładnia wskazanych przepisów prowadziłaby do akceptacji stanu, w którym inwestor nie mogąc uzyskać pozwolenia na budowę z uwagi na brak prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wykonuje te roboty w warunkach samowoli budowlanej, a procedura legalizacyjna tych robót sprowadza się jedynie do wykazania prawidłowości tych robót w aspekcie techniczno - budowlanym. Tym samym inwestor pod względem uregulowań ww. ustawy znalazłby się w sytuacji zdecydowanie lepszej (prawnie i ekonomicznie) niż wykonujący identyczne roboty budowlane na postawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Konkludując, Sąd stwierdził, iż: "treść art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, który przewidując możliwość nałożenia na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych ma na celu doprowadzenie wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, w tym również do stanu zgodnego w zakresie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane".

Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Organu II instancji niezbędnym jest aby Skarżący, przedłożył tytuł prawny do nieruchomości, w której samowolnie wykonał instalację gazową, o której legalizację osobiście wystąpił do organu powiatowego pismem z dnia 19 grudnia 2017 r.

Odnosząc się do argumentów Skarżącego podniesionych w odwołaniu, Organ wyjaśnił, iż Organ powiatowy prawidłowo określił strony niniejszego postępowania administracyjnego, tj. Skarżącego jako inwestora oraz pana R. R. - jako właściciela nieruchomości przy ul. (...) w S. Fakt, iż Pan R. R. jest właścicielem ww. nieruchomości potwierdzają zapisy Księgi Wieczystej nr (...), prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów, Organ stwierdził, że zakres kompetencji powiatowego inspektora nadzoru budowlanego został określony w art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W szczególności do zadań nadzoru budowanego należy kontrola zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym lub warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 84a ust. 1 pkt 1 ustawy P.b.), zatem organ powiatowy, przeglądając złożoną przez inwestora dokumentację i stwierdzając w niej braki, ma obowiązek zażądać jej uzupełnienia.

7. Niezadowolony z treści rozstrzygnięcia Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, podnosząc te same argumenty i zarzuty, co w odwołaniu: niezgodność ustaleń faktycznych z zebranym materiałem dowodowym, zarzut naruszenia prawa administracyjnego, prawa cywilnego i Konstytucji RP, w szczególności zarzut naruszenia art. 227 k.p.a., art. 28 k.p.a., Art. 172 § 1 i 2 k.c., art. 339, 340, 341, 342, 343 i 345 k.c. w zw. z art. 6 i 7 k.c. i wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

8. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie.

9. Odpowiedź na skargę wystosował także R. R., który także wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

10. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji (postanowienia) z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) dalej jako p.p.s.a. wynika, że zaskarżona decyzja powinna ulec uchyleniu, wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przy braku powyższych przesłanek sąd oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu.

11. Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie była decyzja Z. W. I. N. B. w S., który uchylił decyzję Organu I instancji w części dotyczącej terminu i ustalił termin wykonania obowiązku do dnia 20 sierpnia 2018 r., w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

12. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, które wskazują na wyłączenia w zakresie uzyskania pozwolenia na budowę oraz wyliczają w jakich sytuacjach dokonuje się zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych właściwemu organowi.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 P.b., w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub art. 49b ust. 1, tj. w przypadkach innych niż samowolne wybudowanie obiektu budowlanego lub jego części, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych:

1)

bez wymaganego pozwolenia na budowę, albo zgłoszenia lub

2)

w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub

3)

na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub

4)

w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach.

Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b., organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania.

Art. 51 ust. 7 P.b., stanowi, iż przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1.

Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 11 P.b., ilekroć w ustawie jest mowa o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - należy przez to rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych.

13. W tym miejscu Sąd wskazuje, że w pełni popiera argumentację i wnioski zawarte w orzeczeniu tut. Sądu z dnia 30 grudnia 2015 r., (sygn. akt II SA/Sz 1034/15) i poglądy tam wyrażone uznaje za swoje.

Zdaniem Sądu, trafnie wywiodły Organy obu instancji a także właściciel spornej nieruchomości, że nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania naprawczego, określonego w art. 50-51 P.b., który ma zastosowanie w niniejszej sprawie, w celu doprowadzenia samowolnie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, w sytuacji gdy Inwestor nie posiada tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Brak jest bowiem podstaw prawnych do tego, aby z kompetencji organów nadzoru budowlanego prowadzących postępowanie w trybie przepisów art. 50-51 Prawa budowlanego wyłączyć uprawnienie do badania czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Podkreślenia wymaga, że badanie istnienia prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane możliwe jest już w postępowaniach dotyczących pozwolenia na budowę, gdyż w razie uzasadnionych wątpliwości co do prawdziwości złożonego oświadczenia, organom przysługuje prawo do jego badania i weryfikacji. Podkreślić bowiem należy, że złożenie przez inwestora oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stwarza jedynie domniemanie posiadania przez inwestora takiego prawa. Oznacza to, że organ administracyjny jest uprawniony do badania, czy domniemanie to jest prawdziwe, a prawdziwość takiego oświadczenia może obalić. Stanowisko to w judykaturze jest ugruntowane i znajduje potwierdzenie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przykładowo w wyroku z 3 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OSK 577/06 wszystkie przytaczane orzeczenia dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), NSA orzekł, iż na inwestorze ciąży jedynie obowiązek złożenia oświadczenia, ale organ ma prawo i kompetencje do badania prawdziwości oświadczenia, które powinno zmierzać do ustalenia istnienia tytułu prawnego inwestora, w rozumieniu art. 3 pkt 11 P.b. Analogicznie przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 maja 2007 r. (sygn. akt II OSK 775/06), w którym stwierdził, iż oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest skuteczne o tyle, o ile z materiału zebranego w sprawie nie wynika wniosek przeciwny. Oświadczenie to stwarza bowiem tylko domniemanie, iż składającemu przysługuje wymienione prawo. Domniemanie to może być obalone dowodami wskazującymi, iż złożone oświadczenie nie odpowiada rzeczywistości. W cytowanym wyroku dodano również, że takie oświadczenie nie wiąże w żaden sposób organu, który może badać treść tego oświadczenia i kontrolować jego zgodność z rzeczywistym stanem prawnym. Taki pogląd wyraził także w jednym z nowszych orzeczeń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 26 kwietnia 2018 r. (sygn. akt IV SA/Po 196/18).

14. Biorąc pod uwagę powyższe warto także podkreślić, że orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zwraca się uwagę, że skoro w postępowaniach dotyczących pozwolenia na budowę lub legalizacji obiektu wybudowanego samowolnie - inwestor ma obowiązek wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 4, art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 48 ust. 3 pkt 2 P.b.) to taki sam warunek musi być spełniony, aby mogło nastąpić doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 lub art. 51 ust. 7 P.b. Różnica jaka w tym zakresie występuje polega na tym, że wykazanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia, natomiast w postępowaniu naprawczym musi się to odbyć według reguł ogólnych, a więc przez przedstawienie dokumentów stwierdzających tytuł prawny do nieruchomości, wskazujący na uprawnienie inwestora do wykonania robót budowlanych (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2013 r. (sygn. akt II OSK 2183/11); wyrok NSA z dnia 6 marca 2014 r. (sygn. akt II OSK 2426/12).

Odmienna wykładnia wskazanych przepisów prowadziłaby do akceptacji stanu, w którym inwestor nie mogąc uzyskać pozwolenia na budowę z uwagi na brak prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wykonuje te roboty w warunkach samowoli budowlanej, a procedura legalizacyjna tych robót sprowadza się jedynie do wykazania prawidłowości tych robót w aspekcie techniczno - budowlanym. Tym samym inwestor pod względem uregulowań ww. ustawy znalazłby się w sytuacji zdecydowanie lepszej (prawnie i ekonomicznie) niż wykonujący identyczne roboty budowlane na postawie decyzji o pozwoleniu na budowę.

15. Zdaniem Sądu, treść art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, który przewidując możliwość nałożenia na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych ma na celu doprowadzenie wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, w tym również do stanu zgodnego w zakresie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

16. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie argumentacja Skarżącego jako chybiona nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ dokonane przez Organy ustalenia, co do wystąpienia okoliczności uzasadniających wydanie Skarżącemu decyzji o nałożeniu obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym i zastosowanych w oparciu o powyższe przepisach prawa i ich wykładni.

17. Końcowo Sąd wskazuje, że całe postępowanie, prawidłowo prowadzone przez Organy zainicjowane zostały wnioskiem Skarżącego; odrębną od zakresu tej sprawy kwestią zatem pozostają rozważania, czy dokonane przez Skarżącego roboty w ogóle powinny podlegać reżimowi pozwolenia na budowę czy zgłoszenia.

18. Z podanych powyżej przyczyn skarga nie była zasadna. Organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę, nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego i przepisów prawa materialnego. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Organu pierwszej instancji, zostały wydane w wyniku ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i po dokonaniu prawidłowej oceny dowodów oraz po zastosowaniu prawidłowej wykładni prawa.

19. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.