Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1814147

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 18 lutego 2015 r.
II SA/Sz 784/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Jankowski.

Sędziowie: WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), NSA Elżbieta Makowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu

I.

uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) Nr (...),

II.

stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku,

III.

zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz strony skarżącej Spółki A. kwotę (...) zł ((...) złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. dniu (...)., postanowieniem nr (...), działając na podstawie art. 57 ust. 7 oraz art. 59g ust. 1 w związku z art. 54 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409), art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), po przeprowadzeniu kontroli budowy parkingu i drogi dojazdowej zlokalizowanych w obrębie ewidencyjnym(...), na działkach nr (...), wykonywanej przez Spółkę A. z siedzibą w O. na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę Starosty G. z dnia (...) r., (...), wymierzył inwestorowi karę w wysokości (...) zł za nielegalne użytkowanie ww. parkingu i drogi dojazdowej.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ powiatowy wskazał, że z uwagi na wniosek Stowarzyszenia B. w dniu (...) r. przeprowadzono kontrolę na terenie targowiska. Biorący udział w czynnościach kontrolnych przedstawiciele Grupy (...) potwierdzili fakt prowadzenia na działkach nr (...) robót budowlanych dotyczących m.in. budowy parkingu i drogi dojazdowej w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia (...) r. Nadto, w trakcie oględzin ustalono, że pomimo prowadzenia w południowej części działki (...) robót polegających na zasypywaniu żwirem przestrzeni w ułożonych na parkingu płytach żelbetowych ok. (...) stanowisk postojowych parkingu jest użytkowana oraz, że roboty dotyczące budowy parkingu i drogi dojazdowej wykonywane są z późn. zm. w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę. Inwestor dokonał zmiany usytuowania drogi prowadzącej na parking, a tym samym zmienił usytuowanie miejsc postojowych. Z kontroli sporządzony został protokół oraz dokumentacja fotograficzna, potwierdzająca fakt przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego z naruszeniem art. 55 pkt 1, tj. bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, wobec czego na podstawie art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane organ był zobligowany do wymierzenia kary.

Od opisanego postanowienia Spółka A. z siedzibą w O. złożyła zażalenie zarzucając mu:

- brak należytego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, polegające na nie ustaleniu jaki obszar był objęty pozwoleniem na budowę i projektem budowlanym, brak ustalenia na której części nieruchomości znajdowały się zaparkowane samochody oraz, czy objęta ona była pozwoleniem na budowę, a tym samym obowiązkiem uzyskania pozwolenia na użytkowanie, brak ustalenia do kogo należały zaparkowane samochody,

- naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu rozstrzygnięcia do twierdzeń podnoszonych przez skarżącego w toku prowadzonego postępowania,

- naruszenie art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że przez użytkowanie obiektu uważa się również korzystanie z niego w trakcie jego budowy.

W konsekwencji wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji. W uzasadnieniu Spółka wywiodła, że wykonywany przez nią obiekt określony został w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z dnia (...) r. i jest nim część nieruchomości stanowiącej działkę nr (...) i działkę nr (...), natomiast pozostała część działki nr (...) nie była objęta projektem budowlanym i pozwoleniem na budowę. W związku z powyższym stwierdzenie, że skarżąca Spółka użytkowała obiekt budowlany przed uzyskaniem pozwolenia wymaga precyzyjnego ustalenia, na której części nieruchomości znajdowały się zaparkowane samochody. Natomiast stosownie do oświadczenia inwestora i stanu faktycznego, samochody znajdowały się na części działki nr (...) nie objętej projektem. Odnosząc się do dokumentacji fotograficznej powoływanej przez organ, skarżąca wywiodła, że brak jej cech dokładności, które pozwalałyby na jednoznaczną ocenę, w której części działki nr (...) były zaparkowane samochody. W ocenie skarżącej, do dokonania takich ustaleń niezbędne jest sporządzenie opinii przez biegłego z zakresu geodezji na podstawie projektu budowalnego, pomiarów geodezyjnych i danych uzyskanych z fotografii i na tej podstawie ustalenie, czy auta zaparkowane były na terenie obiektu budowlanego. Jednak mimo wielokrotnego sygnalizowania przez skarżącą tej kwestii, organ powyższe całkowicie zignorował. Możliwość korzystania z części działki nr (...) nie objętej pozwoleniem na budowę nie była wyłączona przez konieczność uzyskania pozwolenia na jej użytkowanie. Nie wiadome jest również, na jakiej podstawie organ stwierdził fakt użytkowania działki nr (...), gdyż skarżąca Spółka zaprzeczyła jakoby z niej korzystała. Dalej Spółka wywiodła, że nawet przyjmując, że samochody były zaparkowane na terenie objętym pozwoleniem na budowę, to były to samochody wykonawców inwestycji służące do transportu materiałów budowlanych oraz urządzeń i narzędzi niezbędnych do prowadzenia robót budowlanych, czego nie można uznać za przystąpienie do użytkowania obiektu w rozumieniu art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, ponieważ użytkowanie związane z wykonywaniem inwestycji jest z rzeczy samej dopuszczalne i konieczne.

Rozpatrując zażalenie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. postanowieniem z dnia (...) r., (...), w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 57 ust. 7 i art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W ocenie organu II instancji fakt użytkowania parkingu i drogi dojazdowej jest jednoznaczny i bezsprzeczny. Powyższe wynika z przeprowadzonych oględzin, w trakcie których ustalono, że w części jest on zgodny z projektem, a w części zmieniono układ stanowisk, ponieważ w miejscu planowanej drogi dojazdowej inwestor wykonał miejsca parkingowe (na planie sytuacyjnym oznaczone nr (...)) i budowany parking w tej części oraz w części oznaczonej nr (...) na planie jest użytkowany - miejsca parkingowe zajęte przez samochody osobowe. Rzędy parkingów oznaczone na planie sytuacyjnym nr (...) w zestawieniu z projektem zatwierdzonym decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia (...) r. dowodzą, że parkingi te objęte były pozwoleniem na budowę.

B. Z. członek Spółki A. oświadczył, że parkujące samochody należą do kupców pracujących na targowisku, a zdecydowana ich większość wjechała na parking w budowie w celu dowiezienia towaru, natomiast Prezes Spółki A. L., obecna przy kontroli, na potwierdzenie użytkowania miejsc parkingowych zgodnie z przeznaczeniem oświadczyła, że część samochodów stojących na miejscach parkingowych w budowie należała do pracowników budowlanych zatrudnionych przy budowie parkingu.

W celu udokumentowania istniejącego stanu wykonano dokumentację fotograficzną, którą włączono do akt sprawy.

Zdaniem organu, przedstawione argumenty oraz ustalenia jednoznacznie dowodzą, że parking nie jest zabezpieczony przed dostępem osób trzecich i jest użytkowany zgodnie z jego przeznaczeniem, bez dopełnienia formalności określonych w art. 54 i 55 Prawa budowlanego.

W związku z powyższym mając na uwadze, że powierzchnia drogi dojazdowej i zjazdu wynosi (...) m2, stanowisk postojowych (...) m2, jezdni manewrowych (...) m2, a pozostałych powierzchni utwardzonych (...) m2, kara za nielegalne użytkowanie parkingu i drogi dojazdowej obliczona zgodnie z art. 59f ust. 1, 2, 3 ustawy Prawo budowlane stanowi iloczyn:

- stawki opłaty (s) = 500 zł x 10 = 5.000 zł

- współczynnika kategorii obiektu (k) = 8,0

- współczynnika wielkości obiektu (w) dla pow. w m2 >1000 - 5000 = 1,5 i wynosi (5.000 zł x 8,0 x 1,5) = 60.000 zł.

Odnosząc się do argumentów zawartych w zażaleniu, organ wyjaśnił, że ustalenie przedmiotowej kary nastąpiło w oparciu o parametry obiektu zatwierdzonego pozwoleniem na budowę z dnia (...) r.

Na powyższe postanowienie Spółka A. z siedzibą w O. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Wnosząc o uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia i podobnie jak w zażaleniu, zarzuciła mu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego polegające na jego błędnej interpretacji a w konsekwencji bezzasadne zastosowanie oraz przepisów postępowania: art. 144 w związku z art. 138 § 1 pkt 2 lub § 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy było to prawnie uzasadnione i konieczne, art. 7 i 77 § 1 oraz art. 79 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca wywiodła, że zastosowanie restrykcyjnego przepisu art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego i skutków z niego wynikających, winno być stanem wyjątkowym, poprzedzonym bardzo szczegółowym i wnikliwym zbadaniem wszelkich okoliczności. Tymczasem organy obu instancji w swoich rozstrzygnięciach powołały się na dokumentację fotograficzną, z której nie wynika, które miejsca na spornych działkach zostały sfotografowane. Nadto, w trakcie postępowania, organ I instancji nie ustalił czyją własność stanowiły pojazdy zaparkowane rzekomo w strefie objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, jaki był cel ich pozostawienia, czy było ono trwałe, czy incydentalne. Powyższego braku nie dostrzegł organ odwoławczy.

Dalej powołując bogate orzecznictwo sądów administracyjnych, strona skarżąca wskazała, że mimo, iż nałożenie grzywny z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu wymaga ustalenia, że przystąpiono do korzystania obiektu w sposób trwały, w przedmiotowym postępowaniu żaden z organów nie zawarł rozstrzygnięcia zagadnienia "trwałości" lub "braku trwałości" dotyczącego rzekomego przystąpienia do korzystania z obiektu.

Skarżąca podkreśliła również, że decyzją z dnia (...) r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. zatwierdził zamienny projekt budowlany parkingu, drogi dojazdowej i utwardzenia terenu, ten sam organ decyzją z dnia (...) r. wymierzył karę w wysokości (...) zł z tytułu nielegalnego użytkowania parkingu i drogi dojazdowej, zlokalizowanych na działkach nr (...), (...) wybudowanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia (...) r. Tym samym kara dotyczy stanu faktycznego z poprzedniej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał rozstrzygnięcie wydane w przedmiotowej sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia (...) r., stanowiącym uzupełnienie skargi, skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z załączników do przedmiotowego pisma potwierdzających okoliczność rażącego naruszenia prawa przez organy.

Następnie, w dniu (...) r. ustanowiony przez skarżącą pełnomocnik - radca prawny M. F. złożył pismo, w którym precyzując zarzuty skargi zarzucił skarżonemu postanowieniu naruszenie:

- art. 123 § 2 k.p.a., art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego oraz art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. poprzez wydanie, a następnie utrzymanie w mocy postanowienia PINB w G. z dnia (...) r. nakładającego karę za nielegalne użytkowanie obiektu, podczas, gdy jego wydanie naruszało art. 123 § 2 k.p.a., art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, uchylona został bowiem uprzednio decyzja o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji z dnia 23 września 2013 r., co zamykało drogę do wydania postanowienia o wymierzeniu grzywny,

- art. 84 k.p.a. poprzez niezasięgnięcie opinii biegłego z zakresu geodezji, który na podstawie zdjęć zgromadzonych w sprawie oraz projektów budowlanych, wskaże miejsce, w którym zaparkowane były samochody,

- art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności,

- brak ustalenia, jaki obszar był objęty pozwoleniem na budowę i projektem budowlanym, brak ustalenia - w sposób umożliwiający weryfikację twierdzeń organu, na której części nieruchomości znajdowały się zaparkowane samochody i czy ta jej część objęta była pozwoleniem na budowę, a tym samym obowiązkiem uzyskania pozwolenia na użytkowanie,

- brak daty sporządzenia zdjęć stanowiących dowody w sprawie,

- brak włączenia do akt sprawy cyfrowego zapisu zdjęć stanowiących dowód w sprawie.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w S. w dniu (...) r. pełnomocnik strony skarżącej wycofał wniosek dowodowy zawarty w piśmie z dnia (...) r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej "p.p.s.a.").

W niniejszej sprawie ocena zaskarżonego postanowienia dokonana przez Sąd przy zastosowaniu kryterium legalności wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd stwierdził bowiem w kontrolowanej sprawie naruszenie przepisów postępowania przez organ odwoławczy jak i organ I instancji w takim stopniu, że może ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a.). Tego rodzaju uchybienia uprawniają Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.). Podkreślić należy, że przepis art. 57 ust. 7 powołanej ustawy obliguje organ nadzoru budowlanego do wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego w przypadku stwierdzenia, że przystąpiono do użytkowania obiektu lub jego części z naruszeniem art. 54 i 55 powołanej ustawy, nie pozostawiając w tej kwestii organowi możliwości żadnego uznania administracyjnego.

Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu.

Funkcją kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego jest zobligowanie inwestora do podjęcia czynności w celu skutecznego dokonania zawiadomienia o zakończeniu budowy lub uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części. Należy przy tym podkreślić, że wymierzenie kary określonej w przepisie art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego możliwe jest tylko wtedy, gdy na stronie ciążyła powinność dokonania takiego zgłoszenia lub uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Realizacja wymagań określonych w art. 55 i 54 Prawa budowlanego jest skuteczna tylko w odniesieniu do obiektów, które zostały zrealizowane legalnie, tj. zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę.

Odnosząc powyższe do okoliczności mających miejsce w rozpatrywanej sprawie trzeba wskazać, że z ustaleń organów I i II instancji wynika, że inwestor -Spółka A. w O. na podstawie pozwolenia na budowę z dnia (...) r., wydanego przez Starostę G. (decyzja nr (...))realizowała inwestycję polegającą na budowie parkingu i dróg dojazdowych na działkach nr (...) i (...) obręb O. Z powyższej decyzji wynikało, że inwestor nie ma obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie, jednakże postanowieniem wydanym w dniu (...) r. (czego organ nadzoru budowlanego nie zauważył) na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. Starosta G. sprostował omyłkę w swojej decyzji nr (...) poprzez dodanie obowiązku uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie oraz przeprowadzenia kontroli przez organ nadzoru budowlanego przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie obiektu.

Kontrola, która stanowiła podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie nielegalnego użytkowania parkingu skarżącej, miała miejsce w dniu (...) r.

W dniu (...) r. PINB, po stwierdzeniu odstępstw od warunków wydanego pozwolenia na budowę, wstrzymał roboty budowlane na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. W wyniku kolejnej kontroli, w dniu (...) r., PINB decyzją z dnia (...) r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy zobowiązał inwestora do dostarczenia w terminie do (...) r. (powinno być (...) r.) projektu budowlanego zamiennego obejmującego zakresem roboty budowlane ujawnione podczas kontroli w dniu (...) r. i (...) r., dotyczące budowy parkingu i drogi dojazdowej położonych na działkach nr (...) i (...) obręb O., 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego oraz oświadczenia projektanta i zaświadczenia z właściwej izby samorządu zawodowego o wpisie projektanta na listę członków.

Starosta G., wobec wszczęcia przez PINB postępowania legalizacyjnego, w dniu (...) r., wszczął postępowanie w sprawie uchylenia własnego pozwolenia na budowę z dnia (...) r. i w tym samym dniu na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego uchylił wydane skarżącej pozwolenie na budowę.

W dniu (...) r. decyzją PINB został zatwierdzony projekt budowlany zamienny i skarżącemu inwestorowi udzielono pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie.

Postanowieniem z dnia (...) r. PINB nałożył na Spółka A. z siedzibą w O. karę grzywny za nielegalne użytkowanie parkingu i drogi dojazdowej zrealizowanych na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 23 września 2013 r.

W rozpoznawanej sprawie, co wynika z ustalonej, w oparciu o przedłożone Sądowi akta administracyjne sprawy, chronologii zdarzeń, w dacie wydania postanowienia nakładającego karę na podstawie art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, tj. (...) r., pozwolenie na budowę z dnia (...) r., zawierające obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie parkingu i dróg dojazdowych, zostało już wyeliminowane z obrotu prawnego, zaś decyzja PINB z dnia (...) r., wydana w postępowaniu naprawczym, nie była jeszcze ostateczna.

W świetle powołanych wyżej okoliczności sprawy zagadnieniem, które wymagało rozstrzygnięcia jest kwestia prawnej dopuszczalności nałożenia na inwestora kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu w sytuacji, gdy pozwolenie na budowę zawierające obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie, i na którym organ nadzoru oparł postępowanie w przedmiocie kary za nielegalne użytkowanie obiektu budowlanego, zostało w toku tego postępowania ostatecznie uchylone przez starostę ze względu na prowadzenie przez organ nadzoru budowlanego postępowania naprawczego na podstawie art. 51 Prawa budowlanego.

Zdaniem Sądu, prawnie skuteczne jest zawiadomienie o zakończeniu budowy wyłącznie co do obiektów wybudowanych legalnie, a więc zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę. W sytuacji, gdy inwestor od warunków pozwolenia odstąpił, nie można mu czynić zarzutu braku zawiadomienia o zakończeniu budowy lub nieuzyskania pozwolenia na użytkowanie. Gdy trwa postępowanie naprawcze z art. 51 Prawa budowlanego, nie jest możliwym przyjęcie, że zaistniały warunki określone w art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego.

PINB, już po kontroli w dniu (...) r., stwierdzając zaistnienie odstępstw od warunków udzielonego inwestorowi pozwolenia na budowę, mógł mieć świadomość konieczności nałożenia na skarżącą obowiązków na podstawie art. 51 Prawa budowlanego, by budowa była prowadzona legalnie oraz tego, że bez pozytywnego dla inwestora zakończenia postępowania naprawczego, nie jest możliwe skuteczne zgłoszenie zakończenia budowy i uzyskanie pozwolenia na użytkowanie.

Skoro zatem skarżąca nie mogła już w dacie kontroli dokonać zawiadomienia o zakończeniu budowy nie narażając się na wydanie decyzji odmownej lub wniesienie sprzeciwu wobec nielegalnie zrealizowanych robót, to nie mogła naruszyć art. 54 i art. 55 Prawa budowlanego, co jest warunkiem zastosowania art. 57 ust. 7 tej ustawy.

Dodać również należy, odnosząc się do podnoszonych przez Spółkę A. że racje ma skarżąca, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie nie mógł stanowić podstaw do ustaleń dokonanych przez organ w zakresie nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego.

Zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu wyjaśniającym, z materiału dowodowego zebranego w sprawie winno niewątpliwie wynikać miejsce i czas, w którym dowód został przeprowadzony i na jaką okoliczność. Materiał fotograficzny załączony przez PINB do akt sprawy tym wymogom nie odpowiada, albowiem zawiera jedynie anonimowo sporządzone adnotacje. Nadto, z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, w którym miejscu, gdzie była prowadzona inwestycja stwierdzono parkowanie samochodów. W tym celu organ winien był przy użyciu materiału graficznego dokonać opisu zastanej sytuacji a następnie odnieść ją do powierzchni działek, na których była realizowana inwestycja.

Konkludując, materiał dowodowy stanowiący podstawę do wydania zakażonego postanowienia żadną miarą nie odzwierciedla stwierdzonych naruszeń przepisów Prawa budowlanego a nadto został zgromadzony z naruszeniem reguł postępowania dowodowego określonych w Dziale II, rozdziale 4 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Organ powtórnie rozpatrując sprawę uwzględni wyżej przedstawiona ocenę prawną i ponownie oceni, czy - w świetle tych rozważań - zachodzą przesłanki do zastosowania w niniejszej sprawie art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego.

W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, które Sąd oceniał na podstawie art. 135 p.p.s.a., zostały wydane z naruszeniem powołanego wyżej art. 57 ust. 7 w stopniu, który nie pozostawał bez wpływu na wynik sprawy i z tego powodu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I wyroku. W kwestii wstrzymania postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a., natomiast o kosztach w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 tej samej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.