II SA/Sz 721/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3062958

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 października 2020 r. II SA/Sz 721/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Mysiak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w dniu 2 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Zarządu Morskich Portów S. i Ś. S.A. w S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. P. G. W. W. P. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie określenia opłaty stałej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych

I. uchyla zaskarżoną decyzję,

II. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. P. G. W. W. P. na rzecz skarżącego Zarządu Morskich Portów S. i Ś. S..A. w S. kwotę (...) zł (słownie: (...)) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) czerwca 2020 r., nr (...) Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, działając na podstawie art. 138 § 2 oraz § 2a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 i 695 - dalej "k.p.a.") w zw. z art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, 924, 1018, 1495, 1520, 1556, 1649, 1667, 1751, 1818, 1978 i 2200 oraz z 2020 r. poz. 568 i 695- dalej "o.p.") w związku z art. 300 ust. 1 oraz art. 271 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310, 695 i 875 - dalej "p.w."), po rozpatrzeniu odwołania Zarządu (...) S.A. w S. (dalej jako "skarżący") od decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia (...) marca 2019 r. nr (...) w przedmiocie określenia opłaty stałej za usługi wodne, uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Z uzasadnienia, jak i akt sprawy wynika następujący stan faktyczny.

W dniu (...) lutego 2018 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w S. ustalił w formie informacji rocznej dla skarżącego opłatę stałą w wysokości (...) PLN za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych za okres od (...) stycznia do

(...) grudnia 2018 r. Skarżący wniósł reklamację od ww. informacji rocznej, jednakże nie została ona rozpoznana z powodu złożenia jej z uchybieniem terminu. Następnie organ wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia dla skarżącego wysokości opłaty stałej za okres od (...) stycznia do (...) maja 2018 r. za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych na podstawie pozwolenie wodnoprawnego udzielonego przez Marszałka Województwa Z. z dnia (...) września 2011 r. wygaszonego decyzją z dnia (...) stycznia 2019 r. Organ I instancji w wyniku ustalenia, iż pozwolenie wodnoprawne obowiązywało do dnia (...) maja 2018 r. (w tym dniu wpłynęło pismo strony o wygaszenie pozwolenia wodnoprawnego), decyzją z dnia (...) marca 2019 r. określił skarżącemu za ww. okres opłatę stałą w wysokości (...) zł.

Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8, 9 i 11 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia dokładnego stanu faktycznego sprawy istotnego dla niniejszego postępowania oraz pominięcie faktu, że inwestycja z pozwolenia wodnoprawnego nie została zrealizowana oraz art. 9, art. 267 pkt 1, art. 268 ust. 1 pkt 3a, art. 270 ust. 1 i ust. 11, art. 271 ust. 1 pkt 3a i ust. 4 pkt 1, art. 298 pkt 1, art. 389 pkt 1 i 6, art. 300 ust. 1 p.w. w zw. z art. 21 § 1 o.p. poprzez uznanie, że w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały podstawy do naliczenia stronie skarżącej opłaty stałej za usługi wodne na podstawie pozwolenia wodnoprawnego. Nadto podkreślił, że tylko realna możliwość odprowadzania wód opadowych aktualizuje obowiązek ponoszenia odpłaty stałej, a zatem niezrealizowanie inwestycji polegającej na "(...) skutkuje brakiem możliwości wykonania uprawnień wynikających z pozwolenia wodnoprawnego.

Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie w uzasadnieniu opisanego na wstępie rozstrzygnięcia, uznał odwołanie za zasadne, ale z przyczyn innych niż wskazane przez skarżącego. Organ uznał, że w stanie faktycznym sprawy mamy do czynienia z sytuacją, w której postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało z naruszeniem przepisów prawa, gdyż organ pierwszej instancji podczas ustalania okresu, za który podmiot obowiązany jest uiścić opłatę stałą, dokonał błędnej interpretacji przepisów prawa, a w konsekwencji niewłaściwie określił wysokość zobowiązania.

Dalej powołując się na treść art. 414 ust. 1 p.w. wyjaśnił, że jeśli wnioskodawca zrzeka się pozwolenia wodnoprawnego i nie wskazuje żadnej daty - datą wygaśnięcia decyzji jest dzień, w którym to oświadczenie doręczono do organu właściwego do wydania decyzji lub dzień nadania tego oświadczenia przesyłką poleconą za pośrednictwem Poczty Polskiej. Natomiast jeśli wnioskodawca, zrzekając się pozwolenia wodnoprawnego wskazuje - jako datę zrzeczenia się - datę późniejszą niż data sporządzenia wniosku - datą wygaśnięcia decyzji będzie data wskazana przez wnioskującego.

Zdaniem organu odwoławczego, niedopuszczalne było przyjęcie pisma z dnia (...) maja 2018 r. za oświadczenie o zrzeczeniu się przez podmiot pozwolenia wodnoprawnego, ponieważ z użytych przez wnioskującego sformułowań nie wynika jednoznaczne i jasno chęć zrzeczenia się tego pozwolenia. Co więcej, pismo to złożone zostało w odpowiedzi na zawiadomienie organu o planowanej kontroli gospodarowania wodami, a skarżący zawarł w nim "wniosek o wygaszenie pozwolenia" niejako "przy okazji", to tym bardziej nie sposób dopatrywać się innej intencji wnioskodawcy. Mając na uwadze, że wola wnioskodawcy nie została wyrażona wprost, zatem błędne było stanowisko organu I instancji, że pismo z dnia (...) maja 2018 r. zawiera oświadczenie o zrzeczeniu się pozwolenia wodnoprawnego i na tej podstawie ustalenie okresu od (...) stycznia do (...) maja 2018 r., za który strona skarżąca zobowiązana jest do uiszczenia opłaty stałej. W ocenie organu II instancji, dopiero w piśmie z dnia (...) lipca 2018 r. skarżący wyraził wiążące dla organu oświadczenie o chęci zrzeczenia się posiadanego pozwolenia wodnoprawnego. Przedmiotowe pismo wpłynęło do kancelarii Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. dnia (...) lipca 2018 r., jednakże w aktach sprawy brak jest informacji o dokładnej dacie nadania pisma u operatora pocztowego, co uniemożliwia organowi II instancji określenie dnia wygaszenia pozwolenia wodnoprawnego.

Wobec tego, organ pierwszej instancji podczas ponownego rozpatrywania sprawy powinien ustalić, w jaki sposób informacja o zrzeczeniu się pozwolenia wodnoprawnego przez podmiot wpłynęła do kancelarii organu oraz kiedy to dokładnie nastąpiło. Organ powinien również zwrócić uwagę na to, iż opłatę nalicza się do dnia obowiązywania pozwolenia, a nie do dnia złożenia oświadczenia. Ustalenie to jest niezbędne dla prawidłowego wyznaczenia okresu, za który skarżący obowiązany jest uiścić opłatę stałą, a co za tym idzie, również wysokości tej opłaty.

W odniesieniu do zarzutu strony, iż nie jest ona obowiązana do ponoszenia opłat za usługi wodne z uwagi na fakt niewykonania planowanych instalacji wodnych organ odwoławczy podkreślił, że opłata stała stanowi rekompensatę za rezerwację środowiska. Jej istotą jest uzyskanie zwrotu kosztów związanych z niwelowaniem negatywnych skutków dla środowiska, wywołanych również przez odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych. Obowiązek ponoszenia opłaty stałej wynika zatem z faktu udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Organ podkreślił, że powoływane w odwołaniu wyroki sądów administracyjnych co prawda przedstawiają stan prawny i faktyczny analogicznych sytuacji, jak sytuacja skarżącego, niemniej jednak w polskim prawie nie ma zastosowania common law, a zatem powoływanie się na wyrok w tożsamej sprawie - nie stanowi podstawy do wydania decyzji kasacyjnej w postępowaniu odwoławczym.

W podsumowaniu organ zaznaczył, że zasadne jest uchylenie decyzji wydanej przez organ I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania oraz błędną wykładnię przepisów prawa.

W pouczeniu wskazał, że niniejsza decyzja jest ostateczna i stronie służy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnoszona za pośrednictwem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. w terminie 30 dni od daty otrzymania decyzji.

Pismem z dnia (...) lipca 2020 r. zatytułowanym "Skarga" skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie opisaną wyżej decyzję, wskazując na uchybienie:

- art. 7, 8,77, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. braku korzystania z zasobów środowiska (wód) wobec nieodprowadzania wód opadowych i roztopowych do rzeki (...) za pomocą wylotu kanalizacyjnego (...) zlokalizowanego w projektowanym (...) z uwagi na odstąpienie od realizacji inwestycji, w tym budowy wylotu,

- art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a, art. 271 ust. 1 pkt 3 lit. a oraz art. 298 pkt 1 p.w. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż przesłanką nałożenia opłaty stałej jest legitymowanie się ważnym pozwoleniem wodnoprawnym z jednoczesnym pominięciem przesłanki rzeczywistego korzystania ze środowiska,

- art. 271 ust. 4 pkt 1 p.w. poprzez jego przedwczesne zastosowanie skutkujące wyliczeniem i nałożeniem opłaty stałej z pominięciem uprzedniej oceny jej zasadności,

- art. 138 § 2 i 2a k.p.a. poprzez zaniechanie wskazania niekorzystania ze środowiska jako okoliczności, którą należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy oraz zaniechanie wskazania wytycznych w zakresie wykładni określonych w pkt 2 przepisów prawa materialnego.

W "odpowiedzi na skargę" organ wniósł o jej oddalenie jako bezpodstawnej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że na mocy art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (tzw. decyzji kasacyjnych na mocy których zostaje uchylona decyzja organu I instancji, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania), skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c ust. 1 p.p.s.a.). Na gruncie rozpoznawanej sprawy skarżący został błędnie pouczony o środku zaskarżenia i terminie do jego wniesienia, wobec czego do Sądu złożył pismo zatytułowane "Skarga", jednocześnie nie dochowując właściwego termin do zaskarżenia decyzji. Jednakże w zaistniałej sytuacji, skargę należało potraktować jako sprzeciw, przyjmując, że brak jest podstaw do jego odrzucenia jako wniesionego po terminie (por. postanowienia NSA z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt II OZ 1206/17; z dnia 10 listopada 2017 r., sygn. akt II OZ 1382/17; z dnia 30 października 2017 r., sygn. akt II OZ 1326/17, wszystkie przytaczane orzeczenia dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjny). Oznacza to zatem, że sprzeciw podlega merytorycznej kontroli Sądu, a ta z kolei wykazała, że zasługuje on na uwzględnienie.

Art. 64e p.p.s.a. stanowi, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Przesłanki podjęcia decyzji kasacyjnej wynikają wprost z cytowanego wyżej przepisu, a należą do nich ustalenie, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu (lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych) a nadto, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tym samym, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1386/15, wyrok dostępny w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a. Wynikająca z art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności nie oznacza bowiem, że organ odwoławczy może rozpatrzyć sprawę administracyjną wyłącznie na podstawie materiału dowodowego zebranego i ocenionego przez organ pierwszej instancji. W toku postępowania odwoławczego organ II instancji dokonuje samodzielnej oceny prawnej, jak i dowodowej sprawy w jej całokształcie i w przypadku stwierdzenia konieczności przeprowadzenia dodatkowych dowodów, przeprowadza postępowanie wyjaśniające celem wydania ostatecznej decyzji kończącej postępowanie administracyjne.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy jako przyczynę wydania decyzji kasacyjnej podał, że organ pierwszej instancji dokonując ustalenia okresu należnej od skarżącego opłaty stałej za odprowadzanie wód odpadowych lub roztopowych, dokonał błędnej interpretacji przepisów prawa, w konsekwencji czego niewłaściwie określił wysokość zobowiązania. Nadto wskazał, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z naruszeniem prawa, gdyż organ pierwszej instancji nie ustalił, w jaki sposób informacja o zrzeczeniu się pozwolenia wodnoprawnego przez skarżącego wpłynęła do organu oraz kiedy to nastąpiło. Zdaniem sądu, argumenty te nie potwierdzają zasadności zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że nie każde uchybienie organu pierwszej instancji stanowi podstawę do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sprawy. Jak już wyżej podniesiono wydanie decyzji kasacyjnej warunkuje wyłącznie stwierdzenie, że organ pierwszej instancji dopuścił się uchybień natury proceduralnej, a z całą pewnością zarzucona organowi pierwszej instancji błędna interpretacja przepisów prawa nie stanowi takiego uchybienia. W orzecznictwie przyjmuje się, że odmienna ocena prawna dokonana przez organ odwoławczy, czy to, co do prawidłowości ustaleń organu pierwszej instancji lub stosowania przez niego prawa materialnego nie są przesłankami do wydania decyzji kasatoryjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wr 420/18, czy wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 października 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1255/18, wyroki dostępne w Internecie). Wobec tego wskazanie przez organ II instancji, że pismo z dnia (...) maja 2018 r. nie stanowiło oświadczenia o zrzeczeniu się przez skarżącego pozwolenie wodnoprawnego, zaś samą opłatę należy naliczać do dnia obowiązywania pozwolenia, a nie do dnia złożenia oświadczenia nie może stanowić o istnieniu podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Nie są to bowiem wady, które uniemożliwiałyby merytoryczne rozpoznanie sprawy. Co istotne ustalenie daty obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego nie nastręczało większych trudności i mieściło się w posiadanych przez organ odwoławczy kompetencjach.

Podobnie należy ocenić podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kwestię braków postępowania dowodowego dotyczącą sposobu wniesienia do organu oświadczenia o zrzeczeniu się przez skarżącego pozwolenia wodnoprawnego oraz daty dokonania tej czynności. Zdaniem Sądu, również i w tym przypadku organ powinien był podjąć próbę wyjaśnienia wskazanej okoliczność we własnym zakresie, albo chociaż wykazać, z jakich powodów nie mógł sam uzupełnić dostrzeżonych przez siebie braków postępowania, a czego nie uczynił.

W judykaturze ugruntowanej jest stanowisko, że braki w postępowaniu dowodowym nie mogą stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. jedynie w sytuacji, gdy organ odwoławczy ma możliwość skorzystania z art. 136 § 1 k.p.a. Jeżeli zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, to w pierwszej kolejności organ odwoławczy powinien rozważyć zastosowanie art. 136 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Dopiero gdy wykazane zostanie, że prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 k.p.a., okaże się niewystarczające, należy uchylić zaskarżoną decyzję oraz przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji (por. wyroki: WSA w Poznaniu z dnia 27 lutego 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 1050/19, WSA w Rzeszowie z dnia 3 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 1408/19, NSA z dnia 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt II GSK 918/17, NSA z dnia 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 496/20, dostępne w CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy nie wyjaśnił, dlaczego nie przeprowadził postępowania dowodowego we własnym zakresie, względnie, dlaczego nie zlecił przeprowadzenia tego postępowania organowi pierwszej instancji na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. Przy czym dostrzec trzeba, że niewątpliwie konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego mieści się w kompetencjach organu odwoławczego, wyłączając tym samym dopuszczalność decyzji kasacyjnej. Abstrahując jednak od powyższego podkreślenia wymaga, że sama potrzeba dokonania ustaleń w zakresie wskazanym przez organ (tj. dotyczącym oświadczenia o zrzeczeniu się pozwolenia wodnoprawnego) pozostaje w sprzeczności z przedstawioną przez niego stwierdzeniem, że opłatę nalicza się do dnia obowiązywania pozwolenia, a nie do dnia złożenia oświadczenia. W takiej sytuacji nie sposób zatem przyjąć, aby wyjaśnienie daty i sposobu złożenia wskazanego oświadczenia miało jakiekolwiek znaczenie dla sprawy.

Podsumowując Sąd stwierdził, że przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej nie zostały przez organ odwoławczy wykazane, co przesądza o nieuprawnionym skorzystaniu przez organ odwoławczy z przepisu art. 138 § 2 k.p.a. i obliguje do wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego.

Na zakończenie zaznaczenia wymaga, że z uwagi na granice orzekania określone przepisem art. 64e p.p.s.a. kontrolą Sądu nie mogła zostać objęta decyzja organu pierwszej instancji. Z tych samych względów również jako bezprzedmiotowe traktować należy zarzuty naruszenia prawa materialnego. Zatem tylko na marginesie Sąd wskazuje, że przychyla się do poglądu, iż brak rzeczywistej możliwości korzystania z usługi wodnej wyklucza nałożenie za ww. usługę opłaty stałej, a właśnie na taką okoliczność powołał się skarżący tak w skardze, jak i w odwołaniu. Opłatę ustala się bowiem nie za fakt posiadania pozwolenia wodnoprawnego, lecz za korzystanie z wód na podstawie pozwolenia wodnoprawnego. Takie stanowisko dominuje w orzecznictwie i zasługuje w pełni na akceptację.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 w zw. z art. 64b § 1 i 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając od organu odwoławczego na rzecz skarżącego zwrot kwoty (...) zł, która to została uiszczona tytułem wpisu od skargi. Wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego nie jest zasady, albowiem strona nie była reprezentowana przez pełnomocnika.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni przedstawioną ocenę prawną, co do warunków umożliwiających zastosowanie przez organ art. 136 k.p.a. oraz art. 138 § 2 k.p.a. pamiętając jakie wady uprawniają do wydania decyzji kasacyjnej oraz o tym, że powołanie się na przepis art. 138 § 2 k.p.a. jest skuteczne tylko wtedy, gdy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie może być wyjaśniony w trybie art. 136 k.p.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.