Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1474265

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 22 maja 2014 r.
II SA/Sz 64/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.).

Sędziowie NSA: Elżbieta Makowska, Danuta Strzelecka-Kuligowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 maja 2014 r. sprawy ze skargi W. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Kierownik Sekcji Socjalnej ROPR, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta n, przyznał W. A. świadczenie z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego na okres od (...) r. do dnia (...) r. w wysokości (...) zł miesięcznie.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że strona prowadzi samotnie gospodarstwo domowe, jest przy tym osobą całkowicie niezdolną do pracy z uwagi na niepełnosprawność, a jej dochód wynosi (...) zł i jest niższy niż kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej, określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, które to kryterium wynosi (...) zł. Zasiłek stały stanowi różnicę pomiędzy ww. kryterium a dochodem strony, jednak nie więcej niż (...) zł i nie mniej niż (...) zł. W konsekwencji, przyznano wnioskodawcy zasiłek w wysokości (...) zł.

Od decyzji strona wniosła w przypisanym terminie odwołanie. W odwołaniu strona nie zgodziła się z wysokością przyznanej kwoty oraz okresem, na jaki został przyznany. Ponadto, odwołujący się wskazał, że inne osoby otrzymują zasiłki stałe w wysokości (...) zł.

Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika Sekcji Socjalnej ROPR.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium - powołując się na przepisy art. 8 ust. 3 i ust. 11 oraz art. 37 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej - wskazało, że skoro zasiłek stały w przypadku osoby samotnie gospodarującej jest różnicą między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, to w niniejszym przypadku wysokość zasiłku stałego przysługującego wnioskodawcy wynosi - zgodnie z wyliczeniem organu I instancji - (...) zł ((...),00 zł -(...) zł).

Organ II instancji podkreślił, że obowiązujące przepisy nie dają możliwości innego wyliczenia wysokości przysługującego stronie zasiłku stałego, zaś każda sprawa rozpatrywana jest indywidualnie na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, dlatego Kolegium nie mogło odnieść się do treści odwołania wnioskodawcy, iż inne osoby otrzymują zasiłek stały w wysokości (...) zł.

Dodatkowo, odnosząc się do zakwestionowanego przez stronę okresu, na który przedmiotowy zasiłek został przyznany, organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z treścią art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. Z akta sprawy wynika zaś, że wniosek o przyznanie zasiłku stałego został wniesiony ustnie do protokołu w dniu (...) r.

W dniu (...) r. W. A. złożył skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi wnoszący ją wskazał, iż nie powiadomiono go o postępowaniu toczącym się przed organem drugiej instancji, zaś pobierany dodatek mieszkaniowy został zawyżony. Skarżący podkreślił, że ma orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności i otrzymuje mniejszy zasiłek niż sąsiadka, która jest niepełnosprawna w stopniu umiarkowanym.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem sporu jest zgodność z prawem przyznania skarżącemu zasiłku stałego w wysokości (...) zł miesięcznie.

Zasady przyznawania zasiłku stałego reguluje przepis art. 37 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 z późn. zm.). Zgodnie z jego ust. 1 pkt 1 zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Zasiłek stały ustala się, w przypadku osoby samotnie gospodarującej, w wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 529 zł miesięcznie i nie niższa niż 30 zł miesięcznie (art. 37 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.p.s.).

Użyte w powyższym przepisie sformułowanie "przysługuje" i "ustala się" oznacza, że decyzja w przedmiocie przyznania zasiłku stałego ma charakter związany tzn. spełnienie kryteriów wymienionych w przepisie zobowiązuje organ do ustalenia i wypłaty świadczenia.

Ocenić należy, że organy orzekające w niniejszej sprawie bez naruszenia prawa ustaliły spełnianie przez skarżącego kryterium dochodowego oraz kryterium niezdolności do pracy.

Jak wynika z akt, skarżący prowadzi samotnie gospodarstwo domowe, jest przy tym osobą całkowicie niezdolną do pracy z uwagi na niepełnosprawność, a jej dochód wynosi (...) zł i jest niższy niż kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej, określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, które to kryterium wynosi (...) zł. Mając na względzie, że zasiłek stały stanowi różnicę pomiędzy ww. kryterium a dochodem strony (jednak nie więcej niż (...) zł i nie mniej niż (...) zł) zasadnie przyznano skarżącemu zasiłek w wysokości (...) zł.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi, w zakresie w jakim mogą odnosić się do zaskarżonej decyzji, wskazać należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa oraz jest uzasadniona w sposób odpowiadający wymaganiom ustawowym (art. 107 § 3 k.p.a.), co powoduje konieczność oceny tych zarzutów jako bezzasadnych.

Przede wszystkim na uwzględnienie nie zasługuje zarzut braku powiadomienia skarżącego o postępowaniu toczącym się przed organem drugiej instancji. Pismem z dnia (...) r. skarżący zawiadomiony został o przekazaniu jego odwołania wraz z aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Będąc zatem świadomym toczącego się postępowania, mimo braku pouczenia przed wydaniem decyzji przez organ drugiej instancji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, mógł zapoznać się z dokumentami znajdującymi się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy. Ponadto, z akt sprawy nie wynika aby jakiekolwiek czynności podejmowane były bez udziału strony. Tym samym uznać należy, że w toku postępowania administracyjnego nie zostały naruszone prawa strony w stopniu mogącym mieć jakikolwiek wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Bezpodstawny jest także zarzut "zawyżenia" kwoty dodatku mieszkaniowego przyznanego skarżącemu na mocy decyzji z dnia (...) r. w kwocie (...) zł miesięcznie na okres (...), tj. od dnia (...) r. do dnia (...) r.

Nie mógł również odnieść skutku zarzut dotyczący otrzymywania przez inne osoby w podobnej sytuacji zdrowotnej zasiłku stałego w wyższej kwocie. Jak słusznie zauważył organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji obowiązujące przepisy nie dają możliwości innego wyliczenia wysokości przysługującego stronie zasiłku stałego, zaś każda sprawa rozpatrywana jest indywidualnie na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.