Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1996815

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 27 stycznia 2016 r.
II SA/Sz 630/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Stefan Kłosowski.

Sędziowie WSA: Marzena Iwankiewicz, Arkadiusz Windak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Wojewody Z. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) Starosta P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił E.G. pozwolenie na budowę hali magazynowej i ekspedycji wyrobów gotowych na dz. nr (...) wraz z zadaszeniem ciągu komunikacji wewnętrznej na działkach nr (...) oraz indywidualnego zjazdu na działkach nr (...) w W.

W wyniku przeprowadzenia kontroli budowy hali magazynowej i ekspedycji wyrobów gotowych wraz z zadaszeniem ciągu komunikacji wewnętrznej przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. stwierdzono, że inwestor przystąpił do użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie oraz że doszło do istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, powodującego naruszenie charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego. Z tego względu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. w dniu 2 grudnia 2014 r. wydał decyzję, w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), zobowiązującą E.G. do przedłożenia we wskazanym terminie określonych dokumentów, w tym m.in. czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego pełnobranżowego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z projektem zagospodarowania terenu, w celu doprowadzenia budowy do stanu zgodnego z prawem.

W związku z tym, że ww. decyzja stała się ostateczna Starosta P., powołując się na art. 82 ust. 1 i 2, art. 36a ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, decyzją z dnia 11 lutego 2015 r., nr (...) orzekł o uchyleniu własnej decyzji z dnia 1 lutego 2010 r., nr (...) o pozwoleniu na budowę hali magazynowej i ekspedycji wyrobów gotowych na dz. nr (...) wraz z zadaszeniem ciągu komunikacji wewnętrznej na działkach nr (...) i indywidualnego zjazdu na działkach nr (...) w W.

Od decyzji tej E.G. złożył odwołanie zarzucając organowi naruszenie art. 51 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy roboty budowlane zostały już wykonane. Ponadto, zarzucił naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.

W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek złożonego odwołania Wojewoda Z., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), decyzją z dnia 30 marca 2015 r., nr (...), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda stwierdził, że po otrzymaniu ostatecznej decyzji nakładającej obowiązek przedstawienia projektu budowlanego zamiennego (a także wykonania w razie potrzeby robót budowlanych lub określonych czynności mających na celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem) zobowiązany jest do uchylenia wydanej przez siebie decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowle. Organ nadzoru budowlanego nie może wydać decyzji zatwierdzającej projekt zamienny bez wcześniejszego uchylenia pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Budowa obiektu z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę bez uzyskania decyzji, o której mowa w at. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane, stanowi samowolę budowlaną w części dotyczącej tych odstępstw.

Wojewoda wyjaśnił, że organ architektoniczno-budowalny nie ma żadnych uprawnień do badania przesłanek wydania decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. Wojewoda wskazał, że zawiadomieniem z dnia 9 stycznia 2015 r. organ I instancji, przed wydaniem decyzji, umożliwił stronom postępowania zapoznanie się z aktami sprawy. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru inwestor odebrał zawiadomienie w dniu 21 stycznia 2015 r., zatem miał możliwość zapoznania się z aktami, co czyni zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. bezzasadnym.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E.G. decyzji Wojewody zarzucił:

1)

naruszenie zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a., poprzez wydanie decyzji sprzecznej z porządkiem prawnym, tj. naruszającej art. 51 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowalne;

2)

naruszenie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ wydający postanowienie kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

3)

naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli wyrażonej w art. 8 k.p.a., poprzez legitymizację postępowania prowadzonego w sposób nierzetelny, co doprowadziło do utraty zaufania skarżącego do organów administracyjnych;

4)

naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a., poprzez jej przekroczenie i błędne ustalenie, że okoliczności podnoszone przez skarżącego nie zasługiwały na uwzględnienie.

Na podstawie powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, ze decyzja Starosty P. została wydana w oparciu o tryb postępowania właściwy w sytuacji, gdy roboty budowlane są w fazie realizacji. W związku z tym organ wydając zaskarżone postanowienie legitymizował naruszenie prawa, którego dopuścił się Starosta P. Tym samym doszło do rażącego naruszenia prawa, co w efekcie naruszyło prawa skarżącego.

W dalszej części uzasadnienia argumentację tą powtórzono, dodając że uznana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego okoliczność przystąpienia do użytkowania obiektu nie została w żaden sposób wyjaśniona. Ponadto, znaczne wątpliwości budzą działania organów, które stoją na stanowisku, że skarżący przystąpił do użytkowania i cofają pozwolenie na budowę, nakazując zaprzestanie prac budowlanych. Tym samym podejmują sprzeczne działania mające oparcie w przeciwstawnych podstawach prawnych. W sprawie tej organy administracji odmiennie ustalają stan faktycznych i podejmują sprzeczne wzajemnie działania, co doprowadziło do uzasadnionej utraty zaufania do nich przez skarżącego. Nadto, z uzasadnienia decyzji nie wynika jakim okolicznościom organ dał wiarę, w jakim zakresie i z jakich przyczyn, Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest bowiem lakoniczne i nie odnosi się w żadnym względzie do zarzucanych błędów w ustaleniach faktycznych.

Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 36a ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409), wedle którego, właściwy organ uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3. Treść przywołanego przepisu jest jednoznaczna. Jedyną przesłanką od której wystąpienia uzależnione jest podjęcie orzeczenia o uchyleniu decyzji o pozwoleniu na budowę jest wydanie decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy. Ten ostatni przepis dotyczy rozstrzygnięć podejmowanych w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Wówczas to organ nadzoru budowlanego nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Wydanie decyzji na podstawie art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie jest pozostawione uznaniu organu, o czym świadczy sposób sformułowania tego przepisu. Jedyną okolicznością, którą musi ustalić i wykazać organ orzekający na mocy art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane, jest to, czy została wydana przez organ nadzoru budowlanego decyzja, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Przy tym organ nie ma obowiązku ani prawa badania zasadności rozstrzygnięcia podjętego w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do oceny prawidłowości działań organów nadzoru budowlanego.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 2 grudnia 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wydał decyzję w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zobowiązującą E.G. do przedłożenia we wskazanym terminie określonych dokumentów, m.in. projektu budowlanego zamiennego. Nie jest faktem kwestionowanym, że decyzja ta stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji. Ocena jej zgodności z prawem, co zdaje się podważać skarga, mogła nastąpić jedynie w ramach jej zaskarżenia w trybie odwoławczym, a następnie poprzez skargę do sądu administracyjnego. Podnoszenie w niniejszym postępowaniu zarzutu co do prawidłowości zastosowania przez organy nadzoru budowlanego trybu z art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jest niezasadne, bowiem wykracza poza zakres rozpoznawanej sprawy, która dotyczy wyłącznie wydania decyzji uchylającej pierwotnie wydaną przez Starostę decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia 1 lutego 2010 r.

Również niedostateczne wyjaśnienie przez organy, w ocenie skarżącego, kwestii przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, nie było i nie mogło stać się przedmiotem rozważań Starosty oraz Wojewody w postępowaniu zmierzającym do zastosowania art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Nie wystąpiła tu również sprzeczność działań organów nadzoru budowlanego i organów administracji architektoniczno-budowlanej, które w zakresie swych kompetencji, w zależności od toku postępowania, podejmowały poszczególne działania procesowe, kończąc je wydaniem rozstrzygnięć w odrębnych sprawach dot.:

- decyzji z dnia 1 lutego 2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę;

- decyzji z dnia 2 grudnia 2014 r. w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane;

- postanowienia z dnia 8 grudnia 2014 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu przystąpienia do użytkowania z naruszeniem przepisów art. 54 i art. 55 ustawy Prawo budowlane;

- kontrolowanych w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzji opartych na art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane Starosty P. (z dnia 11 lutego 2015 r.) i Wojewody (z dnia 30 marca 2015 r.).

Sąd nie podzielił stawianych zaskarżonej decyzji zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, do których, w ocenie Sądu, nie doszło przy wydawaniu kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewoda wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o należycie ustalony stan faktyczny sprawy dokonując prawidłowej interpretacji przepisów Prawa budowlanego, w sposób jasny dając wyraz motywom podjętego rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji, które spełnia wymogi stawiane przez art. 107 § 3 k.p.a.

Nie dostrzegając również z urzędu uchybień przepisom postępowania lub prawa materialnego, które skutkować miałyby wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) orzekł o oddaleniu skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.