Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1414116

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 30 października 2013 r.
II SA/Sz 618/13
Właściwy tryb dla skarg na działalność organów jednostek samorządu terytorialnego. Prawo organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego do wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności ustawy z Konstytucją.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Makowska.

Sędziowie: WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), NSA Stefan Kłosowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 października 2013 r. sprawy ze skargi A. M. H. na uchwałę Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 13 marca 2013 r. nr XXIX/449/2013 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki tej opłaty oraz wprowadzenia zwolnień przedmiotowych w opłacie oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia (...) r. A.H. po wcześniejszym bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wszystkie uchwały podjęte przez Radę Miejską w Koszalinie w dniu 13 marca 2013 r. dotyczące odpadów komunalnych tj.

1)

uchwałę nr XXIX/449/2013 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki tej opłaty oraz wprowadzenia zwolnień przedmiotowych w opłacie,

2)

uchwałę nr XXIX/450/2013 w sprawie ustalenia sposobu obliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości, która w części stanowi nieruchomość na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne oraz wprowadzenia zwolnień przedmiotowych w opłatach,

3)

uchwałę nr XXIX/451/2013 w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości oraz warunków i trybu składania deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Zarządzeniem Sądu z dnia 21 czerwca 2013 r. na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) zarządzono rozdzielenie skarg A.H. zawartych w piśmie z dnia 20 maja w ten sposób, że odpowiednio skargę na uchwałę:

1)

nr XXIX/449/2013 wpisano do repertorium II SA/Sz 618/13,

2)

nr XXIX/450/2013 wpisano do repertorium II SA/Sz 619/13

3)

nr XXIX/451/2013 wpisano do repertorium II SA/Sz 620/13

Wnosząc o unieważnienie każdej uchwały w całości, zarzucił organowi stanowiącemu Gminy naruszenie prawa poprzez oparcie ich na przepisach ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, będącej w sprzeczności z uregulowaniami zawartymi w art. 84 i 217 Konstytucji RP, wskazując, że ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w sposób wewnętrznie sprzeczny nakłada na uchwałodawcę obowiązek uchwalenia uchwał odnośnie odpadów komunalnych dotyczących wszystkich mieszkańców gminy, ponieważ w art. 6h stwierdza, że właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której położone są ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, natomiast art. 6 wymienia właścicieli nieruchomości, którzy nie są obowiązani do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na rzecz gminy. W ocenie skarżącego brak tu spójności w określeniu, kto ma obowiązek, a kto nie ma takiego obowiązku dotyczącego ponoszenia dodatkowych ciężarów na rzecz gminy za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zdaniem skarżącego nadano uchwałodawcy pozorne uprawnienie, ponieważ o tym, czy taki obowiązek może powstać decyduje art. 6 ust. 7 pkt 1 ww. ustawy, który stwierdza, że wójt, burmistrz, prezydent miasta wydaje z urzędu decyzję, w której ustala obowiązek uiszczania opłat za odbierania odpadów. Zatem ustawodawca odwrócił prawidłową hierarchię w gminie, podporządkowując radę gminy jej organom wykonawczym, co stanowi naruszenie porządku konstytucyjnego.

W odniesieniu do uchwały nr XXIX/449/13 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki tej opłaty skarżący w szczególności podniósł, iż została naruszona zasada proporcjonalności. Zdaniem skarżącego wprowadza swoisty podatek lub daniną, który powinien być wyłącznym czynnikiem powstającego prawa. Skarżący podkreśla, że uchwała przewiduje naliczanie opłaty od m2 powierzchni mieszkania tak jakby ta powierzchnia sama z siebie, bez udziału mieszkańców generowała odpady.

Nawiązując do wezwania z dnia 22 marca 2013 r. wskazał, że kalkulacja stawek jest skandaliczna, ustalenie stawki nie zostało poprzedzone ustaleniami poczynionymi w drodze przetargu publicznego z podmiotami ubiegającymi się o wywóz śmieci.

Odpowiadając na skargę pełnomocnik Rady Miejskiej wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż skarżący nie wykazał, że Rada Miejska podejmując w dniu 13 marca 2013 r. zaskarżone uchwały naruszyła jego interes prawny bądź uprawnienie, mające oparcie w konkretnej normie (normach) prawa materialnego. W szczególności skarżący nie wykazał, że przedmiotowe uchwały wywołały negatywny skutek w postaci uniemożliwienia mu realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego oraz by naruszyła powszechnie obowiązujące prawo.

W wezwaniu z dnia 22 marca 2013 r. do usunięcia naruszenia prawa powstałego w wyniku ustanowienia uchwały Nr XXIX/449/2013 skarżący nie podał, na czym ma polegać rzekome naruszenie prawa przez organ i jakie to konkretnie przepis został w wyniku podjęcia uchwały przez Radę Miejską naruszony. Skarżący polemizuje wyłącznie z uzasadnieniem merytorycznym uchwały. Organ wskazał, że uzasadnienie nie jest elementem składowym tej uchwały, a wypowiedzi w nim zawarte nie mają charakteru normatywnego. Zgodnie z § 43 ust. 4 uchwały nr V/44/2003 Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 20 lutego 2003 r. Statutu Miasta Koszalina (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 25, poz. 347 z późn. zm.) uzasadnienie jest obligatoryjne przedkładane Radzie Miejskiej wraz z projektem uchwały.

Również zarzut "nieporadności językowej" Rady Gminy w związku z posłużeniem się w tytule niniejszej uchwały zwrotem "nieruchomość, na której zamieszkują mieszkańcy" jest zdaniem organu chybiony, bowiem powyższy zwrot jest powtórzeniem nomenklatury zastosowanej przez ustawodawcę w art. 6c ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r. poz. 391 z późn. zm.). Rada Gminy nie jest zatem właściwym adresatem uwag formułowanych w zakresie poprawności językowej tego zwrotu. W ocenie organu podstawą skargi z art. 101 ust. 1 u.s.g. może być naruszenie uchwałą interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Tymczasem skarżący domaga się stwierdzenia nieważności uchwały nie z przyczyn w tym przepisie określonych, ale z powodu posłużenia się w jej tytule i treści nazewnictwem stosowanym przez tego samego ustawodawcę, który uchwalił ustawę o języku polskim, co samo w sobie jest zarzutem nieuzasadnionym.

W odniesieniu do zarzutu, że przedmiotowe uchwały zostały podjęte w oparciu o ustawę o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, która jest sprzeczna z art. 84 i 217 Konstytucji RP, organ wskazał, że w zakresie zgodności ustaw z Konstytucją orzeka Trybunał Konstytucyjny i jest to jedyny organ powołany do tego, w związku z czym podważanie domniemania zgodności ustawy z Konstytucją nie leży w kompetencjach sądów powszechnych czy administracyjnych.

W piśmie procesowym z dnia (...) r. skarżący podniósł nadto, iż;

1)

Jest mieszkańcem miasta (...) zamieszkałym w domu przy ul. (...) w wyniku przekazania mu tego budynku wraz z posesją w wyłączne użytkowanie przez jego mamę L.H., będącą właścicielem całej nieruchomości.

2)

w wyniku uchwał RM w tym skarżonej uchwały zobowiązany jest do sporządzenia deklaracji wynikłej z uchwalenia uchwały i rozliczania się odtąd z RM za wywóz i gospodarowanie odpadami komunalnymi, a ta deklaracja narusza dotychczasowy stan rozliczania się za wywóz i gospodarowanie odpadami komunalnymi w wyniku umowy cywilno-prawnej.

3)

w wyniku uchwał RM w tym skarżonej uchwały od strony technicznej wywozu i gospodarowania odpadami komunalnymi nie zmieniło się w istocie nic a nawet sytuacja mieszkańców uległa pogorszeniu, gdyż obecnie sami muszą zakupić na przykład worki do segregowani odpadów, w tym także nie zmieniła się firma zajmująca się gospodarką odpadami komunalnymi, której RM jako coś w rodzaju pośrednika zleca obecnie wywóz i gospodarowanie odpadami tej samej firmie, a wzrosła (o przeszło 100%) w rażący sposób stawka za wywóz i gospodarowanie odpadami komunalnymi, co powoduje, że skutkiem uchwał RM w tym skarżonej uchwały jest niczym nie uzasadniona podwyżka opłaty za wywóz i gospodarowanie odpadami komunalnymi;

Zdaniem skarżącego powyższe wyczerpuje konieczność wykazania jego interesu prawnego odnośnie skarżonej uchwały, gdyż uchwała narusza w pełni jego uprawnienie do zawarcia umowy cywilno-prawnej, zmuszając go do jej zerwania, do czego RM nie posiada uprawnień oraz narzucenia mu ciężaru naruszającego porządek konstytucyjny w Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż uprawnienie do ustalenia takiego ciężaru może wynikać na mocy Art. 217 Konstytucji wyłącznie z ustawy, a nie z uchwał RM. Ponadto skarżący wskazuje, że skarżona uchwała, będąca częścią pakietu uchwał RM dotyczących gospodarki odpadami komunalnymi, narusza także interes publiczny, naruszając porządek prawny w Rzeczypospolitej Polskiej. Każdy obywatel polski ma prawo zwrócić uwagę organowi naruszającemu prawo, że działania tego organu są sprzeczne z prawem i wezwać taki organ do zaniechania naruszenia prawa. Obywatel realizuje w ten sposób nie tylko kwestie wynikłe z jego prywatnego interesu, ale także kierowany zasadą wyższej konieczności stania na straży zasady praworządności jako naczelnej zasady prawnej demokratycznego państwa prawa wszczyna postępowanie wobec organu, w celu powstrzymania organu przed łamaniem prawa, nawet wówczas, gdy wnosi swoje wezwania, a w następstwie tego skargi jednoosobowo, a nie w imieniu jakiejś grupy ludzi czy innego podmiotu reprezentującego lub będącego taką grupą ludzi. Stan naruszenia prawa przez organ nakłada na obywatela, który widzi popełniane bezprawie, konieczność niezwłocznego działania w celu powstrzymania popełnianego bezprawia. Z tego punktu widzenia jego skarga ma charakter reprezentacji interesu publicznego, który został w rażący sposób pogwałcony uchwałami Rady Miasta w tym skarżoną uchwała. Skarżący wskazał, że Rada Miasta na podstawie art. 191 pkt 1 ust. 5 Konstytucji ma konstytucyjne uprawnienia wniesienia wniosku do Trybunału Konstytucyjnego, w celu zbadania zgodności ustawy z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej - z którego to uprawnienia nie skorzystała, realizując w ślepy sposób zapisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (zwanej dalej ustawą śmieciową - Dz. U. z 2012 r. poz. 391, poz. 951, z 2013 r. poz. 21, poz. 228). Ponadto skarżący złożył wniosek o scalenie spraw dotyczących zaskarżonych uchwał w jedno postępowanie przed WSA.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem skargi jest uchwała Rady Miejskiej w Koszalinie Nr XXIX/449/2013 z dnia 22 marca 2013 r. w sprawie w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki tej opłaty oraz wprowadzenia zwolnień przedmiotowych w opłacie. Uchwała ta jest aktem prawa miejscowego, co wynika wprost z art. 6n ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r. poz. 391), określanej w dalszej części również jako: "u.c.p.g."

Jak wynika z treści zaskarżonej uchwały została ona podjęta na podstawie art. 6k ust. 1 pkt 1, ust. 2-4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r. poz. 391, poz. 951, z 2013 r. poz. 21, poz. 228).

W uchwale tej Rada Miejska w § 1 dokonała wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, zgodnie z którą opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn powierzchni lokalu mieszkalnego oraz stawki opłaty:

W § 2. 1. ustaliła miesięczną stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w § 1, w wysokości 0,90 zł za 1 m2 powierzchni lokalu mieszkalnego.

2. ustaliła niższą miesięczną stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w § 1, w wysokości 0,60 zł za 1 m2 powierzchni lokalu mieszkalnego, w przypadku gdy odpady są zbierane i odbierane w sposób selektywny.

W § 3.1. przyjęto, że dla lokali mieszkalnych o powierzchni powyżej 80 m2 opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w § 1, stanowi iloczyn powierzchni lokalu mieszkalnego wynoszącej 80 m2 i stawki określonej w § 2 ust. 1 lub 2.

2. Dla lokali mieszkalnych o powierzchni powyżej 60 m2, zamieszkałych przez dwie osoby, opłata, o której mowa w § 1, stanowi iloczyn powierzchni lokalu wynoszącej 60 m2i stawki opłaty określonej w § 2 ust. 1 lub 2.

3. Dla lokali mieszkalnych o powierzchni powyżej 25 m2, zamieszkałych przez jedną osobę, opłata, o której mowa w § 1, stanowi iloczyn powierzchni lokalu mieszkalnego wynoszącej 25 m2 i stawki opłaty określonej w § 2 ust. 1 lub 2.

Tego rodzaju akt normatywny podlega kontroli sądu administracyjnego według kryterium zgodności z prawem na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) określanej dalej jako: "p.p.s.a."

W pierwszej kolejności należało zatem zbadać czy wniesiona skarga spełnia warunki wynikające z art. 53 § 2 w związku z art. 52 § 4 p.p.s.a., a zatem czy została wniesiona w terminie oraz czy jej wniesienie zostało poprzedzone wezwaniem zaskarżonego organu do usunięcia naruszenia prawa. Podstawą wniesienia takiej skargi jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

W ocenie Sądu skarga spełnia powyższe wymagania formalne. Bezsporne jest bowiem, że przed wniesieniem skargi do Sądu skarżący wezwał Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego zaskarżoną uchwałą.

Bezsporne jest, że Rada nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Termin 60 dni na wniesienie skargi do sądu, licząc od dnia wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (22 marca 2013 r.) został zachowany, skoro skarga została wniesiona za pośrednictwem zaskarżonego organu w dniu 20 maja 2013 r.

Stosownie do art. 101 ust. 2a, który skarżący powołał w skardze: "Skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę."

W sytuacji, gdy skarżący nie przedłożył żadnego pisemnego dowodu na to, że reprezentuje grupę mieszkańców, tj. pisemnej zgody konkretnych osób na ich reprezentowanie, należało przyjąć, że A.H. wniósł do sądu skargę we własnym imieniu. Co prawda w piśmie wniesionym w wykonaniu zobowiązania do wykazania naruszenia swojego interesu prawnego, skarżący powołał się również na interes publiczny, czemu także dał wyraz na rozprawie w dniu 16 października 2013 r." twierdząc że działa również w interesie społecznym, jednakże taki stan faktyczny nie wyczerpuje normy prawnej zawartej w art. 101 ust. 2a, zgodnie z którą skargę można wnieść "reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę." Wniesienie skargi w interesie społecznym czy w interesie publicznym nie jest dopuszczalne na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skarga wniesiona na podstawie tego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis (podobnie: wyrok NSA z dnia 12 marca 2013 r., I OSK 1761/12, Lex nr 1311573).

Skuteczne wniesienie skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wymaga zatem wykazania przez skarżącego nie tylko tego, ze posiada interes prawny we wniesieniu skargi, ale że interes ten został naruszony, gdyż tylko pozytywne przesądzenie tej ostatniej kwestii prowadzić może do uwzględnienia skargi. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym prawo do zaskarżenia uchwał w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje temu, kto wykaże naruszenie konkretnego interesu prawnego wynikającego z normy prawa materialnego. Podobnie wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyrokach z dnia 4 listopada 2003 r. (SK 30/02. OTK-A 2003 Nr 8, poz. 84), iż dnia 16 września 2008 r. (SK 76/06, OTK-A 2008, Nr 7, poz. 121) wskazując, że podstawą zaskarżenia uchwały na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianego interesu lub uprawnienia konkretnego obywatela lub grupy obywateli. W związku z powyższym ukształtował się również pogląd, że samo naruszenie prawa przez zaskarżony akt, jeśli jednocześnie nie narusza interesu prawnego skarżącego nie jest wystarczające do uwzględnienia skargi. Skarżący legitymując się indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem musi wykazać związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Interes prawny powinien być indywidualny, konkretny, bezpośredni i realny, a związek pomiędzy indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożonych obowiązków (podobnie wyroki NSA z 4 lutego 2005 r., I OSK 1563/04, z 22 lipca 2008 r., I OSK 277/08, z 6.05. 2010 r., I OSK 208/10).

Jak wynika z wyjaśnień skarżącego, swój interes prawny we wniesieniu skargi wywodzi z tego, iż jest użytkownikiem domu położonego w (...), zobowiązanym do uiszczania opłaty za wytworzone odpady komunalne. W świetle tego wyjaśnienia nie ulega wątpliwości, że skarżący jako mieszkaniec (...) i użytkownik nieruchomości wytwarzający odpady komunalne jest adresatem przepisów zawartych w kwestionowanej skargą uchwale. Oznacza to, że ma on interes prawny we wniesieniu skargi, co nie jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że wykazał on naruszenie własnego interesu prawnego rozumianego tak jak zostało to wyżej przedstawione.

Samo przekonanie skarżącego, o naruszeniu przez zaskarżoną uchwałę przepisów prawa jest niewystarczające. W istocie zaskarżona uchwała prawa w zarzucany sposób nie narusza.

W szczególności uchwała ta nie narusza prawa poprzez jej podjecie w wykonaniu delegacji ustawowej zawartej w ustawie z dnia 6 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Zgodnie z art. 87 Konstytucji RP ust. 1 "źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia, zaś jak wskazuje ust. 2. źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego."

Przepis art. 94 Konstytucji wyjaśnia, że "Organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa."

Oznacza to miedzy innymi, że aktem prawa miejscowego może być wyłącznie materia określona w ustawie zawierającej upoważnienie do podjęcia uchwały.

Zakres przedmiotowej regulacji objętej zaskarżoną uchwałą został określony w art. 6k u.c.p.g., który w dacie zaskarżonej uchwały stanowił: "że Rada gminy, dokona wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustalenia stawki takiej opłaty, dopuszcza się stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia płaty na terenie gminy (ust. 1).

Natomiast ust. 2 określa, co Rada gminy bierze pod uwagę określając stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi:

1)

liczbę mieszkańców zamieszkujących daną gminę;

2)

ilość wytwarzanych na terenie gminy odpadów komunalnych;

3)

koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, o których mowa w art. 6r. ust. 2;

4)

przypadki, w których właściciele nieruchomości wytwarzają odpady nieregularnie, w szczególności to, że na niektórych nieruchomościach odpady komunalne powstają sezonowo.

Ust. 3 stanowi, że Rada gminy określi niższe stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jeżeli odpady komunalne są zbierane i odbierane w sposób selektywny, zaś ust. 4 Rada gminy określając warunki opłat zgodnie z metodą, o której mowa w art. 6j ust. 1 i 2, może różnicować stawki opłat, wprowadzać zwolnienia przedmiotowe, ustanawiać dopłaty dla właścicieli nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1, spełniających ustalone przez nią kryteria lub określić szczegółowo zasady ustalania tych opłat.

Zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy.

Z kolei art. 6j. ust. 1 przewiduje, że w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 1, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn:

1)

liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość, lub

2)

ilości zużytej wody z danej nieruchomości, lub

3)

powierzchni lokalu mieszkalnego

- oraz stawki opłaty ustalonej na podstawie art. 6k ust. 1.

2a. wskazuje, że Rada gminy może zróżnicować stawki opłaty w zależności od powierzchni lokalu mieszkalnego, liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość, odbierania odpadów z terenów wiejskich lub miejskich, a także od rodzaju zabudowy.

Zaskarżona uchwała podjęta została na podstawie przepisów art. 6k ust. 1 pkt 1, ust. 2 -4 u.p.c.g. Jak z powyższego wynika w pełni odpowiada ona upoważnieniom ustawowym, wskazanym w ustawie.

Na koniec powyższych rozważań, zauważyć należy, iż większość wywodów skargi dotyczących zaskarżonej uchwały opiera się na błędnym pojmowaniu przez skarżącego zależności pomiędzy przepisami prawa funkcjonującymi w systemie prawa.

Wyjaśnić zatem trzeba, że postępowanie uchwałodawcze jest odrębnym od regulacji objętej Kodeksem postępowania administracyjnego postępowaniem, a zatem zarzuty naruszenia zasad ogólnych tego Kodeksu są całkowicie chybione.

Kwestie skarg obywateli na działalność organów władzy samorządowej regulują przepisy art. 227-240 Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem nie mogą one być rozpatrywane w trybie skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g.

Z wynikającej z art. 87 Konstytucji RP hierarchii aktów prawnych wynika, że uchwała podejmowana w wykonaniu i z upoważnienia ustawy nie może ani regulować tego co już zostało uregulowane w przepisie rangi ustawowej, ani nie może przepisu takiego modyfikować, innymi słowy uchwała nie może wkraczać w materię zastrzeżoną dla ustawy.

Wynikające z art. 191 ust. 1 pkt 3 uprawnienie organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego do wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności przepisu ustawowego z Konstytucją, jest prawem, a nie obowiązkiem tych organów. Nie wystąpienie zatem z takim wnioskiem nie stanowi naruszenia prawa, zaś względy celowościowe, podobnie jak i poglądy skarżącego na konstytucyjność przepisów ustawy zawierających upoważnienie do wydania uchwały przez radę gminy-nie stanowią kryterium oceny zaskarżonej uchwały przez sąd administracyjny, który rozstrzyga wyłącznie według kryterium zgodności z prawem, jak już zostało to wyjaśnione na wstępie niniejszych rozważań.

Z tych wszystkich względów Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, ze zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny, a co za tym idzie, należało na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalić skargę. W konsekwencji, nie było podstaw prawnych do orzekania w przedmiocie zwrotu skarżącemu kosztów postępowania.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.