II SA/Sz 614/18, Wykładnia pojęcia „miejsc dostępnych dla ludności”, o którym mowa w art. 124 ust. 2 p.o.ś. w kontekście oddziaływania na nie pól elektromagnetycznych. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2555703

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 września 2018 r. II SA/Sz 614/18 Wykładnia pojęcia „miejsc dostępnych dla ludności”, o którym mowa w art. 124 ust. 2 p.o.ś. w kontekście oddziaływania na nie pól elektromagnetycznych.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj.

Sędziowie WSA: Maria Mysiak, Arkadiusz Windak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 września 2018 r. sprawy ze skargi W. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy S. z dnia (...) r. nr (...),

II.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego W. H. kwotę (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z dnia 5 stycznia 2017 r. T. S.A. z siedzibą w W. zwróciła się do Wójta Gminy S. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą sieci T. S.A. nr (...).

W opisie inwestycji wskazano m.in., że na wieży o wysokości 55 m npt planuje się montaż (...) anten sektorowych oraz (...) anten linii radiowej.

Wójt Gminy S. decyzją z dnia (...) r. odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego uzasadniając swoje stanowisko tym, że proponowane przedsięwzięcie nie spełnia walorów krajobrazowych i architektonicznych przestrzeni, tj. narusza wymogi ładu przestrzennego.

W wyniku złożonego przez stronę T. S.A. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) r. uchyliło zaskarżoną decyzję, przekazując sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Wójt Gminy S. decyzją z dnia (...) r. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego. Wskutek złożonych odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) ponownie uchyliło decyzję organu I instancji i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia.

Po raz trzeci rozpoznając sprawę Wójt Gminy S. decyzją z dnia (...) r., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej w postaci wieży o wysokości do 60 m z zamontowanymi na niej antenami rozsiewczymi na działce nr (...), obręb (...), gmina S.

W. H., P. B., M. P. złożyli od ww. decyzji odwołanie, zarzucając organowi niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy; naruszenie przepisów postępowania, szczególnie naruszenie zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu oraz naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Odwołujący się wskazali m.in., że:

- nie jest wiadomym czy przedłożona przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia została sporządzona przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia;

- jakie znaczenie faktyczne i prawne ma załącznik nr (...) do decyzji, skoro na str. 5 decyzji wskazano, że jedynym załącznikiem jest załącznik graficzny nr (...);

- istnieje sprzeczność rozstrzygnięć zawartych w sentencji decyzji z jej uzasadnieniem, np. nazwa inwestycji w sentencji decyzji nie wskazuje ilości anten oraz ich mocy pojedynczej i łącznej, natomiast w pkt 2 na str. 1 określono, że jest to budowa stacji bazowej z urządzeniami towarzyszącymi, w skład których wchodzą anteny rozsiewcze sektorowe o mocy 13200 W/sektor (2 anteny skierowane są na ten sam azymut) i nadal nie wiadomo ile anten i ile sektorów i o jakiej mocy łącznej, co jest istotne dla ustalenia, czy planowana inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie wpływać na środowisko, zaś według obliczeń odwołujących się całkowita moc wszystkich anten wynosi aż 57804 kW;

- załącznik nr (...) do decyzji to mapka obrazująca otoczenie stacji na podkładzie geodezyjnym, a nie mapa sporządzona dla celów wydania zaskarżonej decyzji przez geodetę;

- załącznik nr (...) do decyzji nie jest mapą geodezyjną w skali 1:2000 uzyskaną z zasobów geodezyjnych.

W wyniku rozpoznania sprawy na skutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) r., nr (...), powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), art. 50-56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że planowane przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego, zaś decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego została podjęta na podstawie art. 50-54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.). Następnie organ wyjaśnił, że głównymi aktami prawnymi regulującymi zasady ochrony środowiska związane z emisją pól elektromagnetycznych są: rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie zgłoszenia instalacji wytwarzających pola elektromagnetyczne oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w którym w § 2 ust. 1 określono kategorię przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz w § 3 ust. 1 przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z wymaganiami ww. rozporządzenia Ministra Środowiska z 2 lipca 2010 r. w trakcie kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300 000 MHz brane są pod uwagę następujące parametry oceny: moc zastępcza promieniowana izotropowo z pojedynczej anteny (EIRP) oraz odległość środka elektrycznego anteny wyznaczona dla miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania anteny przy uwzględnieniu zarówno kąta azymutu, jak i pochylenia wiązki głównej. Zatem do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą w szczególności: rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, liczba anten, moc promieniowania każdej z anten (EIRP), a także emisja pola elektromagnetycznego oraz odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a więc konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem. Dopiero określenie poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie jej lokalizacji wobec miejsc dostępnych dla ludności pozwala na dokonanie oceny inwestycji i jej charakteru.

Dla każdej anteny obliczana jest moc EIRP i sprawdzana jest odległość od głównej osi promieniowania do miejsc dostępnych dla ludności - tj. obszaru poniżej 2 m nad poziomem terenu (gdy teren nie jest zabudowany) lub do dachu budynku. W zależności od tej odległości następuje kwalifikacja czy dane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, czy też nie.

Kolegium uznało, że należy częściowo zgodzić się z zarzutami odwołania odnośnie bardzo lakonicznego uzasadnienia co niewątpliwie nie przyczyniło się do zrozumienia przez strony istoty rozstrzygnięcia. Analizując akta sprawy, na podstawie przedłożonego przez inwestora opracowania pod nazwą "Kwalifikacja środowiskowa przedsięwzięcia" ustalono, że na wieży o wysokości 60 m zamontowanych zostanie na wysokości 49 m npt sześć anten sektorowych w trzech sektorach (po dwie na jeden 1 sektor) i jest to instalacja radiokomunikacyjna. Maksymalna równoważna moc promieniowana izotropowo w osi głównej wiązki promieniowania pojedynczej anteny wynosi: 13199 W (dla trzech anten), gdzie miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości 300 m oraz 6069 W (dla 3 anten), gdzie miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości 200 m. System anten zainstalowany będzie w 3 sektorach skierowanych na azymut 35° 150° i 270°, każdy sektor będzie składał się z 2 anten oznakowanych; S1A1,S1A2; S2A1,S2A2; S3A1,S3A2 pracujących w pasmach częstotliwości 800 MHz, 900 MHz. Zainstalowane będą również anteny radioliniowe (paraboliczne), które to anteny nie podlegają ocenie, bowiem nie mają one wpływu na zdrowie ludzi oraz na środowisko.

Na podstawie parametrów technicznych anten sektorowych oraz przeprowadzonych obliczeń przedstawionych w opracowaniu dotyczących sprawdzenia warunków kwalifikacyjnych przedsięwzięcia ustalono:

- dla anten sektorowych S1A1, skierowanych na azymut 35°, pochylenie 0; minimalna wysokość osi głównej wiązki w odległości 300 m nad poziomem istniejącej w tym sektorze zabudowy wynosi 40,1 m; dla tych samych ww. anten przy tilt 8°, czyli pochyleniu 8°;minimalna wysokość osi głównej wiązki w odległości 300 m nad poziomem gruntu 8,1 m (brak zabudowy);

- dla anten sektorowych S2A1 skierowanych na azymut 150°, pochylenie 0; minimalna wysokość osi głównej wiązki nad poziomem gruntu wynosi 42 m nad poziomem gruntu (brak zabudowy); dla tych samych ww. anten przy tilt 7° czyli pochyleniu 7°; minimalna wysokość osi głównej wiązki w odległości 300 m nad poziomem gruntu 5,4 m (brak zabudowy);

- dla anten sektorowych S3A1 skierowanych na azymut 270°, pochylenie 0; minimalna wysokość osi głównej wiązki nad poziomem gruntu 43,2 m (brak zabudowy); dla tych samych ww. anten przy tilt 7° czyli pochyleniu 7°; minimalna wysokość osi głównej wiązki w odległości 300 m nad poziomem gruntu 6,6 m (brak zabudowy).

Z porównania uzyskanych wyników z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wynika, iż ww. inwestycja nie znajduje się zarówno w katalogu instalacji radiokomunikacyjnych wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 7 jako mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak i w katalogu instalacji wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e jako mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Powoduje to, że dla wnioskowanej inwestycji nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko.

W. H. zaskarżył opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., zarzucając jej naruszenie:

1.

prawa proceduralnego, tj.:

a)

art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez zaniechanie ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy polegające na powtórzeniu ustaleń inwestora i organu I instancji,

b)

art. 7, 77 § 1, 78 § 1 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu sprawy poprzez:

- brak samodzielnych ustaleń organu w zakresie emisji pół elektromagnetycznych i równoważnej mocy promieniowania planowanej inwestycji;

- brak samodzielnych ustaleń w zakresie miejsc dostępnych dla ludności w obszarze sąsiadującym z planowaną inwestycją;

- art. 7, 8, 9, 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do zarzutu odwołujących się w zakresie załącznika graficznego do decyzji z dnia 12 września 2017 r., tj. braku wymaganej przepisami prawa mapy geodezyjnej, z której wynikałoby otoczenie planowanej inwestycji;

c)

art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji motywów rozstrzygnięcia, niepowołanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności;

2.

prawa materialnego:

- art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niedokonanie analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji;

- art. 54 pkt 2 lit.b.u.p.z.p. w zw. z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez niepoczynienie żadnych ustaleń w zakresie istnienia miejsc dostępnych dla ludności w obszarze sąsiadującym z planowaną inwestycją oraz nieprzeprowadzenie analizy skumulowanego wpływu bliźniaczych inwestycji w miejscowości R.;

- art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. poprzez niepoczynienie żadnych ustaleń w zakresie ochrony interesów osób trzecich;

- art. 56 u.p.z.p. poprzez nieuzasadnione uznanie, że zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi, podczas gdy organ nie poczynił kluczowych ustaleń koniecznych z punktu widzenia rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko.

Wskazując na powyższe naruszenia, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy S. z dnia (...) r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.

Przedmiotem skargi stała się decyzja określająca warunki dla lokalizacji inwestycji celu publicznego, tj. budowy stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą sieci T.

Zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073), dalej określanej jako "u.p.z.p.", ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. W ust. 2 podano m.in., że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać:

1)

określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000;

2)

charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a)

określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b)

określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c)

określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

W myśl art. 53 ust. 3 u.p.z.p., właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy:

1)

warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych;

2)

stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Jedną z istotnych kwestii, które należy ocenić w ramach prowadzenia postępowania w opisanym przedmiocie jest wyjaśnienie, czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) albo czy zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia.

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a)

2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b)

5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c)

10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d)

20 000 W

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 8 cyt. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a)

15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b)

100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c)

500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d)

1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e)

2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f)

5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g)

10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Analizując powołane wyżej regulacje w zestawieniu z danymi przedstawionymi przez inwestora w opracowaniu zatytułowanym "Kwalifikacja środowiskowa przedsięwzięcia" sporządzonym przez (...) I Spółka z o.o. w G., organy obu instancji uznały, że planowana inwestycja nie zalicza się do mogących znacząco wpłynąć na stan środowiska. Organ I instancji w wydanej decyzji nie przedstawił jakichkolwiek rozważań w tym zakresie. Ta część decyzji, która stanowić winna jej uzasadnienie nie spełnia w istocie takowej roli, co czyni ją wadliwą, jako wydaną z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy dostrzegając to uchybienie podjął próbę przedstawienia toku rozumowania, które doprowadziło go do zajętego stanowiska w sprawie. Kolegium nie uwzględniło jednak wszystkich istotnych okoliczności związanych oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia, co wynikało z niewłaściwej wykładni przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Zagadnienia dotyczące należytej interpretacji i zastosowania przepisów ww. rozporządzenia niejednokrotnie były przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. Wnioski płynące z orzecznictwa, przy uwzględnieniu zmian w przepisach rozporządzenia, nie zawsze były jednolite. Tym niemniej wydaje się, że w tym zakresie ostatecznie przeważył pogląd ukształtowany wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego, wedle którego z wykładni systemowej § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. wynika wniosek, że celem ustawodawcy formułującego ww. regulacje było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja

(a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Zatem dla poczynienia prawidłowych ustaleń dotyczących oddziaływania inwestycji na środowisko niezbędne jest określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia, czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko, niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku, a nawet kilkunastu anten, z których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną, co najmniej na linii nakładania się lub przecinania, stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne jest dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. II OSK 2706/13, z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14, z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1839/16, czy też z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 708/15, z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II OSK 3083/15, z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 907/18 - dostępne na stronie (...)).

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela zaprezentowane wyżej stanowisko (tak również WSA w Szczecinie w wyrokach: z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 1430/17, z dnia 22 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 1337/17). Jednocześnie zauważa, że przedmiotem oceny organy administracji nie uczyniły w sposób należyty również oddziaływania pól elektromagnetycznych na środowisko w kontekście ich oddziaływanie nie tylko na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona, zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego występującego w przestrzeni nad gruntem, nie może naruszać granic cudzej nieruchomości (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2012 r., II SA/Gl 672/11).

Definicję pojęcia "miejsca dostępne dla ludności" zawiera art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799). Zgodnie z jego treścią, przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Dlatego prawidłowe ustalenia w powyższym zakresie winny obejmować (po należytym ustaleniu zasięgu oddziaływania wiązek promieniowania) nie tylko stwierdzenie, czy na terenie, na który będzie oddziaływać planowane zamierzenie znajduje się zabudowa ale także, czy dla działek znajdujących się w tym obszarze taka zabudowa mogłaby powstać i czy np. wydano decyzje o warunkach zabudowy. Dopiero bowiem odniesienie prawidłowo określonego zasięgu oddziaływania inwestycji do znajdującej się w nim zabudowy (zarówno istniejącej, jak i tej, która potencjalnie może powstać) pozwoli na określenie, czy przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej niezbędne będzie przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko.

Takich rozważań organy orzekające nie poczyniły. Tym samym Sąd uznał, że uzasadnione okazały się zarzuty skargi związane z naruszeniem zarówno przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz prawa materialnego stanowiących podstawę do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) uchylił zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę, mając na uwadze, że na planowanej wieży antenowej mają być zamontowane anteny sektorowe w ilości 6 sztuk, po 2 nakierowane na ten sam azymut, organy uwzględnią uwagi zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku dotyczące należytej wykładni przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i właściwego ustalenia zakresu oddziaływania inwestycji na środowisko.

O kosztach postępowania sąd orzekł w oparciu o art. 200 i 205 § 2 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.