Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2498906

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 9 maja 2018 r.
II SA/Sz 57/18
Ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji w przypadku wniesienia skargi na decyzję kasacyjną GITD.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj.

Sędziowie: WSA Barbara Gebel, NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 maja 2018 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej

I.

stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) r. Nr (...),

II.

zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. na rzecz skarżącego L. W. kwotę (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) r., nr (...) wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", art. 7a, art. 14, art. 92a ust. 1-6, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 z późn. zm.), zwanej dalej: "u.t.d.",

I.p. 5.1, I.p. 5.2, I.p. 5.3, I.p. 5.4, I.p. 5.6, I.p. 6.2.1, I.p. 6.3.7, I.p. 6.3.11, I.p. 8.4 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 5 ust. 9 ustawy z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie u.t.d. oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. poz. 567), art. 5-7 rozporządzenia WE nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. UE. L 102 z późn. zm.), zwanym dalej: "rozporządzeniem WE nr 561/2006", art. 2, art. 33-34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. UE. L Nr 60, poz. 1), zwanego dalej: "rozporządzeniem (UE) nr 165/2014", art. 13 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r. poz. 1155 z późn. zm.), art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 z późn. zm.), pkt 3 preambuły, art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. L poz. 168), zwanego dalej: "rozporządzeniem (UE) 581/2010", Z. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w S. (dalej: "ZWITD w S.") nałożył na L. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą L. W. z siedzibą w S., karę pieniężną w wysokości (...) zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu (...) r. podjęto czynności kontrolne w siedzibie przedsiębiorcy L. W., w oparciu o regulacje związane z:

- prowadzeniem przez ww. przedsiębiorcę transportu drogowego,

- przestrzeganiem przepisów ruchu drogowego,

- przestrzeganiem przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy,

- przepisami wspólnotowymi w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego,

- przepisami wspólnotowymi w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym.

Zakres kontroli, z której spisany został protokół, obejmował okres od (...) r.

Decyzją z dnia (...) r. ZWITD w S. nałożył na L. W. karę pieniężną w wysokości (...) zł.

Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji, które Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD w W.") uwzględnił i decyzją z dnia (...) uchylił decyzję organu I instancji z dnia (...) r., i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania, wskazując na uchybienia w ustaleniach organu w zakresie wczytywania danych kierowcy oraz danych jednostek pojazdowych.

L. W. zaskarżył ww. decyzję GITD w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

Ponownie rozpatrujący sprawę organ I instancji, uwzględniając stanowisko GITD w W. zawarte w decyzji z dnia (...) r., nałożył na L. W. karę pieniężną w wysokości (...) zł, za następujące naruszenia:

- przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu,

- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy,

- skrócenie dziennego czasu odpoczynku,

- skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku,

- przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni,

- nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi,

- nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu,

- nieudzielenie przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców.

Odwołanie od powyższej decyzji z dnia (...) r. wniósł L. W., reprezentowany przez pełnomocnika. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 6 k.p.a. w zw. z art. 93 ust. 2 u.t.d. w związku z wydaniem decyzji w oparciu o niewykonalną decyzję organu II instancji,

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez porzucenie obowiązku rozpatrzenia sprawy.

Strona argumentowała, że postanowienia wynikające z decyzji GITD w W. z dnia (...) r. nie weszły w życie, do czasu zaistnienia okoliczności wskazanych w ustawie - art. 93 ust. 2 u.t.d. Wydanie przez ZWITD w S. ponownej decyzji, w oparciu o postanowienia decyzji niewykonalnej, nie nosi znamion legalności (brak podstawy prawnej ponownego prowadzenia postępowania po uchyleniu decyzji organu I instancji niewykonalną decyzją organu nadrzędnego). Powyższe działanie organu nosi znamiona rażącego naruszenia przepisów postępowania w rozumieniu art. 6 k.p.a. Organ nie podjął jakichkolwiek kroków w celu ustalenia, czy strona skorzystała ze swoich praw i złożyła w wymaganym terminie skargę do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji.

Decyzją z dnia (...) r., nr (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. z 2017 r. poz. 953), art. 4, art. 92a, art. 92b, art. 92c u.t.d., I.p.5.1, I.p. 5.2,

I.p. 5.3, I.p. 5.4, I.p. 5.6, I.p. 6.2.1, I.p. 6.3.7, I.p. 6.3.11, I.p. 6.3.12, I.p. 8.4 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 6-8, art. 10 rozporządzenia (WE) 561/2006, art. 32-34 rozporządzenia (UE) nr 165/2014, art. 13, art. 25, art. 27 ustawy o czasie pracy kierowców, rozdziału I lit. s załącznika IB rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, art. 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010, GITD w W. utrzymał w mocy decyzję ZWITD w S. z dnia (...) r.

GITD w W. przychylił się do ustaleń stanu faktycznego i rozstrzygnięcia organu I instancji z dnia (...) r. Organ odwoławczy uznał, że ponownie rozpoznając sprawę, mając na względzie art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego, w kwestionowanej decyzji (organu I instancji) prawidłowo ustalono stan faktyczny. Organ w wyczerpujący sposób zebrał i rozpoznał materiał dowodowy, w szczególności dopuścił dowód w postaci: protokołu kontroli w przedsiębiorstwie z dnia (...) r., danych cyfrowych kart kierowców, danych cyfrowych z urządzeń rejestrujących zainstalowanych w pojazdach znajdujących się w dyspozycji przedsiębiorcy.

Według organu, podniesiony zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. jest bezzasadny, ponieważ postępowanie w wyniku, którego wydano kwestionowaną decyzję było prowadzone na podstawie i w granicach prawa.

Wobec zarzutu odwołania, że zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzja GITD z dnia (...) r. pozostaje niewykonalna, organ odwoławczy stwierdził, że powyższa decyzja, z uwagi na brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, nie była merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej. Wskazał, że zgodnie z sentencją ww. decyzji, nie została nałożona na stronę kara pieniężna za stwierdzone w protokole kontroli naruszenia. Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego ze skargi przedsiębiorcy będzie zasadność uchylenia decyzji ZWIDT w S. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W związku z powyższym, organ odwoławczy uznał, że ZWITD w S. prawidłowo przeprowadził ponowne postępowanie administracyjne zakończone wydaniem kwestionowanej decyzji z dnia (...) r., w celu umożliwienia wydania przez organ odwoławczy decyzji ostatecznej w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny.

Organ odwoławczy nie stwierdził w sprawie okoliczności uzasadniających zastosowanie przepisów egzoneracyjnych z art. 92b i art. 92c u.t.d.

Wyrokiem z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 714/17 WSA w Szczecinie uchylił decyzję GITD w W. z dnia (...) r. Sąd ten uznał, iż część ustaleń organu odwoławczego wskazywała, że w tym zakresie było on gotowy do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Ponadto stwierdził, że w rozważaniach organu odwoławczego zabrakło odniesienia do zarzutów odwołania, chociażby w kwestii dotyczącej wysokości kary w powiązaniu z liczbą zatrudnianych przez skarżącego pracowników czy możliwości wczytania danych z kart kierowcy, który porzucił pracę.

GITD w W. wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku z dnia 7 września 2017 r.

L. W. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. ze skargą na decyzję GITD w W. z dnia (...) r., wnosząc o jej uchylenie oraz o stwierdzenie nieważności decyzji ZWITD w S. z dnia (...) r. z uwagi na zaistnienie przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie zwrotu poniesionych przez niego kosztów postępowania i obciążenie nimi zaskarżonego organu.

Zaskarżonej decyzji L. W. zarzucił:

- rażące naruszenie art. 6 k.p.a. w zw. z art. 93 ust. 2 u.t.d. w związku z wydaniem decyzji w oparciu o niewykonalną decyzję organu II instancji,

- naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez porzucenie obowiązku rozpatrzenia sprawy.

Skarżący podniósł, że od decyzji GITD w W. z dnia (...) r.,

w ustawowym terminie, złożył skargę do WSA w Szczecinie, wskazując na liczne błędy formalno-prawne przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Chociaż strona złożyła skargę od ww. decyzji, przez co stała się ona niewykonalna, organ I instancji na jej podstawie ponownie przystąpił do procedowania postępowania.

Według skarżącego, w chwili obecnej, z uwagi na niezrozumiały pośpiech ZWITD w S., mamy sytuację, że w tej samej sprawie w obrocie prawnym mamy dwie odrębne decyzje administracyjne, tj. z dnia (...) r., jako decyzja uchylająca i z dnia (...) r., podtrzymująca decyzję organu I instancji. Jeżeli w przyszłości WSA w Szczecinie oddali skargę strony na decyzję z dnia (...) r., wówczas decyzja GITD w W. stanie się ostateczna. Powyższe oznacza, że w jednym momencie odnośnie dokładnie tej samej sprawy w obrocie prawnym będą dwie ważne decyzje administracyjne, wydane przez ten sam organ. Powyższe jest sprzeczne z przepisami art. 104 § 1 k.p.a., zgodnie z którym (jedną) sprawę administracyjną załatwia się (jedną) decyzją administracyjną.

Zdaniem L. W., ZWITD w S. nie miał prawa ponownego wszczęcia postępowania po wydaniu przez GITD w W. decyzji z dnia (...) r., z uwagi na fakt, iż decyzja ta została zaskarżona przez stronę, a w konsekwencji w zw. z art. 93 ust. 2 u.t.d., stała się ona niewykonalna. Niewykonalność decyzji oznacza, że wszelkie jej postanowienia (zarówno pozytywne jak i negatywne) są niewykonalne, a w konsekwencji nie wchodzą do obrotu prawnego. Organ zajął się sprawą co do której wydał już decyzję, która nie została prawomocnie uchylona przez organ II instancji. Powyższe stanowi rażące naruszenie zasad określonych w art. 6 k.p.a., co stanowi kwalifikowaną wadę postępowania.

GITD w W., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł m.in., że wniesienie skargi na decyzję kasatoryjną pozbawia organ I instancji dostępu do akt postępowania, to dopuszczalne jest jednak przeprowadzenie postępowania administracyjnego na podstawie potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii akt. Nowe rozstrzygnięcie organu I instancji, tj. decyzja z dnia (...) r. miało miejsce przed zapadnięciem wyroku WSA w Szczecinie z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 714/17. Organ podkreślił, że jego decyzja z dnia (...) r.

w przeciwieństwie do decyzji z dnia (...) r., jest rozstrzygnięciem kasatoryjnym, a nie merytorycznym. Zaznaczył, że dopiero w przypadku braku złożenia skargi kasacyjnej przez organ i uprawomocnienia się ww. wyroku zajdzie konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji GITD w W. z dnia (...) r. Powyższy wyrok nie jest prawomocny i w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej organu, Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tę skargę kasacyjną, co w konsekwencji może doprowadzić do utrzymania w mocy decyzji kasacyjnej organu i oddalenia skargi strony, a tym samym zasadności pozostawania w obrocie decyzji GITD w W. z dnia (...) r. oraz decyzji ZWITD w S. z dnia (...) r.

Postanowieniem z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2297/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, jako sądowi właściwemu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 z późn. zm.), zwanej dalej: "u.t.d.", która stanowiła podstawę materialnoprawną decyzji objętej przedmiotem skargi, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od (...) złotych do (...) złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.).

Zgodnie z brzmieniem art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 15 k.p.a.).

W okolicznościach sprawy należy uwzględnić, że wydanie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. (dalej: "GITD w W.") z dnia (...) r., utrzymującej w mocy decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w S. (dalej: "ZWITD") z dnia (...) r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości (...) zł, poprzedzone było wydaniem przez GITD w W. decyzji z dnia (...) r., uchylającej decyzję ZWITD w S. z dnia (...) r. o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości (...) zł. Należy mieć przy tym na względzie, że skarżący zaskarżył decyzję kasatoryjną (kasacyjną) GITD w W. z dnia (...) r.

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który ww. skargę uwzględnił i wyrokiem z dnia 7 września 2017 r. uchylił wskazaną decyzję.

Powyższa sytuacja, na gruncie niniejszej sprawy, powinna zostać oceniona poprzez pryzmat wykonalności decyzji GITD w W. z dnia (...) r.,

w rozumieniu art. 93 ust. 2 u.t.d., zgodnie z którym, decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego.

W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą:

1)

odrzucenia skargi,

2)

cofnięcia skargi, lub

3)

wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.

W świetle tej regulacji prawnej stwierdzić należy, że w przypadku wniesienia skargi na decyzję kasacyjną GITD, uprawnienie do rozpatrzenia sprawy, w której wydano tę decyzję, należy do sądu administracyjnego. Podejmowanie w tych okolicznościach przez organ I instancji działań zmierzających do ponownego rozpatrzenia sprawy stanowi rażące naruszenie nie tylko powołanego art. 93 ust. 2 u.t.d., ale także art. 16 § 2 k.p.a., w świetle którego, decyzje administracyjne mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonych w odrębnych ustawach. Stanowisko takie, które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, przedstawił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 181/17 (opubl. w Lex nr 2284446).

Sąd stwierdza, że ponownie toczące się postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej skarżącemu, prowadzącemu działalność gospodarczą w transporcie drogowym, zakończyło się wydaniem decyzji na podstawie art. 92a ust. 1-6 u.t.d., w sytuacji gdy uprzednio wydana w sprawie decyzja kasatoryjna nie uzyskała przymiotu wykonalności w rozumieniu art. 93 ust. 2 u.t.d. Mając na uwadze stanowisko przedstawione przez organ, tj. o możliwości ponownego rozpoznania sprawy, Sąd zauważa, że ww. przepis stanowi dla strony gwarancję objęcia jej obowiązkiem poddania się skutkom decyzji organu inspekcji transportu drogowego, wyłącznie takim, które mają przymiot wykonalności. Ustawodawca nie zaznaczył, że skutki wykonalności, o których mowa w ww. przepisie, mogą dotyczyć wyłącznie decyzji merytorycznej, a nie kasatoryjnej. Skoro zatem ustawodawca w ww. zakresie nie dokonał zastrzeżenia w art. 93 ust. 2 u.t.d., to należy przyjąć, iż przepis ten dotyczy także decyzji kasatoryjnych organu odwoławczego w rozumieniu art. 138 § 2 k.p.a., przekazujących sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Wobec powyższego Sąd, za uzasadnione uznał zarzuty skarżącego o naruszeniu w sprawie art. 6 k.p.a. w zw. z art. 93 ust. 2 u.t.d., w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji ZWITD w S. w oparciu o niewykonalną decyzję GITD w W. z dnia (...) r., ponieważ została ona zaskarżona do sądu administracyjnego, a przy tym wynik rozpoznania sprawy sądowej, tj. uwzględnienie skargi na tę decyzję, pozbawił ją zdolności do wywoływania skutków prawnych. Nie zmienia tych skutków, wniesienie przez organ skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku z dnia 7 września 2017 r., skoro zgodnie z brzmieniem art. 93 ust. 2 u.t.d., walor wykonalności może mieć decyzja z chwilą: odrzucenia skargi, jej cofnięcia lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia (...) r. zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jak słusznie bowiem zwrócił uwagę skarżący, w jednym momencie odnośnie tej samej sprawy, w obrocie prawnym pozostają dwie wydane przez ten sam organ decyzje administracyjne. Organ I instancji nie mógł prowadzić kolejnego postępowania w tej sprawie, dopóki nie zostanie prawomocnie zakończone postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na decyzję kasatoryjną GITD w W. z dnia (...) r.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy, pomimo zawisłości sprawy sądowej dotyczącej nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, doszło do nieprawidłowego wykreowania przez organy obu instancji ponownego (drugiego) postępowania dotyczącego tej samej sprawy przez organ I instancji. Postępowanie to pozostawało w oczywistej kolizji z prowadzonym równolegle w tej sprawie postępowaniem sądowoadministracyjnym. To zaś oznacza, że przy wydawaniu decyzji w ponownie toczącym się postępowaniu administracyjnym, doszło do rażącego naruszenia prawa, to jest: art. 93 ust. 2 u.t.d., a także art. 16 § 2 oraz art. 15 k.p.a. Istnienie tej wady, w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., uzasadnia stwierdzenie nieważności przedmiotowych decyzji. Z powołanych względów Sąd odstąpił od rozważań co do zarzutów skargi o naruszeniu w sprawie art. 7 i art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a., skoro następstwa stwierdzenia nieważności decyzji są najdalej idące w skutkach dla utraty bytu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego i powodują ponowne prowadzenie przez organ postępowania w pełnym zakresie.

Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), orzekł jak w pkt I sentencji wyroku o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia (...) r. O kosztach postępowania Sąd orzekł, jak w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 205 § 1 i art. 209 ww. ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.