Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2865901

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 19 lipca 2019 r.
II SA/Sz 562/19

UZASADNIENIE

Sentencja

Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na czynność Starosty P. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o dofinasowanie podjęcia działalności gospodarczej postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 9 maja 2019 r. A. B. wniósł drogą mailową skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na "decyzję D. P. U. P. w P. z dnia (...) r. o odmowie wypłacenia dotacji na zakup urządzeń niezbędnych do rozpoczęcia oraz prowadzenia działalności gospodarczej".

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w kwietniu 2018 r. postanowił rozpocząć działalność gospodarczą w M. o profilu (...). W połowie kwietnia zarejestrował się w P.U.P. P. jako osoba bezrobotna oraz przygotował dokumentację dotyczącą otrzymania dotacji na zakup urządzeń niezbędnych do prowadzenia ww. działalności. Po weryfikacji został dopuszczony do komisji i wtedy dowiedział się, że jest problem ponieważ jego dane widnieją w KRD Komisja przyznał dotacje, ale wstrzymano jej wypłatę argumentując że po przelaniu kwoty pienieżnej na konto ktoś może je zająć. Argumentacja ta nie jest zgodna prawdą i prawem, o czym wyraźnie mówi art. 831 § 1 pkt 2a k.p.c. oraz uchwala Sadu Najwyższego z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. III CZP 104/14. Ponadto wpis w KRD nie jest spowodowany jego negatywnym postępowaniem, powstał w wyniku kradzieży całego kompletu dokumentów (prawo jazdy, dowód osobisty, paszport) 14 lat temu. Zdaniem skarżącego, zgodnie z art. 46 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. spełnia warunki otrzymania dotacji, posiada opinię prawną z Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej.

Skarżący dołączył pismo Ministerstwa Rodziny Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 sierpnia 2019 r. w którym udzielono mu odpowiedzi, iż w przypadku gdy starosta na podstawie posiadanych i zweryfikowanych informacji stwierdzi, że zajęcie komornicze może dotyczyć środków na podjęcie działalności gospodarczej to ma prawo odmówić uwzględnienia wniosku o dofinasowanie lub wstrzymać wypłatę środków. Ponadto, że pismo starosty o odmowie przyznania dofinasowania podjęcia działalności gospodarczej jest czynnością z zakresu sprawy administracyjnej, a taki akt, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), podlega kontroli sądu administracyjnego, wtedy gdy skarga na taki akt zostanie wniesiona w terminie i sposób określony w art. 52 § 3 i art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Załącznikiem do tego pisma jest protokół przyjęcia skargi/wniosku z dnia 16 sierpnia 2018 r.

Nadto skarżący dołączył pismo Wojewody Z. z dnia (...) października 2018 r. stanowiące odpowiedź na jego zastrzeżenia dotyczące wykonywania zadań przez Dyrektora PUP oraz uzasadnienie uchwały Rady Powiatu w P. Nr (...) w sprawie sposobu załatwienia skargi skarżącego na działalność Dyrektora PUP.

Ponadto skarżący dołączył, objęte jego skargą, pismo Dyrektora P. U. P. w P., działającego z upoważnienia Starosty (...), z dnia (...) r. znak (...), skierowane do skarżącego, w którym organ udziela odpowiedzi na wniosek skarżącego o dofinasowanie na podjęcie działalności gospodarczej, złożony kompletnie w dniu 14 maja 2018 r., i informuje, że wniosek pozostaje bez rozpoznania z uwagi na niespłacone zobowiązanie wskazane w Krajowym Rejestrze Długów oraz, że w przypadku zmiany tej sytuacji można przedstawić informację do Urzędu, celem ponownego rozpatrzenia wniosku.

W dniu 27 czerwca 2019 r. skarżący własnoręcznie podpisał wniesioną mailem skargę.

W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o odrzucenie skargi lub jej oddalenie. Zdaniem organu pismo informujące o nieuwzględnieniu wniosku skarżącego o dofinasowania działalności gospodarczej z Funduszu Pracy nie jest decyzją ani innym aktem objętym kontrola sądowoadministracyjną.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

Przedmiotem skargi jest pismo Dyrektora P. U. P. w P., działającego z upoważnienia Starosty (...), o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku skarżącego o dofinasowanie na podjęcie działalności gospodarczej. Pismo zostało wydane w dniu 12 czerwca 2018 r., a doręczone stronie w dniu 14 czerwca 2018 r.

Sąd stwierdził, że skarga jest dopuszczalna do sądu administracyjnego z uwagi na przedmiot zaskarżenia, o czym poniżej, jednakże podlega odrzuceniu z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia.

Na wstępie należy odnieść się do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku organu o odrzucenie skargi jako dotyczącej czynności niepodlegającej kognicji sądów administracyjnych.

Zaskarżone pismo zostało wydane w ramach postępowania z wniosku skarżącego z dnia 8 maja 2018 r. o przyznanie dofinasowania na podjęcie działalności gospodarczej zgłoszonego w oparciu o art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1265), zgodnie z którym starosta z Funduszu Pracy może przyznać bezrobotnemu lub poszukującemu pracy, o którym mowa w art. 49 pkt 7, jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, w tym na pokrycie kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa związanych z podjęciem tej działalności, w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 6-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia.

Stosownie do treści art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) - "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Akt lub czynność materialno - techniczna, o której mowa powyżej charakteryzuje się tym, że:

- dotyczy uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa,

- ma charakter publiczny,

- jest podejmowana w sprawie indywidualnej,

- nie ma charakteru decyzji lub postanowienia, a więc norma prawa administracyjnego nie wymaga od niego konkretyzacji przy pomocy sformalizowanej procedury administracyjnej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, s. 72 -85, Wydanie 6 C.H. Beck Warszawa 2019).

Nie budzi wątpliwości Sądu, że kwestia przyznania lub odmowy bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej wynika z przepisów prawa (materialnego) powszechnie obowiązującego. Podstawą prawną do przyznania takiego dofinansowania jest bowiem ww. art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 lipca 2017 r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1380 z późn. zm.) - "rozporządzenie". Rozstrzygnięcie w tym zakresie dotyczy uprawnienia polegającego na przyznaniu środków finansowych bezrobotnemu zamierzającemu podjąć działalność gospodarczą, w tym na pokrycie kosztów pomocy prawnej oraz konsultacji i doradztwa związanych z podjęciem tej działalności. Pomoc tego rodzaju ma charakter publiczny, ponieważ - jako jeden z instrumentów rynku pracy wspierających podstawowe usługi tegoż rynku - jest przyznawana przez organ administracji publicznej. Rozstrzygnięcie podejmowane jest natomiast w sprawie indywidualnej, gdyż przyznanie lub odmowa przyznania dofinansowania dotyczy konkretnego bezrobotnego, który złożył stosowny wniosek.

Należy podkreślić, że przepisy ww. rozporządzenia statuują odrębną procedurę przyznawania i odmowy przyznawania środków z Funduszu Pracy. Bezrobotny składa bowiem wniosek o ustalonej treści wraz z oświadczeniami. Wniosek taki podlega ocenie i jest podstawą do zawarcia w umowy cywilnoprawnej. Podstawą przyznania dofinansowania jest zawarta umowa. W § 7 ust. 4 rozporządzenia wyraźnie wskazano, O uwzględnieniu lub odmowie uwzględnienia wniosku o dofinansowanie starosta powiadamia bezrobotnego, w formie pisemnej w postaci papierowej, w terminie 30 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku. W przypadku nieuwzględnienia wniosku starosta podaje przyczynę odmowy. Przepis ten wskazuje również na dodatkowy element, jaki powinno zawierać powiadomienie o odmowie uwzględnienia wniosku - jest nim podanie przyczyny odmowy. Prawodawca nie przewidział zatem formy decyzji administracyjnej, jako sposobu zakończenia sprawy o odmowie przyznania dofinansowania, ale określił, że wnioskodawca otrzymuje jedynie pisemne powiadomienie o odmowie, w którym podaje się przyczyny odmowy.

Stanowisko powyższe ma także oparcie w treści art. 9 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który określa, w jakich sprawach z zakresu opisanego przez ww. ustawę starosta wydaje decyzje administracyjne.

Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że zaskarżone pismo, informujące skarżącego, iż jego wniosek pozostaje bez rozpatrzenia z powodu niespłaconego zobowiązania finansowego, co jest niczym innym jak nieuwzględnieniem wniosku o dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej z określonych przyczyn (por. § 7 ust. 4 rozporządzenia), należy do czynności (aktów) objętych kontrolą sądowoadministracyjną, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zostało ono wydane w indywidualnej sprawie i skierowane do oznaczonej osoby - wnioskodawcy, dotyczy uprawnienia podmiotu - możliwości uzyskania dofinansowania, określonego w przepisach art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz w przepisach rozporządzenia, zaś sam akt ma charakter publiczny, gdyż rozstrzygnięcie o odmowie dofinansowania podjęcia działalności gospodarczej podejmuje organ administracji publicznej. Taka informacja jest czynnością upoważnionego organu o charakterze władczym i jednostronnym, opartą na wyraźnej podstawie prawnej, zawierającą rozstrzygnięcie polegające na przyznaniu bądź - jak w tym przypadku - odmowie przyznania indywidualnie określonemu podmiotowi uprawnień wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie stanowi ono zadysponowanie funduszami publicznymi w stosunku do obywateli (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 20 lipca 2016 r. II SA/Ke 225/16 Lex nr 212495).

Dlatego też nie ma racji organ twierdząc, że w stosunku do zaskarżonej czynności wykluczona jest kontrola zgodności z prawem, ponieważ nie jest to ani decyzja ani inny akt lub czynność podlegające kognicji sądów administracyjnych.

Sąd zważył, że pomimo tego, iż co do zasady dopuszczalna jest kontrola sądowoadministracyjna spornej czynności, to jednak okazała się ona niemożliwa z przyczyn formalnych, z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia skargi.

Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2).

W myśl art. 53 § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.

Według art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.

Jak wynika z akt sprawy skarżący otrzymał kwestionowane pismo w dniu 14 czerwca 2018 r., z tym dniem dowiedział się więc o podjęciu czynności z zakresu sprawy administracyjnej, a zatem termin trzydziestu dni, liczony od ww. daty, upłynął mu bezskutecznie z dniem 16 lipca 2018 r. (poniedziałek). Przy czym, o ile w zaskarżonym piśmie brak jest stosownego pouczenia o sposobie zaskarżenia odmowy, to takie pouczenie (z podaniem ww. przepisów) znacznie wcześniej skarżący otrzymał od Dyrektora Departamentu Funduszy Ministerstwa Rodziny Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na swoja skargę na działania Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy, zgłoszoną w dniu 16 sierpnia 2018 r. W piśmie ministerstwa z dnia 22 sierpnia 2018 r., które skarżący dołączył do niniejszej skargi, pouczono o prawie zaskarżenia czynności starosty do sądu administracyjnego oraz o obowiązujących przepisach w tym zakresie. Tymczasem skarga została wniesiona, za pośrednictwem organu, w dniu 9 maja 2019 r., czyli po kilku miesiącach od powzięcia wiadomości przez skarżącego o odmowie uwzględnienia jego wniosku o dofinasowanie i od momentu też uzyskania przez skarżącego wiedzy o prawie i sposobie zaskarżenia tej czynności (aktu).

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Mając na uwadze powyższe Sąd - na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. - zobligowany był skargę odrzucić, o czym orzekł na wstępie.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.