Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1390310

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 16 października 2013 r.
II SA/Sz 533/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Makowska.

Sędziowie: WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), NSA Stefan Kłosowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 października 2013 r. sprawy ze skargi A. N. i M. N. -.P. na decyzję Wojewody z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości

I.

uchyla zaskarżoną decyzję,

II.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku,

III.

zasądza od Wojewody na rzecz skarżących A. N. i M. N. - P. solidarnie kwotę (...) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Prezydent Miasta decyzją z dnia (...), na podstawie art. 124 ust. 1 w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.), po rozpoznaniu wniosku z dnia (...) W., orzekł w punkcie 1

- o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, położonej w (...) przy ulicy (...)., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr (...) o pow. (...) stanowiącej współwłasność: Janiny Szczygieł w udziale (...), M.S. w udziale (...), R.S. w udziale (...), G.S. w udziale (...) C.S. w udziale (...), L.N. w udziale (...), M.N. w udziale (...) i A.N. w udziale (...), poprzez zezwolenie W. na realizację inwestycji celu publicznego, polegającej na założeniu i przeprowadzeniu odcinka publicznej sieci gazowej niskiego ciśnienia de 125PE i zajęcie na czas robót - 5 dni od wejścia wykonawcy na nieruchomość w celu realizacji inwestycji - pasa gruntu działki nr ewid. (...) o długości (...) m i szerokości (...) m- (szerokość pasa montażowego)-powierzchnia zajęcia (ograniczenia) nieruchomości wynosi (...) m2 zgodnie z treścią załącznika mapowego stanowiącego integralną część niniejszej decyzji.

Jednocześnie w pkt 2 decyzji organ zobowiązał W. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu na niej prac, o których mowa w punkcie 1 decyzji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że wnioskiem z dnia 12 września 2012 r. W. wystąpiła do Prezydenta Miasta o wydanie, w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami wraz z rygorem natychmiastowej wykonalności, decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości - działki nr (...) o pow. (...) ha w (...). Do wniosku dołączono dokumenty z przeprowadzonych rokowań, tj. korespondencję wnioskodawcy ze stronami postępowania, oświadczenia współwłaścicieli ww. działki w kwestii zgody na przeprowadzenie spornej inwestycji oraz notatki służbowe z przeprowadzonych rokowań.

Organ I instancji przytoczył dalej treść art. 124 ust. 1 oraz ust. 3 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a następnie wyjaśnił, że planowana inwestycja polegająca polegającej na założeniu i przeprowadzeniu odcinka publicznej sieci gazowej niskiego ciśnienia de 125PE, jest zgodna z planem miejscowym "(...)", który dopuszcza przebieg sieci gazowej. Inwestycja ta planowana jest w terenie elementarnym (...). Zapisy § 46 ust. 6 pkt 1 i 2 planu dopuszczają prowadzenie nowej sieci gazowej.

W ocenie organu, z dokumentów sprawy wynika, że współwłaściciele gruntu nie są zainteresowani podjęciem negocjacji i nie zgadzają się na propozycję W. Natomiast Plan "(...)", nie dopuszcza alternatywnej lokalizacji, ani sieci gazowej, ani elektroenergetycznej. Współwłaściciele gruntu nie zgadzają się na przedstawioną propozycję W. w kwocie (...) zł do podziału na wszystkich współwłaścicieli, proporcjonalnie do posiadanych udziałów. Żądania finansowe współwłaścicieli znacznie odbiegają od oszacowanej wartości, w związku z czym nie wyrazili oni zgody na przeprowadzenie inwestycji. Według organu zostały wyczerpane przesłanki wynikające z art. 124 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Planowana inwestycja polegająca na założeniu i przeprowadzeniu odcinka publicznej sieci gazowej niskiego ciśnienia de 125PE, stanowi nową inwestycję i spełnia wymogi celu publicznego, tj. art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz stanowi nową inwestycję, dla wykonania której niezbędne jest, wobec braku zgody właściciela nieruchomości, uzyskanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Od ww. decyzji odwołania wnieśli J.N. reprezentujący M. i A.N. oraz M.B. działający w imieniu G.S. M.G. zarzucił decyzji naruszenie art. 107 § 1 k.p.a., poprzez brak w uzasadnieniu analizy uciążliwości przedmiotowej inwestycji oraz wskazał, że przedmiotowa decyzja winna zawierać również ustalenie wysokości odszkodowania z tytułu poniesionych szkód. J.N. w odwołaniu podniósł, iż przedmiotowa inwestycja może być przeprowadzona inną trasą niż przez działkę nr (...), a także, że zaproponowane w trakcie rokowań odszkodowanie jest nieadekwatne do poniesionych strat. Poza tym przedmiotowa inwestycja ma służyć jedynie interesom osób prywatnych i w żadnym razie nie jest to cel publiczny, na jaki powołuje się inwestor.

Wojewoda decyzją z dnia (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w zw. z art. 124 ust. 1-6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołań M. i A.N. oraz G.S. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia (...) r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy przytoczył na wstępie treść przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, tj. art. 112 ust. 2 i 3, art. 124 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.). Następnie wskazał, że dla uznania spornej inwestycji jako celu publicznego mają znaczenie przepisy art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Wojewody, w niniejszej sprawie, zostały spełnione przesłanki zastosowania instytucji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Przedmiotem postępowania jest budowa sieci gazowej czyli ciągu i urządzeń do przesyłania lub dystrybucji gazu w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. i bez wątpienia może być zaliczona do inwestycji liniowych wymienionych w art. 6 pkt 2 u.g.n., gdyż regulacje w nim zawarte nie ograniczają kręgu inwestorów, ani też rodzaju zamierzeń budowlanych, którym mają służyć urządzenia w przepisie tym wymienione (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1133/11). Zarzut, iż inwestycja ma służyć tylko celom prywatnym nie może być uznany za słuszny, gdyż jak wynika z akt sprawy, planowana budowa sieci gazowej nie będzie służyło jedynie obiektom znajdującym się na działkach (...), przylegającym do działki nr (...), ale będzie mogło zostać w przyszłości rozbudowane w celu przyłączenia nowych odbiorców. Ponadto, określenie "inwestycji celu publicznego" zamieszczone w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., stanowi jedynie doprecyzowanie zasięgu działania inwestycji wymienionych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, które mogą być o znaczeniu gminnym, bądź ponadlokalnym.

Organ podkreślił dalej, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...), zatwierdzonej uchwałą Nr LI/1318/10 Rady Miasta Szczecin z dnia 27 września 2010 r., który ściśle określa przebieg sieci gazowej i nie daje możliwości alternatywnych rozwiązań. Inwestycja przewidziana jest na terenie elementarnym oznaczonym symbolem (...) w § 46 ust. 6 pkt 1 planu: "sieć: wodociągowa, elektroenergetyczna z dopuszczeniem przebudowy, rozbudowy, remontu oraz budowy w nowej lokalizacji", a w pkt 2 dopuszczającym prowadzenie sieci: wodociągowej, gazowej, elektroenergetycznej, telekomunikacyjnej oraz kanalizacji sanitarnej i deszczowej. Na mapie będącej załącznikiem do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "(...) zaznaczony jest dokładny przebieg inwestycji. Strony miały możliwość wnoszenia uwag na etapie uchwalania przez Radę Miasta zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Następnie organ II instancji powołał się na dokumenty z przebiegu rokowań, na podstawie, których Prezydent Miasta uznał, że przeprowadzone rokowania z współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości nie doprowadziły do porozumienia między stronami. Organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 124 u.g.n. nie określa formy rokowań. Spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia, jako przesłanka wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości, oznacza taką sytuacje, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonywanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Rokowania mogą zostać zatem zakończone w dowolnym czasie, chociażby gdy - w ocenie którejś ze stron - nie ma szans na zawarcie porozumienia. W tym zakresie Wojewoda odwołał się do tez wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 357/11.

Wyjaśniając kwestię dotyczącą odszkodowania Wojewoda powołał się na art. 21 Konstytucji RP, a także wskazał na art. 128 ust. 1 i 4 i art. 124 ust. 3 u.g.n. w związku z art. 128 ust. 4 i art. 124 ust. 5 u.g.n. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem, iż decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości powinna ustalać wysokość odszkodowania, ponieważ do decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. odnosi się art. 129 ust. 5 pkt 1 i pkt 2, który stanowi, że starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3, art. 106 ust. 1 i art. 124-126 u.g.n.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ wskazał, że sprawa rzekomo bezprawnego rozpoczęcia robót budowlanych przez Spółkę W. związanych z przedmiotową inwestycją według oświadczenia spółki nie zostały rozpoczęte ani tym bardziej zakończone żadne roboty budowlane. Z kolei zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ I instancji zgromadził i przeanalizował cały materiał dowodowy, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. Organ I instancji wskazał w decyzji, iż zajęcie na czas robót nieruchomości stanowiącej działkę nr (...), wynosić będzie - zgodnie z informacją uzyskaną od inwestora - 5 dni od wejścia wykonawcy na nieruchomość i dotyczyć będzie pasa gruntu działki nr (...) o długości (...) m. Ponadto, zobowiązano inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu na prac.

Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosły A.N. oraz M.P. reprezentowane przez pełnomocnika J.N.

Na wstępie skargi pełnomocnik J.N. wyraził w imieniu skarżących niezadowolenie ze sposobu prowadzenie przez organy administracji niniejszej sprawy, a następnie podkreślił, że poniósł znaczne nakłady finansowe w drogę do posesji przy ul. (...), ułożył wodociąg i doprowadził linię energetyczną do posesji, przez co działka nr (...) i działki sąsiednie zyskały na wartości. Zdaniem pełnomocnika, bezprawnie wydano pozwolenie na budowę mieszkań na sąsiednich gruntach przy ul. (...), dla developera firmy D., ponieważ jej właściciel nie posiadał zgody od współwłaścicieli na dysponowanie nieruchomością (...) na cele budowlane, tj. doprowadzenia mediów do projektowanych budynków drogą - działką o nr ew. (...). Poza tym, budowy domów trwa od trzech lat, a z istoty art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że zezwolenie może być wydane przed rozpoczęciem konkretnego procesu inwestycyjnego na danej nieruchomości, co potwierdza wyrok NSA z dnia 18 marca 2005 r. OSK 1216/06. Ponadto, pełnomocnik skarżących podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 1065/12 stwierdził nieważność uchwały Nr LI/1318/10 Rady Miasta Szczecin z dnia 27 września 2010 r. w sprawie zmiany Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Gumieńce-Harnasiów 2" w Szczecinie, a zatem zaskarżona decyzja jest bezpodstawna.

W dalszej części skargi pełnomocnik skarżących zawarł zarzuty względem przeprowadzonych rokowań oraz zaproponowanej kwoty odszkodowania. W opinii skarżących, nie podjęto z nimi żadnych rokowań, ale jedynie próbę uzyskania zgody na wejście na nieruchomość i wyrażenie zgody na budowę sieci gazowej., praktycznie za darmo.

Nadto, zdaniem skarżących, teren elementarny (...), według powołanej wyżej uchwały, jest terenem przewidzianym do prowadzenia głównych tras mediów, zaś teren (...) jest terenem pomocniczym, a więc bezpodstawne jest twierdzenie inwestora, że jest to teren jedyny, możliwy i najtańszy do przeprowadzenia trasy dla mediów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Odnośnie do zarzutu skargi, iż prace związane z inwestycją na działce nr (...) z obrębu (...) Miasta stanowią dalszym etap trwającego od trzech lat procesu inwestycyjnego przy ulicy (...).

W odniesieniu do zarzutów związanych z zapisami w Planie, organ II instancji wskazał, że już po wydaniu zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 1065/12 stwierdził nieważność uchwały nr LI/1318/10 Rady Miasta Szczecin z dnia 27 września 2010 r. w sprawie zmiany Miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego "Gumieńce - Harnasiów 2" w Szczecinie. W dniu 17 maja 2013 r. w życie weszła zmiana Miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego "Rumieńce - Harnasiów 2" w Szczecinie, w brzmieniu uchwalonym przez Radę Gminy Szczecin opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 16 kwietnia 2013 r., poz. 1605. Jednakże w niniejszej sprawie nie było możliwe zastosowanie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), bowiem organ nie mógł przychylić się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze.

W piśmie z dnia (...) r. pełnomocnik skarżących J.N. powtórzył dotychczasowe stanowisko w sprawie i argumentację prezentowaną w skardze, jaki i na etapie postępowania odwoławczego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej określanej jako "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, w ramach której sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Granice sądowej kontroli wyznaczają tylko granice sprawy, co oznacza, że w tym postępowaniu Sąd kompetentny był jedynie do skontrolowania legalności rozstrzygnięć o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości - działki nr (...), poprzez zezwolenie W. realizacji na tej nieruchomości wnioskowanej inwestycji.

Tym samym nie mogły w niniejszym postępowaniu podlegać merytorycznej ocenie Sądu zarzuty skarżących względem decyzji o pozwoleniu na budowę budynków mieszkalnych na sąsiednich nieruchomościach, ani też legalność wykonanych doń podłączeń mediów.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięć organów obu instancji zapadłych w niniejszej sprawie stanowi art. 124 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.) - określanej skrótem "u.g.n.". Zgodnie z tym przepisem starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do ust. 3 tego przepisu, udzielenie zezwolenia o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Z treści powołanego przepisu wynika zatem, że udzielenie przez starostę zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie inwestycyjne, zostało uzależnione od spełnienia konkretnych przesłanek. Mianowicie, ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości musi nastąpić w celu realizacji celu publicznego, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednocześnie, wystąpienie z wnioskiem o wydanie przedmiotowej decyzji powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem (właścicielami) nieruchomości rokowań, mających na celu uzyskanie zgody na realizację inwestycji na jego nieruchomości.

Zgodnie z art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Jak wynika z akt administracyjnych, planowana inwestycja przedsiębiorstwa W. polega na założeniu i przeprowadzeniu odcinka publicznej sieci gazowej niskiego ciśnienia de 125PE i zajęciu na czas robót - 5 dni od wejścia wykonawcy na nieruchomość w celu realizacji inwestycji - pasa gruntu działki nr ewid. (...) o długości (...) m i szerokości (...) m- (szerokość pasa montażowego)-powierzchnia zajęcia (ograniczenia) nieruchomości wynosi (...) m2

Nie budzi wątpliwości Sądu, że opisana wyżej inwestycja mieści się w ustawowym pojęciu "inwestycji celu publicznego" i nie można uznać za słuszny argument skarżących, że późniejsze podłączenia do sieci gazowej osób prywatnych zaprzecza publicznemu charakterowi tej inwestycji. W ocenie Sądu właśnie w takim celu, w interesie ogółu społeczeństwa, realizowane są tego rodzaju inwestycje.

Wydając decyzję w pierwszej instancji Prezydent Miasta trafnie zatem ocenił, że planowana na terenie działki nr (...) inwestycja stanowi realizację celu publicznego, a następnie prawidłowo ustalił, że cel ten jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym dla tego terenu.

Zgodnie z obowiązującą w dniu wydania decyzji przez organ I instancji uchwałą nr LI/1318/10 Rady Miasta Szczecin z dnia 27 września 2010 r. w sprawie zmiany Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Gumieńce - Harnasiów 2" w Szczecinie na terenie elementarnym oznaczonym jako (...), przewidziano, m.in., przebieg sieci gazowej, a jej przebieg został określony na mapie stanowiącej załącznik Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Gumieńce - Harnasiów 2" (§ 46 ust. 6 pkt 1 i 2 uchwały).

Tak więc organ I instancji zasadnie uznał, że pierwsza z przesłanek warunkujących wyrażenie zgody w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., została w tej sprawie spełniona.

Sąd stwierdził również, że wbrew twierdzeniom skarżących, w sprawie został także spełniony obowiązek przeprowadzenia rokowań ze współwłaścicielami nieruchomości objętej wnioskiem W. jednakże negocjacje pomiędzy stronami nie odniosły skutku w postaci dojścia do porozumienia i uzgodnienia warunków dla realizacji przedsięwzięcia. Za takim stanowiskiem Sądu przemawia liczna, wzajemna korespondencja stron prowadzona już od (...) r., obejmująca kilkakrotne prośby inwestora o wyrażenie zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane (pisma z dnia: 28 grudnia 2005 r., 16 października 2007 r., 22 lipca 2008 r., 19 października 2010 r.), oświadczenia współwłaścicieli o braku zgody na inwestycję (pisma z dnia: 2 listopada 2010 r., 13 stycznia 2011 r., 11 lutego 2011 r.), a także notatki służbowe z przebiegu rokowań (z dnia 27 stycznia 2011 r. i z dnia 10 maja 2012 r.). Z korespondencji tej wynika, że inwestor zaproponował stronom jednorazową opłatę w wysokości (...) zł za umieszczenie urządzeń elektroenergetycznych w działce nr (...) do podziału pomiędzy współwłaścicieli nieruchomości, jednakże propozycja ta nie została zaakceptowana, bo była diametralnie inna od oczekiwań m.in. skarżących.

Nie sposób zatem uwzględnić zarzutów skargi, że nie złożono skarżącym propozycji i nie podjęto żadnych negocjacji. Istotą negocjacji jest to, iż każda ze stron przedstawia swoje warunki porozumienia, możliwe dla niej do zaoferowania lub przyjęcia, a efektem końcowym negocjacji jest uzgodnienie wysokości odszkodowania. Okoliczność, że zaproponowana ostatecznie przez inwestora kwota odbiegała znacznie od żądań współwłaścicieli nieruchomości nie stanowi o nieprzeprowadzeniu rokowań, lecz skutkowała fiaskiem negocjacji, uprawniającym inwestora do złożenia wniosku o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. Nie miało przy tym istotnego znaczenia to, że proponując kwotę odszkodowania inwestor oparł się na wnioskach operatu szacunkowego dotyczącego określenia wartości służebności przesyłu gazu.

Reasumując, Sąd stwierdził, że Prezydent Miasta w sposób prawidłowy rozstrzygnął o ograniczeniu sposobu korzystania z działki (...). Decyzja tego organu została oparta na właściwie złożonym wniosku z odpowiednią dokumentacją negatywnego wyniku rokowań, precyzyjnie określała rodzaj planowanej inwestycji publicznej, jej położenie i zgodność z obowiązującym wówczas miejscowym planem zagospodarowania, a także wystarczająco dokładnie określała prawo, które podlegało ograniczeniu oraz sposób jego ograniczenia.

Sąd stwierdził natomiast, że rozpoznając sprawę i podejmując w dniu (...) r. zaskarżoną decyzję Wojewoda uchybił przepisom prawa, w szczególności postanowieniom art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy uwarunkowania faktyczno-prawne na to nie pozwalały.

Jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada dwuinstancyjności, sformułowana w art. 15 k.p.a. Zgodnie z nią, organ odwoławczy, obowiązany był ponownie, w całości i od początku, rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę we własnym zakresie z uwzględnieniem wszystkich, obowiązujących uregulowań prawnych. Organ odwoławczy winien był ocenić w całości, na nowo, w sposób wyczerpujący i należyty (art. 77 § 1 k.p.a.) zebrany w sprawie materiał, tak aby w sytuacji zmian w stanie faktycznym, czy prawnym sprawy, ewentualne zmiany uwzględnić przy formułowaniu swojego rozstrzygnięcia.

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 1065/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził nieważność uchwały nr LI/1318/10 Rady Miasta Szczecin z dnia 27 września 2010 r. w sprawie zmiany Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Gumieńce - Harnasiów 2" w Szczecinie, w brzmieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 27 września 2010 r., Nr 106, poz. 1894. Orzeczenie Sądu stało się prawomocne z dniem 16 lutego 2013 r.

Tak więc na dzień wydania zaskarżonej decyzji (27 marca 2013 r.) nie obowiązywał akt prawa miejscowego, na podstawie którego Wojewoda stwierdził zgodność planowanej inwestycji celu publicznego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obejmującym teren inwestycji. W konsekwencji organ odwoławczy nie miał podstaw aby przyjąć, że zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące zastosowanie art. 124 ust. 1 u.g.n. w sprawie z wniosku W. odnoszącego się do ograniczenia sposobu korzystania z działki nr (...). Tym samym organ odwoławczy nie dostrzegając faktu braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wadliwie przyjął o zgodności planowanej inwestycji z planem, co skutkowało naruszeniem prawa materialnego (art. 124 ust. 1 u.g.n.), które miało wpływ na wynik sprawy. W przypadku braku planu Wojewoda zobowiązany był ustalić, czy planowane przedsięwzięcie jest zgodne z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda winien ponownie ustalić obowiązujący w dacie orzekania stan faktyczny i prawny, uwzględniając zaistniałe zmiany i ich wpływ na ocenę rozstrzygnięcia organu I instancji.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 152 i art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.