Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1547314

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 18 września 2014 r.
II SA/Sz 528/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Makowska.

Sędziowie WSA: Maria Mysiak (spr.), Arkadiusz Windak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 września 2014 r. sprawy ze skargi K. J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) nr (...) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia (...) r., nr (...) wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 i § 2 oraz art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), odmówił K. J. S. udostępnienia informacji publicznej w zakresie określonym wnioskiem.

Organ I instancji podał, że K. J. S., powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, wnioskiem z dnia 9 kwietnia 2014 r. wystąpił o udzielenie, za okres po (...) r., informacji, czy Burmistrz E. J. miał zarejestrowaną działalność gospodarczą - prowadzenie plantacji.

Odnosząc się do żądania zawartego we wniosku Naczelnik Urzędu Skarbowego, powołując się na przepis art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazał, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Dalej organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 293 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749) indywidualne dane zawarte w deklaracjach oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników i inkasentów objęte są tajemnicą skarbową.

K. J. S. złożył odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o udostępnienie wnioskowanej informacji.

W odwołaniu zarzucił organowi, że w sposób nieuprawniony, powołując się na tajemnicę skarbową, usiłuje chronić dane burmistrza, które burmistrz ma obowiązek sam ujawniać w oświadczeniach majątkowych.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia (...) r., nr (...), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 16 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia (...) r.

Odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu organ odwoławczy powtórzył, oparte na treści art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, w myśl którego prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

W dalszej części uzasadnienia decyzji organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 293 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz w innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową. Informacje pochodzące z akt podatkowych mogą być udostępnione na zasadach i w trybie określonym w art. 299 ustawy Ordynacja podatkowa. Przepis ten wymienia podmioty upoważnione do uzyskiwania informacji wynikających z dokumentów podlegających tajemnicy skarbowej. Do podmiotów tych wnioskodawca jednak nie należy.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził nadto, że informacje żądane przez wnioskodawcę w części dotyczą życia prywatnego wskazanego podmiotu i prawo do ich uzyskania podlega ograniczeniu z uwagi na prywatność tej osoby i ochronę dóbr osobistych. Pytania przede wszystkim nie mają związku z pełnieniem przez tę osobę funkcji publicznych, nawet gdyby takie funkcje pełniła.

K. J. S. nie zgadzając się z wyżej opisaną decyzją ostateczną wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W uzasadnieniu skargi podniósł, że w zaskarżonej decyzji organ powołał się na ochronę prywatności, która - jego zdaniem - nie ma miejsca w sprawie, gdyż dotyczy osoby publicznej, która ma obowiązek publikacji oświadczeń majątkowych w Biuletynie Informacji Publicznej. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja godzi w podstawowe zasady państwa prawa i jawności życia publicznego.

Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 4 września 2014 r. skarżący oświadczył, że pisząc artykuł chciał uniknąć podania nieprawdziwych informacji i w związku z tym złożył przedmiotowy wniosek, uważając, że na podstawie odpowiedzi ustali, czy Burmistrz wykonał obowiązek złożenia oświadczenia o stanie majątkowym.

Pełnomocnik organu wyjaśnił, że rozpatrując wniosek organ nie kierował się tym, jaką funkcję pełni osoba wskazana w zapytaniu, tylko potraktował pytanie jako pytanie o podatnika, a więc o dane zawarte w zgłoszeniu NIP1 i w związku z tym powołał się na art. 293 Ordynacji podatkowej, z którego wynika, że są to dane objęte tajemnicą skarbową.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten odpowiada prawu.

W pierwszej kolejności należy podnieść, że pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) - dalej zwaną "ustawą".

Stosownie do tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 powołanej ustawy. Przy wykładni pojęcia "informacja publiczna" należy kierować się również treścią art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Powyższe oznacza, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informacją publiczną jest zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i tych, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet wówczas, jeżeli nie pochodzą wprost od nich (por.: wyrok WSA w Warszawie z 3 lutego 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 140/09).

Art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, że zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są między innymi podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa.

Mając powyższe na uwadze, nie ulega wątpliwości, że naczelnik urzędu skarbowego jest podmiotem zobowiązanym na gruncie powołanej ustawy do udostępnienia informacji, mających charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 ustawy).

Stosownie natomiast do treści art. 5 ust. 1 ustawy, organ może ograniczyć dostęp do żądanych informacji w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Tym samym przepisy o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych mają pierwszeństwo przed uregulowaniami ustawy.

Jedną z tajemnic, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy jest tajemnica skarbowa, chroniona przez art. 293 i następne ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) - dalej "O.p.".

Zgodnie z art. 293 § 1 O.p., indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz w innych dokumentach składanych przez podatników objęte są tajemnicą skarbową.

Podkreślić należy, że tajemnica skarbowa jest szczególnym rodzajem tajemnicy, której granice muszą być zakreślone szeroko. Z opodatkowaniem związane są bowiem zjawiska gospodarcze, a niejednokrotnie wiąże się ono z indywidualnymi przejawami życia jednostki, co wymaga ścisłego przestrzegania zawodowej dyskrecji dotyczącej wszelkich informacji, jakie pozyskiwane są dla potrzeb stosowania prawa podatkowego. Informacje znajdujące się w posiadaniu organu podatkowego wykorzystywane są tylko wewnątrz jego struktur organizacyjnych i wyłącznie dla potrzeb podatkowych, natomiast wszelkie wyjątki muszą być expressis verbis określone przepisami prawa.

W niniejszej sprawie skarżący zwrócił się z wnioskiem do organu o udzielenie informacji, za okres po (...) r., czy Burmistrz E. J. miał zarejestrowaną działalność gospodarczą - prowadzenie plantacji.

Tym samym jego wniosek obejmował ujawnienie danych podatnika zawartych w złożonym przez niego zgłoszeniu NIP 1.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1314) dokumentacja związana z nadaniem NIP oraz aktualizowaniem danych zawartych w zgłoszeniach identyfikacyjnych jest gromadzona i przechowywana w urzędach skarbowych.

Natomiast stosownie do art. 15 ust. 1 ww. ustawy, dane zawarte w dokumentacji, o której mowa w art. 13 ust. 1, są objęte tajemnicą skarbową, z wyjątkiem NIP oraz numeru identyfikacyjnego REGON.

Wyjątek od zakazu ujawniania danych zawartych w dokumentacji związanej z nadaniem numeru zawiera art. 15 ust. 2 O.p., wymieniając enumeratywnie podmioty, którym takie dane mogą być udostępniane, podkreślając zarazem na wstępie, iż takie dane mogą być udostępniane "wyłącznie" tym podmiotom.

Mianowicie:

1)

sądom, prokuratorom, organom podatkowym, organom celnym, przedstawicielom Najwyższej Izby Kontroli, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Żandarmerii Wojskowej - w związku z prowadzonym postępowaniem;

1a) Szefowi Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych w celu realizacji jego zadań ustawowych;

1b) (uchylony);

1c) komornikom sądowym i organom egzekucyjnym wymienionym w odrębnych przepisach - w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym lub zabezpieczającym;

2)

naczelnym i centralnym organom administracji rządowej - w związku z postępowaniem w sprawie udzielenia koncesji, bądź zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej;

3)

podatnikowi - w zakresie dotyczącym jego numeru;

4)

służbom statystyki publicznej w zakresie i dla potrzeb wynikających z przepisów o statystyce publicznej;

5) Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych oraz Państwowemu Funduszowi Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych - do realizacji zadań i celów określonych w odrębnych ustawach;

6)

(uchylony);

7)

organom prowadzącym urzędowe rejestry na podstawie odrębnych przepisów, na wniosek zawierający dane niezbędne do identyfikacji podmiotów, o których mowa w art. 2, w zakresie NIP, w związku z realizacją ich zadań ustawowych.

Podkreślić przy tym należy, że niezależnie od powyższego (podmiotowego) ograniczenia dostępu do danych zawartych w dokumentacji związanej z nadaniem NIP, wymieniony przepis także w odniesieniu do tych podmiotów ogranicza możliwość udostępnienia takich danych tylko do określonych w przepisie celów. Udostępnienie przez organ podatkowy takich danych wymaga więc ustalenia, czy wnioskujący podmiot wymieniony jest w art. 15 ust. 2 O.p., a następnie, czy wskazywany cel udostępnienia zgodny jest z celem wskazanym w omawianym przepisie.

W świetle okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy, w ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że organ podatkowy nie mógł udzielić skarżącemu informacji w żądanym zakresie z uwagi na objęcie indywidualnych danych podatników tajemnicą skarbową. Z tego też względu przepis art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mógł mieć w sprawie zastosowania.

Słusznie zatem organy podatkowe, działając w oparciu o treść art. 5 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 ustawy, odmówiły udzielenia skarżącemu żądanej informacji w drodze decyzji administracyjnej.

Z tych wszystkich względów Sąd oddalił skargę - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.