Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2720387

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 10 lipca 2019 r.
II SA/Sz 472/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz.

Sędziowie WSA: Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Arkadiusz Windak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 lipca 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z dnia 4 listopada 2014 r. Z. S. (dalej jako: "skarżący") zwrócił się do Starosty (...) o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) za okres od dnia 28 listopada 2004 r. do dnia 4 listopada 2014 r. w kwocie (...) zł. Wniosek ten został zmodyfikowany pismem 5 lipca 2017 r., w którym wystąpił o wypłatę kwoty (...) zł za przechowywanie ww. pojazdu w okresie do dnia 30 czerwca 2017 r.

Starosta (...) postanowieniem z dnia (...) r., na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 z późn. zm. - dalej "u.p.e.a.") oraz § 3 pkt 1 lit. a i § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 265 - dalej "rozporządzenie"), w punkcie pierwszym: przyznał skarżącemu wynagrodzenie za dozór pojazdu marki (...) w kwocie (...) zł za okres od dnia 28 listopada 2004 r. do dnia 4 grudnia 2004 r., a punkcie drugim: odmówił przyznania wynagrodzenia w pozostałym zakresie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu nr (...) z dnia 28 listopada 2004 r. wydanej przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w G., przedmiotowy samochód został odholowany w tym dniu na parking strzeżony prowadzony przez skarżącego. Pojazdem kierował K. W., któremu w postępowaniu karnym postawiono zarzut kierowania pojazdem na drodze publicznej w stanie nietrzeźwości. Postanowieniem z dnia (...) r. Prokurator Rejonowy w G. orzekł o zabezpieczeniu majątkowym przyszłej kary grzywny oraz środka karnego poprzez zajęcie samochodu osobowego. (...) sądowy w G., działając na podstawie tego postanowienia, dokonał zajęcia samochodu osobowego, oddając go pod dozór skarżącego. Pismem z dnia 21 lipca 2006 r. adresowanym do Komendy Powiatowej Policji w G. skarżący przesłał listę pojazdów nieodebranych przez osoby uprawnione, na liście ujęty był przedmiotowy pojazd. Postanowieniem z dnia (...) sygn. akt (...) Sąd Rejonowy w G. stwierdził, że z dniem 31 grudnia 2008 r. upadło zabezpieczenie majątkowe z uwagi na uregulowanie długu, zaś postanowieniem z dnia (...) przyznał skarżącemu należność tytułem zwrotu poniesionych kosztów za przechowywanie samochodu osobowego marki (...) w okresie od dnia 11 listopada 2006 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. w kwocie (...) zł. Pismem z dnia 20 lutego 2013 r. skarżący zwrócił się do Sądu Rejonowego w G. z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie likwidacji niepodjętego depozytu w postaci przedmiotowego pojazdu, zaś w dniu (...) wystawił fakturę VAT nr (...) dla Komendy Wojewódzkiej Policji w S. na kwotę (...) zł za przechowywanie przedmiotowego pojazdu w okresie od dnia 5 grudnia 2004 r. do dnia 10 grudnia 2004 r., która to została uregulowana.

W dniu 18 lipca 2016 r. skarżący otrzymał od Starosty (...) informacje o zamiarze odebrania 36 pojazdów (w tym ww. pojazdu), jednakże w piśmie z dnia 22 lipca 2016 r. skarżący odmówił ich wydania. Swoje stanowisko podtrzymał pismem z dnia 8 sierpnia 2016 r. Postanowieniem z dnia (...) sygn. akt (...) Sąd Rejonowy w G. orzekł przepadek pojazdu marki O. K. o numerze rejestracyjnym (...) na rzecz Powiatu G. Wobec powyższego Starosta G. wdrożył procedurę likwidacji pojazdu. Komisja likwidacyjna w dniu 28 czerwca 2017 r. zarządziła likwidację pojazdu, albowiem ocena techniczna sporządzona przez rzeczoznawcę wykazała, że pojazd kwalifikuje się na złom (nadwozie pojazdu pogięte na skutek wypadku, blachy nadwozia skorodowane, obicia tapicerskie zniszczone i trwale zabrudzone, szyba drzwi tylnych rozbita, w obrębie silnika liczne wycieki oleju, akumulator złom, instalacja elektryczna porwana). W związku z tym pojazd został poddany demontażowi w uprawionej stacji.

Dalej organ przenalizował stawki opłat za przechowywanie pojazdów obowiązujące na parkingach strzeżonych, rynku lokalnym oraz wynikające z rozliczeń Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. ze skarżącym z tytułu przechowywania pojazdów usuniętych z dróg i przyjął, że w niniejszej sprawie wynagrodzenie za dozór pojazdów mogłoby być kalkulowane według stawki bazowej (...) zł za jeden dzień parkowania, waloryzowanej w kolejnych latach w oparciu o wskaźniki cen towarów i usług konsumpcyjnych publikowanych przez GUS. Wskazana stawka była bowiem stosowana zarówno w działalności Naczelnika Urzędu Skargowego w G. w relacjach ze skarżącym, a nadto taką stawkę zastosował sam skarżący wystawiając fakturę do KWP. Przyjmując wskazaną stawę organ miał na uwadze: długi okres przechowywania pojazdu (12 lat), dużą liczbę pojazdów jednocześnie dozorowanych przez skarżącego, brak trudów po stronie dozorcy z związku z przechowaniem pojazdu (dozorca nie podejmował działań mających na celu zabezpieczanie pojazdu przed degradacją wynikającą z działania warunków atmosferycznych), minimalny zakres ryzyka w związku ze sprawowaniem dozoru nad pojazdem wieloletnim i uszkodzonym.

Organ I instancji uznał za właściwe przyznanie skarżącemu wynagrodzenia za dozór w wysokości (...) zł jako kwotę stanowiącą iloczyn dni zawierających się w okresie 28 listopada 2004 r. (data usunięcia pojazdu) - 4 grudnia 2004 r. (dzień poprzedzający dzień rozpoczynający okres za który zapłaty dokonała KWP) oraz stawki (...) zł za dzień przechowania.

Natomiast argumentując odmowę przyznania wynagrodzenia za pozostały okres przechowywania pojazdu, organ I instancji wskazał na wyłączenie okresu od dnia 5 grudnia 2004 r. do dnia 10 grudnia 2004 r. z uwagi na zapłatę wynagrodzenia za przechowanie pojazdu przez Policję, okresu po dniu 10 grudnia 2004 r. do dnia 28 stycznia 2005 r. ze względu na pozostawanie pojazdu w dyspozycji Prokuratury Rejonowej w G. na mocy postanowienia o zabezpieczeniu pojazdu, okresu od dnia 29 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. i od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 października 2006 r. jako uznanego przez Sąd Rejonowy w G. za przedawniony (pismo z dnia 26 listopada 2009 r.), zaś okresu od dnia 1 listopada 2006 r. do dnia 31 grudnia 2008 r., jako uwzględnionego i rozliczonego przez Sąd Rejonowy w G. Rozważając okres przechowywania pojazdu po dniu 31 grudnia 2008 r., tj. od daty orzeczonego przez Sąd Rejonowy w G. upadku zabezpieczenia pojazdu, organ powołując się na zaniechania innych organów, będących gospodarzami poszczególnych faz postępowań i sądu wskazał, że żądane wynagrodzenie powinno być kierowane do komornika. Za również bezzasadne organ uznał przyznanie wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu w okresie po uprawomocnieniu się orzeczenia Sądu Rejonowego w G. o przepadku pojazdu podnosząc, iż odmowa wydania pojazdu zawarta w piśmie z dnia 20 maja 2017 r., skutkuje utratą uprawnienia do żądania zwrotu wydatków za okres liczony od chwili, gdy dozorca zobligowany był wydać rzecz. Organ I instancji podkreślił, iż wystarczającą dla wydania pojazdu była deklaracja Starosty jego odebrania, bez konieczności legitymowania się orzeczeniem o jego przepadku, zaś skarżący nie miał podstaw prawnych do odmowy przekazania pojazdu Staroście, który zadeklarował zabranie pojazdu i podjął w tym kierunku odpowiednie działania.

Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie organu zarzucając obrazę art. 7 i art. 80 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Powołując się na treść art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazał, że Starosta powinien rozstrzygnąć o kosztach przechowywania za cały okres, tj. od dnia wydania dyspozycji o usunięciu pojazdu z drogi do dnia jego usunięcia z parkingu, uwzględniając ewentualne koszty pokryte przez inne uprawione organy w trakcie przechowywania.

Po rozpoznaniu zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w postanowieniu z dnia (...). nr (...), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.- dalej "k.p.a.") w zw. z art. 102 § 2 u.p.e.a. oraz § 3 pkt 1 lit. a i § 4 pkt 2 i 3 rozporządzenia, orzekło o:

1) uchyleniu zaskarżonego postanowienia w całości,

2) przyznaniu skarżącemu, prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą (...) w G. kwotę (...) zł brutto tytułem wynagrodzenia za dozór pojazdu marki (...) sprawowanego w okresie od dnia 28 listopada 2004 r. do dnia 30 czerwca 2017 r., z wyłączeniem wynagrodzenia za okres od dnia 5 grudnia 2004 r. do dnia 10 grudnia 2004 r. oraz od dnia 1 listopada 2006 r. do dnia 31 grudnia 2008 r.

3) odmowie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu w pozostałym zakresie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przypomniał, że wyrokiem z dnia 24 września 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 501/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił wcześniejsze postanowienie Kolegium z dnia (...) r. orzekające o zwrocie wniosku oraz poprzedzające je postanowienie Starosty (...) z dnia (...) odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie, wskazując, iż odsyłanie podmiotu prowadzącego parking na drogę postępowania cywilnego jest nieuzasadnione, a rzeczą organów obu instancji jest merytoryczne rozpoznanie wniosku w oparciu o art. 102 § 2 u.p.e.a. Skutkiem powołanego wyroku, posiadającego walor wiążącego w tej konkretnej sprawie, pozostaje powinność merytorycznego rozpoznania zażalenia. Przedmiotem osądu pozostawał dokument stanowiący podstawę umieszczenia pojazdu na parkingu należącym do wnioskodawcy, tj. dyspozycja usunięcia pojazdu. Ten bowiem moment i okoliczności mu towarzyszące wyznaczają właściwy w sprawie tryb postępowania. Dlatego też ponowne rozstrzyganie jego znaczenia dla ustalenia wnioskowanego wynagrodzenia jest niedopuszczalne.

Organ podkreślił, że istotnymi w sprawie dla właściwej kwalifikacji tego zdarzenia, a konsekwentnie zasadności poddania wniosku o przyznanie wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu trybowi wynikającemu z art. 102 § 2 u.p.e.a., pozostają okoliczności usunięcia pojazdu. Zgodnie z dyspozycją usunięcia pojazdu nr (...) z dnia 28 listopada 2004 r. samochód marki (...) został usunięty z drogi we wskazanym dniu na podstawie ustawy Prawo ruchu drogowym i przyjęty na parking strzeżony prowadzony przez skarżącego, na którym to pozostawał do dnia 30 czerwca 2017 r. W ocenie Kolegium, usunięcie pojazdu mieściło się w warunkach przepisu art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 z późn. zm.-dalej "p.r.d."), a w jego efekcie doszło nie tylko do przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym, ale nadto do nieodebrania pojazdu przez właściciela i w konsekwencji do orzeczenia w dniu (...) sygn. akt (...) przez Sąd Rejonowy w G. przepadku pojazdu na rzecz Powiatu G. Dokonując koniecznej oceny okoliczności usunięcia pojazdu, Sąd Rejonowy w G. uznał, iż w związku z faktem kierowania pojazdem w stanie po spożyciu alkoholu i jego uszkodzeniem, uniemożliwiającym prowadzenie pojazdu na drodze publicznej, uczestnik postępowania został pozbawiony posiadania pojazdu, a zatem ziściły się przesłanki przepisu art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a p.r.d., co przesądza o tym, iż dalsze losy pojazdu winny być oceniane w trybie ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W świetle tych ustaleń organ odwoławczy przyjął, że istniały podstawy do uruchomienia procedury przyznania wynagrodzenia dozorcy za jego przechowywanie, przy czym kompetencję do uporządkowania w całości spraw związanych z usunięciem pojazdu z drogi w warunkach art. 130a ust. 1 i 2 p.r.d. ustawodawca powierzył staroście.

Dalej organ II instancji wyjaśnił, że ustawą z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym z dniem 1 stycznia 2002 r. do tejże ustawy wprowadzono przepis art. 130a, który w zakresie koniecznego usuwania pojazdów z dróg i ich umieszczania na parkingu do czasu uiszczenia opłaty przez właściciela zastąpił obowiązujący dotychczas art. 129 p.r.d. Podstawą odholowania i umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym do momentu wyznaczenia przez starostę zarówno jednostki usuwającej pojazdy, jak też parkingu strzeżonego, mocą znowelizowanych przepisów, były umowy zawierane w trybie wskazanym w rozporządzeniu. Od wprowadzenia noweli w 2002 r., przenoszącej na starostów ten obowiązek pozostaje on aktualny do chwili obecnej.

Według organu, opisane w kontrolowanym akcie okoliczności dotyczące podejmowanych przez organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości, a nadto organy egzekucyjne czynności i aktów procesowych, jak też dokonana przez organ I instancji, na ich podstawie ocena właściwego trybu dochodzenia roszczeń związanych z przechowywanym pojazdem przez wnioskodawcę, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia o przysługujących podmiotowi prowadzącemu parking strzeżony kosztach wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu. Jak podkreślił Sąd w powołanym na wstępie wyroku, regulacja prawna problematyki usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z nimi wskazuje, że jest to zadanie publiczne o charakterze administracyjnoprawnym. Zadanie to wykonywane jest przez organy administracji publicznej, w części także przy pomocy podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Jeżeli więc zadania z zakresu administracji publicznej są wykonywane przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to łączy te jednostki z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnoprawnym oparty na założeniu, że otrzymują one wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych obowiązków.

Dalej zauważono, że stanowiący podstawę prawną zaskarżonego aktu zacytowany wyżej przepis art. 102 § 2 u.p.e.a. nie ustanawia kryteriów ustalenia wynagrodzenia za dozór. Przy obliczaniu należności wynikających z tego przepisu należy odpowiednio i w ograniczonym zakresie stosować art. 836 Kodeksu cywilnego, wedle którego jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, iż zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia. Ustalenie zatem spornego wynagrodzenia wymaga analizy stawek parkowania pojazdów stosowanych w konkretnym okresie czasu przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone.

Dokonując ustaleń w zakresie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdów, w analogicznych sprawach i pokrywających się okresach czasu Kolegium uznawało za zasadne przyjęcie stawek opłat za przechowywanie pojazdów wynikających z umów zawartych pomiędzy Z. S. a Starostą G. w okresie od dnia 21 sierpnia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. - kiedy to wygasła ostatnia umowa, a następnie w dalszym okresie przechowywania pojazdu stawek ustalonych na podstawie umów zawieranych przez Starostę G. z innymi przedsiębiorcami, którym powierzono wykonywanie zadań z zakresu przechowywania pojazdów usuniętych z dróg w warunkach przepisów art. 130a ust. 1 i 2 p.r.d., określonych w sposób następujący w odniesieniu do pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5t:

- umowa od 21 sierpnia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r.: pierwszych 3 dni przechowywania (...) zł, od 4 dnia do 3 miesięcy przechowywania - (...) zł, powyżej 3 miesięcy przechowywania - (...) zł,

- umowa od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r.: pierwszych 3 dni przechowywania (...) zł, od 4 dnia do 3 miesięcy przechowywania - (...) zł, powyżej 3 miesięcy przechowywania - (...) zł,

- umowa od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r.: pierwszych 5 dni przechowywania (...) zł, od 6 dnia przechowywania - (...) zł,

- umowa z dnia 16 stycznia 2014 r. zawarta przez Starostę G. z G. I. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą (...) z siedzibą w N. - jednostką prowadzącą parking strzeżony na terenie N., z mocą obowiązującą od dnia 1 lutego 2014 r., następnie kolejna umowa ze wskazanym przedsiębiorcą z dnia 29 grudnia 2015 r. z mocą obowiązująca od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.: pierwszych 5 dni przechowywania - (...) zł, od 6 dnia przechowywania - (...) zł.

W celu ustalenia należnego stronie wynagrodzenia za okres poprzedzający dzień podpisania pierwszej umowę ze Starostą, tj. 21 sierpnia 2011 r., za zasadne uznano przyjęcie za kwoty zbliżonej do wynikającej z umowy podpisanej z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego obowiązującej do dnia 31 marca 2009 r., która to wynosiła najpierw (...), a następnie (...) zł. Jako obowiązujące na dzień wydania dyspozycji usunięcia pojazdów uwzględniono stawki wynikające z rozliczeń za parkowanie pojazdów stosowane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. oraz z umów zawartych przez wnioskodawcę z Komendą Powiatową Policji w G., Komendą Wojewódzką Policji w S. oraz Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w G. Natomiast od dnia 1 stycznia 2014 r. wobec faktu, że wnioskodawcę nie wiązała już umowa ze Starostą G., ustalenie spornego wynagrodzenia wymagało analizy stawek parkowania pojazdów stosowanych w konkretnym okresie czasu przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone. Wobec powyższego za okres przechowywania przedmiotowego pojazdu od dnia 1 do 31 stycznia 2014 r. należała się stawka w wysokości (...) zł, albowiem w tym okresie czasu była ona nadal obowiązującą w stosunkach tego rodzaju, co wywieść należy z datowania zmiany stawki na (...) zł powoływaną już wyżej umową zawartą z G. I. od dnia 1 lutego 2014 r. Przyjmując tę konkretną stawkę, Kolegium miało na uwadze adekwatność tej usługi do świadczonej przez wnioskodawcę ze względu na zakres terytorialny, porównywalny zakres obowiązków tych dwóch podmiotów wynikający z zawieranych umów, tego samego Zamawiającego. Porównane umowy nie wskazywały na dodatkowe szczególne obowiązki w zakresie przechowywania pojazdów, poza standardowym zapewnieniem odpowiedniego miejsca przechowywania, zabezpieczaniem przed uszkodzeniem i kradzieżą. Podkreślono także, że zmiana stawek w konkretnych umowach podyktowana była wyłącznie zmianą stawek na rynku tego rodzaju usług. Wyrokiem z dnia 28 września 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 801/17 WSA w Szczecinie podzielił stanowisko Kolegium, co do podstaw ustalenia rzeczywistych kosztów sprawowanego dozoru, w realiach sprawy analogicznych jak niniejsza, w szczególności zaś obejmujących okres czasu objęty sporną stawką (...) zł, podobnie w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 557/18. Według organu, przy ocenie zakresu obowiązków dozorcy, w realiach analizowanych usług, odwołać się należy do samej ich istoty wynikającej z ustawy Prawo o ruchu drogowym, która w art. 130a domaga się wyłącznie aby, pojazd usunięty z drogi, do czasu jego odebrania przez właściciela, miał zapewnione miejsce parkowania. Takie miejsce musi wskazać Starosta, mając na uwadze kryterium zapewnienia bezpiecznego miejsca przechowywania pojazdu. Kwestia utraty wartości pojazdu, jego proces degradacji spowodowany długoletnim nieużywaniem pojazdu i naturalnym wpływem warunków atmosferycznych ma znaczenie dla właściciela pojazdu i stanowi konsekwencję godzenia się na jego pozostawienie w takich warunkach. Stąd podnoszony przez starostę w ocenie wysokości należnego wynagrodzenia argument o niskiej wartości pojazdu mający uzasadniać stopień wysiłków i staranności, a w konsekwencji nakładu pracy w dozorowanie pojazdu, jak też odpowiedzialności jest nie do zaakceptowania. Mając to wszystko na uwadze organ odwoławczy uznał, iż stawka (...) zł i kolejno (...) zł ustalona na podstawie kryterium porównawczego w stosunkach danego rodzaju (tj. na podstawie umów zawartych pomiędzy Powiatem G. a G. I.), jest adekwatną do świadczonych przez wnioskodawcę usług przechowywania pojazdów. Wobec jednakże faktu, iż stawka ta uległa zmianie, gdyż w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. między Powiatem G. a G. I. obowiązywała bowiem umowa z dnia 29 grudnia 2016 r. przewidująca stawkę (...) zł za dobę od 3 miesiąca przechowywania, Kolegium zweryfikowało należne wynagrodzenie o wskazaną stawkę, posiłkując się dodatkowo przepisem § 4 ust. 3 tej umowy.

W świetle powyższego, w ocenie Kolegium, dozorcy przysługuje wynagrodzenie ustalone według następujących reguł. W okresie poprzedzającym zawarcie umów ze Starostą G., tj. w okresie do dnia 28 listopada 2004 r. do dnia 14 czerwca 2005 r. przyjęto stawkę (...) zł, dalej w okresie od dnia 15 czerwca 2005 r. do dnia 30 września 2006 r. przyjęto stawkę (...) zł, w okresie od dnia 1 kwietnia 2007 r. do dnia 20 sierpnia 2011 r. dla ustalenia wynagrodzenia przyjęto stawkę (...) zł obowiązującą w umowie wiążącej Skarżącego z Urzędem Skarbowym, następnie w okresie od dnia 21 sierpnia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. - (...) zł za dzień przechowywania pojazdu, w okresie od dnia 1 stycznia 2013 do dnia 31 stycznia 2014 r. - (...) zł, w okresie od dnia 1 lutego 2014 r. do 31grudnia 2016 r. - (...) zł, a w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. - (...) zł. Organ uwzględniając, że wynagrodzenie za okres od dnia 5 grudnia 2004 r. do dnia 10 grudnia 2004 r. w kwocie (...) zł pokryła Komenda Wojewódzka Policji w S., natomiast za okres od dnia 1 listopada 2006 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. w kwocie (...) zł pokrył Sąd Rejonowy w G., wskazał następujące kwoty wynagrodzenia:

1) za okres od dnia 28 listopada 2004 r.r. do dnia 4 grudnia 2004 r. - (...) zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 7 dni x (...) zł = (...) zł,

2) za okres od dnia 11 grudnia 2004 r. do dnia 31 października 2006 r., przy czym od dnia 11 grudnia 2004 r. do dnia 14 czerwca 2005 r. - (...) /i /a dzień przechowywania pojazdu tj. 186 dni x (...) zł = (...) zł, dalej od dnia 15 czerwca 2005 r. do dnia 31 października 2006 r. - (...) zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 477 dni x (...) zł = (...) zł, łącznie we wskazanym okresie: (...) zł,

3) za okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 20 sierpnia 2011 r. - (...) zł za dzień przechowywania pojazdu, tj. 962 dni x (...) zł = (...) zł,

4) za okres od dnia 21 sierpnia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. - (...) zł za dzień przechowywania pojazdu, tj. 499 dni x (...) zł = (...) zł,

5) za okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. - (...) zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 365 dni x (...) zł = (...) zł;

6) za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 stycznia 2014 r. - (...) zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 31 dni x (...) zł = (...) zł,

7) za okres od dnia 1 lutego 2014 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.- (...) zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 1065 dni x (...) zł = (...) zł,

8) za okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 30 czerwca 2017 r.- (...) zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 1814 dni x (...) zł = (...) zł, - co daje kwotę łączną w wysokości: (...) zł.

Organ wyjaśnił, że podstawą oceny wynagrodzenia dozorcy w rozpatrywanej sprawie, stanowiło wyłącznie kryterium przyjętego w danych stosunkach należnego wynagrodzenia, a dla wypełnienia tego kryterium konieczną jest wyłącznie ocena tych stosunków, nie tylko co do wysokości stawek, ale nadto w zakresie podobieństwa tych stosunków, jak też podstaw podwyższenia stawki w konkretnych okresach dozorowania pojazdów. Przyjęte za podstawę ustalenia wynagrodzenia po dniu 31 grudnia 2013 r. umowy z G. I. z uwagi na podobieństwo w zakresie ocenianych stosunków stanowią najbardziej adekwatny materiał porównawczy. Z kolei uwzględnienie stawki dobowej za przechowywanie pojazdu jest wyrazem poszanowania kryterium przyjętego w danych stosunkach wynagrodzenia, które wynika wprost nie tylko z kształtujących te stosunki umów zawieranych przez Starostę G., ale wcześniej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego.

Organ odwoławczy zaakcentował także, że wskazaną datę przyjętą jako końcową datę przechowywania pojazdu uwzględnił w uszanowaniu uprawnienia do odbioru w tym dniu pojazdu, jako jego właściciel oraz podjęcia faktycznej realizacji tego uprawnienia. Wcześniejsze pismo z dnia 22 lipca 2016 r., wzywające do wydania pojazdu, któremu nie towarzyszyła próba odbioru pojazdu z parkingu, jak też dalsze wymienione przez Starostę G. czynności zmierzające do oceny stanu technicznego pojazdu, stanowią wyłącznie zapowiedź organu woli odebrania pojazdu.

W ocenie Kolegium, nie znajduje także aprobaty sugerowany jako winny być wyłączony przez Starostę G. okres dozorowania pojazdu, uzasadniony zaniechaniem wypełnienia przez wnioskodawcę obowiązku zawiadomienia właściwych organów o nieodebraniu pojazdu przez właściciela (tj. wynikającego z § 7 ust. 2 rozporządzenia), z tego względu, iż wedle utrwalonego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu, wypracowanego na tle stosowania przepisu art. 102 § 2 u.p.e.a. w odniesieniu do przechowawcy pojazdów usuniętych z dróg w warunkach przepisów art. 130a ust. 1 i 2 p.r.d., takiemu dozorcy należy się wynagrodzenie za cały okres sprawowania dozoru, nie warunkując tego uprawnienia od podnoszonego przez organ I instancji obowiązku. Obowiązek ten ma znaczenie dla podjęcia przez właściwy organ czynności związanych z przejęciem pojazdu nieodebranego przez właściciela, nie zmienia jednak faktu, iż do chwili uprawnionego zgłoszenia żądania wydania pojazdu z parkingu, jest on przechowywany zajmując miejsce na parkingu. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy budzić musi dezaprobatę zastosowana bezpodstawnie sankcja w sytuacji podjęcia czynności związanych z zakończeniem przechowywania pojazdu najwcześniej dopiero po złożeniu wniosku o przyznanie wynagrodzenia z tytułu przechowywania pojazdu (maj 2012 r.), przy informowaniu Starosty o takiej potrzebie już 5 października 2010 r. Pismem z dnia 5 października 2010 r. i 31 marca 2011 r. skarżący przesłał Staroście listy pojazdów usuniętych z drogi, wśród których znajdował się pojazd marki (...) Natomiast wcześniej pismem z dnia 21 lipca 2006 r. skarżący zawiadomił KPP w G. o nieodebraniu pojazdu z parkingu przez osobę uprawnioną. Zdaniem organu, przekazana przez skarżącego informacja o nieodebranych z parkingu pojazdach była wystarczającą podstawą podjęcia przez właściwe organy koniecznych czynności zmierzających do uregulowania stanu prawnego pojazdu wedle obowiązujących reguł, pozostając aktualną na mocy przepisów przejściowych ustawy zmieniającej z dnia 22 lipca 2010 r.

Mając zatem na uwadze okoliczność, iż przechowywanie pojazdów na przedmiotowym parkingu nie wiązało się z jakimkolwiek zaniechaniem strony postępowania, słusznym dla organu odwoławczego pozostawało ustalenie spornego wynagrodzenia przy uwzględnieniu zróżnicowanych w tym okresie stawek opłaty.

Prokurator Okręgowy w S. zaskarżył wyżej opisane postanowienie organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz przeprowadzenie dowodu z pisma G. I. z dnia 25 listopada 2017 r. skierowanego do Powiatu G. na okoliczność skalkulowania ryczałtowej opłaty za miesiąc przechowywanie pojazdu w kwocie (...) zł za okres od 16 września 2010 r. do dnia 6 października 2017 r. oraz postanowienia Starosty (...) z dnia (...) na okoliczność uwzględnienia ww. wniosku w całości. W skardze kwestionowanemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

- art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., polegające na nieuwzględnieniu, że dozorca nie wypełnił należycie obowiązków dozorcy w zakresie należytego zabezpieczenia pojazdu, ponieważ podczas przechowywania pojazdu na parkingu prowadzonym przez skarżącego doszło do jego znacznego uszkodzenia - wybita szyba drzwi tylnych, pogięty dach, zniszczone wnętrze nadwozia, brak reflektora przedniego, urwane lusterka, których w momencie przekazania na parking nie było, co świadczy, że do pogorszenia stanu pojazdu wynikającego z tych uszkodzeń doszło nie w wyniku upływu czasu, lecz mechanicznych uszkodzeń, przed którymi dozorca pojazdu nie uchronił mimo obowiązku zabezpieczenia pojazdu przed takim działaniem,

- art. 102 § 1 u.p.e.a. poprzez przyznanie skarżącemu wynagrodzenia za dozór samochodu marki (...), mimo że nie wykonał należycie obowiązków dozorcy w odniesieniu do tego pojazdu, wskutek czego pojazd podczas dozorowania został znacznie uszkodzony i doszło do utraty jego wartości;

- art. 102 § 1 i 2 u.p.e.a. poprzez niezasadne ustalenie Starosty G. jako właściwego do ponoszenia kosztów wynagrodzenia za dozór pojazdu w okresach pozostawania pojazdu do dyspozycji organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości, tj. Prokuratury Rejonowej w G. i Sądu Rejonowego w G., za które to okresy podmioty te nie uiściły wynagrodzenia za dozór, tj. od 10 grudnia 2004 r. do 27 stycznia 2005 r. i od 28 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2005 r. oraz od 1 stycznia 2006 r. do 31 października 2006 r. i zaliczeniu tych okresów do uzasadniającego wypłatę przez Starostę G. wynagrodzenia za dozór pojazdu, podczas gdy niewątpliwie koszty dozorowania pojazdu pozostającego do dyspozycji organów ścigania i Sądu być pokryte przez te organy w oparciu o przepisy dotyczące kosztów w postępowaniu karnym, a nie powinien ponosić starosta,

- art. 102 § 2 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zgodnie z tym przepisem w odniesieniu do pojazdów usuwanych z dróg w warunkach przepisu art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, dozorcy należy się wynagrodzenie za cały okres dozorowania pojazdu, nie warunkując tego uprawnienia od obowiązku spełnienia obowiązku informacyjnego, o jakim mowa w § 7 ust. 2 rozporządzenia, podczas gdy ocena prawidłowości postępowania podmiotu dozorującego, a w szczególności ocena czy wypełnił on obowiązek powiadomienia przewidziany w powyżej cyt. § 7 ust. 2 rozporządzenia, powinna mieć wpływ na ostateczne ustalenie wysokości jego wynagrodzenia, co skutkowało niezasadnym przyznaniem skarżącemu wynagrodzenia za dozór pojazdu,

- art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., polegające na wydaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu w oparciu o dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym z pominięciem dowodów na okoliczność podjęcia przez Starostę działań zamierzających do odbioru pojazdu z parkingu i oświadczenia skarżącego z dnia 22 lipca 2016 r. o odmowie wydania pojazdu, co skutkowało niezasadnym przyznaniem wynagrodzenia za dozór pojazdu po dniu 22 lipca 2016 r.,

- art. 7 k.p.a., art. 77 art. 80 k.p.a., polegającym na wybiórczej i dowolnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie oczywiście błędnego ustalenia faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, wyrażającego się w niezasadnym przyjęciu przy ustalaniu wynagrodzenia za dozór pojazdu stawki dobowej (...) zł od 1 lutego 2014 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. i stawki dobowej stawkę (...) zł za okres od 1 stycznia 2017 r. do 30 czerwca 2017 r., podczas gdy za ten okres wynagrodzenie powinno być ustalone w oparciu o stawki abonamentowe W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Wniesiona skarga nie jest zasadna.

W oparciu o przepis art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Zdaniem Sądu, Kolegium prawidłowo przyjęło, że odpowiedzialność finansową za dozór pojazdu marki (...) nr rej. (...), przyjętego w dniu 28 listopada 2004 r. na parking strzeżony w G. należącym do Z. S. w trybie art. 130a ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 lit. a i b ustawy - Prawo o ruchu drogowym ponosi Starosta (...). Przy czym odpłatność została prawidłowo ustalona za okres od 28 listopada 2004 r. do dnia odbioru pojazdu, czyli do dnia 30 czerwca 2017 r. z wyłączeniem okresu przechowywania pojazdu opłaconego przez Policję i Sąd Rejonowy w G. za okresy od 5 grudnia 2004 r. do 10 grudnia 2004 r. oraz od 1 listopada 2006 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. Poza rozważaniami Sądu pozostaje okoliczność w oparciu o jakie przesłanki i czy słusznie skarżący otrzymał wynagrodzenie od Policji i z Sądu Rejonowego w G. w związku z przechowywaniem pojazdu marki (...), kwestia ta pozostaje bowiem poza przedmiotem niniejszej sprawy.

Kolegium właściwie przyjęło, że co do zasady organem zobowiązanym do pokrycia kosztów dozoru pojazdu w okresie od 28 listopada 2004 r. 30 czerwca 2017 r., usuniętego z drogi w warunkach ustawy - Prawo o ruchu drogowym na parking skarżącego, jest Starosta (...), a oczywistym jest, że skoro skarżący otrzymał za część wskazanego przez niego okresu przechowywania pojazdu wynagrodzenie od innego podmiotu, niezależnie od przyczyn tego stanu rzeczy, to po prostu dla wyeliminowania sytuacji uzyskania podwójnego wynagrodzenia, należało zaistniałą okoliczność uwzględnić. Stąd też prawidłowym było wyliczenie spornego wynagrodzenia za okres wskazany w zaskarżonym postanowieniu, który odpowiada żądaniu wnioskodawcy.

Z akt sprawy wynika, że Z. S. w dniu 5 lipca 2017 r. zweryfikował wniosek z 4 listopada 2014 r. określając czas za który domaga się zapłaty w granicach od dnia 28 listopada 2004 r. do dnia 30 czerwca 2017 r. i taki też okres czasu, objęty żądaniem przyznania mu wynagrodzenia. Kolegium nieznacznie zweryfikowało żądanie strony o wynagrodzenie w kwocie (...) zł brutto, przyznając ostatecznie kwotę (...) zł (po pomniejszeniu o kwoty wypłacone przez Sąd Rejonowy w G. i Policję), co zostało czytelnie wyjaśnione w postanowieniu w zakresie podstaw przyjętych do obliczeń organu.

Sąd ocenił, że reguły ustalania wynagrodzenia za dozór spornego pojazdu, za czas zakreślony przez wnioskodawcę, przyjęte przez Kolegium i jasno przedstawione w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, są prawidłowe. Wyjaśnić trzeba, że jeśli chodzi o wynagrodzenie za dozór, a tylko te zostało objęte wnioskiem Z. S., w doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że art. 102 powoływanej ustawy nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia, co powoduje, że należy w tym zakresie stosować odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, dotyczące umowy przechowania (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 czerwca 2016 r. I OSK 2294/14i 12 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 2184/16). Przyjęto, że w tym zakresie należy posiłkować się art. 836 Kodeksu cywilnego, w myśl którego, jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, iż zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia. W takiej sytuacji wiarygodność przyjętego wynagrodzenia uzależniona jest od nie tylko argumentacji wnioskodawcy, ale też od właściwie przeprowadzonej analizy rynku w celu ustalenia poziomu stawek funkcjonujących w rozliczeniach z przechowawcami pojazdów w okresie sprawowanego dozoru, z uwzględnieniem rodzaju przechowywanego pojazdu oraz od odpowiedniego wyboru parkingów do porównania o podobnych zasadach działania.

Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skargi, brak jest podstaw prawnych oraz faktycznych do zakwestionowania ustalonych przez organ dobowych stawek w różnych wysokościach, w poszczególnych okresach dozoru pojazdu, a tym samym i prawidłowości wyliczonej kwoty przysługującej stronie z tytułu przechowywania spornego pojazdu. W tym względzie należy w całej rozciągłości podzielić stanowisko organu odwoławczego i przytoczoną na jego poparcie argumentację. Przyjęte przez organ II instancji stawki dobowe odpowiadają stawkom stosowanym w danych okresach czasu w oparciu o stosunki tego samego rodzaju. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wynikają one z umów pomiędzy Z. S. z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w G. oraz z Komendą Powiatową Policji w G. i Komendą Wojewódzką Policji w S. i w dalszej kolejności pomiędzy Starostą G. a Z. S. i Starostą a G. I. świadczącym adekwatne usługi do usług oferowanych przez Z. S. Niewątpliwie stawki wynikające z umowy zawieranej przez Starostę z podmiotem prowadzącym analogiczną działalność gospodarczą w zakresie usług przechowywania pojazdów usuniętych z drogi na terenie powiatu (...), uznać należy za miarodajne dla ustalenia rzeczywistych kosztów sprawowanego dozoru nad pojazdem w danych stosunkach panujących na rynku lokalnym (co świadczy o prawidłowym zastosowaniu metody porównawczej).

Powyższego stanowiska w żaden sposób nie podważył Prokurator, zaś argumentacja skargi wskazująca na konieczność stosowania stawek abonamentowych nie mogła odnieść zamierzonego skutku.

Sąd podziela wyartykułowany w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia pogląd, że na ustalenie wynagrodzenia skarżącego w niniejszej sprawie nie mogła mieć wpływu okoliczność, iż pojazd uczyniono przedmiotem postępowania karnego i zabezpieczenia majątkowego i pozostawał on do dyspozycji Sądu Rejonowego. Istotnym jest bowiem fakt, iż zgodnie z dyspozycją usunięcia pojazdu marki (...) przedmiotowy pojazd został usunięty z drogi albowiem kierującemu postawiono zarzut prowadzenia pojazdu stanie nietrzeźwości. Na podstawie dyspozycji nr (...) z dnia 28 listopada 2004 r. pojazd został przyjęty na parking strzeżony prowadzony przez Z. S. i pozostawał tam do dnia 30 czerwca 2017 r. na podstawie przepisów, w oparciu o które został na parkingu tym umieszczony, to jest przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W ocenie Sądu, ustanowienie przez Prokuratora Rejonowego w G. na spornym pojeździe zabezpieczenia majątkowego przyszłej kary grzywny i świadczeń pieniężnych, a następnie zajęcie tej ruchomości, już znajdującej się na parkingu wnioskodawcy, przez Komornika sądowego w ramach prowadzonej egzekucji świadczeń, nie zmieniło podstawy umieszczenia tego pojazdu na parkingu strzeżonym, w tym sensie, że na czas zabezpieczenia mienia w postępowaniu karnym i egzekucji, pojazd był wyjęty spod stosowania regulacji zawartych w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Ustawa ta zawiera kompleksową regulację związaną z zasadami poruszania się po drogach, pozostając na styku regulacji prawno-karnych i administracyjno-prawnych. Ustawodawca wyeksponował w art. 130a ust. 1 i 2 przyczyny, dla których koniecznym jest usunięcie pojazdu z drogi i jego umieszczenie na parkingu strzeżonym, czyniąc odpowiedzialnym za realizację tego zadania starostę, od momentu usunięcia pojazdu do jego odebrania z parkingu strzeżonego. Przy czym wskazane w ww. przepisie powody usunięcia pojazdu z drogi, takie jak w niniejszej sprawie, nieodzownie skutkują uruchomieniem procedury karnej wobec przestępstwa z art. 178a § 1 Kodeksu karnego, co jednak nie oznacza, że automatycznie ww. kompetencje starosty zostają przeniesione na inne organy i instytucje, prowadzące postępowanie w sprawie karnej i inne postępowania w ramach tej sprawy karnej. W żadnym razie nie wynika to z omawianej ustawy, jak i innych przepisów. Stąd też zarzut skargi odnośnie naruszenia prawa materialnego, stanowiącego podstawę materialnoprawną kontrolowanego aktu, tj. art. 102 § 2 u.p.e.a. podniesiony, jak wskazuje Prokurator w związku z nieuzasadnionym ustaleniem Starosty jako właściwego do ponoszenia kosztów dozoru w okresie kiedy sporny pojazd pozostawał do dyspozycji organów ścigania i Sądu, należało ocenić jako bezzasadny.

Sąd podziela również argumentację Kolegium co do tego, iż brak wypełnienia przez Z. S. w terminie obowiązku, wynikającego z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów, nie zamyka mu drogi do żądania wynagrodzenia za cały okres dozorowania pojazdu. Zgodnie z treścią tego przepisu, w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy, jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Według § 7 ust. 3 rozporządzenia, podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 2, przesyła niezwłocznie odpowiednio do organu gminy lub właściwego miejscowo urzędu skarbowego kopię powiadomienia, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 2, wraz z potwierdzeniem jego doręczenia.

Jak wynika z akt Z. S. pismem z dnia 21 lipca 2006 r. poinformował Komendę Powiatową Policji w G. o pojazdach znajdujących się na prowadzonym przez niego parkingu strzeżonym, w tym o samochodzie marki (...). Tak więc, adekwatnie do ww. przepisów, taką listę nieodebranych pojazdów z parkingu powinien był otrzymać niezwłocznie Starosta G. Ponadto Z. S. pismami z dnia 5 października 2010 r. oraz 31 marca 2011 r.,. bezpośrednio poinformował Starostę G. o fakcie pozostawania nadal na jego parkingu spornego pojazdu. Wymienione informacje pozostały bez reakcji organu. Z akt wynika również, iż Z. S. w 2014 r. zwracał się i do Prezesa Sądu Rejonowego i do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. w kwestii przechowywanego pojazdu nr rej. (...), i w odpowiedziach w kwestii roszczeń związanych z przechowywaniem ww. pojazdu został odesłany do Starosty G., jako ustawowo zobligowanego do podejmowania działań w celu uregulowania sytuacji zatrzymanych i nieodebranych pojazdów. Właściwe działania Starosty w powyższej kwestii (wynikłe po części z orzeczeń SKO i WSA w Szczecinie) zostały podjęte w dniu 10 marca 2017 r. w momencie wystąpienia z wnioskiem do Sądu Rejonowego w G. o orzeczenie przepadku spornego pojazdu na rzecz powiatu, i następnie po uzyskaniu stosownego orzeczenia (postanowienie z dnia (...) r.), w momencie odebrania pojazdu z parkingu.

W tych okolicznościach trudno uznać, że uchybienie przez prowadzącego parking terminowi zgłoszenia, iż uprawniona osoba nie odebrała pojazdu w istocie miało wpływ na pozostawanie tego pojazdu na parkingu aż do dnia 30 czerwca 2017 r., a w konsekwencji powinno mieć wpływ na przyznanie prowadzącemu parking wynagrodzenia za okres od 28 listopada 2004 r. do 30 czerwca 2017 r.

Na końcu należy wyjaśnić, że zawarte w skardze argumenty, odnoszące się do przyznania wynagrodzenia za okres po dniu 22 lipca 2016 r. nie zasługiwały na uwzględnienie, bowiem do dnia orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz powiatu przez sąd, Starosta G. nie był uprawniony do dysponowania pojazdem, a prowadzący parking nie miał podstaw do wydania pojazdu. Zapowiedź organu, że nastąpi odbiór spornego pojazdu z parkingu, z którą skarżący łączy skutki prawne w postaci prawa do odmowy przyznania wynagrodzenia, nie ma podstawy w procedurze określonej w art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym (ani też w rozporządzeniu w sprawie usuwania pojazdów), w tym sensie, iż przepisy te nie przewidują instytucji powiadomienia jednostki prowadzącej parking o zamiarze odbioru pojazdu przez organ gminy wraz z prawnymi konsekwencjami takiej informacji.

Podsumowując, zarzuty skargi odnośnie naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 i k.p.a. oraz prawa materialnego, tj. art. 102 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji należało ocenić jako bezpodstawne.

W tym stanie rzeczy, Sąd - w oparciu o art. 151 p.p.s.a. - orzekł o oddaleniu skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.