Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1395557

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 26 września 2013 r.
II SA/Sz 412/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska.

Sędziowie: NSA Stefan Kłosowski (spr.), WSA Arkadiusz Windak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 września 2013 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję personalną Komendanta Państwowej Straży Pożarnej z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie czasowego powierzenia pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) wydaną z powołaniem się na art. 32 ust. 1 pkt 3 oraz art. 37a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 z późn. zm.), Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej powierzył st. kpt. J. B. na czas od (...) r. pełnienie obowiązków starszego specjalisty ds. operacyjno-szkoleniowych. Decyzję tę Komendant Powiatowy Państwowej Straży, Pożarnej uzasadnił potrzebą zapewnienia sprawnego funkcjonowania Komendy w związku z przebywaniem na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusza dotychczas realizującego zadania operacyjno-szkoleniowe. W punkcie 2 decyzji wskazano, że uposażenie funkcjonariusza pozostaje bez zmiany. Przedmiotowej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności uzasadniając to ważnym interesem społecznym - zapewnienia sprawnego funkcjonowania Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej.

J. B. odwołała się od ww. decyzji, zarzucając jej:

- naruszenie przepisów art. 6-12, 61 § 4, 77, 79, 80, 81, 107 i 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.),

- naruszenie przepisów rozdziału 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.),

- niewskazanie w sentencji zaskarżonej decyzji przepisów prawa procesowego oraz, że rażąco narusza ona przepisy prawa,

- wadliwość z przyczyn organizacyjnych.

Ponadto skarżąca w odwołaniu podniosła, że zaskarżona decyzja jest szykaną spowodowaną jej działalnością związkową.

W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania Komendant Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej, zaskarżoną decyzją z dnia (...) r., wydaną w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że stosownie do art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 z późn. zm.) do mianowania strażaka na stanowisko służbowe, przenoszenia na inne, powierzania pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, zawieszania w czynnościach służbowych w komendzie powiatowej (miejskiej) właściwy jest komendant powiatowy (miejski). Natomiast art. 37a ww. ustawy stanowi, że "strażakowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych zgodnie z jego kwalifikacjami na innym stanowisku w tej samej jednostce organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej na okres do 6 miesięcy w roku kalendarzowym. W okresie tym strażakowi przysługuje uposażenie stosowne do zajmowanego stanowiska, lecz nie niższe od dotychczasowego". Z powyższego wynika, że właściwy przełożony strażaka może powierzyć mu (okresowo) pełnienie obowiązków służbowych, zgodnie z kwalifikacjami strażaka, na innym stanowisku.

Powierzenie funkcjonariuszowi pełnienia obowiązków na innym stanowisku jest aktem władczym, wynikającym z podległości służbowej. Powierzenie pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym jest czasowe, a przełożony podejmując taką decyzję uwzględnia bieżące potrzeby służby. W tych ramach komendant powiatowy jako organ odpowiedzialny za prawidłowe funkcjonowanie jednostki oraz zapewnienie bezpieczeństwa pożarowego na podległym obszarze, ma prawo kształtowania polityki kadrowej zapewniającej w jego ocenie najskuteczniejszą realizację przypisanych mu przez ustawodawcę zadań. Stąd też, jako przełożony właściwy w sprawach osobowych, posiada uprawnienie do decydowania o obsadzie stanowisk służbowych w podległej mu jednostce organizacyjnej, w tym do powierzania podległym funkcjonariuszom obowiązków na konkretnych stanowiskach służbowych. Jak wykazano wyżej Komendant Powiatowy jako przełożony właściwy w sprawach osobowych, posiada uprawnienie do decydowania o obsadzie stanowisk służbowych w podległej mu jednostce organizacyjnej i posiada do tego kompetencje wynikające z art. 32 ust. 1 pkt 3 i 37a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 z późn. zm.).

Skarżąca z racji zajmowanego stanowiska, tj. kierownika Sekcji ds. Organizacji i Kadr posiada pełną wiedzę co do obsady oraz struktury organizacyjnej jednostki. Z wyłączeniem Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej realizującej zadania stricte interwencyjne w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej, jedynie w Sekcji ds. Organizacji i Kadr służbę w systemie codziennym pełni dwóch funkcjonariuszy. W pozostałych komórkach w systemie codziennym służbę pełni po jednym funkcjonariuszu. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej po otrzymaniu informacji o leczeniu szpitalnym i długotrwałym zwolnieniu lekarskim funkcjonariusza z Wydziału Operacyjno-Szkoleniowego musiał podjąć decyzję o czasowym powierzeniu pełnienia obowiązków w tym wydziale innemu funkcjonariuszowi, a jednocześnie decyzja ta nie mogła dezorganizować pracy w pozostałych komórkach. W związku z tym, że Sekcja ds. Organizacji i Kadr posiada dwuosobową obsadę powierzenie skarżącej pełnienia obowiązków starszego specjalisty w Wydziale Operacyjno-Szkoleniowym najmniej ujemnie wpłynęło na pracę komendy. Nie bez znaczenia jest również to, iż skarżąca posiada pełne kwalifikacje do zajmowania powierzonego stanowiska. Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 z późn. zm.) w art. 36 ust. 3 stanowi, że do zajmowania stanowisk oficerskich wymaga się posiadania co najmniej tytułu zawodowego inżyniera pożarnictwa lub uzyskania uznania kwalifikacji do wykonywania zawodu inżyniera pożarnictwa w toku postępowania o uznanie, nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, w państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Konfederacji Szwajcarskiej, kwalifikacji do wykonywania zawodu regulowanego - inżyniera pożarnictwa. Stanowiska oficerskie, zgodnie z art. 36 ust. 4 ww. ustawy, mogą zajmować również strażacy posiadający wykształcenie wyższe o kierunku przydatnym w Państwowej Straży Pożarnej oraz tytuł zawodowy technika pożarnictwa lub uzyskanie uznania kwalifikacji do wykonywania zawodu technika pożarnictwa w toku postępowania o uznanie, nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, w państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Konfederacji Szwajcarskiej, kwalifikacji do wykonywania zawodu regulowanego technika pożarnictwa (art. 36 ust. 4 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej) lub ukończone przeszkolenie zawodowe (art. 36 ust. 4 pkt 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej).

Stanowiska oficerskie związane z kierowaniem działaniami ratowniczymi mogą zajmować strażacy posiadający wykształcenie wyższe o kierunku przydatnym w Państwowej Straży Pożarnej, którzy posiadają tytuł zawodowy technika pożarnictwa i ukończyli przeszkolenie zawodowe, o którym mowa w art. 53 ust. 2 pkt 2 lit.a., tj. studia podyplomowe dla strażaków ubiegających się o zajmowanie stanowisk oficerskich związanych z kierowaniem działaniami ratowniczymi (art. 36 ust. 5 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej).

Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2009 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 54, poz. 448) stanowi w zał. nr 3 lp. 12, że stanowisko starszego specjalisty jest stanowiskiem oficerskim w codziennym systemie pełnienia służby i nie jest to stanowisko związane z bezpośrednim kierowaniem działaniami ratowniczymi.

J. B. posiada kwalifikacje oficerskie o których mowa w art. 36 ust. 4 pkt 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej - tj. posiada wykształcenie wyższe o kierunku przydatnym w Państwowej Straży Pożarnej oraz ukończyła wymagane przeszkolenie zawodowe, tym samym spełnia wymogi kwalifikacyjne do zajmowania stanowiska starszego specjalisty.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem strony odwołującej się, że nieobecność funkcjonariusza wydziału operacyjno-szkoleniowego jest trzydniowa. Z raportu złożonego przez tegoż funkcjonariusza oraz notatki z przeprowadzonej z nim w dniu (...) r. rozmowy, jak również protokołu z narady służbowej z dnia (...) r. wynika, że jego nieobecność z powodu choroby może być długa i trwać nawet 2 miesiące. Mając na względzie wagę zadań realizowanych przez Wydział Operacyjno-Szkoleniowy takich jak np.: analizowanie zagrożeń pożarowych i innych miejscowych zagrożeń w skali rejonu operacyjnego dla potrzeb organizacji i koordynacji systemu ratowniczo-gaśniczego, ustalanie zasad współdziałania jednostek ratowniczo-gaśniczych na terenie rejonu oraz z innymi rejonami operacyjnymi, podejmowanie działań organizacyjno-technicznych usprawniających system alarmowania i współdziałania z innymi służbami ratowniczymi, ustalanie szczegółowych zasad organizacji działań ratowniczo-gaśniczych w razie pożarów, klęsk żywiołowych, katastrof, ratownictwa technicznego i chemicznego oraz innych interwencji najbardziej typowych lub specyficznych dla rejonu operacyjnego oraz konieczność wdrożenia w sprawy operacyjne strony odwołującej się, jak również zapewnienie ciągłości funkcjonowania wydziału operacyjno-szkoleniowego, a przede wszystkim zapewnienie bezpieczeństwa pożarowego powiatu organ pierwszej instancji nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Zwłoka w wykonaniu zaskarżonej decyzji mogła narazić dobro chronione, jakim jest zapewnienie właściwego poziomu bezpieczeństwa pożarowego w powiecie. Tym samym nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 108 k.p.a.

W ocenie organu drugiej instancji nie został naruszony również regulamin organizacyjny Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej albowiem powierzenie obowiązków jest czasowe i wynikało z konieczności zapewnienia ciągłości służby.

Także zarzut naruszania art. 6-12, 61 § 4, 77, 80, 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego zdaniem organu II instancji nie znajduje uzasadnienia.

Interes społeczny, jakim jest zapewnienie właściwego poziomu bezpieczeństwa pożarowego w powiecie oraz prawidłowego funkcjonowania jednostki był w tym przypadku ważniejszy niż interes indywidualny skarżącej. Nie bez znaczenia jest również specyficzny charakter sprawy administracyjnej, której przedmiotem jest czasowe powierzenie strażakowi pełnienia służby na innym stanowisku. Taka zmiana w stosunku służby podlega procedurze kodeksu postępowania administracyjnego, jednakże akta administracyjne sprawy są tożsame z aktami personalnymi strażaka. Nie gromadzi się bowiem w tym postępowaniu żadnych dodatkowych dokumentów, a rozstrzygnięcie oparte jest na dokumentach o przebiegu służby zawartych w aktach osobowych strażaka. Z tego względu nie ma możliwości, aby jakikolwiek dokument, w oparciu o który wydana została decyzja administracyjna, nie był strażakowi znany. Konsekwencją tego jest fakt, że zarzut naruszenia wymienionych w odwołaniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego jest wyolbrzymiony przez stronę, a naruszenie to nie miało żadnego wpływu na rozstrzygnięcie. W swoim odwołaniu strona nie przedłożyła też żadnych nowych dokumentów w sprawie, co potwierdza, że strona nie ma zamiaru wnieść nic nowego do sprawy i żadnymi dokumentami istotnymi dla sprawy, poza tymi zawartymi w aktach osobowych, nie dysponuje. Niczym nieuzasadnione jest także twierdzenie, iż w postępowaniu naruszone zostały przez organ pierwszej instancji wskazane przez stronę przepisy o postępowaniu dowodowym, tj. 77, 80 i 89 k.p.a., gdyż organ ten badał jedynie czy z punktu widzenia kwalifikacji skarżącej możliwe jest powierzenie jej pełnienia obowiązków na nowym stanowisku i czy zachodzą przesłanki z art. 37a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Ponadto zupełnie niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 79 k.p.a., gdyż charakter tego postępowania przesądza o tym, iż w postępowaniu tym nie przeprowadza się dowodów z oględzin czy przesłuchania świadków. Nawet jeżeli strona złożyłaby takie wnioski to organ mógłby je pominąć, gdyż zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. - jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Gdyby strona chciała złożyć jakiekolwiek wnioski dowodowe to złożyłaby je w odwołaniu. Tak jednak nie uczyniła, zatem należy uznać, iż wniosków takich nie składa, a zarzuty w tym zakresie są gołosłowne i wyłącznie teoretyczne, a hipotetyczne naruszenia nie miały żadnego wpływu na rozstrzygnięcie. Zarzuty muszą dotyczyć dokonania lub niedokonania przez organ konkretnych czynności, które naruszają procedurę. Twierdzenie, że organ nie przeprowadził jakiegoś nieokreślonego (nie wiadomo jakiego) dowodu jest bezzasadne w sytuacji, gdy strona nawet w odwołaniu nie wnosi o jego przeprowadzenie. Generalnie uznać należy, że strona wyraża niezadowolenie z faktu, iż organ władczo rozstrzygnął o jej obowiązkach i nie zapytał w tej kwestii o zdanie skarżącej. Postępowanie takie jest jednak istotą stosunku służbowego. Ponadto, jak to już wyżej zaznaczono, wypowiedzenie się strażaka co do zebranych dowodów i materiałów w świetle zasady podporządkowania w stosunku służby, nie może mieć żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia podejmowanego przez przełożonego strażaka. Organ odwoławczy stoi na stanowisku, że niezapoznanie strony z aktami sprawy nie miało dla rozstrzygnięcia żadnego znaczenia i nie pozbawiło strony dokonania w tym postępowaniu jakiejkolwiek czynności procesowej.

Skarżąca, jako funkcjonariusz wykonujący zadania Sekcji ds. Organizacji i Kadr, sama niejednokrotnie przygotowywała administracyjne decyzje personalne, w sprawach w których postępowanie administracyjne prowadzone było według takich samych zasad jak w niniejszej sprawie i nigdy nie wnosiła uwag do takiego sposobu załatwienia sprawy, uznając, iż procedura taka jest prawidłowa. Zaskarżona decyzja zawierała elementy niezbędne do zakwalifikowania jej jako decyzji tzn. zawierała: oznaczenie organu, datę wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.

Zaskarżonej decyzji nie można zarzucić, że wydana została "bez podstawy prawnej" albowiem taka sytuacja zachodzi wtedy, gdy albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację do działania, albo przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydaniu decyzji administracyjnych i postanowień rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne.

Odnosząc się do ogólnie sformułowanego zarzutu dotyczącego nieudostępnienia skarżącej akt administracyjnych, organ drugiej instancji uznał je za gołosłowne, gdyż nie zostało w żaden sposób wykazane, aby organ pierwszej instancji odmówił stronie dostępu do tych akt. Ponadto w aktach sprawy nie znajduje się żaden wniosek skarżącej w tym zakresie. Tym samym zarzut naruszenia przepisów rozdziału 3, k.p.a. jest bezzasadny.

Strażak należący do związku zawodowego podlega w służbie takim samym prawom i obowiązkom jak ten, który nie jest członkiem związku zawodowego. Dlatego też należy uznać, że formułowanie zarzutu, że zaskarżona decyzja jest szykaną spowodowaną działalnością związkową uznać należy za bezzasadne.

Pismem z dnia (...) r. J. B., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę na ww. decyzję personalną Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 6-12, 80, 81, 107, 108 k.p.a. oraz niepowołanie w obu decyzjach podstaw prawnych ich wydania. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, nieprawdą jest, że skarżąca nie składała wniosków dowodowych, zaś powód, dla którego wydano decyzję w sprawie powierzenia skarżącej pełnienia obowiązków na stanowisku innym niż dotychczas zajmowane, jest inny, niż wskazany w uzasadnieniu ww. decyzji. Skarżąca dowiedziała się o wszczęciu postępowania przed organem pierwszej instancji dopiero z chwilą doręczenia jej decyzji tego organu. Organ drugiej instancji wprawdzie zawiadomił skarżącą o zakończeniu postępowania dowodowego przed tym organem oraz o jej prawie do wglądu do akt sprawy, ale uczynił to w momencie, gdy skarżąca przebywała na zwolnieniu lekarskim, o czym organ wiedział z urzędu. Pełnomocnik skarżącej wskazał również, że istniały podstawy do wyłączenia od udziału w sprawie organu i pracownika prowadzącego postępowanie w sprawie oraz że skarżąca nie posiadała aktualnych badań lekarskich dopuszczających do pracy na stanowisku starszy specjalista i niezbędnych kwalifikacji.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty, przytaczając argumentację zawartą w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) dalej"p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi, skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia (...) r. oraz poprzedzającą ją decyzja Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej z dnia (...) r., którą to decyzją powierzono st. kpt. J. B. na czas w niej określony tj. od dnia (...) r. pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku starszego specjalisty ds. operacyjno-szkoleniowych w Komendzie Powiatowej PSP, w codziennym systemie służby, bez zmiany uposażenia.

Tu należy zauważyć, że analogiczna decyzja o czasowym - na okres 6 miesięcy - przeniesieniu skarżącej do pełnienia służby na stanowisku starszego specjalisty ds. operacyjno-szkoleniowych została wobec skarżącej podjęta w 2012 r. Skarga skarżącej na powyższą decyzję została oddalona wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 10 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 1231/12.

Zaskarżona decyzja została wydana na tej samej podstawie faktycznej i prawnej. Uznać zatem należy, iż ocena Sądu wyrażona w sprawie II SA/Sz 1231/12 znajduje pełne zastosowanie w niniejszej sprawie.

Wskazać zatem należy, iż materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowi przepis art. 37a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 z późn. zm. dalej: u.p.s.p), który stanowi, że strażakowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych zgodnie z jego kwalifikacjami na innym stanowisku w tej samej jednostce organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej na okres do 6 miesięcy w roku kalendarzowym. W okresie tym strażakowi przysługuje uposażenie stosownie do zajmowanego stanowiska, lecz nie niższe od dotychczasowego.

Wskazany wyżej przepis nie określa żadnych warunków powierzenia funkcjonariuszowi Państwowej Straży Pożarnej obowiązków służbowych na innym stanowisku, nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ podejmujący decyzję w tym przedmiocie. Powierzenie obowiązków na innym stanowisku w tej samej jednostce pozostawione zatem zostało uznaniu organu, który może kierować się kryteriami potrzeb służby i jej interesu oraz koniecznością zapewnienia sprawnego wykonania zadań Państwowej Straży Pożarnej. W świetle przepisów ww. ustawy stosunek służbowy strażaka cechuje się podporządkowaniem i dyspozycyjnością funkcjonariusza. Przełożony może, w granicach obowiązującego prawa, władczo kształtować sytuację prawną strażaka, co nie oznacza, że decyzja podjęta w przedmiocie powierzenia pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku pozostawiona została całkowicie, swobodnemu uznaniu organu. Sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest jednak ograniczona. Sąd bada w takich sprawach, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru właściwego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych, oraz czy użył trafnych argumentów, uzasadniających decyzję (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 563/08, Lex nr 515669).

Uzasadniając podjętą decyzję organ powołał się na art. 37a u.p.s.p. oraz podstawę faktyczną, wskazując na fakt długotrwałego zwolnienia lekarskiego funkcjonariusza zatrudnionego wcześniej na tym stanowisku, które przez to pozostaje nieobsadzone, oraz wzgląd by konieczność jego obsadzenia nie dezorganizowała pracy w pozostałych komórkach Komendy Powiatowej Straży Pożarnej. W związku z tym, że Sekcja ds. Organizacji i Kadr posiada dwuosobową obsadę organ zasadnie uznał, że powierzenie skarżącej pełnienia obowiązków starszego specjalisty w Wydziale Operacyjno-Szkoleniowym najmniej ujemnie wpłynęło na pracę Komendy.

Organ odwoławczy trafnie stwierdził też, że kwalifikacje zawodowe skarżącej predestynowały ją do zajmowania powierzonego stanowiska. Powołując się na art. 36 ust. 4 pkt 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz zał. nr 3 lp. 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2009 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 54, poz. 448) organ przekonywująco wyjaśnił, że skarżąca posiada kwalifikacje oficerskie tj. posiada wykształcenie wyższe o kierunku przydatnym w Państwowej Straży Pożarnej oraz ukończyła wymagane przeszkolenie zawodowe, tym samym spełnia wymogi kwalifikacyjne do zajmowania stanowiska starszego specjalisty w Wydziale Operacyjno-Szkoleniowym.

Jednocześnie organ drugiej instancji wskazał, że zwłoka w wykonaniu zaskarżonej decyzji mogła narazić dobro chronione, jakim jest zapewnienie właściwego poziomu bezpieczeństwa pożarowego w powiecie. Tym samym zasadnym było nadanie ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a.

Powyższe wyjaśnienia co do celowości i zasadności czasowego powierzenia skarżącej pełnienia obowiązków w Wydziale Operacyjno-Szkoleniowym Komendy Powiatowej PSP oraz nadania ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności uznać należy za wyczerpujące i wystarczające w aspekcie prawnym.

Zaskarżona decyzja zatem w żadnym razie nie nosi cech dowolności i zawiera wystarczające uzasadnienie prawne i faktyczne.

Nie można też podzielić zarzutów skargi, jakoby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 6-12, 80, 81, 107 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Fakt, iż organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swej decyzji z (...) r. ograniczył się do wyjaśnienia, że czasowe powierzenie skarżącej pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku starszego specjalisty ds. operacyjno-szkoleniowych jest podyktowane koniecznością zapewnienia sprawnego funkcjonowania Komendy Powiatowej PSP, świadczy o zbyt lakonicznym uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, jednakże naruszenie to, jak również niezapoznanie strony na tym etapie postępowania z aktami sprawy, wobec rzetelnego wyjaśnienia tych okoliczności przez organ odwoławczy, nie mogło mieć wpływu na jej wynik.

Brak również podstaw do uznania, że istniały przesłanki do wyłączenia pracownika i organu od udziału w sprawie. Należy podkreślić, że jeżeli skarżąca posiadała wiedzę co do istnienia okoliczności skutkujących wyłączeniem pracownika lub organu winna złożyć stosowny wniosek w tej sprawie. Takiego wniosku jednak nie złożyła i nie podjęła próby uprawdopodobnienia istnienia okoliczności skutkujących wyłączeniem pracownika lub organu od udziału w sprawie. Za gołosłowny uznać zatem należy zarzut, że zaskarżona decyzja jest szykaną spowodowaną działalnością związkową skarżącej. Skarżąca okoliczności tej nie wykazała.

W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie zachodziła także konieczność kierowania skarżącej na badania okresowe. Oba stanowiska służbowe, zarówno to zajmowane przez skarżącą, jak i to które zostało jej czasowo powierzone, są stanowiskami w codziennym systemie pełnienia służby, a warunki pełnienia służby oraz występujące na tych stanowiskach czynniki szkodliwe, uciążliwe lub niebezpieczne dla zdrowia są takie same.

Reasumując stwierdzić należy, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały zgodnie z obowiązującymi w dniu ich wydania przepisami ustawy o Państwowej Straży Pożarnej w szczególności z unormowaniem zawartym w jej art. 37a oraz przepisami ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego, a zarzucany brak przytoczenia w sentencji decyzji zastosowanych przepisów w sentencji rozstrzygnięcia II instancji nie jest wadą, która powoduje konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowym, na które powołał się organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że brak przywołania podstawy prawnej w sentencji rozstrzygnięcia nie pozbawia decyzji jej bytu prawnego, bowiem powołanie podstawy prawnej nie jest warunkiem istnienia decyzji, lecz warunkiem jej prawidłowości w znaczeniu formalnym. Nie można również mówić o "rażącym naruszeniu prawa" przy wydaniu skarżonej decyzji. Zachodzi ono wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 września 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 377/2008; wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1993 r. sygn. akt. V SA 106/93). W niniejszej sprawie okoliczność taka nie zachodzi.

Wobec powyższego Sąd uznał, że zarzuty podniesione w skardze nie znajdują uzasadnienia, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Mając na względzie powyższe, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.