Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 295827

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 14 września 2006 r.
II SA/Sz 40/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr).

Sędziowie: NSA Stefan Kłosowski, WSA Maria Mysiak.

Protokolant: Aneta Kukla.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2006 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 14 listopada 2005 r. w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego:

I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy K. z dnia 5 września 2005 r.

II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie na rzecz skarżącego P. S.A. z siedzibą w W. 755 zł (siedemset pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 14 listopada 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie, działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., art. 4 ust. 2 w związku z art. 59-64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), art. 1, art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządach i kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Spółki P. S.A. w W., od decyzji Wójta Gminy K. z dnia 5 września 2005 r. o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej P. GSM NR na kominie budynku zabudowy sakralnej, położonej na działce nr 115/2 przy ul. K. w G., wraz z przyłączem energetycznym - uchylił zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu decyzji podano, że wnioskiem z dnia 28 kwietnia 2005 r. inwestor wystąpił do Wójta Gminy K. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, załączając do wniosku m.in. raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Zakres inwestycji obejmował posadowienie na ziemi kontenera technologicznego z urządzeniami zasilającymi, sterującymi i nadawczo-odbiorczymi oraz instalację na wysokości ok. 17 m, na kominie budynku sześciu anten sektorowych typu Katherin oraz trzech anten parabolicznych typu VHLP-P.

Po rozpatrzeniu wniosku organ I instancji decyzją z dnia 5 września 2005 r. odmówił ustalenia lokalizacji dla planowanej inwestycji. Organ uznał na podstawie raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, że wypadkowe pola elektromagnetycznego o wartości gęstości mocy większej niż jej wartość normatywna, tj. 0,1 W/m2, występować będą na wysokości 13,3 m (tylko 2 m nad dachem zabudowy kościelnej) i sięgać będą na odległość ok. 41 m od miejsca posadowienia anten a więc oddziaływać będą szkodliwie na obszar znajdującej się tam zabudowy.

Od tej decyzji odwołała się Spółka P. wnosząc o jej uchylenie i zarzucając, że wydana została z naruszeniem prawa. W odwołaniu podniesiono, iż z wyników sporządzonego raportu wynika, że stacja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludności gdyż maksymalne wartości gęstości mocy występować będą w przestrzeni nie dostępnej dla ludzi, tj. na wysokości powyżej 13 m. Jako dowód w sprawie przedłożono pismo Ministra Środowiska z dnia 28 marca 2002 r. z którego wynika, iż fakt występowania w wolnej, nie dostępnej dla ludzi przestrzeni miejsc, w których gęstość mocy pola elektromagnetycznego jest wyższa od określonej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) nie jest tożsamy z przekroczeniem jakichkolwiek norm, ponieważ dla miejsc niedostępnych dla ludności norm takich nie stosuje się. Decydujące znaczenie ma tu określenie wartości gęstości mocy pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności, a więc np. na powierzchni terenu czy na balkonach budynków mieszkalnych. Ponadto podniesiono, iż w myśl art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi a organ I instancji nie wykazał, ze inwestycja ta jest niezgodna z tymi przepisami.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie odnosząc się do podniesionych zarzutów stwierdziło, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów zarówno prawa procesowego (art. 10 i art. 81 k.p.a.) jak i materialnego (art. 4 ust. 1 w związku z art. 50-54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Przede wszystkim w myśl powszechnie stosowanej definicji celu publicznego, określonej w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 z późn. zm.) stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest inwestycją celu publicznego, wymienioną w katalogu zamieszczonym w art. 6 cyt. ustawy. Stosownie do tego przepisu oraz zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, celami publicznymi są inwestycje do których zalicza się m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń jak również budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania i oczyszczania ścieków oraz utylizacji odpadów, które finansowane są ze środków publicznych (samorządowych lub skarbu państwa).

Planowana inwestycja nie jest finansowana ze środków publicznych i zdaniem organu odwoławczego jest inwestycją o charakterze komercyjnym, co powoduje, że nie może być zaliczona do inwestycji celu publicznego. Oznacza to, że złożony przez inwestora wniosek nie może być rozstrzygany w trybie przepisów zawartych w art. 50-54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolejną kwestią, na którą należało zwrócić uwagę było nieprzestrzeganie przez organ I instancji przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 10 i art. 81 k.p.a. organ jest zobowiązany m.in. do zapewnienia stronie postępowania czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zagwarantowania stronie zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym celem ustosunkowania się do zawartych tam dowodów w sprawie jeszcze przez wydaniem decyzji gdyż okoliczność faktyczna może być uznana za udowodniona, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Zatem obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia pisemnego przed wydaniem decyzji. Artykuł 10 § 3 k.p.a. nakłada na organ obowiązek utrwalenia w aktach sprawy w formie adnotacji, przyczyn odstąpienia od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. W aktach sprawy brak dowodów na to, iż organ dopełnił ustawowego obowiązku wynikającego z art. 10 i art. 81 k.p.a., a naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest kwalifikowaną wadą procesową, prowadzącą do uznania, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. nie wykazania w uzasadnieniu decyzji, z którymi z przepisów odrębnych jest niezgodna planowana inwestycja, organ odwoławczy stwierdził, że uzasadnienie decyzji nie zawiera ustaleń faktycznych i prawnych, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia zawartego w sentencji zaskarżonej decyzji. Natomiast kwestia uciążliwości dla środowiska, a więc i dla ludzi, przedmiotowej stacji w przestrzeni powyżej 13 m jest sprawą istotną dla społeczności lokalnej, gdyż sięga ona już budynków 4-kondygnacyjnych. Wydaje się, iż przestrzeń nie dostępna dla ludzi gdzie maksymalne wartości gęstości mocy pola elektromagnetycznego są większe niż normatywne winna znajdować się znacznie wyżej, co oznacza zmianę wysokości umieszczenia anten, gdyż wysokość położenia tej przestrzeni na poziomie 13,3 m ograniczać może w przyszłości wysokość planowanej zabudowy mieszkaniowej w tym rejonie.

Od powyższej decyzji skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego złożyła Spółka P. wnosząc o jej uchylenie jako wydanej z naruszeniem prawa w szczególności art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak również art. 53 ust. 3 cyt. ustawy w związku z art. 122 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobu sprawdzania dotrzymania tych poziomów.

Strona skarżąca nie zgodziła się z decyzją organu odwoławczego w tej części, która dotyczyła zaklasyfikowania budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, do inwestycji nie będącej inwestycją celu publicznego. Dla oceny, czy inwestycja ma taki charakter, istotna jest interpretacja pojęć zawartych w art. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. definicji interesu publicznego jako "uogólnionego celu dążeń i działań, uwzględniającego zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności związanych z zagospodarowaniem przestrzennym" oraz definicji inwestycji celu publicznego odsyłającej do realizacji celów wskazanych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Interpretacja pojęć stosowanych w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym takich jak interes publiczny oraz inwestycja celu publicznego ma dla rozstrzygnięcia sprawy decydujące znaczenie. Poza literalnym brzmieniem przepisów, należy zauważyć, iż zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN "publiczny" to dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony, dostępny dla wszystkich, związany z jakimś urzędem z jakąś instytucją: ogólny, powszechny, społeczny, nieprywatny (...)". W kwestii określenia pojęcia inwestycji celu publicznego ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odsyła do art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten wskazuje jako cele publiczne m.in. wydzielenie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa i utrzymanie tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, części lotniczych lotnisk oraz służących do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczenia ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść, a także łączności publicznej i sygnalizacji. W świetle definicji zawartej w ustawie planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, inwestycje polegające na budowie stacji bazowych telefonii komórkowej, są inwestycjami celu publicznego. Wynika to przede wszystkim z faktu, iż dotyczą one łączności publicznej, której budowa i utrzymanie jest celem publicznym w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stanowisko to znajduje uzasadnienie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych i wykładni naczelnych organów władzy publicznej właściwych w zakresie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 8 października 2000 r., I SA 1986/99, celami publicznymi są cele, których realizacja służy ogółowi i jest przeznaczona dla zaspokojenia potrzeb powszechnych. W myśl wyroku NSA z dnia 9 lutego 2000 r., I SA 363/99 nie ma znaczenia, który podmiot cel ten realizuje lub kto jest inwestorem Skarb Państwa, samorząd terytorialny czy inna osoba prawna. W celu właściwego rozumienia przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie dotyczącym inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym zwrócono się do Ministerstwa Infrastruktury o przedstawienie interpretacji tych przepisów. W odpowiedzi Ministerstwo Infrastruktury podzieliło pogląd, że budowa stacji bazowych jest inwestycją celu publicznego. Jednocześnie stwierdzono, że w pojęciu łączności publicznej (art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami) mieści się eksploatacja ruchomej - publicznej sieci telefonicznej. Inwestycje telekomunikacyjne - budowa stacji bazowych telefonii komórkowej - realizowane są zgodnie z planami rządowymi z uwagi na udzielenie inwestorowi przez Ministra Łączności koncesji na prowadzenie usług telekomunikacyjnych wraz z zezwoleniem na zakładanie i używanie urządzeń i przydziałem częstotliwości. Poza tym stacje bazowe mają status obiektów telekomunikacyjnych o istotnym znaczeniu, jako infrastruktura techniczna dla łączności bezprzewodowej służyć mają tej społeczności, dla której tworzony jest zasięg do odbioru, a poprzez system łączy obejmujących całą infrastrukturę stacji bazowych oraz łącza innych operatorów do globalnego korzystania z łączy telekomunikacyjnych.

Inwestor należy do przedsiębiorstw o szczególnym znaczeniu gospodarczo obronnym, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 2004 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo obronnym (Dz. U. Nr 192, poz. 1965). Na te przedsiębiorstwa nakładane są szczególne obowiązki określone w art. 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o organizowaniu zadań na rzecz obronności państwa (Dz. U. Nr 122, poz. 1320). W ramach systemowych rozwiązań stosowanych w cyfrowej łączności bezprzewodowej wykorzystywany jest system pozycjonowania obiektów ruchomych służący do określenia miejsca i czasu przebywania danego obiektu wyposażonego w urządzenia nadawczo odbiorcze. Wiele z tych rozwiązań technicznych realizowanych obecnie podnosi stan bezpieczeństwa, pozwala na monitorowanie zjawisk zachodzących w danym środowisku. Realizacja tych usług skierowanych do różnych podmiotów możliwa jest przy wybudowaniu odpowiedniej ilości właściwie usytuowanych stacji bazowych zapewniających optymalny zasięg do korzystania z ruchomych środków łączności bezprzewodowej. Biorąc pod uwagę lokalizację inwestycji należało podkreślić, iż plan zagospodarowania przestrzennego województwa z. z czerwca 2002 r. w punkcie 3.6.7. "Telekomunikacja" przewiduje rozwijanie usług w zakresie telefonii bezprzewodowej poprzez budowę, rozbudowę i modernizację central i sieci różnych operatorów, celem przyłączenia nowych abonentów oraz dalszy rozwój telefonii bezprzewodowej celem 100% pokrycia obszaru województwa zasięgiem wszystkich działających w kraju operatorów sieci komórkowych. Obecny stan tej infrastruktury nie zapewnia jeszcze pełnego pokrycia zasięgiem do korzystania z telefonów bezprzewodowych na terenie województwa z. i dlatego planowana jest dalsza rozbudowa i budowa kolejnych stacji bazowych. Nie można więc twierdzić, że budowa stacji bazowych nie jest związana z zadaniami rządowymi lub samorządowymi. Nie ma jednak żadnego prawnego wymogu, aby rządowe lub samorządowe zadania były realizowane tylko przez jednostki rządowe lub samorządowe. W obecnych realiach gospodarczych zadania te prawie w całości są realizowane przez podmioty sektora prywatnego. Pogląd ten potwierdzają wyroki sądów administracyjnych - sygn. akt II SA/Sz 695/04 i II SA/Sz 520/04 oraz SA/Lu 62/05, które jednoznacznie określają budowę stacji bazowych telefonii komórkowej realizowanych w celu zaspokojenia potrzeb mieszkańców jako inwestycji celu publicznego.

Strona skarżąca zarzuciła nadto, że nie zgadza z decyzją organu odwoławczego w części dotyczącej oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i związanej z nią uciążliwości. Dla miejscowości G. brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zdaniem organu I instancji w otoczeniu lokalizacji stacji bazowej na działce 115/2 przewiduje się zabudowę jednorodzinną na działkach o numerach geodezyjnych 116/12, 115/S, 114. Niewątpliwie więc, jak wskazuje raport oddziaływania na środowisko, wartości pola elektromagnetycznego większe od dopuszczalnych wystąpią w miejscach niedostępnych, dotyczy to dachu budynku oraz niedostępnego obszaru nad działkami. Przede wszystkim jednak ocena oddziaływania inwestycji na środowisko może być dokonywana jedynie w odniesieniu do stanu istniejącego, wynikającego z obowiązujących przepisów prawa powszechnie obowiązującego oraz aktów prawa miejscowego, tj. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast organ odwoławczy oparł swoją negatywną ocenę oddziaływania stacji na swobodnym uznaniu, nie znajdującym podstawy prawnej. Strona skarżąca spełniła wszystkie wymogi wynikające z obowiązujących przepisów. Przedstawiła również raport oddziaływania na środowisko, w którym określono przewidywane oddziaływanie stacji bazowej na środowisko. Z raportu wynika, że planowana inwestycja nie będzie uciążliwa dla środowiska oraz ludności i spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobu sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie stwierdziło, iż realizacja inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest inwestycją celu publicznego. Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji celu publicznego (art. 53 powołanej ustawy).

Zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym) stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 z późn. zm.). Konkretne cele zostały wyliczone w kolejnych punktach art. 6, ze wskazaniem, że także w ustawach odrębnych może nastąpić określenie innych celów publicznych. I tak, zgodnie z pkt 1 tego artykułu, celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa i utrzymywanie tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, części lotniczych lotnisk oraz służących do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczania ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść, a także łączności publicznej i sygnalizacji.

Pojęcie celu publicznego, z etymologicznego punktu widzenia, oznacza cel dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony (dostępny) dla wszystkich [zob. G. Bieniek, Komentarz do ustawy o gospodarce nieruchomościami, Warszawa 2005, s. 396]. Zastosowanie zasad i trybu przewidzianego dla lokalizacji inwestycji celu publicznego zależy więc od tego, czy zamierzenia inwestycyjne, wymagające uzyskania stosownej decyzji, posiadają "pierwiastek publiczny". Dlatego też, np. budowa oczyszczalni ścieków może być uznana za inwestycję celu publicznego tylko wtedy, gdy ma być przeznaczona do użytku powszechnego. Jeżeli natomiast inwestor zamierza realizować wspomnianą inwestycję na własny użytek (przydomowa oczyszczalnia ścieków) lub dla ściśle określonych podmiotów (użytkowników), to z prawnego punktu widzenia będzie to przedsięwzięcie należące do kategorii inwestycji niepublicznych [zob. T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Kraków 2004, s. 31-39]. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2000 r., I SA 363/99 sformułował pogląd, że zgodnie z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami celem publicznym w rozumieniu ustawy jest między innymi budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przy tak sformułowanym zapisie ustawowym dla oceny spełnienia przesłanki "celu publicznego" nie ma znaczenia, kto ten cel realizuje i kto jest jego inwestorem - Skarb Państwa, samorząd terytorialny czy inna osoba prawna. Stanowisko to podziela skład orzekający w sprawie.

Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.), publiczna sieć telefoniczna to publiczna sieć telekomunikacyjna wykorzystywana do świadczenia publicznie dostępnych usług telefonicznych, zapewniająca łączność głosową między zakończeniami sieci, a także inne formy łączności, w szczególności przesyłanie faksów i danych (pkt 28), zaś publicznie dostępna usługa telefoniczna to usługa telekomunikacyjna dostępna dla ogółu użytkowników, w celu inicjowania i odbierania połączeń krajowych i międzynarodowych oraz uzyskania dostępu do służb ustawowo powołanych do niesienia pomocy, za pomocą numeru lub numerów w krajowym i międzynarodowym planie numeracji telefonicznej (...) (pkt 30). Skoro art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie precyzuje o jaki rodzaj łączności publicznej chodzi, należy posłużyć się określeniami zawartymi w ustawie Prawo telekomunikacyjne. W świetle powyższego w pojęciu "łączności publicznej" mieści się więc także eksploatacja ruchomej publicznej sieci telefonicznej.

Mając na względzie, iż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odwołując się do definicji celu publicznego zawartej w ustawie o gospodarce nieruchomościami, poprzestaje jedynie na oparciu pojęcia inwestycji celu publicznego na kryterium przedmiotowym, warunkami uznania inwestycji za inwestycję celu publicznego jest działanie o zasięgu co najmniej lokalnym, w zakresie celów określonych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej ma na celu zapewnienie nieokreślonej liczbie użytkowników dostępu do usług ruchomej publicznej sieci telefonicznej, służy zaspokojeniu potrzeby powszechnej - łączności publicznej - wymienionej w art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i dlatego też, należy ją uznać za inwestycję celu publicznego.

W związku z powyższym przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien wziąć pod uwagę, że planowana inwestycja spełnia wymogi inwestycji celu publicznego, natomiast w kwestii oddziaływania na środowisko winien uwzględnić treść zawartej w aktach sprawy dokumentacji technicznej.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.