Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2956952

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 5 marca 2020 r.
II SA/Sz 36/20
Lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.).

Sędziowie WSA: Renata Bukowiecka-Kleczaj, Katarzyna Sokołowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 marca 2020 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Wojewody z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) grudnia 2017 r., nr (...) Starosta (...) zatwierdził projekt budowlany i udzielił O. S.A. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej (...)", zewnętrznej instalacji energii elektrycznej oraz drogi dojazdowej na terenie działki nr (...) w P., w obrębie P. 1, w gminie P.

Od ww. decyzji odwołanie złożyła E. P., zarzucając jej naruszenie:

- art. 10 § 1 w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. polegające na braku zawiadomienia odwołującej się o wszczęciu postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej;

- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zapewnienia stronie prawa do udziału w postępowaniu na każdym jego etapie, w tym w szczególności uniemożliwienie odwołującej się wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i dowodów;

- art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie polegające na przyjęciu, że projekt budowy stacji bazowej telefonii komórkowej jest zgodny z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Planowana inwestycja ma powstać w terenie elementarnym o symbolu R.MNU, przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem nieuciążliwych usług, co w ocenie strony, stanowi naruszenie tego ustalenia. Ponadto, § 15 ust. 3 pkt 9 o dopuszczeniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności nie oznacza dowolnej lokalizacji takiej inwestycji, bez wzięcia pod uwagę innych parametrów ustalonych dla poszczególnych terenów elementarnych, w tym ustalonej dla terenu R.MNU wysokości zabudowy (do 9 m) i zapisu o braku uciążliwości usług. Zdaniem skarżącej, według określonej w § 7 pkt 6 planu definicji wysokości zabudowy; inwestycja wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy względnie decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego lub dokonania odpowiedniej zmiany planu na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem zapisy planu w ogóle nie dotyczą obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej;

- art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że treść § 15 ust. 3 pkt 9 miejscowego planu jest wystarczająca dla zgodnej z ustawą realizacji inwestycji, poprzez ogólne wskazanie w miejscowym planie, podczas gdy to postanowienie planu wyznacza jedynie ramowe warunki lokalizowania tego typu inwestycji, bez uwzględnienia specyfiki poszczególnych inwestycji tego rodzaju;

- art. 144 Kodeksu cywilnego poprzez uznanie, że planowana inwestycja nie wnosi uciążliwości dla właścicieli nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zbadania zasięgu i wpływu emitowania promieniowania na organizm ludzki, zaniechanie zbadania przez organ I instancji częstotliwości emitowanego przez instalację telekomunikacyjną pola elektromagnetycznego, co w konsekwencji doprowadziło do braku możliwości oceny czy przedsięwzięcie należy do katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;

- art. 8 § 1 k.p.a. z związku z art. 7 art. 77 oraz art. 80 k.p.a. oraz naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego uzasadnienia prawnego w decyzji.

Wojewoda, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), po rozpatrzeniu ww. odwołania, decyzją z dnia (...) lutego 2018 r., nr (...), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy przyznał, że w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji pojawiły się uchybienia proceduralne, które jednak w całokształcie sprawy nie mogły przeważyć o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ I instancji nie zawiadomił E. P. o wszczęciu postępowania w sprawie, bowiem dopiero w toku postępowania, na podstawie dodatkowo pozyskanego materiału dowodowego, ustalił nieruchomości znajdujące się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, co pozwoliło prawidłowo określić krąg stron postępowania. E. P. została powiadomiona o toczącym się postępowaniu oraz o możliwości zapoznania się z dokumentacją i wniesieniu do niej uwag. Skarżąca wniosła ogólne zastrzeżenia do inwestycji już po wydaniu decyzji, zaś w odwołaniu od decyzji szczegółowo przedstawiła szereg zarzutów merytorycznych do projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, które jednakże, zdaniem organu II instancji, należy uznać za chybione.

Zdaniem Wojewody, inwestycja polegająca na budowie stacji telefonii komórkowej nie narusza ustaleń obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr (...) Rady Miejskiej w P. z (...) września 2015 r. w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn.: "Zmiany Miasto i Gmina P. I" (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z (...) 2015 r., poz. (...)). Działka inwestycyjna, nr (...) usytuowana jest w obszarze elementarnym oznaczonym symbolem R.MNU, przeznaczonym dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w zabudowie wolnostojącej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 100 m2 (§ 34 planu), przy dopuszczeniu realizacji wolnostojących obiektów i/lub wolno stających obiektów usługowych. Ustalone dla rozpatrywanego terenu zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu (wysokość zabudowy, kształt dachu, wielkość powierzchni zabudowy i inne) dotyczą budynków (obiektów kubaturowych) o określonej funkcji - mieszkaniowej lub/i usługowej nieuciążliwej, w rozumieniu zapisów planu (§ 7 pkt 4 planu). Wprawdzie z ustaleń szczegółowych dla terenu R.MNU nie wynika bezpośrednio możliwość sytuowania wieży antenowej, kwestię tę jednak reguluje zapis § 15 ust. 3 pkt 9 planu. Stacja bazowa telefonii komórkowej jako inwestycja z zakresu łączności publicznej jest inwestycją celu publicznego, zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121), natomiast słupy, wieże i maszty stanowią infrastrukturę telekomunikacyjną, w rozumieniu ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1907 z późn. zm.).

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zmiana planu nastąpiła w 2015 r., a więc w czasie obowiązującej już od kilku lat ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2062), stanowiącej, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi - art. 46 ust. 1 ustawy.

Zdaniem organu, zapisy miejscowego planu, wskazują na możliwość sytuowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na całym terenie objętym granicami zmian planu, o czym przesądza treść § 15 ust. 3 pkt 9 planu.

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu strony co do naruszenia przez organ I instancji art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zbadania sprawy, w szczególności w zakresie wpływu inwestycji na organizmy ludzi z obszaru oddziaływania stacji bazowej oraz na środowisko. Podstawą prawną do określenia obszaru oddziaływania obiektu budowlanego jest w tym przypadku rozporządzenie Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883). Uzyskane wyniki wyliczeń, dokonanych zgodnie z wytycznymi rozporządzenia, przedstawione zostały w formie rzutów graficznych (załączniki do analizy środowiskowej, rys. nr 1, 2, 3). Z rysunku nr 1, obrazującego zasięg promieniowania elektromagnetycznego przekraczającego wartość dopuszczalną wynika, że przy tilcie (nachyleniu) minimalnym (0°), najbliższe ponadnormatywne normy promieniowania w sektorze 1 występuję w odległości 19,7 m od dachu potencjalnej zabudowy, której maksymalna wysokość wynika z ustaleń miejscowego planu i wynosi 9,0 m, w sektorach 2 i 3 najmniejsza odległość występowania pola elektromagnetycznego od dachu potencjalnego budynku wynosi 29,7 m. W najmniej korzystnym wariancie, przy tilcie 8° dla sektora 1 i tilcie 10° dla sektorów 2 i 3, pole sumarycznego (skumulowanego dla całego sektora) zasięgu anten występuje w odległości od 9,1 m od dachu potencjalnego budynku o maksymalnej wysokości 9,0 m w sektorze 1, do 5,0 m od dachu potencjalnego budynku w sektorach 2 i 3. Od poziomu terenu ta odległość wynosi odpowiednio 18,1 m dla sektora nr 1 i 14,0 m dla sektora 2 i 3. Z analizy wynika zatem, że strefy ponadnormatywnego promieniowania oddziaływania systemu antenowego stacji przebiegają w wolnej przestrzeni, w miejscach niedostępnych dla ludzi ani realnie, ani potencjalnie. Stosowane pojęcie "miejsca dostępne dla ludności" definiuje ustawa w art. 124 ust. 2 z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519) jako wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego.

Aktem prawnym kwalifikującym inwestycję pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco i zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dokonuje się w oparciu o dwa parametry, EIRP równoważną moc promieniowaną izotropowo, wyznaczoną dla pojedynczej anteny oraz położenie miejsc dostępnych dla ludności znajdujących się w określonej odległości od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Wyniki obliczeń, dla tiltów maksymalnych i minimalnych, z uwzględnieniem ukształtowania terenu, w odległości do 0 m do 150/200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny wykazały, że wzdłuż osi głównych promieniowania na wysokości do 2 metrów pod wektorem nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności (odległość 2,2 m od dachu potencjalnego budynku o maksymalnie dopuszczonej zapisami planu wysokości 9,0 m). Brak występowania miejsc dostępnych dla ludności obrazuje załącznik graficzny, rys. nr 2 dołączony do kwalifikacji przedsięwzięcia dla potwierdzenia wyników obliczeń. Wyniki wyliczeń wskazują zatem, że przy takiej konfiguracji anten sektorowych, przedsięwzięcie w żadnym przypadku nie osiąga progów wskazanych w ww. rozporządzeniu (w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia). Oznacza to że stacji bazowej nie można zaliczyć do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a to oznacza, że inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, o jakiej mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 z późn. zm.).

Podsumowując Wojewoda stwierdził, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest zgodna z przepisami, określonymi w art. 32-35 ustawy Prawo budowlane.

E. P., działając poprzez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła opisaną wyżej decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, podnosząc następujące zarzuty:

1) naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, polegające na braku zawiadomienia jej - jako strony postępowania - o wszczęciu postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z infrastrukturą co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia naczelnej zasady postępowania administracyjnego - zapewnienia udziału stronie na każdym etapie postępowania i błędne przyjęcie przez organ I i II instancji, iż skarżącej zapewniono udział w postępowaniu;

2) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w szczególności poprzez uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie przed wydaniem skarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę;

3) art. 7, art. 77 ust. 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego, brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym i selektywną ocenę twierdzeń skarżącej, a także pominięcie niektórych zarzutów wskazanych w odwołaniu, a w konsekwencji brak dogłębnego rozpatrzenia sprawy, wyrażający się m.in. w tym, iż organy I i II instancji błędnie ustaliły, iż skarżącej zapewniono prawo do udziału na każdym etapie postępowania administracyjnego;

4) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz z art. 80 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie, polegające na:

a) zaniechaniu wyczerpującego zbadania przez organ I i II instancji zasięgu i wpływu emitowania promieniowania na organizm ludzki, w tym w szczególności mieszkańców obszaru oddziaływania inwestycji i promieniowania i oparcie się w tym zakresie jedynie na sporządzonym przez inwestora odręcznym rysunku na kopii mapy ewidencyjnej, co w konsekwencji doprowadziło do braku możliwości oceny czy przedsięwzięcie należy do katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 r.;

b) zaniechaniu obiektywnego zbadania przez organ I i II instancji częstotliwości emitowanego przez instalację telekomunikacyjną pola elektromagnetycznego, co w konsekwencji doprowadziło do braku możliwości oceny czy przedsięwzięcie należy do katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko;

c) braku zbadania przez organ I i II instancji napięcia znamionowego cechującego instalację energii elektrycznej mającą stanowić element planowanej inwestycji, co w konsekwencji doprowadziło do braku możliwości obiektywnej oceny czy przedsięwzięcie należy do katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ww. rozporządzenia;

d) zaniechaniu przez organ I i II instancji zbadania, czy spełniona została przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 50 ust. 1 in fine u.p.z.p., to jest czy teren objęty inwestycją nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p., podczas gdy większość gruntów sąsiadujących z jej nieruchomością ma przeznaczenie rolnicze lub leśne;

5) naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. w zw. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. oraz w zw. art. 80 k.p.a., poprzez rażące, kierując się m.in. zasadami bezstronności i równego traktowania, a także naruszenie zasady prawdy obiektywnej, poprzez oparcie się w zaskarżonej decyzji jedynie na kwalifikacji przedsięwzięcia opracowanej przez mgr inż. K. W., działającego również jako pełnomocnik inwestora (wnioskodawcy) jako przedsięwzięcia, które nie niesie ryzyka wystąpienia znaczącego oddziaływania na środowisko i tym samym nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko;

6) naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. oraz z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., polegające na zaniechaniu wyczerpującego uzasadnienia prawnego decyzji Wojewody i poprzedzającej decyzji Starosty (...),

7) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i brak ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do niektórych zarzutów zawartych w odwołaniu;

8) naruszenie art. 6 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy przez organ II instancji decyzji organu I instancji;

9) naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez wadliwe określenie wnioskodawcy - adresata decyzji i wydanie decyzji na rzecz O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W., podczas gdy z wniosku wynika, iż wnioskodawcą była O. Spółka Akcyjna w W.;

10) naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie polegające na przyjęciu, że:

a) projekt budowlany planowanej inwestycji jest zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu elementarnego R.MNU (uchwała nr (...) Rady Miejskiej w P.), podczas gdy planowana inwestycja jest wyraźnie sprzeczna z tymi zapisami;

b) postanowienie zawarte w § 15 ust. 3 pkt 9 ww. planu oznacza, że inwestycję tę można zlokalizować dowolnie, bez wzięcia pod uwagę innych parametrów ustalonych dla poszczególnych terenów elementarnych, w szczególności, że realizacja takiej inwestycji jest dopuszczalna na terenie elementarnym R.MNU, gdzie wysokość zabudowy wynosi 9 m i dopuszczona jest realizacja jedynie usług nieuciążliwych, podczas gdy oczywistym jest, że inwestycja jest dla niej bardzo uciążliwa, ze względu na promieniowanie, które jak wynika z kopii mapy ewidencyjnej, na której zaznaczono kolorem różowym zakres promieniowania obejmuje również część działki nr (...) będącej jej własnością, a także ze względów wizualnych, bowiem zaburzy dotychczasowy krajobraz:

c) dopuszczalne było wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a następnie utrzymanie tej decyzji przez organ II instancji w sytuacji, gdy emitowanie promieniowania rozciąga się na teren jej nieruchomości, przy czym nie ma znaczenia, że w ocenie organu II instancji "jedynie" niezabudowana część nieruchomości skarżącej na wysokości niedostępnej dla ludzi jest na to promieniowanie narażona;

d) w świetle obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania terenu dopuszczalne jest wybudowanie stacji bazowej o wysokości wieży 50 m na obszarze terenu elementarnego R.MNU, podczas gdy według postanowień tego planu na wskazanym terenie elementarnym dopuszcza się maksymalną wysokość zabudowy do 9 m, a z definicji wysokości zabudowy, zawartej w § 7 pkt 6 ww. planu wynika, że nie dotyczy ona infrastruktury telekomunikacyjnej, co potwierdza, że wszelkie budowle infrastruktury telekomunikacyjnej wymagają uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, względnie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub dokonania odpowiedniej zmiany przedmiotowego planu, bowiem zapisy planu w ogóle nie dotyczą obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej;

11) naruszenie art. 50 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że treść § 15 ust. 3 pkt 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wystarczająca dla zgodnej z powyższą ustawą realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, podczas gdy to postanowienie planu wyznacza jedynie ramowe warunki lokalizowania tego typu inwestycji, bez uwzględnienia specyfiki poszczególnych inwestycji tego rodzaju;

12) naruszenie art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459 z późn. zm., dalej "k.c.") poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że planowana inwestycja nie jest inwestycją uciążliwą i nie będzie zakłócała korzystania z nieruchomości sąsiednich przez ich właścicieli ponad przeciętną miarę, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że planowana inwestycja będzie emitowała promieniowanie na część jej działki, a także że będzie uciążliwa wizualnie, bowiem będzie psuła dotychczasowy krajobraz.

Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 12 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 398/18 oddalił skargę E. P. na decyzję Wojewody z dnia (...) lutego 2018 r.

Sąd wskazał w uzasadnieniu wyroku, że analiza dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych za częściowo zasadne nakazuje uznać zarzuty związane z naruszeniem art. 8 § 1, art. 10 § 1 i art. 61 § 4 k.p.a. W aktach organu I instancji znajduje się pismo (zawiadomienie) z dnia (...) listopada 2017 r. informujące strony postępowania o prowadzonym postępowaniu w sprawie z wniosku O. S.A. o udzielenie pozwolenia na budowę. W piśmie tym zawarto pouczenie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz uzyskania wyjaśnień w sprawie. Skarżąca skorzystała ze swego uprawnienia i w dniu (...) grudnia 2017 r., działając poprzez ustanowionego pełnomocnika w osobie G. P., zapoznała się z aktami i dokonała zdjęć wybranej części dokumentacji. Pomimo jednak zgłoszonego przez G. P. zamiaru wniesienia uwag w sprawie do dnia (...) grudnia 2017 r. organ I instancji w dniu (...) grudnia 2017 r. wydał decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu takie postępowanie organu I instancji jest niewłaściwe. Wyjaśnienie pracownika organu przedstawione w notatce służbowej z dnia (...) grudnia 2017 r. o konieczności wydania decyzji już dnia (...) grudnia 2017 r. z uwagi na upływający termin załatwienia sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. Nie było racjonalnych powodów uniemożliwiających wstrzymania się z wydaniem decyzji do czasu złożenia przez skarżącą ewentualnych uwag w sprawie i to w nieodległym terminie trzech dni. Takim działaniem organ w sposób nieuzasadniony ograniczył stronie prawo do przedstawienia stanowiska w sprawie już na etapie poprzedzającym wydanie decyzji w pierwszej instancji. Przede wszystkim naruszył zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.).

Sąd przyznał też rację skarżącej, że nie została ona niezwłocznie zawiadomiona o fakcie wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. Jak wyjaśnił to organ odwoławczy, spowodowane było to tym, że dopiero w trakcie postępowania, na podstawie dodatkowo pozyskanego materiału dowodowego, organ I instancji ustalił nieruchomości znajdujące się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane.

W ocenie Sądu, pomimo dostrzeżonych uchybień zasadom postępowania skarżąca nie wykazała w jaki konkretnie sposób ww. uchybienia ograniczyły jej możliwość uczestniczenia w postępowania (np. poprzez zgłoszenie wniosków dowodowych, uczestniczenie w czynnościach przeprowadzenia dowodu) i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć naruszenie przepisów prawa procesowego. Sąd działając urzędu takiego potencjalnego wpływu na wynik sprawy także nie dostrzegł. Istotne z punktu widzenia okoliczności faktyczne, jak i prawne determinujące treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, zostały przez organ wskazane i dostatecznie wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czyniąc tym samym niezasadnym również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd nie podzielił zarzutów naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. W aktach sprawy znajduje się szereg dokumentów związanych z ustaleniem zakresu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Są to między innymi rysunki, bynajmniej nie sporządzone odręcznie, obrazujące zasięg promieniowania elektromagnetycznego w płaszczyźnie horyzontalnej (np. rys. 1, stanowiący załącznik do Analizy środowiskowej) oraz wykresy obrazujące zasięg poszczególnych anten sektorowych wraz z ich zasięgiem sumarycznym w przekroju pionowym (rys. 2-4). Zasięg występowania pola elektromagnetycznego o natężeniu przekraczającym 0,1W/m2 w otoczeniu anten został przedstawiony w zestawieniu tabelarycznym, odzwierciedlającym wyniki obliczeń dla poszczególnych anten oraz, co istotne, w postaci graficznej przedstawiającej ich zasięg sumaryczny. W dokumentacji wyjaśniono również sposób i wzory w oparciu o które dokonano obliczeń będących podstawą wniosków końcowych. Ręczne oznaczenia zasięgu promieniowania, które sporządzono na kopii mapy ewidencyjnej (kolorem różowym - k. 159 akt adm. organu I instancji) służyło wyłącznie pomocniczo w celu określenia stron postępowania administracyjnego, nie zaś ustalenia czy planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast strona formułując zarzut niewłaściwych ustaleń faktycznych nie poparła go wskazaniem konkretnych nieprawidłowości.

Odnosząc się do zarzutu braku zbadania napięcia znamionowego cechującego instalację energii elektrycznej, mającej stanowić element planowanej inwestycji, Sąd zauważył, że istotne z punktu widzenia oddziaływania przedsięwzięcia napięcie znamionowe zostało przedstawione w dokumentacji przedłożonej przez inwestora. Wśród tej dokumentacji znajdują się m.in. specyfikacje anten (Antenna Specifications) zawierające informacje, podane w MHz, określające maksymalną moc napięcia prądu elektrycznego (frequency range), jakie może być podane dla przewidzianych anten.

W kwestii zarzutu, że organ w zaskarżonej decyzji oparł się jedynie na kwalifikacji przedsięwzięcia opracowanej przez pełnomocnika inwestora Sąd wyjaśnił, że przepisy Prawa budowlanego nie zabraniają, aby dokumentacja techniczna przedstawiona przez inwestora, a odnosząca się do kwestii oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko ("kwalifikacja przedsięwzięcia") nie mogła zostać sporządzona na zlecenie inwestora, skoro z przepisów tych wynika (art. 35 Prawa budowlanego), że dokumentacja dotycząca tego typu inwestycji winna zawierać opis rozwiązań technicznych i ich wpływ na środowisko. Dopiero bowiem przedstawiony przez inwestora kompletny projekt budowlany może być przedmiotem analizy organu architektoniczno-budowlanego, który to organ winien ustalić, czy rzeczywiście konkretna inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie można zatem czynić zarzutu z faktu, że właściwy organ odmiennie niż skarżąca ocenił materiał dowodowy i wnioski z niego wynikające.

Sąd wskazał dalej, że zgodnie natomiast z generalną zasadą wyrażoną w art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, po uzyskaniu zgody, właściwego organu administracji, może być dokonane jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W sytuacji zatem wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedsięwzięcia zlokalizowanego na terenie objętym postanowieniami planu miejscowego rozważanie kwestii zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne jest bezprzedmiotowe.

Sąd stwierdził również, że przeprowadzona przez organ wykładnia przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr (...) Rady Miejskiej w P. z dnia (...) września 2015 r. w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn.: "Zmiany Miasto i Gmina P. I" jest prawidłowa i przepisy tego planu nie stoją na przeszkodzie zrealizowaniu zamierzonego przedsięwzięcia. Obszar na którym ma zostać zrealizowana planowana inwestycja oznaczony jest w miejscowym planie symbolem R.MNU. Zgodnie z § 34 pkt 1 planu, jest to teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w zabudowie wolnostojącej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych o powierzchni użytkowej nie przekraczającej 100 m˛; dopuszcza się realizację wolnostojących obiektów mieszkalnych i/lub wolnostojących obiektów usługowych. W § 34 pkt 3 uchwały określono zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalając nieprzekraczalne linie zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy, maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy, minimalną powierzchnię biologicznie czynną oraz wysokość zabudowy - do 9,0 m. W myśl § 7 uchwały, stanowiącego wyjaśnienie pojęć używanych w uchwale, wysokość zabudowy to wysokość mierzona od naturalnej warstwicy terenu w najniższym punkcie obrysu obiektu budowlanego do kalenicy budynku; nie obejmuje masztów odgromnikowych, anten lub kominów budynków; nie dotyczy obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej.

W ocenie Sądu, z przytoczonych regulacji wynika, że co do wysokości zabudowy dla infrastruktury telekomunikacyjnej nie ma zastosowania wysokość zabudowy określona na poziomie do 9,0 m. Ograniczenie wysokości zabudowy nie dotyczy obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej, do której niewątpliwie zalicza się planowana stacja bazowa telefonii komórkowej. Nie oznacza to jednak, wbrew wnioskom skargi, że w przypadku planowanego obiektu wymagane byłoby uzyskanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzji takiej nie można wydać w odniesieniu do terenu objętego postanowieniami miejscowego planu. Wynika to z art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu określone w § 34 pkt 3 uchwały odnoszą się przede wszystkim do obiektów o charakterze kubaturowym, takich jak budynki. Sąd podkreślił, że z § 15 ust. 3 pkt 9 planu miejscowego wynika, iż na całym terenie objętym granicami zmian planu dopuszcza się lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów odrębnych.

Następnie, w zakresie zarzutu strony naruszenia art. 144 k.c., Sąd wskazał, że zarzut narażenia skarżącej na promieniowanie jest nieuzasadniony. Promieniowanie to będzie występować wyłącznie nad częścią nieruchomości skarżącej i na wysokości niedostępnej dla ludzi. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ, opierając się na analizie zgromadzonej dokumentacji, wykazał, że dla tiltów maksymalnych i minimalnych, z uwzględnieniem ukształtowania terenu, w odległości do 0 m do 150/200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten na wysokości do 2 metrów pod wektorem nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, bowiem potencjalne budynki, według ustaleń planu mogą mieć maksymalnie wysokości 9 m. Przy przedstawionej konfiguracji anten sektorowych, przedsięwzięcie w żadnym przypadku nie osiąga progów wskazanych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8), co oznacza, że stacji bazowej nie można zaliczyć do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a to oznacza, że inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, o jakiej mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 z późn. zm.).

Z kolei zarzut związany ze zmianą walorów krajobrazowych, tj. dotychczasowych widoków z nieruchomości skarżącej, jako niepodlegający obowiązującym regulacjom prawnym dla terenu inwestycji nie mógł stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę w sprawie, a zatem nie podlegał ocenie orzekających organów administracji.

Zdaniem Sądu, przedstawione wnioski prowadzą do uznania jako nietrafnego zarzutu naruszenia przez organ wojewódzki art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i wydaniu rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy decyzję organu I instancji.

Sąd wyjaśnił, że dostrzeżony przez stronę skarżącą błąd w oznaczeniu adresata decyzji został przez organ odwoławczy usunięty poprzez wydanie w dniu (...) marca 2018 r. postanowienia w trybie art. 113 § 1 k.p.a., prostującego oczywistą omyłkę pisarską.

Podsumowując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś stwierdzone uchybienia procesowe, których dopuścił się organ I instancji, nie miały istotnego wpływu na ostateczny wynik sprawy. Z tej przyczyny Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła E. P., zaskarżając go w całości, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie:

I) przepisów prawa materialnego:

1) art. 50 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że treść § 15 ust. 3 pkt 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr (...) Rady Miejskiej w P. z dnia (...) września 2015 r.) jest wystarczająca dla zgodnej z powyższą ustawą realizacji inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą poprzez ogólne wskazanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy to postanowienie planu wyznacza jedynie ramowe warunki lokalizowania tego typu inwestycji bez uwzględnienia specyfiki poszczególnych inwestycji tego rodzaju, a w związku z tym jest niewystarczające i nie daje podstaw do lokalizacji inwestycji, w szczególności na terenach przeznaczonych na cele zabudowy jednorodzinnej;

2) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku art. 46 ust. 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych z dnia 7 maja 2010 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 2062) poprzez ich niezastosowanie polegające na przyjęciu, że:

a) projekt budowlany planowanej inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu elementarnego R.MNU, podczas gdy przeznaczenie tego terenu zostało określone w tym planie jako "zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w zabudowie wolnostojącej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych w powierzchni użytkowej nie przekraczającej 100 m2; dopuszcza się realizację wolnostojących obiektów mieszkalnych i/iub wolnostojących obiektów usługowych;" z którym to zapisem planowana inwestycja jest wyraźnie sprzeczna;

b) wewnętrznie sprzeczne regulacje zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie planowanej inwestycji dają podstawę do lokalizacji na tym terenie inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, podczas gdy z mocy wyżej powołanych przepisów wynika, że w sytuacji braku umieszczenia w planie miejscowym inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej innej niż o nieznacznym oddziaływaniu;

c) w świetle obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania terenu dopuszczalne jest wybudowanie stacji bazowej o wysokości wieży 50 m na obszarze terenu elementarnego R.MNU, podczas gdy według postanowień tego planu na wskazanym terenie dopuszcza się maksymalną wysokość zabudowy do 9 m, w jednoczesnym braku określenia dopuszczalnej wysokości zabudowy dla obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej, co z kolei przesądza o konieczności stosowania wymogu dotyczącego kształtowania wysokości zabudowy do 9 m;

3) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 1 ust. 1 pkt 2 art. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie polegające na przyjęciu, że postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwalają na lokalizację inwestycji łączności publicznej o dowolnych parametrach, w szczególności wysokości, bez uwzględnienia przeznaczenia objętego inwestycją terenu elementarnego, co prowadzi do wykładni tego planu sprzecznej z dyrektywami dotyczącymi kształtowania zabudowy zgodnego z zasadami ładu przestrzennego;

4) art. 144 Kodeksu cywilnego w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w związku z 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że powszechnie obowiązujące przepisy Kodeksu cywilnego nie znajdują zastosowania w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, zmierzającym do kontroli zgodności inwestycji z prawem;

II) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty (...) w sytuacji, gdy doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 8 § 1 k.p.a. oraz 10 § 1 i art. 64 § 4 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia skarżącej jako strony postępowania o wszczęciu postępowania, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia naczelnej zasady postępowania administracyjnego do zapewnienia udziału stronie na każdym etapie postępowania i błędne przyjęcie przez organ pierwszej i drugiej instancji, że skarżącej zapewniono udział w postępowaniu;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 15 k.p.a. w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich niezastosowanie, polegające na nieuchyleniu powyżej opisanych decyzji organów obu instancji w sytuacji, gdy doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynikającej z ww. przepisów, poprzez pozbawienie skarżącej możliwości udziału w postępowaniu przed organem I instancji i wydanie decyzji jeszcze przed upływem zakreślonego przez ten organ terminu nieznanego ustawie na "zapoznanie się z aktami sprawy oraz uzyskanie wyjaśnień w sprawie".

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2019 r. skargi kasacyjnej E. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 398/18 w pkt I uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. W pkt II. zasądził od Wojewody na rzecz E. P. kwotę (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zdaniem Sądu II instancji, zasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku art. 46 ust. 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych z dnia 7 maja 2010 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 2062) poprzez przyjęcie, że projekt budowlany planowanej inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla obszaru R.MNU, podczas gdy przeznaczenie tego terenu zostało określone w tym planie jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w zabudowie wolnostojącej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych w powierzchni użytkowej nie przekraczającej 100 m2.

Sąd podkreślił przy tym, że nie można przyznać racji twierdzeniu strony skarżącej kasacyjnie, jakoby samo przeznaczenie terenu opisane w ww. planie jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługowa było z założenia sprzeczne z możliwością lokalizacji inwestycji związanej z łącznością publiczną takiej jak budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, to jednak w tej sprawie Sąd I instancji pobieżnie dokonał oceny zgodności tej inwestycji z treścią planu miejscowego.

W szczególności wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nie dokonano szczegółowej oceny co do tego, jaki wpływ na treść § 34 planu miejscowego ma treść § 15 pkt 6 tego planu. Oto bowiem w § 34 ust. 1 planu opisując podstawowe przeznaczenie dla działki nr (...) wskazano zarówno na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, jak i usługi nieuciążliwe jedynie dodając w ust. 1 pkt 8 tego planu, że zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej obejmują ustalenia określone w § 15 tego planu. Już w tym zakresie, w ocenie NSA, Sąd Wojewódzki nie wyjaśnił, czy projektowana inwestycja obejmuje jedynie "obsługę w zakresie infrastruktury technicznej" (jak wynika to wprost z § 34 ust. 1 pkt 8 planu), czy też jest to budowa infrastruktury łączności publicznej i czy budowę stacji telefonii komórkowej należy zaliczać do pojęcia "obsługi w zakresie infrastruktury technicznej".

Ponadto, na co trafnie uwagę zwróciła strona skarżąca kasacyjnie, § 34 ust. 1 tego planu wyraźnie wskazuje na usługi nieuciążliwe, a definicję usług nieuciążliwych zawiera § 7 pkt 4 lit. a i b planu miejscowego. Tym samym nie wiadomo, czy stację telefonii komórkowej uznano w tej sprawie za część usług, a jeżeli tak, to czy te usługi mieściły się w pojęciu "usług nieuciążliwych". W tym zakresie także stanowisko Sądu I instancji jest również ogólne. Samo stwierdzenie Sądu o podzielaniu poglądu organów administracyjnych w zakresie zgodności projektowanej inwestycji z planem miejscowym nie może zastąpić kontroli Sądu co do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, co oznacza obowiązek dokonania samodzielnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oceny zgodności danej inwestycji z treścią planu miejscowego. Obowiązkiem Sądu I instancji było również wyjaśnienie, czy treść § 15 ust. 2 pkt 9 planu miejscowego, zgodnie z którym na terenie objętym zmianą planu miejscowego (także obejmującym działkę nr (...)) dopuszcza się lokalizację inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej, stanowi o dopuszczalności lokalizacji takich inwestycji na terenie całego planu bez względu na treść szczegółowych rozwiązań planistycznych, czy też objęte planem ustalenia planistyczne mogłyby stanowić przeszkodę przed lokalizacją takich inwestycji. Od wyjaśnienia tych kwestii będzie zależało uznanie, czy dana inwestycja może być lokalizowania w obszarze R.MNU lub jej lokalizowanie byłoby sprzeczne z takim przeznaczeniem tego terenu. Niewątpliwie, na co słusznie wskazała strona skarżąca kasacyjnie, sama treść planu miejscowego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia w tej sprawie nie zawiera jasnej treści. W tej jednak sprawie obowiązkiem Sądu było dokonanie precyzyjnej wykładni tego planu na potrzeby rozpoznania sprawy.

Sąd II instancji nie uznał natomiast stanowiska strony skarżącej kasacyjnie, zgodnie z którym w planie miejscowym musi być precyzyjnie określona lokalizacja inwestycji celu publicznego. Wprawdzie dokładne ustalenie miejsca lokalizacji takiej inwestycji byłoby jak najbardziej wskazane, to jednak samo przeznaczenie danego obszaru pod taką lokalizację nie stanowi naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego (tak NSA w wyroku z 17 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1663/17, opub. w Lex nr 2687152). Zarzut ten nie może być skutecznie podnoszony w postępowaniu, którego przedmiotem jest kontrola zgodności z prawem pozwolenia na budowę.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że co do wysokości stacji bazowej telefonii komórkowej budzi wątpliwość przyjęcie, że objęta jednostką planistyczną R.MNU zabudowa ma mieć wysokość do 9 metrów z tym, że nie dotyczy to stacji bazowej telefonii komórkowej. Przepis § 7 pkt 6 planu definiując wysokość zabudowy wyraźnie wskazuje na to, jak należy obliczać wysokość zabudowy i że zasady ustalania wysokości zabudowy nie dotyczą obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej. Tym samym niezbędnym jest również dokonanie wykładni treści planu miejscowego co do tego, czy § 7 pkt 6 dotyczy jedynie określenia sposobu mierzenia wysokości zabudowy i czy przepisy tego planu w ogóle wyłączają budowle typu stacja bazowa telefonii komórkowej w zakresie ustalania ich wysokości.

Sąd uznał, za niezasadny zarzut zawarty w skardze kasacyjnej dotyczący błędnej wykładni art. 50 u.p.z.p. Skoro w tej sprawie nie budziło wątpliwości, że plan miejscowy obowiązywał, to organy nie miały podstaw do domagania się od inwestora decyzji o ustaleniu lokalizacji wydawanej na podstawie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Sąd II instancji uznał także za niezasadny zarzut niewłaściwego zastosowania art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 1 ust. 1 pkt 2 i art. 2 pkt 1 u.p.z.p. Ustosunkowując się do tego zarzutu Sąd stwierdził, że o ile art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazuje sprawdzenie przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w tym zakresie przedwcześnie Sąd I instancji uznał istnienie takiej zgodności bez przeprowadzenia należytej kontroli, to już art. 1 pkt 1 u.p.z.p. trafnie nie był w tej sprawie stosowany. Przepis ten zawiera wskazanie na cele ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wśród których znajduje się określenie zakresu i sposobów postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalanie zasad ich zagospodarowania i zabudowy przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. Przepis ten nie może być podstawą kontroli pozwolenia na budowę. Także art. 2 pkt 1 u.p.z.p. zawierający definicję pojęcia "ład przestrzenny" znajduje zastosowanie do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nie ustawy Prawo budowlane.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał również za niezasadny zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 144 k.c. w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego i w związku z 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis art. 87 ust. 1 Konstytucji RP nie został w tej sprawie naruszony, ponieważ Sąd I instancji nie zakwestionował źródeł prawa. Poza tym, strona skarżąca kasacyjnie upatruje naruszenia art. 5 pkt 9 Prawa budowlanego w tym, że objęta pozwoleniem na budowę stacja bazowa telefonii komórkowej zasłoni skarżącej widok i będzie negatywnie oddziaływała wizualnie. Przedmiotowa inwestycja, pomijając nie wyjaśnioną kwestię jej zgodności z planem miejscowym, lokalizowana w konkretnym miejscu na działce nr (...) nie stanowi o naruszeniu przysługującego skarżącej prawa do widoku. Takiego prawa, w okolicznościach tej sprawy, nie można skutecznie wywieść także z art. 144 Kodeksu cywilnego.

Za niezasadny Sąd II instancji uznał też zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania mających mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 8 § 1 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. i art. 64 § 4 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia skarżącej o wszczęciu postępowania w tej sprawie co miałoby naruszyć naczelną zasadę postępowania administracyjnego polegającą na zapewnieniu udziału stronie na każdym etapie postępowania i błędne przyjęcie przez organy, że skarżącej zapewniono udział w postępowaniu.

Zdaniem NSA skarżąca brała udział w postępowaniu pierwszoinstancyjnym i drugoinstancyjnym w tej sprawie. Pismem z dnia (...) listopada 2017 r. została zawiadomiona na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i uzyskania wyjaśnień w sprawie i doręczono jej także decyzję Starosty (...) z (...) grudnia 2017 r. Okoliczność, że krąg stron organ I instancji ustalił dopiero w toku postępowania administracyjnego, a nie w chwili jego wszczęcia nie ma w okolicznościach tej sprawy istotniejszego znaczenia. Skoro w tej sprawie nie były podejmowane przed uznaniem E. P. za stronę postępowania żadne czynności dowodowe wymagające jej udziału, to organ administracyjny nie uchybił obowiązkowi zapewnienia skarżącej udziału w postępowaniu. Nie został wiec naruszony ani art. 10 § 1 k.p.a. ani też art. 8 § 1 k.p.a. Zarzut naruszenia art. 64 § 4 k.p.a. nie poddaje się ocenie z tego powodu, że w art. 64 k.p.a. nie ma § 4.

Nie jest zasadnym także i zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 15 k.p.a. w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie, polegające na nieuchyleniu powyżej opisanych decyzji organów obu instancji w sytuacji, gdy doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynikającej z ww. przepisów poprzez pozbawienie skarżącej możliwości udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji i wydanie decyzji jeszcze przed upływem zakreślonego przez ten organ terminu nieznanego ustawie na "zapoznanie się z aktami sprawy oraz uzyskanie wyjaśnień w sprawie". Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia (...) listopada 2017 r. skarżąca E. P. została zawiadomiona na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W dniu (...) grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej E. P. zapoznał się z aktami sprawy oświadczając, że ewentualne uwagi wniesie do (...) grudnia 2017 r. (karta nr (...) akt administracyjnych). W takich okolicznościach sprawy nie można uznać, że Starosta (...) naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania, pozbawiając skarżącej udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. jest niezasadny. Także zarzut naruszenia art. 176 ust. 1 Konstytucji RP jest niezasadny w tej sprawie, ponieważ zgodnie z tym przepisem postępowanie sądowe jest co najmniej dwuinstancyjne. W tej zaś sprawie postępowanie sądowe było dwuinstancyjne, ponieważ skarżąca wniosła skargę na decyzję Wojewody jako organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, a następnie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W wyniku ponownej kontroli zgodności zaskarżonej decyzji Wojewody wydanej w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej (...) zewnętrznej instalacji energii elektrycznej oraz drogi dojazdowej na terenie działki nr (...) w P., Sąd stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem, a zatem skarga podlegała oddaleniu.

Zgodnie zaś z art. 153 p.p.s.a., znajdującym w sprawie zastosowanie z mocy art. 193 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Powyższa reguła ma charakter bezwzględnie obowiązujący, tym samym ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu (tu w wyroku NSA), gdyż ocena ta wiąże w sprawie. Jedynie w przypadku, gdy ulegnie zmianie podstawa prawna danego stosunku prawnego lub gdy zmienią się okoliczności faktyczne, będziemy mieli do czynienia z nową sprawą, do której powyższa zasada nie będzie miała już zastosowania.

Tak więc Sąd w obecnym składzie, orzekając ponownie w sprawie ze skargi E. P., związany jest treścią wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2019 r. II OSK 3128/18.

Stosując się zatem do wskazań i oceny wyrażonej w ww. wyroku, Sąd Wojewódzki zobligowany był do przeprowadzenia ponownej analizy zgodności projektu budowlanego stacji bazowej telefonii komórkowej z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr (...) Rady Miejskiej w P. z (...) (...) 2015 r. w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn.: "Zmiany Miasto i Gmina P. I".

Nie budzi wątpliwości, że stacja bazowa telefonii komórkowej składająca się wieży antenowej na fundamencie wraz z urządzeniami nadawczo-odbiorczymi i systemem antenowym, które zapewniają tę łączność, jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związany ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych, z czego wynika, że inwestycja tego typu posiada status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121) i tym samym jest inwestycją celu publicznego.

Według ogólnego zapisu z § 15 ust. 3 pkt 9 ww. planu, na terenie objętym zmianą planu miejscowego, także obejmującego działkę inwestycyjną nr (...), dopuszcza się lokalizację inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej.

Wobec braku na planie zagospodarowania precyzyjnie określonej lokalizacji projektowanej stacji telefonii bazowej należało zbadać, czy treść szczegółowych rozwiązań planistycznych nie wyklucza możliwości lokalizacji spornej inwestycji w obszarze działki nr (...), a więc czy lokalizowanie stacji na tym terenem byłoby sprzeczne z przeznaczeniem tego terenu określonym w planie symbolem R.MNU.

Z powyższą kwestią wiąże się podstawowy zarzut strony, który Sąd II instancji uznał za słuszny, dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku art. 46 ust. 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych z dnia 7 maja 2010 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 2062) poprzez przyjęcie, że projekt budowlany planowanej inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu R.MNU, podczas gdy przeznaczenie tego terenu zostało określone w tym planie jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w zabudowie wolnostojącej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych w powierzchni użytkowej nie przekraczającej 100 m2.

W myśl art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

Bez wątpienia interpretacja zapisów planu miejscowego, w zakresie możliwości lokalizacji stacji bazowej telefonii, winna odbywać się z punktu widzenia zasady wynikającej z ww. powołanego przepisu, a także z uwzględnieniem normy z art. 46 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Według art. § 34 pkt 1 planu, obszar elementarny oznaczonym symbolem R.MNU, jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w zabudowie wolnostojącej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych o powierzchni użytkowej nie przekraczającej 100 m˛; dopuszcza się realizację wolnostojących obiektów mieszkalnych i/lub wolnostojących obiektów usługowych. Przy czym, zgodnie z § 34 ust. 1 pkt 3 lit. e planu - wysokość zabudowy na tym terenie może wynosić do 9 m 2.

Zdaniem skarżącej, planowana inwestycja nie spełnia kryterium wysokości dopuszczalnej zabudowy terenu, ani warunku usług nieuciążliwych.

W ocenie Sądu skarżąca nie ma racji.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że stacja bazowa telefonii komórkowej posiada status infrastruktury telekomunikacyjnej, o której mowa w art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1907 z późn. zm.), zgodnie z którym są nią urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. Definicja "urządzeń telekomunikacyjnych" z art. 2 pkt 46 wymienionej ustawy, jednocześnie określa, że są to urządzenie elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewniania telekomunikacji.

Z kolei wieża antenowa jako obiekt infrastruktury telekomunikacyjnej mieści się w pojęciu "infrastruktury technicznej", zdefiniowanej w art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, zgodnie z którym infrastruktura techniczna - to każdy element infrastruktury lub sieci, który może służyć do umieszczenia w nim lub na nim elementów infrastruktury lub sieci telekomunikacyjnej, nie stając się jednocześnie aktywnym elementem tej sieci telekomunikacyjnej, taki jak rurociągi, kanalizacja, maszty, kanały, komory, studzienki, szafki, budynki i wejścia do budynków, instalacje antenowe, wieże i słupy (z wyłączeniem szczegółowo wskazanych obiektów). Ten sposób kwalifikowania wieży wspiera art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, stanowiący, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się między innymi budowę urządzeń telekomunikacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. II OSK 1604/14; wyrok NSA z dnia 24 lutego 2015 r. sygn. II OSK 1748/13).

Stacja bazowa telefonii cyfrowej należy zatem do tzw. infrastruktury telekomunikacyjnej, a jej elementy stanowią infrastrukturę techniczną.

Przepis § 7 pkt 6 uchwały nr (...) określono, że przez wysokość zabudowy należy rozumieć, wysokość mierzoną od naturalnej warstwicy terenu w najniższym punkcie obrysu obiektu budowlanego do kalenicy budynku; nie obejmuje masztów odgromnikowych, anten lub kominów budynków; nie dotyczy obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej.

Jak zatem wynika z definicji "wysokości zabudowy", sposób ustalania tej wysokości nie dotyczy obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej, a takim jest bezobsługowa Stacja Bazowa Cyfrowej Telefonii Komórkowej.

Ponadto, ustalenia z § 34 ust. 1 pkt 3 planu - zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, określają parametry (takie jak nieprzekraczalne linie zabudowy, powierzchnia możliwa do zabudowy, wysokość zabudowy), wyłącznie co do budynków mieszkalnych, usługowych i mieszkalno-usługowych, oraz budynków gospodarczych i garaży, a nie budowli jaką jest stacja (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1508/17, LEX nr 2675851).

Skoro więc wprowadzone ograniczenia w wysokości zabudowy w planie zagospodarowania przestrzennego na terenie elementarnym R.MNU nie odnoszą się do infrastruktury telekomunikacyjnej, to posadowienie w ramach inwestycji kratowej wieży antenowej o wysokości 50 m, nie stoi w sprzeczności z zapisami planu w tym zakresie.

Ponadto, w ocenie Sądu, przedmiotowa inwestycja kwalifikuje się do tzw. usług łączności o nieuciążliwym charakterze.

Zgodnie z treścią § 7 pkt 4 uchwały nr (...), przez usługi nieuciążliwe należy rozumieć m.in. usługi łączności, których funkcjonowanie nie powoduje przekroczenia żadnego z parametrów dopuszczalnego poziomu szkodliwych lub uciążliwych oddziaływań na środowisko poza zajmowaną działką, ani w żaden inny oczywisty sposób nie pogarsza warunków użytkowania terenów sąsiadujących np. przez emisję nieprzyjemnych zapachów, dymów, składowania nieestetycznych odpadów na otwartej przestrzeni.

Jedynymi czynnikami, które mogą oddziaływać na środowisko, w wyniku pracy stacji, są pola elektromagnetyczne z anten nadawczych. Stacja nie emituje innych czynników, uznawanych za co najmniej uciążliwe, takich jak hałas, czy nieprzyjemny zapach, ewentualnie dym.

Jak wynika z akt, strefy ponadnormatywnego promieniowania oddziaływania systemu antenowego stacji przebiegają w wolnej przestrzeni, w miejscach niedostępnych dla ludzi ani realnie, ani potencjalnie. Pojęcie "miejsca dostępne dla ludności" definiuje ustawa w art. 124 ust. 2 z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519) jako wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego.

W odległości do 0 m do 150/200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten na wysokości do 2 metrów pod wektorem nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Kable antenowe oraz urządzenia nadawczo-odbiorcze są odpowiednio uziemniane i ekranowane i nie stanowią źródła promieniowania.

Przedsięwzięcie w żadnym przypadku nie osiąga progów wskazanych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8), co oznacza, że stacji bazowej nie można zaliczyć do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a to oznacza, że inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, o jakiej mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 z późn. zm.).

Powyższe stanowi o tym, że projektowana Stacja Bazowa Telefonii Komórkowej nie jest urządzeniem powodującym uciążliwości, a zatem ograniczenie w zagospodarowaniu terenu o symbolu R.MNU do budowy obiektów nieuciążliwych nie obejmuje lokalizacji spornej inwestycji.

Należy też wskazać, na co zwrócił uwagę Sąd II instancji, że w § 34 ust. 1 pkt 8 planu dodano, że zasady obsługi infrastruktury technicznej obejmują ustalenia § 15 tego planu. W pkt 11 § 15 planu miejscowego określono dodatkowe ustalenia co do lokalizacji infrastruktury technicznej, w pkt a ustalono, że obowiązującą zasadą jest lokalizacja sieci infrastruktury technicznej w liniach rozgraniczających dróg i dojazdów (w tym powiązań z układem zewnętrznym) np.: wodociągów, sieci elektrycznych średnich i niskich napięć, gazowych średniego i niskiego ciśnienia, ciepłowniczych, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej. Dopuszcza się inne rozwiązania, jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej (pkt b).

W pkt c § 15 planu, który, w ocenie Sądu, dotyczy lokalizacji wieży antenowej jako urządzenia infrastruktury technicznej, uchwalono, że dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej we wszystkich terenach, przy zachowaniu następujących zasad:

- o ile to jest możliwe technicznie i uzasadnione ekonomicznie sieci i urządzenia infrastruktury technicznej należy lokalizować przy istniejących drogach i dojazdach,

- dopuszcza się lokalizowanie sieci i urządzenia infrastruktury technicznej wzdłuż granic podziałów ewidencyjnych oraz wzdłuż kanałów i rowów melioracyjnych.

Zdaniem Sądu, lokalizacja spornej stacji (vide: załączniki do projektu przedstawiające lokalizację stacji) nie stoi w sprzeczności z zapisem w § 15 pkt c zdanie pierwsze. Przy czym należy pamiętać o ogólnym zapisie w § 15 pkt 9 w zakresie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Mając na uwadze powyższe, Sąd po dokonaniu ponownej analizy sprawy w zakresie zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, doszedł do przekonania, że zapisy uchwały nr (...) pozwalają na lokalizację przedmiotowej stacji na terenie działki nr (...) o symbolu R.MNU.

Podniesiony w powyższym zakresie zarzut skargi, jak i pozostałe zarzuty, o których rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny, kwalifikując je jako bezpodstawne, podlegały oddaleniu.

Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.