Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1814042

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 11 czerwca 2015 r.
II SA/Sz 331/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.).

Sędziowie: WSA Marzena Iwankiewicz, NSA Stefan Kłosowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych

I.

uchyla zaskarżoną decyzję,

II.

zasądza od Dyrektora Izby Celnej w S. na rzecz strony skarżącej Spółki A. kwotę (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej w S, uwzględniając wniosek Spółki A. z o.o., udzielił zezwolenia wskazanej Spółce na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa zachodniopomorskiego w zgłoszonych we wniosku punktach na okres sześciu lat od daty wydania tej decyzji.

Wnioskiem z dnia (...) r. Spółka A. w W. zwróciła się do Dyrektora Izby Celnej w S. (organ właściwy od dnia (...) r.) o zmianę ww. decyzji, w zakresie lokalizacji punktu nr 88 w załączniku nr 1 decyzji.

Uzasadniając fakt złożenia wniosku strona powołała się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 (sprawa (...) i inni), który w jej opinii umożliwia występowanie o zmianę lokalizacji miejsca urządzania gry na automatach o niskich wygranych.

Decyzją z dnia (...) r. nr (...), Dyrektor Izby Celnej w S. odmówił wnioskowanej przez Spółkę zmiany decyzji z dnia (...) r.

Podstawą prawną wydanego rozstrzygnięcia była treść przepisu art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych (dalej u.g.h.), zgodnie z którym, w wyniku zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, nie może nastąpić zmiana miejsca urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wykazał, że warunki dotyczące prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wprowadzone ustawą o grach hazardowych, nie mają istotnego wpływu na właściwości oraz sprzedaż automatów o niskich wygranych, a zatem nie stanowią one "przepisów technicznych" w rozumieniu artykułu 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. EU.L.98.204.37 z późn. zm.) i nie podlegają notyfikacji z uwagi na treść art. 10 dyrektywy.

Spółka A. w W. wniosła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając organowi:

- naruszenie art. 9 ust. 7 i art. 10 dyrektywy 98/34/WE poprzez błędną wykładnię skutkującą niesłusznym przyjęciem, iż obowiązek notyfikacji przepisów u.g.h. w oparciu o powyższe przepisy mógł zostać wyłączny,

- naruszenie art. 191 i art. 187 ustawy Ordynacji podatkowej poprzez dowolne ustalenie, że możliwość legalnego używania wszelkich automatów do gier o niskich wygranych w ilości kilku procent w stosunku do stanu z 31 grudnia 2009 r. (przed uchwaleniem u.g.h.) nie świadczy o istotnym wpływie przedmiotowych regulacji na sprzedaż i właściwość produktu zwłaszcza w konfrontacji z danymi statystycznymi Służby Celnej na dzień 31 grudnia 2009 r. oraz wypowiedziami współtwórcy ustawy o grach hazardowych J. K. złożonymi przed Komisją Finansów Publicznych w dniu 18 listopada 2009 r. oraz z posiedzenia Komisji Gospodarki Narodowej oraz Komisji Budżetu i Finansów Publicznych w dniu (...) r.

Dyrektor Izby Celnej w S decyzją z dnia (...) r., nr (...), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, art. 8, art. 129 ust. 1 i art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, po rozpoznaniu odwołania Spółki A. z o.o., utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że w wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. Trybunał nie wypowiedział się w sposób jednoznaczny, że przepisy u.g.h. zakazujące wydania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami zostały automatycznie uznane za przepisy techniczne. Natomiast uzależnił uznanie wskazanych przepisów za podlegające notyfikacji od tego, czy wprowadzają one warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwość lub sprzedaż produktów, wskazując jednocześnie kryteria, przy pomocy których ocena ta ma zostać dokonana.

Mając powyższe na uwadze organ celny po dokonaniu obszernej analizy w tym zakresie stwierdził, że warunki dotyczące prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wprowadzone u.g.h. nie mają istotnego wpływu na właściwości oraz sprzedaż automatów o niskich wygranych, a zatem nie stanowią one "przepisów technicznych" w rozumieniu artykułu 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. Ponadto, wprowadzone przez ustawę hazardową z 2009 r. ograniczenia same przez się nie oznaczają, że jej przepisy (w tym art. 135 ust. 2 ustawy) mają charakter norm technicznych. Krajowy środek ograniczający swobody przepływu był uzasadniony, został on zastosowany w sposób niedyskryminacyjny, odpowiedni do zapewnienia realizacji zamierzonego celu i nie wykraczający poza to, co niezbędne do jego osiągnięcia. Dodatkowo, zwolnienie z obowiązku notyfikacji kwestionowanych przepisów ustawy o grach hazardowych jest możliwe w oparciu o klauzulę przewidzianą w art. 10 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE.

Spółka A. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżyła powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia (...) r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła rażące naruszenie następujących przepisów prawa:

- art. 130 § 1 pkt 6 i art. 240 § 1 pkt 3 O.p. polegającego na zajmowaniu się tą samą sprawą przez osobę, która brała udział w wydaniu zaskarżonej decyzji pierwszoinstancyjnej, tj. podinspektora celnego J.L.,

- art. 1 pkt 3 w zw. art. 1 pkt 4 w zw. art. 1 pkt 11 w zw. art. 1 ust. 5 oraz w zw. art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE poprzez błędne zastosowanie art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, pomimo jego nieobowiązywania w związku z brakiem notyfikacji ustawy,

- art. 51 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ust. 1 u.g.h. poprzez błędne zastosowanie tych przepisów, które w konsekwencji wpłynęło na treść decyzji organów obu instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w S. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia (...) r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., zawiesił postępowanie sądowe w tej sprawie do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego zadanego przez NSA w sprawie II GSK 686/13.

Wobec wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie P 4/14, postanowieniem z dnia 30 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. podjął z urzędu zawieszone postępowanie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień, bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) dalej powoływaną jako p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W ocenie Sądu skarga jest zasadna ze względu na naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Tryb wznowienia postępowania umożliwia uchylenie w całości lub w części decyzji ostatecznej w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, w tym między innymi przesłanki z art. 240 § 1 pkt 3 dot. wydania decyzji przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132 Ordynacji Podatkowej.

W dniu 18 lutego 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę, w której stwierdził, że: "Artykuł 130 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa ma zastosowanie do pracownika organu jednoosobowego w postępowaniu odwoławczym, o którym mowa w art. 221 tej ustawy".

Jest faktem bezspornym, że w przedmiotowej sprawie decyzje organów celnych zostały wydane przez tą samą osobę.

Mając powyższe na uwadze WSA w S. działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i rozstrzygnął o kosztach sądowych na podstawie art. 200 tej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.