Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2497025

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 26 kwietnia 2018 r.
II SA/Sz 156/18
Współdziałanie organów administracji przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj.

Sędziowie WSA: Katarzyna Sokołowska, Patrycja Joanna Suwaj (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2018 r. sprawy ze skarg Spółki A. oraz Stowarzyszenia (...) w

I.

na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy K. z dnia (...)., nr (...),

II.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej Spółki A. kwotę (...) ((...)) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania,

III.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia (...) w I. kwotę (...) ((...)) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

1. Wójt Gminy K. decyzją z dnia (...) r. nr (...), po rozpatrzeniu wniosku E.F (...) (...) siedzibą w W., na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257- dalej powoływana jako: "k.p.a."), art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1 i 2, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405), określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pn. Budowa centrum handlowo-usługowego wraz z układem drogowym zewnętrznym i infrastrukturą techniczną w m. B., Gmina K. dz. nr (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...) obręb ewidencyjny B., Gmina K., dz. nr (...),(...), (...), (...),(...),(...), (...) obręb nr (...) Miasta K. (obecne nr działek to: (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...). (...), (...), (...) obręb ewidencyjny B., Gmina K., (...), (...), (...), (...),(...), (...), (...), (...) obręb nr (...) Miasta K.).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organ wyjaśnił, że w dniu 14 września 2015 r. inwestor- E.F. (...) z siedzibą w W. złożył wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji ww. przedsięwzięcia, załączając kartę informacyjną przedsięwzięcia oraz wypisy z rejestru gruntów. Po analizie przedłożonych materiałów Organ uznał, że przedmiotowa inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 54b, 55a, 79 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). W dniu 2 października 2015 r. wystąpiono do organów współdziałających, tj. R. D. O. Ś. (RDOŚ) w S. oraz P. P. I. S. (PPIS) w K. o wyrażenie opinii co do konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie ooś oraz zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie obwieszczeniem zamieszczonym na stronie internetowej urzędu jak i wywieszonym na tablicy ogłoszeń w siedzibie organu. Z kolei w dniu 6 października 2015 r. z uwagi na to, że planowane przedsięwzięcie wykraczało poza obszar Gminy K., wystąpiono do Prezydenta K. o wypowiedzenie się co do zgody na wydanie przedmiotowej decyzji. Pismem z dnia 13 października 2015 r. Prezydent Miasta K. wyraził zgodę na wydanie decyzji środowiskowej. Następnie PPIS w opinii z dnia (...) stwierdził brak potrzeby przeprowadzania ooś, natomiast RDOŚ postanowieniem z dnia (...) r. uznał, że dla planowanego przedsięwzięcia istnieje potrzeba przeprowadzenia ooś. W związku z powyższym postanowieniem z dnia (...) r. nałożono na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, ustalając zakres raportu i zawiadamiając strony o tym fakcie poprzez obwieszczenie. Po otrzymaniu raportu wystąpiono do właściwych organów o uzgodnienie warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. PPIS pismem z dnia 12 sierpnia 2016 r. oraz RDOŚ w S. postanowieniem z dnia (...) r. uzgodnili realizację planowanego przedsięwzięcia.

Dalej Organ I instancji po szczegółowym opisaniu poszczególnych etapów inwestycyjnych wskazał, że przedmiotowa inwestycja częściowo (wyłącznie w zakresie przebiegu rurociągu odprowadzającego oczyszczone wody opadowe z terenu inwestycji) zlokalizowana jest w granicach obszaru (...) pn. "(...)" oraz częściowo (w zakresie realizacji kanalizacji deszczowej) w granicach użytku ekologicznego pn. "(...)" projektowanego w celu ochrony roślinności halofilnej wraz z biotopem. W obszarze przeznaczonym pod przedmiotowe zainwestowanie nie zidentyfikowano siedlisk przyrodniczych. Najbliższe siedliska przyrodnicze, tj. śródlądowe słone łąki, pastwiska i szuwary oraz śródlądowe błotniste solniska z solirodkiem znajdują się w odległości ok. 250 m na północ od drogi z K. do B., zaś z raportu oddziaływania na środowisko wynika, iż w miejscu planowanego posadowienia rurociągu panują odmienne warunki siedliskowe od tych, które podlegają ochronie na solniskach.

Organ I instancji podkreślił, że odprowadzenie wód opadowych do otwartej sieci melioracyjnej zrealizowane zostanie poza obszarem występowania siedlisk przyrodniczych podlegających prawnej ochronie, w obszarze o odmiennym reżimie hydrogeologicznym, kształtowanym przez niezasolone, eutroficzne wody rzeki (...). Jednakże ze względu na brak danych projektowych zagospodarowania terenu inwestycji w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przedstawiono wyłącznie wstępną koncepcję przejęcia wód opadowych, stąd nie określono metodą obliczeniową ilości wód opadowych zbieranych, a następnie kierowanych z terenu inwestycji do rowu melioracyjnego stanowiącego doprowadzalnik wody do rzeki (...), położonego w bezpośrednim sąsiedztwie podlegających ochronie siedlisk przyrodniczych. Nie posiadając rzetelnych danych dot.m.in. strumienia ścieków deszczowych odprowadzanych w sąsiedztwie miejsca występowania podlegających ochronie siedlisk przyrodniczych, nie można oszacować wpływu realizacji inwestycji na ww. komponenty środowiska przyrodniczego podlegające prawnej ochronie. Wobec powyższego w celu określenia przewidywanego wpływu projektowanych rozwiązań gospodarki ściekowej na podlegające ochronie siedliska przyrodnicze, w tym oceny rozwiązań i ewentualnej ich zmiany w sytuacji ryzyka wystąpienia oddziaływań niekorzystnych dla środowiska przyrodniczego, RDOŚ w S. określił warunek przeprowadzenia ponownej oceny rozwiązań projektowych w zakresie odprowadzania wód opadowych z terenu przedmiotowej inwestycji do środowiska pod względem ochrony siedlisk przyrodniczych stanowiących przedmiot ochrony obszaru (...) pn. "(...)" oraz projektowanego użytku ekologicznego pn. "(...)". Powyżej określony zakres oceny na obecnym etapie postępowania administracyjnego był niemożliwy do realizacji z uwagi na niewystarczającą szczegółowość danych projektowych. Mając na względzie ww. okoliczność jak i niedookreślony zakres oddziaływania przedsięwzięcia w kontekście gospodarowania i odprowadzania wód opadowych, nie określono oddziaływania przedsięwzięcia na bioróżnorodność obszaru położonego w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia.

Organ zaznaczył, że RDOŚ w S. uznał za niewielkie prawdopodobieństwo negatywnego wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko gruntowo-wodne, w tym wody powierzchniowe i podziemne. Zdaniem Organu, w szczególności realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia zgodnie z założeniami przedstawionymi w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jak również warunkami określonymi przez RDOŚ w S. i przeniesionymi do niniejszej decyzji, nie spowoduje nieosiągnięcia celów środowiskowych określonych w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (...), ani pogorszenia jakości powietrza atmosferycznego, jak i naruszenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Eksploatacja inwestycji nie przyczyni się także do zmian lub nasilania się zmian klimatycznych zarówno w granicach działek inwestycyjnych, jak też w ich otoczeniu. Z przedłożonego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie spowoduje naruszenia obowiązujących norm ochrony środowiska oraz nie pogorszy istniejącego stanu środowiska naturalnego, przy założeniu stosowania warunków określonych w sentencji niniejszej decyzji, a przyjęte rozwiązania zapewnią minimalizację negatywnego wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko. Ograniczony zasięg oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, pozwala też wykluczyć możliwość wystąpienia kumulacji oddziaływań inwestycji z innymi przedsięwzięciami realizowanymi lub projektowanymi w jej sąsiedztwie. Poza tym Organ stwierdził, że zapewniono możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, skoro obwieszczeniem z dnia 8 maja 2017 r. podano do publicznej wiadomości, że została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko w ramach której sporządzony został raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla przedmiotowej inwestycji oraz ogłoszono, że można składać pisemne uwagi i wnioski przez zainteresowanych w ciągu 30 dni, co do których pełnomocnik inwestora zajął stosowne stanowisko. Z kolei mając na uwadze, że część terenu inwestycyjnego objęta jest postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałami Rady Gminy Kołobrzeg z dnia 27 września 2010 r. nr L/336/10 oraz z dnia 28 października 2014 r. nr XLVII/307/14 i po przytoczeniu postanowień o przeznaczeniu terenu poszczególnych działek objętych wnioskiem, Organ uznał, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu.

2. Odwołanie od ww. decyzji wniosło Stowarzyszenie (...) z siedzibą w I. stwierdzając, że sprawa ma charakter złożony z uwagi na wielkość przedsięwzięcia oraz jego usytuowanie na terenie dwóch gmin w sąsiedztwie terenów szczególnie chronionych co powoduje, że ocena prawidłowości przeprowadzonego postępowania wymaga profesjonalnej wiedzy prawniczej. W uzupełnieniu odwołania przedłożono opinię prawną dot. przedmiotowego postępowania sporządzoną przez r.pr. K. G., w której zwrócono uwagę na: nieuwzględnienie rozwiązań prawnych sprzed 1 stycznia 2017 r., wadliwość ustalenia kręgu stron postępowania, nieprzeprowadzenie oceny zgodności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w szczególności w kontekście § 8 uchwały z dnia 28 października 2014 r. zabraniającego lokalizacji przedsięwzięć, które mogłyby wpłynąć na zmianę stosunków wodnych na obszarach chronionych), pominięcie okoliczności, że przedłożony raport nie spełnia wymagań formalnych a nadto, że wydanie decyzji nastąpiło bez współdziałania z Prezydentem Miasta K. i wobec niezagwarantowania społeczeństwu udziału w postępowaniu.

3. Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia (...) r. nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 33-38 oraz art. 73-85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm.- dalej przywoływana jako: "ustawa o u.i.o.ś."), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W motywach rozstrzygnięcia Organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawą z dnia 9 października 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1936) dokonano zmiany niektórych zapisów ustawy o uioś. Ustawa ta zawiera zapis, iż " do spraw wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1, dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przedłożono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko lub wydano postanowienie określające zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe". Analiza akt potwierdza, że w postępowaniu dot. udziału społeczeństwa, to jest już po sporządzeniu raportu wzięto pod uwagę zmianę art. 33 ustawy. Jednak ustalając zakres raportu uwzględniono przepisy sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 9 października 2015 r., na co wskazuje podstawa prawna postanowienia z (...) r. jak i zakres raportu.

Dalej Kolegium po opisaniu przebiegu postępowania i zacytowaniu przepisów ustawy o u.i.o.ś. stwierdziło, że w raporcie stanowiącym podstawę do wydania zaskarżonej decyzji wskazano zarówno wariant podstawowy, czyli proponowany przez wnioskodawcę polegający na budowie centrum handlowo-usługowego wraz z układem drogowym i infrastrukturą techniczną jak i wariant alternatywny polegający na realizacji przedsięwzięcia o tej samej funkcji i gabarytach jednak z budową parkingów podziemnych. Przyjęcie jednak tego wariantu byłoby mniej korzystne dla środowiska bowiem mogłoby wpłynąć na zmianę warunków gruntowo - wodnych. W raporcie znajduje się ocena oddziaływania na środowisko wybranego wariantu i uzasadnienie jego wyboru. Z kolei z analizy rocznej wielkości emisji m.in. tlenku węgla, tlenku azotu itp. wynika, że nie nastąpi pogorszenie jakości powietrza atmosferycznego w rejonie inwestycji. Nadto planowana inwestycja nie jest zlokalizowana w bezpośrednim sąsiedztwie terenów podlegających ochronie akustycznej. Najbliżej położone tereny podlegające tej ochronie - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna - oddzielone są drogą krajową relacji K. - W., a w sąsiedztwie planowana jest budowa infrastruktury drogowej. Na jakość klimatu akustycznego planowanej inwestycji oraz terenów sąsiednich znaczący wpływ ma właśnie ta droga. Zaś na jakość klimatu akustycznego w fazie eksploatacji będą miały wpływ urządzenia klimatyzacyjne i wentylacyjne oraz ruch pojazdów. Jak wynika z raportu oraz uzupełnienia do raportu pomiary hałasu zostały wykonane w porze dziennej, jako że centrum będzie pracowało wyłącznie w porze dziennej. Dopuszczalny poziom hałasu w porze dziennej dla terenów podlegających ochronie, jak wynika z obliczeń, będzie się mieścił w granicach dopuszczalnych przepisami.

Kolegium podniosło, że jednym z obowiązków organu prowadzącego postępowanie jest ustalenie liczby uczestników danego postępowanie, gdyż jeśli uczestników postępowania jest więcej niż 20, to organ stosownie do art. 74 ust. 3 w zw. z art. 49 k.p.a. może zawiadamiać strony o decyzjach i innych czynnościach przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłoszenia. Liczbę stron postępowania ustala się zasadniczo na podstawie wypisów z rejestru gruntów. Przyjmuje się, że organ powinien sporządzić listę stron postępowania przede wszystkim dlatego, że ma to również praktyczny walor. W przedmiotowej sprawie w aktach brak jest wykazu stron, to jednak z załączonych wypisów z rejestru gruntów wynika, że stronami postępowania są właściciele i współwłaściciele m.in. działek (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...) - dwie osoby, (...) - dwie osoby, (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...).

Organ odwoławczy wskazując na treść art. 28 k.p.a. oraz poglądy orzecznictwa wyjaśnił, że w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko stronami tego postępowania bezsprzecznie będą, oprócz wnioskodawcy, właściciele działek objętych przewidywanym obszarem ograniczonego oddziaływania, jeżeli oddziaływanie planowanej inwestycji będzie wykraczać poza teren, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Przy czym nie ma tu znaczenia, czy emisje na poziomie usytuowania danej działki będą miały oddziaływanie normatywne, czy ponadnormatywne. Wystarczającą okolicznością dla przyznania statusu strony postępowania jest to, że określona działka znajduje się w zasięgu oddziaływania inwestycji. Organ mając na uwadze powyższe oraz fakt zawiadamiania stron postępowania poprzez obwieszczenia oraz na stronie internetowej, uznał, że niesporządzenie odrębnego wykazu stron nie miało wpływu na istotę rozstrzygnięcia.

Organ odwoławczy ustalił, że dla części obszaru objętego planowaną inwestycją położonego na terenie gminy K. został opracowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Kołobrzeg nr XLVll/307/14 z dnia 28 października 2014 r. Teren ten (m.in. dz. nr (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...)) dla obr.ew. B. w planie został oznaczony symbolami (...) - tereny rozmieszczenia obiektów handlowych o pow. sprzedaży powyżej 2000 m2, obiektów usług wielofunkcyjnych, obiektów usług komunikacji samochodowej, infrastruktury technicznej, drogowej, zieleni, obiektów małej architektury, reklam. Oznacza to, że zamierzone przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu. Natomiast dla działek położonych na terenie Miasta K., brak jest miejscowego planu. Kolegium nie zgodziło się z zarzutami odwołania, że w uzasadnieniu decyzji zabrakło oceny Organu w tej kwestii w związku z zapisem § 8 miejscowego planu, który zaleca branie pod uwagę, przy projektowaniu konkretnych inwestycji sąsiedztwo obszarów chronionych m.in. specjalnego obszaru ochrony siedlisk (...) (...)"(...)", czy też użytku ekologicznego pn. "(...)". Organ zauważył, że przedmiotowe przedsięwzięcie w części dot. przebiegu rurociągu odprowadzającego wody opadowe z terenu inwestycji zlokalizowane jest w granicach obszaru (...) pn. "(...)", wyznaczonego w celu zachowania 24 typów siedlisk przyrodniczych oraz ośmiu gatunków zwierząt, zaś planowana inwestycja w zakresie realizacji kanalizacji deszczowej położona jest w granicach użytku ekologicznego pn. "(...)". Wprawdzie teren, na którym będzie realizowany odcinek kanalizacji deszczowej stanowi siedlisko lęgowe m.in. dla derkacza, skowronka, pliszki, bażanta, to jednak biorąc pod uwagę dostępność terenów o podobnej strukturze siedliskowej w sąsiedztwie planowanej inwestycji, nie przewiduje się znacząco negatywnego oddziaływania tej części inwestycji na te gatunki ptaków. Poza tym w obszarze objętym inwestycją nie zidentyfikowano siedlisk przyrodniczych, jako że śródlądowe łąki słone, pastwiska i szuwary oraz śródlądowe błotniste solniska z solirodkiem znajdują się w odległości około 250 m na północ od drogi z K. do B., natomiast prace związane z budową infrastruktury (kanalizacja deszczowa) będą prowadzone w sąsiedztwie tych siedlisk w szczelnych ściankach, co nie spowoduje potrzeby odwadniania terenu. Przy czym włączenie projektowanego rurociągu kanalizacji deszczowej do otwartego systemu melioracji szczegółowej nastąpi w obrębie doliny (...), w miejscu pozbawionym wpływów wód zasolonych, a oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne na etapie eksploatacji będzie ograniczone poprzez skanalizowanie wszystkich obiektów wchodzących w skład planowanego przedsięwzięcia. Kolegium analizując i oceniając wszystkie czynniki (budowa geologiczna, warunki hydrogeologiczne) oraz planowane rozwiązania chroniące środowisko gruntowo-wodne (m.in. poprzez wykonywanie co najmniej 2 razy w roku przeglądu urządzeń oczyszczających) podzieliło stanowisko Organu I instancji oraz specjalistycznego organu ochrony środowiska, że negatywny wpływ na jakość wód rzeki będzie "pomijalnie niski". Nadto Organ wskazał, że ze względu na brak pełnych danych dot. zagospodarowania terenu zobowiązano inwestora do przeprowadzenia ponownej oceny rozwiązań projektowych w zakresie i odprowadzania wód opadowych z terenu planowanej inwestycji, pod względem ochrony siedlisk przyrodniczych, stanowiących przedmiot ochrony obszaru (...) pn. "(...)" oraz - projektowanego użytku ekologicznego pn. "(...)".

Kolegium podniosło, że przenalizowało również wpływ planowanego przedsięwzięcia na cele środowiskowe zawarte w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Odry (art. 81 ust. 3 ustawy) oraz z uwagi na fakt, że planowane przedsięwzięcie wykracza poza obszar jednej gminy, wystąpiono na podstawie art. 75 ust. 4 ustawy o u.i.o.ś. do Prezydenta K., który to organ wyraził zgodę na wydanie decyzji środowiskowej. Powołując się na orzecznictwo Organ odwoławczy wskazał, że postępowanie prowadzone przez organ, do którego zwrócono się o porozumienie na podstawie art. 75 ust. 4 ustawy o u.i.o.ś. nie ma na celu prowadzenia równoległego postępowania - do tego, które prowadzi organ, na terenie którego kompetencji znajduje się większa część przedsięwzięcia. Organ współdziałający nie musi dokonywać ustaleń faktycznych w takim zakresie, w jakim czyni to organ rozstrzygający sprawę i w uzasadnieniu postanowienia wyrażającego zgodę na przedsięwzięcie uzasadniać swoje stanowisko. Jeżeli organ współdziałający nie ma żadnych zastrzeżeń do przedsięwzięcia, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, zajmuje zwięzłe stanowisko. Dlatego też w ocenie Kolegium, pismo Prezydenta K. pozytywnie uzgadniające realizacje inwestycji, pomimo niezachowania formy postanowienia, nie daje podstaw do uchylenia decyzji, jako że kwestia ta nie miała wpływu na istotę rozstrzygnięcia.

Skład Orzekający na podstawie oceny zgromadzonego materiału dowodowego w tym przede wszystkim raportu dotyczącego oddziaływania na środowisko planowanego do realizacji przedsięwzięcia stwierdził, iż Organ wyczerpał ustawowy tryb postępowania prowadzący do wydania zaskarżonej decyzji, a zaskarżona decyzja wydana po przeprowadzeniu oceny ooś spełnia ustawowe wymogi. W ocenie Organu odwoławczego, projektowana inwestycja nie będzie stwarzać znacznych zagrożeń dla środowiska, pod warunkiem prawidłowej jej eksploatacji oraz zastosowania zalecanych w raporcie rozwiązań technicznych i warunków realizacji przedsięwzięcia.

4.

(...) Spółka (...) w W. (właścicielka działki (...)) zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji. Zaskarżonej decyzji postawiono zarzut:

1)

naruszenia przepisów proceduralnych, tj.:

- art. 107 § 1 pkt 4 i pkt 9 k.p.a. poprzez nieprawidłowe sformułowanie podstawy prawnej decyzji, tj. bez precyzyjnego i prawidłowego wskazania proceduralnej i materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia, co powoduje, że decyzja ta wymyka się spod kontroli i nie pozwala na poznanie motywów, którymi kierował się organ odwoławczy w procesie orzekania, a także poprzez niepełne pouczenie,

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy oczywiście wadliwej decyzji organu I instancji,

- art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania uczestników postępowania do organów administracji publicznej,

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej w związku z niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności sprawy, niezebraniem pełnego materiału dowodowego, nieodniesieniem się przez Kolegium do całości materiału dowodowego, a także nieuzasadnionym nieuwzględnieniem zarzutów przedstawionych w odwołaniu oraz wniosków wynikających z opinii stanowiącej integralną część odwołania,

- art. 10 § 1, art. 28 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nieustalenie w sposób prawidłowy kręgu stron postępowania (brak wykazu stron), co spowodowało, że w przedmiotowej sprawie nie wiadomo było, kogo należało uznać za stronę a kogo jedynie za członka społeczeństwa, a co ma istotne znaczenia dla sposobu oceny składanych w toku postępowania wniosków,

- art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o u.i.o.ś. poprzez nieuwzględnienie przez organy I i II instancji braku spełnienia wymagań uzasadnienia decyzji określonych w tym przepisie,

2)

naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 30 ustawy o u.i.o.ś. poprzez nieuwzględnienie faktu, iż organ I instancji nie zapewnił możliwości właściwego udziału społeczeństwa miejscowości B. w postępowaniu,

- art. 66 ust. 1 ustawy o u.i.o.ś. w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2017 r. poprzez nieuwzględnienie przez organy I i II instancji niespełnienia przez raport oddziaływania na środowisko wymagań określonych w tym przepisie, a zwłaszcza braku prawidłowej oceny wariantowości planowanego przedsięwzięcia;

- art. 75 ust. 4 ustawy o u.i.o.ś. poprzez wydanie decyzji środowiskowej przez organ I instancji bez współdziałania z Prezydentem K. i nieuwzględnienie tego faktu przez organ odwoławczy,

- art. 80 ust. 2 ustawy o u.i.o.ś. poprzez nieuwzględnienie przez organy I i II instancji braku zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz braku zgodności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwłaszcza w zakresie sposobu odprowadzania wód opadowych.

Sprawa ze skargi ww. Spółki została zarejestrowana w Sądzie pod sygn. akt II SA/Sz 156/18.

5. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosło również Stowarzyszenie (...) w I. podnosząc m.in., że:

- niezbadano zgodności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami § 8 obowiązującego miejscowego planu,

- naruszenie zasad współdziałania z art. 75 ust. 4 ustawy o u.i.o.ś.,

- przedłożony przez inwestora raport nie spełnia wymagań formalnych, w tym z uwagi na brak szerszego omówienia wariantów alternatywnych realizowanego przedsięwzięcia.

Sprawa ze skargi Stowarzyszenia została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Sz (...).

6. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

7. Na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2018 r. Sąd postanowił o połączeniu do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw ze skargi Spółka o sygn. akt II SA/Sz 156/18 oraz ze skargi Stowarzyszenie o sygn. akt II SA/Sz 157/18 i prowadzenia ich nadal pod sygn. akt II SA/Sz 156/18.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty zasługują na uwzględnienie.

8. W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy w rozumieniu powołanego przepisu należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji.

Natomiast w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 p.p.s.a. - decyzji Organu pierwszej instancji według powyższych kryteriów wykazała, że akty te nie odpowiadają prawu.

9. Przedmiotem skarg jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy K. ustalającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie centrum handlowo-usługowego wraz z układem drogowym zewnętrznym i infrastrukturą techniczną na działkach o nr (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...) obręb ewidencyjny B., Gmina K. oraz działkach o nr (...),(...), (...), (...),(...),(...), (...) obręb nr (...) Miasta K. (obecne nr działek to: (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...). (...), (...), (...) obręb ewidencyjny B., Gmina K., (...), (...) (...), (...),(...), (...), (...), (...) obręb nr (...) Miasta K.).

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach o oddziaływania na środowisko.

Zgodzić należy się z Kolegium, że do prowadzonego postępowania należało stosować przepisy sprzed zmiany ustawy dokonanej ustawą z dnia 9 października 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1936), skoro przed wejściem w życie zmian wydano postanowienie określające zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Stosownie bowiem z art. 6 ust. 2 ustawy zmieniającej, do spraw wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1, dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przedłożono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko lub wydano postanowienie określające zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe.

10. Zasadnicze znaczenie dla tej sprawy ma bezspornie norma art. 80 ust. 2 ustawy o u.i.o.ś., zgodnie z którą właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej, dla przedsięwzięć (...), dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych, dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących oraz dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej realizowanej na podstawie ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych.

Z powyższej normy wynika jednoznacznie, że zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wówczas, gdy został on uchwalony, jest podstawowym kryterium (poza wyjątkami wynikającymi z tego przepisu, które w sprawie nie mają zastosowania) oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postanowienia obowiązującego planu mają charakter wiążący dla decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i w znacznej mierze determinują dalszy tryb postępowania. Przy czym jedynie stwierdzenie zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem, uprawnia organ administracji publicznej do wydania decyzji pozytywnej, po spełnieniu pozostałych wymogów wynikających z ustawy. Natomiast gdy przedsięwzięcie narusza przepisy zawarte w planie miejscowym, organ administracji publicznej zobligowany jest do odmowy wydania wnioskowanej decyzji. Dlatego też organ dokonując oceny zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązany jest do szczegółowej analizy wszystkich postanowień planu mających zastosowanie do konkretnej inwestycji. Ustalenie zgodności, czy sprzeczności z postanowieniami obowiązującego planu nie może budzić wątpliwości. Zatem takie ustalenie winna poprzedzać wnikliwa analiza całokształtu postanowień planu, zarówno jego postanowień ogólnych, jak i postanowień szczegółowych odnoszących się do poszczególnych jednostek planistycznych.

Zdaniem Sądu, lektura uzasadnień decyzji Organów obu instancji dowodzi, że w rozpoznawanej sprawie nie zbadano w należyty sposób zgodności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu.

11. Z niezakwestionowanych ustaleń Organów wynika, że dla części obszaru objętego inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Gminy Kołobrzeg z dnia 28 października 2014 r. nr XLVII/307/14 (Dz. Urz. Woj. Z. z 2014 r., poz. 4832), przewidujący przeznaczenie tego terenu jako terenu rozmieszczenia obiektów handlowych o pow. sprzedaży powyżej 2000 m2, obiektów usług wielofunkcyjnych (w tym obiektów: handlowych, gastronomii, kultury, ekspozycji, widowiskowych, sportu, rzemiosła usługowego, składów, magazynów, hurtowni), obiektów usług komunikacji samochodowej (parkingów, dróg obsługi, motelu i stacji paliw z zapleczem), obiektów i urządzeń związanych z obsługą terenu w tym: infrastrukturą techniczną i drogową oraz zielenią, obiektami małej architektury i reklamy (§ 4 ww. uchwały). Niewątpliwie zamierzone przedsięwzięcie odpowiada przeznaczeniu terenu przewidzianego planem, tym niemniej Organy nie dokonały rzetelnej i całościowej analizy zgodności planowanego przedsięwzięcia pod kątem ustaleń wynikających z § 8 tego planu.

Przepis ten stanowi, że:

1. "W projektowaniu uwzględnić sąsiedztwo obszarów chronionych w tym szczególnie:

1)

specjalnego obszaru ochrony siedlisk (...)"(...)";

2)

projektowanego obszaru chronionego krajobrazu "(...)";

3)

projektowanego użytku ekologicznego "(...)".

W związku z powyższym, należy tak postępować, ażeby nie spowodować:

a)

pogorszenia stanu stwierdzonych w granicach ww. obszarów chronionych siedlisk przyrodniczych (w szczególności siedlisk halofilnych) oraz chronionych gatunków, w tym siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar (...)"(...)";

b)

wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony wyznaczony został obszar (...)"(...)" oraz na stwierdzone gatunki chronione prawem krajowym;

c)

pogorszyć integralność obszaru (...)"(...)" lub jego powiązania z innymi obszarami.

2. W obszarze objętym planem miejscowym nie dopuszcza się działań, które mogą spowodować zmianę stosunków wodnych w ww. obszarach chronionych, w tym szczególnie w obrębie siedlisk halofilnych.

3. W przypadku gdy planowane będzie wykonanie czynności, które mogą spowodować płoszenie ptaków, bądź niszczenie ich potencjalnych siedlisk, prowadzenie tych czynności musi nastąpić poza okresem lęgowym."

Jak trafnie podniesiono w skardze, w świetle przytoczonego przepisu za zgodne z postanowieniami planu miejscowego będą mogły być uznane tylko takie inwestycje, które nie będą wywoływały negatywnych zmian w opisanych wyżej chronionych składnikach środowiska przyrodniczego oraz nie będą wywoływały zmian stosunków wodnych na gruncie.

Tymczasem na tle rozpoznawanej sprawy Organ I instancji powołując się na brak rzetelnych danych dotyczących strumienia ścieków deszczowych odprowadzanych w sąsiedztwie występowania podlegających ochronie siedlisk przyrodniczych stwierdził, że nie można oszacować wpływu realizacji inwestycji na komponenty środowiska przyrodniczego podlegające prawnej ochronie, zaś Kolegium podzielając to stanowisko dodało, że z tego powodu zobowiązano inwestora do przeprowadzenia ponownej oceny rozwiązań projektowych w zakresie odprowadzania wód opadowych z terenu inwestycji pod względem podlegających ochronie siedlisk przyrodniczych.

Zdaniem Sądu, powołanie się w decyzjach na niedysponowanie danymi o strumieniu ścieków deszczowych dowodzi, że żaden z Organów nie ocenił, czy inwestycja nie spowoduje niedozwolonej § 8 ust. 2 ww. uchwały zmiany stosunków wodnych na obszarach chronionych. A skoro tak to za nieuprawiony należy uznać pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji o zgodności inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Co prawda w postanowieniu z dnia (...) r. RDOŚ w S. również wskazał, że z uwagi na brak danych projektowych raporcie nie określono metodą obliczeniową ilości wód opadowych zbieranych, a następnie kierowanych z terenu inwestycji do rowu melioracyjnego stanowiącego odprowadzalnik wody do rzeki (...), jednakże podkreślić trzeba, że samo ustalenie, czy inwestycja nie narusza postanowień planu należy do organu wydającego decyzję w sprawie. Przy czym Skarżący zasadnie zwrócili uwagę na możliwość dokonania stosownych obliczeń wód opadowych odprowadzanych z terenu inwestycji metodą oszacowania przy uwzględnieniu danych pochodzących chociażby z internetowej strony Urzędu Gminy K.

W tym miejscu przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. organy administracji publicznej zobligowane są do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego jak i dokonania jego oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

W tej sprawie Organy obowiązkom tym nie sprostały, skoro nie zbadały istotnej dla sprawy okoliczności, jaką jest wpływ inwestycji na stosunki wodne występujące na obszarach chronionych w aspekcie zakazu wynikającego z § 8 m.p.z.p. zwłaszcza, że na konieczność dokonania stosownych ustaleń w tym zakresie wskazywała także załączona do odwołania opinia sporządzona przez r.pr. K. G.

12. Kolejnym zagadnieniem, na które Sąd orzekający w sprawie zwraca uwagę, jest respektowanie zasad współdziałania organów administracji publicznej.

Jak wynika z akt sprawy, inwestycja realizowana ma być na terenie Miasta K. i Gminy K., a w tej sytuacji zastosowanie znajduje art. 75 ust. 4 ustawy o u.i.o.ś. stanowiący, że w przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, wykraczającego poza obszar jednej gminy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowane to przedsięwzięcie, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami, prezydentami miast.

Zaznaczenia wymaga, że w ustawie nie określono tego, na czym ma polegać owo porozumienie organów dotyczące wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (jaki jest jego zakres treściowy) oraz nie ustalono trybu porozumiewania się organów w takich sprawach.

W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że porozumienie, o którym mowa w art. 75 ust. 4 ustawy o u.i.o.ś., to przypadek współdziałania organów administracji przy wydawaniu decyzji administracyjnej, do którego stosuje się art. 106 k.p.a. wedle którego, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ.

Przyjmuje się także, że od strony praktycznej współdziałanie to może polegać na tym, że organ właściwy do wydania decyzji, po zakończeniu postępowania dowodowego, przygotowuje projekt decyzji i przedstawia go organom współdziałającym, które go akceptują albo odmawiają zaakceptowania, a swoje stanowisko wyrażają w formie postanowienia, na które służy zażalenie (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2380/15, wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 778/16).

Również w doktrynie podkreśla się, że porozumienie przy wydawaniu decyzji powinno obejmować wspólną zgodę organów współdziałających na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, co w przypadku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje w trakcie postępowania dotyczącego wydania tego aktu. Organ współdziałający nie współuczestniczy z organem głównym w prowadzeniu postępowania, lecz przede wszystkim przyczynia się do poszerzenia jego wiedzy o dodatkowe informacje dotyczące zakresu jego właściwości miejscowej, a wyrażone przez niego stanowisko musi zostać uwzględnione przez organ wydający decyzję.

Obowiązek wystąpienia do organu współdziałającego w ramach porozumienia przy wydawaniu decyzji aktualizuje się po zakończeniu postępowania wyjaśniającego, a przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (por. M. Makowski, Wydawanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w porozumieniu z innym organem - na podstawie art. 75 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, (...)).

Sąd podziela powyższe stanowisko uznając, że uzgodnienie w trybie art. 75 ust. 4 ustawy o u.i.o.ś., powinno mieć miejsce dopiero wówczas, gdy cały materiał w sprawie został już zgromadzony i nie wymaga uzupełnienia. Przy czym to organ decydujący w sprawie powinien w sposób wyczerpujący zebrać dowody niezbędne dla oceny skutków odziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zaś organ współdziałający powinien dysponować kompletnym materiałem dowodowym, z którego wynikałyby wszystkie okoliczności faktyczne mające znaczenie dla sprawy. Tylko w ten sposób porozumienie uznać należy na podjęte na podstawie prawa (art. 6 k.p.a.) i z poszanowaniem zasady budowania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Względy zatem praworządności i transparentności działania organów przemawiają za takim ukształtowaniem postępowania.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zgoda na wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla omawianego przedsięwzięcia wyrażona przez Prezydenta Miasta K. w piśmie z dnia (...) r. nr (...) nie stanowi o działaniu organów w porozumieniu, o którym mowa w art. 75 ust. 4 ustawy o u.i.o.ś. i to z dwóch powodów.

Po pierwsze - zgoda ta nie została udzielona w formie postanowienia, a po drugie - miała miejsce na samym początku postępowania, gdy Organ nie dysponował jeszcze kompletnym materiałem dowodowym, w tym raportem jak i uzupełnieniami składanymi przez wnioskodawcę. Stąd rację należy przyznać Skarżącym, iż decyzję środowiskową wydano bez wymaganego prawem współdziałania z Prezydentem K., albowiem nie można wykluczyć, że gdyby organ współdziałający posiadał wszelką dokumentację zebraną na późniejszym etapie postępowania, to stosowna zgoda nie zostałby udzielona.

13. Końcowo także można podnieść, że zdaniem Sądu, trafny okazał się także zarzut nieustalenia kręgu stron postępowania.

Dla postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko szczególnie istotne znaczenie ma prawidłowe ustalenie stron postępowania z uwagi na konieczność zapewnienia stronie czynnego udziału w tym postępowaniu jak i odróżnienia udziału społeczeństwa w wydaniu decyzji od udziału samych stron.

Z analizy akt sprawy wynika, że Organy I i II instancji stosownych doręczeń dokonywały na rzecz wnioskodawcy za pośrednictwem poczty, natomiast pozostałym stronom w postaci obwieszczeń na podstawie art. 49 k.p.a., który to znajduje zastosowanie z mocy art. 47 ust. 3 ustawy o u.i.o.ś.

Sąd nie kwestionuje możliwości zawiadomienia stron w trybie przewidzianym w art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy o u.i.o.ś, jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, ale stoi na stanowisku, że wynikający z tych przepisów tryb doręczenia nie zwalnia Organu, od ustalenia z imienia i nazwiska lub nazwy, kto jest stroną postępowania w danej sprawie i utrwalenia tego w aktach sprawy w formie wykazu stron.

W sprawie Organ I instancji nie sporządził listy stron, zaś Kolegium samo też nie poczyniło ustaleń w tym kierunku, skoro poprzestawało tylko na wskazaniu, że stronami postępowania są właściciele i współwłaściciele m.in. działek o numerach (...), (...), (...), (...), (...), (...) (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...)- dwie osoby, (...)-dwie osoby, (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...). Nieodzownym wydaje się przy tym podkreślenie, że załączone do akt wypisy z ewidencji gruntów ww. działek aczkolwiek są niezbędne do prawidłowego określenia kręgu stron postępowania, ale wykazu stron nie zastępują.

W tych okolicznościach rację należy przyznać Skarżącym, że opisane zaniechanie Organów stanowi o istotnym uchybieniu norm proceduralnych, gdyż nie pozwala szczegółowo ustalić, kto brał udział w tym postępowaniu, przez co nie ma możliwości zweryfikowania skuteczności dokonanych doręczeń oraz poprawności kwalifikacji składanych wniosków.

14. Natomiast Sąd nie uwzględnił pozostałych zarzutów skargi uznając je za nieuprawione.

I tak, przychylić należy się do poglądu Kolegium, że raport oddziaływania na środowisko spełniał wymagania art. 66 ust. 1 ustawy o u.i.o.ś., gdyż zawierał opis analizowanych wariantów wraz z uzasadnieniem ich wyboru, zaś społeczeństwu zapewniono udział w tym postępowaniu, skoro poinformowano w drodze obwieszczenia o przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, w którym sporządzono raport i o możliwości składania uwag i wniosków. Każde z obwieszczeń zawierało dokładną nazwę inwestycji, a zatem nie budzi żadnych wątpliwości, że w toku postępowania nie dopuszczono się naruszenia art. 30 ustawy o u.i.o.ś.

Z kolei brak określenia odpowiedniego ustępu lub punktu artykułów przywołanych w podstawie prawnej wydanej przez Kolegium decyzji, nie może być kwalifikowane jako uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano na konkretne jednostki redakcyjne przepisów znajdujących w sprawie zastosowanie. Również takiego uchybienia nie dostrzeżono w przypadku pouczenia zawartego w tej decyzji.

15. W tym stanie rzeczy, Sąd mając na uwadze naruszenia przepisów postępowania jakiego dopuściły się Organy obu instancji, orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy K.

O zwrocie kosztów postępowania postanowiono stosownie do art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.

16. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą Organu będzie zbadanie sprawy pod kątem spełnienia przesłanek warunkujących wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowanych (w szczególności zgodności inwestycji z § 8 uchwały Rady Gminy Kołobrzeg z dnia 28 października 2014 r. nr XLVII/307/14 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. dla obrębu ewidencyjnego B.), przy uwzględnieniu przedstawionej powyżej oceny prawnej oraz wyeliminowaniu stwierdzonych uchybień natury procesowej.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.