Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1437464

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 13 lutego 2014 r.
II SA/Sz 1228/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.).

Sędziowie: WSA Barbara Gebel, NSA Elżbieta Makowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lutego 2014 r. sprawy ze skargi J. N. i K. N. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) nakazał J. i K. N. rozbiórkę wiaty zlokalizowanej na działkach nr (...), położonych w obrębie geodezyjnym, wykonanej bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w trakcie wizji terenu działek nr (...) stwierdzono, że J. i K. N. wznieśli częściowo na działce nr (...) - stanowiącej Ich własność oraz w części na działce nr (...) - stanowiącej własność Skarbu Państwa i będącej w zarządzie Nadleśnictwa, wiatę o konstrukcji stalowej, o wymiarach ok.: szerokość - (...), długość - (...) wysokość (...). Zakres wykonanych robót obejmował wykonanie: słupów stalowych zabetonowanych w stopach fundamentowych, na których opiera się konstrukcja dachowa z kształtowników stalowych wraz z pokryciem płytami falistymi z blachy oraz betonowego podłoża. Jak ustalono obiekt ten powstał w (...), a inwestor nie legitymuje się decyzją o pozwoleniu na budowę. Wykonując powyższe roboty budowlane J. i K. N. naruszyli art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30, które w tym przypadku nie mają zastosowania.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr (...) z dnia (...) wstrzymał roboty budowlane i nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia, w wyznaczonym terminie, wymaganych dokumentów w celu doprowadzenia przedmiotowej inwestycji do stanu zgodnego z prawem.

Z uwagi na fakt, że zobowiązani nie przedłożyli wymaganych dokumentów decyzją Nr (...) z dnia (...), organ nadzoru budowlanego nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Na skutek odwołania inwestorów Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia (...) uchylił ww. decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, w celu rozpoznania wniosku strony o zawieszenie prowadzonego postępowania do czasu rozpatrzenia przez Generalnego Dyrektora Lasów Państwowych ich wniosku o wyrażenie zgody na dalsze istnienie kwestionowanej wiaty na działce nr (...), należącej do Skarbu Państwa, który nie został rozpatrzony. Postanowieniem z dnia (...) Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił zawieszenia prowadzonego postępowania. Postanowieniem z dnia (...) organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 997/12 oddalił skargę w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego.

Odwołanie od decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) wnieśli J. i K. N., podnosząc w nim, że niewykonanie nałożonych obowiązków wynika ze sporu powstałego na tle przebiegu granicy pomiędzy działkami nr (...). Geodeci dokonujący stosownych pomiarów stwierdzili, że granica działek przebiega inaczej niż wskazują to mapy jakimi legitymuje się Nadleśnictwo. Pomimo podjętych prób ustalenia granic pomiędzy spornymi stronami nie osiągnięto żadnego rezultatu (przeprowadzono postępowanie rozgraniczeniowe, które zostało przekazane do Sądu Rejonowego do dalszego rozpoznania). Zgromadzony przez Sąd Rejonowy materiał dowodowy wykazał, że najprawdopodobniej w zasobie geodezyjnym istnieją dwie matryce map. Okoliczność ta jest obecnie przedmiotem ustaleń Sądu orzekającego w sprawie (...). Powstała sytuacja uniemożliwia im przygotowanie stosownej dokumentacji, a w konsekwencji wykonanie obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia (...). Z tych też względów wniosek o przedłużenie terminu do wniesienia stosownych dokumentów jest zasadny. Jednocześnie skarżący wskazali, że organ poczynił błędne ustalenia w przedmiocie daty pobudowania spornej wiaty, która powstała w (...) co wynika z dokumentów będących w posiadaniu Skarbu Państwa - Nadleśnictwa. Skarżący podnieśli nadto, że organ nie uwzględnił okoliczności, że działka gruntu (...) wchodzi w skład gospodarstwa rolnego i jest działką zabudowaną. Zaś działka pod budynkami stanowi działkę siedliskową, co z kolei skutkuje brakiem konieczności uzyskania przez skarżących pozwolenia na budowę. Niewątpliwie bowiem przedmiotowa wiata jest obiektem związanym z produkcją rolną i uzupełniającą zabudową zagrodową.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) r. nr (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy Prawo budowlane, po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 28. ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31,

w których mowa o przypadkach odstępstw od ww. przepisu. Wbrew sugestiom skarżących, kwestionowana wiata nie stanowi obiektu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego - zwolnionego z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obiektu związanego z produkcją rolną i uzupełniającego zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. W przepisie tym mowa jest wyłącznie o: parterowych budynkach gospodarczych, płytach do składowania obornika, szczelnych zbiornikach na gnojówkę, naziemnych silosach na materiały sypkie i suszarniach kontenerowych. Jednocześnie z uwagi na swoje wymiary (powierzchnia zabudowy znacznie przekraczająca) kwestionowana wiata nie odpowiada jakiemukolwiek obiektowi budowlanemu, zwolnionemu na mocy ww. artykułu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Tym samym realizacja przedmiotowej inwestycji wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, którego jednakże inwestor nie uzyskał. Przy tym w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Organ I instancji prawidłowo zatem wstrzymał postanowieniem z dnia (...) prowadzenie robót budowlanych związanych z przedmiotową samowolą budowlaną oraz nałożył obowiązek przedstawienia w określonym terminie wymaganych prawem dokumentów. Ponieważ zobowiązani nie przedłożyli w wyznaczonym terminie żadnego z dokumentów, w niniejszej sprawie znalazł zastosowanie przepis art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. Wobec zaistnienia powyższego, organ obowiązany był wydać na podstawie art. 48 ust. 1 ww. ustawy nakaz rozbiórki kwestionowanej samowoli budowlanej, co też uczynił zaskarżonym rozstrzygnięciem.

Następnie organ II instancji wskazał, że organ powiatowy prowadząc postępowania dotyczące samowoli budowlanych na dz. nr (...) zgromadził miedzy innymi następujące mapy:

- Mapa Zasadnicza 1:1000 - stan na (...).;

- Mapa Sytuacyjno-wysokościowa - projektu zagospodarowania terenu Gmina dz. Nr (...) obiekt - wiata stalowa (...) 1:1000 - stan na rok (...);

- Mapa Sytuacyjno-wysokościowa 1:1000 - stan na rok (...);

- Mapa Sytuacyjna ustalenia przebiegu granicy prawnej - a gruntami PGL LP Nadleśnictwo, skala 1:1000 autorstwa geodety;

- Mapa Sytuacyjno-wysokościowa - stan na rok (...) - załącznik do decyzji o warunkach zabudowy z dnia (...) (dot. budynku gospodarczego usytuowanego na grobli przecinającej (...));

Zdaniem organu odwoławczego, pomimo występujących na ww. mapach rozbieżności w przebiegu granicy działek: nr (...) (stanowiącej własność inwestora) i nr (...) (stanowiącej własność Skarbu Państwa) w skrajnym przypadku mogących wynosić nawet ponad (...), nie budzi wątpliwości fakt, iż kwestionowana wiata o wymiarach (...) m została wybudowana na obu ww. działkach. Inwestor powinien zatem wykazać prawo do dysponowania na cele budowlane obiema ww. działkami. Do dnia wydania niniejszego rozstrzygnięcia inwestor nie przedłożył żadnego z wymaganych prawem dokumentów. Ponadto z analizy materiału dowodowego, w szczególności pisma z Generalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia (...) r. oraz szeregu pism z Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych i z Nadleśnictwa, wynika, iż trwały zarządca działki nr (...), będącej własnością Skarbu Państwa, wyraźnie wskazał na brak możliwości przeniesienia na inwestora prawa własności tejże działki lub innego prawa umożliwiającej dysponowanie nią na cele budowlane. Wyraził również zdecydowany sprzeciw w kwestii istnienia tejże samowoli budowlanej.

Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego wniosku skarżących o przedłużenie terminu do przedłożenia żądanej dokumentacji, organ podkreślił, że inwestor miał wystarczająco dużo czasu na skompletowanie i przedłożenie całej dokumentacji, stąd też jakakolwiek zmiana ww. terminu jest całkowicie bezprzedmiotowa. Ww. wniosek stanowił przedmiot odrębnego rozpoznania przez PINB w, zakończonego wydaniem postanowienia z dnia (...).

J. N. i K. N. zaskarżyli decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając jej naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Skarżący oświadczyli w skardze, że podtrzymują swoje stanowisko w sprawie wyrażone w odwołaniu. Poza tym podnieśli, że sporna wiata została wybudowana w (...) nie zaś w (...) co wynika z pisma Nadleśnictwa z dnia (...) i z umowy najmu z (...).

Zdaniem skarżących, w obecnym stanie prawnym istnieje możliwość dokonania legalizacji w trybie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane z dnia 27 marca 2003 r., zaś nakaz rozbiórki może być orzeczony dopiero wówczas, gdy nie ma prawnych możliwości legalizacji samowoli budowlanej. Legalizacja samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego polega, między innymi, na zobowiązaniu podmiotów wskazanych w art. 52 Prawa budowlanego do przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów wymienionych w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. W tej sprawie tryb ten w stosunku do nich nie był zastosowany. Postanowieniem z dnia (...).Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił zmiany terminu przedłożenia dokumentów wskazanych w postanowieniu Nr (...) z dnia (...). nakładającym na nich obowiązek przedłożenia wymaganych dokumentów do dnia (...) Skarżący nie zgodzili się ze stanowiskiem organu, że wniosek o przedłużenie terminu do przedłożenia wymaganej dokumentacji jest bezprzedmiotowy z uwagi na niewykonanie określonych obowiązków w terminie, który minął mimo nierozpatrzenia wniosku o jego przedłużenie. Tym samym, w ocenie strony, organ naruszył art. 48 i 49 Prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuję:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. oceny, czy zaskarżony akt administracyjny (tu decyzja) jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd, kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonej decyzji, stwierdził, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do usunięcia jej z obrotu prawnego.

Precyzując przedmiot rozstrzygania w tej sprawie należy wskazać, że skarga J. i K. N. została wniesiona na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego orzekającą wobec skarżących nakaz rozbiórki wiaty o konstrukcji stalowej o wymiarach ok. szerokość - (...), długość - (...) i wysokość - (...), zlokalizowanej na działkach nr (...) () i nr (...) (własność Skarbu Państwa - zarząd Nadleśnictwa), położonych w obrębie geodezyjnym, wykonanej bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W ocenie Sądu, organ nadzoru budowlanego - wbrew zarzutom skargi-prawidłowo i zgodnie z regułami postępowania administracyjnego (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), przeprowadził postępowanie w tej sprawie, a ustalony stan faktyczny sprawy znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, co obligowało organ do zastosowania normy prawa materialnego tj. art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. Art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, stanowi, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych na podstawie ust. 3, stosuje się przepis ust. 1, czyli nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego.

W celu ustalenia charakteru wybudowanego obiektu oraz trybu postępowania organ I instancji, stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w ramach którego dokonał oględzin nieruchomości nr (...),. W trakcie oględzin, udokumentowanych protokołem i zdjęciami fotograficznymi, ustalono, że na tym terenie wybudowano wiatę na konstrukcję której składają się słupy stalowe zabetonowane w stopach fundamentowych, na których opiera się konstrukcja dachowa z kształtowników stalowych wraz z pokryciem płytami falistymi z blachy oraz betonowe podłoże.

Uwzględniając sposób wykonania obiektu, w szczególności jego stabilność, trwałość związania z gruntem oraz wymiary, stwierdzić należy, że organy dokonały prawidłowo kwalifikacji tego obiektu - jako obiektu budowlanego wymagającego pozwolenia na budowę - zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego.

Wyjątki od powyższej reguły zawarto w art. 29 Prawa budowlanego.

Zdaniem Sądu, zrealizowany przez skarżących obiekt nie został wyszczególniony w tym przepisie i jak słusznie zauważył organ, w szczególności nie stanowi obiektu, o jakim jest mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, który określa, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Nie znajduje zatem oparcia w zebranym materiale dowodowym stanowisko skarżących w zakresie kwalifikacji wiaty jako obiektu związanego z produkcja rolną. Tym samym zasadnie organ I instancji uznał, że na wybudowanie spornej wiaty skarżący winni legitymować się pozwoleniem właściwego organu administracji budowlanej, a bezsporne jest, że takiego pozwolenia na budowę skarżący nie uzyskali. Okoliczność ta obligowała organ nadzoru budowlanego do wszczęcia procedury legalizacyjnej. Podkreślić należy, że istota regulacji art. 48 Prawa budowlanego ma na celu umożliwienie inwestorowi wykazanie, że budowa zrealizowana przez niego bez pozwolenia na budowę nie narusza swym istnieniem przepisów prawa - w szczególności techniczno-budowlanych, jak również regulujących kwestie planowania i zagospodarowania przestrzennego i możliwe jest doprowadzenie samowolnie wybudowanego obiektu do stanu zgodnego z prawem. Ustawodawca uzależnił bowiem nałożenie na inwestora nakazu rozbiórki obiektu budowlanego na mocy art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego od wcześniejszego przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 ust. 2 i 3 tej ustawy i od wyniku tego postępowania. Konsekwencją zaś niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, nałożonych na inwestora w ramach procedury legalizacyjnej samowoli budowlanej, postanowieniem o wstrzymaniu robót, musi być wydanie decyzji, nakazującej rozbiórkę.

Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie.

Jak wynika z akt administracyjnych Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr (...) z dnia (...) w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane wstrzymał skarżącym prowadzenie robót budowlanych związanych z budową wiaty, zlokalizowanej na działkach nr (...), obręb, wykonanych bez pozwolenia na budowę i zobowiązał inwestorów do przedłożenia w terminie do (...) zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, czterech egzemplarzy projektu budowlanego sporządzonego zgodnie z wymogami prawa budowlanego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W świetle zebranego materiału sprawy, nie budzi jakichkolwiek wątpliwości Sądu, że skarżący nie wykonali w zakreślonym terminie nałożonych przez organ obowiązków. Tym samym organ I instancji zobligowany był orzec o nakazie rozbiórki wiaty skarżących. Wyjaśnić należy, że procedura legalizacyjna z prawa budowlanego, nie zawiera norm uznaniowych, lecz normy bezwzględnie obowiązujące, których zastosowanie nie zależy od woli organu nadzoru budowlanego. W razie ustalenia, że obiekt budowlany powstał bez wymaganego pozwolenia na budowę i wdrożenia procedury z art. 48 ustawy, a następnie niewywiązania się przez inwestora z obowiązku przedłożenia zażądanych dokumentów w wyznaczonym terminie, ustawodawca nie pozostawił organowi wyboru w zakresie treści rozstrzygnięcia co do zakwestionowanego obiektu.

Nie sposób zgodzić się ze skarżącymi, że w tej sprawie organ nie przeprowadził procedury legalizacyjnej, gdyż właśnie obowiązki, nałożone na skarżących postanowieniem z dnia (...), stanowią element postępowania legalizacyjnego, z których wykonaniem związane są określone skutki prawne. Wbrew twierdzeniom skarżących, ewentualna zmiana stanu faktycznego sprawy w zakresie daty wybudowania wiaty, ustalonej przez organ na rok (...) - na podawaną obecnie w skardze datę (...), nie miałaby znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Skarżący mieli prawo skorzystania z możliwości legalizacji samowoli budowlanej jaką otworzyła ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) i z tej możliwości nie skorzystali. Podkreślić należy, że skarżący nie wykonali żadnego z nałożonych na nich obowiązków w ramach procedury legalizacyjnej. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że data wybudowania spornej wiaty została ustalona przez organ na podstawie oświadczenia skarżącego złożonego do protokołu oględzin nieruchomości działek nr (...) z dnia (...).

Trafnie również zauważył organ odwoławczy, że fakt złożenia przez skarżących w dniu (...) wniosku o przedłużenie terminu do złożenia dokumentów, o których mowa w postanowieniu z dnia (...), nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia o nakazie rozbiórki spornej wiaty, albowiem wniosek ten został złożony już po upływie terminu do wykonania nałożonych obowiązków, a poza tym skarżący mieli kilka miesięcy na wykonanie postanowienia. Nadto nie znajduje uzasadnienia w materiale dowodowym sprawy, podnoszony w odwołaniu argument skarżących, że spór powstały na tle przebiegu granic pomiędzy działkami nr (...) ma istotny wpływ na rozstrzygniecie spraw. Okoliczności tej skarżący w żaden sposób nie udowodnili, a z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że ewentualne różnice w przebiegu granic pomiędzy ww. działkami (mapy), nie zmienią faktu częściowego położenia wiaty również na gruncie Skarbu Państwa - Nadleśnictwo. Przy czym należy zaznaczyć, że toku postępowania skarżący nie kwestionowali położenia wykonanej przez nich wiaty częściowo na działce znajdującej się w zarządzie Nadleśnictwa. Świadczą o tym chociażby wnioski skarżących kierowane do zarządcy gruntu dz. nr (...) (na różnych szczeblach organizacyjnych Lasów Państwowych) o sprzedaż lub zamianę gruntów w celu uzyskania prawa do dysponowania tym gruntem na cele budowlane i legalizacje samowoli budowlanej. Natomiast stanowisko zarządcy tego gruntu jest jednoznaczne i wskazuje na brak możliwości przeniesienia prawa własności tej działki na skarżących poprzez sprzedaż czy zamianę gruntów lub ustalenie innego prawa do dysponowania tym gruntem na cele budowlane. Dowodem tego jest korespondencja Nadleśnictwa, Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych i Generalnej Dyrekcji Lasów Państwowych.

Jednym z warunków legalizacji samowoli budowlanych jest legitymowanie się przez inwestorów prawem do dysponowania nieruchomością, na której zrealizowano samowolę, na cele budowlane, a jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, właściciel zajętego pod budowę gruntu wyraził zdecydowany sprzeciw wobec dokonanej samowoli budowlanej. Ta sytuacja, jak i fakt niewykonania pozostałych obowiązków nałożonych na inwestorów w celu legalizacji budowy wiaty, spowodowały, że organ nadzoru budowlanego nie miał prawnych możliwości zalegalizowania tego obiektu i na tle przepisów Prawa budowlanego zobowiązany był orzec o jego rozbiórce.

Odnosząc się do wcześniejszych zarzutów skarżących podniesionych w trakcie prowadzonego postępowania, Sąd zauważa, że skarżący nie wykazali, że zakończenie postępowania w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości umożliwi wykazanie się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że ani zaskarżona decyzja ani też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w żadnym stopniu, a zatem skargę należało oddalić, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2012 r., poz. 270).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.