Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1760615

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 6 maja 2015 r.
II SA/Sz 1227/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska.

Sędziowie: NSA Stefan Kłosowski, WSA Arkadiusz Windak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 maja 2015 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia (...), na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 w związku z art. 39 ust. 3 oraz art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260), po rozpatrzeniu z urzędu sprawy o zajęcie pasa drogowego ul. (...), nałożył na P. Spółkę Gazowniczą karę pieniężną w wysokości (...) zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ul. (...) (droga krajowa) w K., polegającego na umieszczeniu urządzeń infrastruktury technicznej (przyłącza gazu) o łącznej powierzchni (...) m2 w okresie od (...) r.

P. Spółka Gazownictwa nie zgodziła się z powyższą decyzją i złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., wnosząc o jej uchylenie.

W odwołaniu Spółka zarzuciła bezprawność nałożonej kary pieniężnej, podnosząc, że nabycie przez nią przyłącza gazowego od "P"' Spółka spowodowało nabycie wszelkich praw i obowiązków dotyczących przedmiotu umowy, w tym wynikających z obowiązujących decyzji administracyjnych.

Zdaniem skarżącej Spółki, zmiana właściciela infrastruktury technicznej zlokalizowanej w pasie drogowym nie skutkuje koniecznością wydania nowej decyzji administracyjnej w przedmiocie zezwolenia na zajęcia pasa drogowego. Nowy właściciel przejmuje bowiem na siebie obowiązek wnoszenia opłat, wynikających z decyzji administracyjnej wydanej poprzedniemu właścicielowi. Skarżąca Spółka podniosła także zarzut przedawnienia roszczenia o zapłatę opłat rocznych za okres od (...) r.

Rozpatrując wniesione odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia (...) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności podniósł, że w myśl generalnej zasady wyrażonej w art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, istnieje zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Odstępstwo od powyższej zasady wyraża art. 39 ust. 3 tej ustawy. Jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi.

Następnie Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia (...) organ pierwszej instancji zezwolił "P" Spółka na zajęcie pasa drogowego ul. (...) w celu wykonania przyłącza gazu na potrzeby Wytwórni Mas Bitumicznych, położonej w N. oraz na umieszczenie w pasie drogowym przyłącza o powierzchni (...) m2. Zezwolenie na umieszczenie w pasie drogowym przedmiotowego przyłącza wydane zostało na czas nieoznaczony. Pismem z dnia 10 czerwca 2013 r. następca prawny "P" Sp. odmówiła wnoszenia opłat rocznych z tytułu umieszczenia w pasie drogowym przyłącza gazowego, powołując się na fakt zbycia tego przyłącza na rzecz W. Spółki Gazowniczej. Na potwierdzenie tego faktu przedłożono dokumenty, z których wynika, że w dniu 16 grudnia 2005 r. "P" Sp. była przedmiotowe przyłącze Spółki Gazowniczej. W konsekwencji organ pierwszej instancji wygasił decyzję z dnia (...).

Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie bezspornie doszło do zajęcia przez skarżącą pasa drogowego bez zezwolenia. P. Spółka Gazownictwa od dnia 16 grudnia 2014 r. jest bowiem właścicielem przyłącza gazowego o powierzchni (...) m2. Powyższe wynika z umowy nr (...) r. oraz faktury (...) r. Od tego więc dnia powinna posiadać zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim przedmiotowego przyłącza gazowego. Brak zezwolenia powoduje konieczność wszczęcia postępowania w celu wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

W świetle powyższego Kolegium, powołując się na wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 649/12, stwierdziło, że działanie organu pierwszej instancji było zgodne z obowiązującym prawem, gdyż zarządca drogi ma obowiązek wymierzenia kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zgodziło się z zarzutem Spółki, że nabycie przez nią przyłącza gazowego od "P" Sp. spowodowało nabycie wszelkich praw i obowiązków dotyczących przedmiotu umowy, w tym wynikających z obowiązujących decyzji administracyjnych. Zdaniem Kolegium, nie można zaakceptować twierdzenia, że zmiana właściciela infrastruktury technicznej, zlokalizowanej w pasie drogowym, nie skutkuje koniecznością wydania nowej decyzji administracyjnej w przedmiocie zezwolenia na zajęcia pasa drogowego, gdyż to nowy właściciel przejmuje na siebie obowiązek wnoszenia opłat wynikających z decyzji administracyjnej, wydanej poprzedniemu właścicielowi.

W ocenie organu odwoławczego, sam fakt istnienia w obrocie prawnym decyzji z dnia (...) zezwalającej "P" Sp. na umieszczenie w pasie drogowym przyłącza gazowego o powierzchni (...) m2, nie może stanowić podstawy do uznania za zbędne uzyskania decyzji administracyjnej zezwalającej nowemu właścicielowi na zajęcie pasa drogowego.

Organ odwoławczy podkreślił, że istotnie decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego po stronie inwestora istniała, lecz z dniem 16 grudnia 2005 r. przyłącze gazowe przeszło na własność innego podmiotu, który obowiązany był uzyskać zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. Decyzja administracyjna przypisana jest bowiem do danego podmiotu (strony postępowania), a nie jak twierdzi Spółka do rzeczy będącej przedmiotem zbycia. Skarżąca nie jest sukcesorem "P" Sp., nie może zatem korzystać z zezwoleń uzyskanych przez poprzedniego właściciela urządzeń infrastruktury technicznej. W konsekwencji to na nabywcy sieci wodociągowej ciąży obowiązek uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

Kolegium zaznaczyło również, że w sytuacji, gdy pas drogowy został zajęty bez zezwolenia na skutek umieszczenia tam określonego obiektu, to podmiotem, do którego powinna być skierowana decyzja administracyjna o nałożeniu kary pieniężnej, jest co do zasady właściciel takiego obiektu - w niniejszej sprawie P. Spółka Gazownictwa. Spółka ta, jako następca prawny W. Spółki Gazowniczej, od 16 grudnia 2005 r. jest właścicielem przedmiotowego przyłącza gazowego. Spółka uzyskała zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego ul. (...), polegającego na umieszczeniu urządzeń infrastruktury technicznej (przyłącza gazu) o łącznej powierzchni (...) m2 od dnia (...) r. (decyzja z dnia (...)) oraz od (...) r. na czas nieoznaczony (decyzja z dnia (...)). Natomiast gdyby przyjąć argumentację Spółki, nie byłaby ona stroną tego postępowania i do czasu wygaszenia decyzji wydanej zbywcy przyłącza gazowego nie mogłaby zostać wydana decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego. Skarżąca, jako profesjonalny przedsiębiorca zajmujący się obrotem i zaopatrzeniem w gaz, powinna była we właściwym czasie złożyć wniosek o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego.

Ponadto, opłata za zajęcie pasa drogowego spowodowana umieszczeniem w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej związana jest z czasem, w którym urządzenia te znajdują się w pasie drogowym.

Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego przedawnienia roszczenia o zapłatę opłat rocznych za okres od 16 grudnia 2005 r. do 31 grudnia 2010 r. organ odwoławczy wskazał, że zarzut ten nie może zostać uwzględniony. Kolegium wyjaśniło, że kwestia przedawnienia obowiązku uiszczenia opłat uregulowana została w art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Wynika z niego, że obowiązek uiszczenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 40 ust. 12 tej ustawy, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. Nie oznacza to, że opłaty i kary pieniężne nie mogą zostać ustalone w decyzji administracyjnej. Przedawnienie to w istocie rzeczy nie dotyczy orzekania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, lecz dotyczy terminu wykonania decyzji ostatecznej W konsekwencji prowadzi to do możliwości orzeczenia nałożenia kary pieniężnej za okres od 16 grudnia 2005 r. do 31 grudnia 2010 r.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., dopiero na etapie wykonania decyzji ostatecznej możliwe jest skuteczne podniesienie zarzutu przedawnienia. Przepis ten dotyczy bowiem obowiązku uiszczenia kary pieniężnych, nie zaś ich ustalenia. By możliwe było uiszczenie kary pieniężnej konieczne jest w pierwszej kolejności jej ustalenie. Przedmiotowe postępowanie ma na celu ustalenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, nie zaś jej wykonanie.

P. Spółka Gazownictwa, reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego R.U., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...).

Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a w szczególności art. 40 ust. 12 pkt 1 tej ustawy przez:

* nałożenie na skarżącą kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia w sytuacji, kiedy takie zezwolenie zostało wydane poprzedniemu właścicielowi infrastruktury technicznej na prowadzenie robót związanych z budową przyłącza gazowego, jak i na umieszczenie przedmiotowego przyłącza w pasie drogowym na czas nieoznaczony;

* ustalenie opłaty za umieszczenie przyłącza gazu w pasie drogowym za okres od 16 grudnia 2005 r. do 23 września 2013 r. bez uwzględnienia zgłaszanego zarzutu przedawnienia.

W związku z powyższym P. Spółka Gazownictwa wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu i kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Spółka podkreśliła, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że w dniu 16 grudnia 2005 r. odkupiła od firmy P. wybudowane przez nią przyłącze gazowe. Firma P. uzyskała zgodę zarządcy drogi na prowadzenie w pasie drogowym robót związanych z budową przyłącza gazowego, jak i na umieszczenie tego przyłącza w pasie drogowym na czas nieoznaczony.

W ocenie Skarżącej, w sytuacji, kiedy decyzja jest wydana na czas nieoznaczony, zmiana właściciela infrastruktury technicznej zlokalizowanej w drodze publicznej nie skutkuje koniecznością wydania "nowej", praktycznie takiej samej w swej treści merytorycznej decyzji. Wysokość opłaty - sposób jej ustalania - nie ulega zmianie, terminy płatności także, a co najważniejsze przyłącza nie trzeba budować, bo już fizycznie zostało zlokalizowane w pasie drogowym przez poprzedniego właściciela.

Spółka zaznaczyła, że wydana na rzecz P. Sp. decyzja nr (...) została "wygaszona" dopiero decyzją nr (...) r.

Odnosząc się do stanowiska Kolegium, że dopiero na etapie wykonania decyzji ostatecznej możliwe jest skuteczne podniesienie zarzutu przedawnienia Skarżąca wskazała, że w zaskarżonej decyzji ustalona została wysokość kary pieniężnej, jak również wysokość opłat rocznych, a w pkt III tej decyzji zażądano ich wpłaty na wskazane konto. Decyzja jest już więc na etapie jej wykonywania. Natomiast zarzut przedawnienia nie dotyczy nałożonej kary pieniężnej, ale ustalonych w decyzji opłat rocznych za umieszczenie przyłącza gazowego w pasie drogowym.

Zdaniem skarżącej, ewentualna kara pieniężna powinna zostać ustalona przy uwzględnieniu wysokości opłat za lata: 2009, 2010, 2011, 2012 i za okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 23 września 2013 r. Tym samym kara pieniężna maksymalnie może wynosić (...) zł.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Kolegium ponownie podkreśliło, że przedmiotowe postępowanie ma na celu ustalenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, nie zaś jej wykonanie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedstawiony w zaskarżonej decyzji stan faktyczny sprawy jest niesporny. Akta administracyjne potwierdzają prawidłowość jego ustalenia. Wynika z nich, że od 16 grudnia 2005 r. do 23 września 2013 r. zajmowany był pas drogowy ul. (...) o pow. (...) m2 przez urządzenia infrastruktury technicznej należącej do skarżącej Spółki. Głównym przedmiotem sporu, które należało rozstrzygnąć w niniejszej sprawie, było udzielenie oddzielenie odpowiedzi na pytanie, czy strona skarżąca może skutecznie powoływać się na fakt legalnego zajmowania pasa drogowego w oparciu o decyzję z dnia 24 marca 2005 r. wydaną na rzecz "P" Sp. Decyzją tą Prezydent Miasta K. zezwolił na zajęcie pasa drogowego ul. (...) w celu wykonania przyłącza gaz dla potrzeby wytwórni mas bitumicznych w terminie od 29 marca 2005 r. do 1 kwietnia 2005 r. W decyzji tej zamieszczono również zapis, wedle którego, jej integralną część decyzji stanowi załącznik nr 1, będący rozliczeniem finansowym. W rozliczeniu tym określono wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót oraz w pkt II wysokość opłaty za umieszczenie urządzeń infrastruktury technicznej.

Przepisy regulujące zagadnienia związane z zajęciem pasa drogowego znajdują się w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460). Umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarzadzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego wymaga zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, tak jak i prowadzenie robót w pasie drogowym koniecznych z umieszczeniem ww. urządzeń w pasie drogowym (art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy). Zezwolenie na zajęcie pasa drogowego jest udzielane w drodze decyzji administracyjnej, wydawanej na wniosek, nie zaś z urzędu. Decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego kierowana do wnioskodawcy i winna określać wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego, ustaloną stosownie do celu zajęcia pasa drogowego (art. 40 ust. 11 art. 40 ust. 3-6 ustawy). Zasady te obowiązywały zarówno w okresie wydawania decyzji z dnia 24 marca 2005 r. jak i zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Pojęciem sukcesji administracyjnej uniwersalnej obejmuje się przypadku, w których jeden podmiot, zewnętrzny względem administracji, na podstawie zdarzenia prawnego przejmuje uprawnienia i obowiązki administracyjnoprawnego innego podmiotu, wchodząc ogół lub część stosunków administracyjnoprawnych łączących ten podmiot z organami administracji. Doktryna prawa administracyjnego, obok pojęcia stosunku administracyjnego wyróżnia także pojęcie szersze, obejmujące swym zakresem ogół stosunków administracyjnoprawnych, w jakich znajduje się dany podmiot, z uwzględnieniem rozmaitych zależności między nimi, stanów faktycznych i prawnych, które określają pozycję podmiotu administrowanego względem organów administracji publicznej (por. A. Błaś (w: Prawo administracyjne, red. J. Boć, Wrocław 1998, s. 334-337). Z uwagi na tak daleko idące skutki prawne, przyjmuje się, że podstawą takiej sukcesji musi być wyraźny przepis prawa. Nawet gdy do podobnej jak w prawie cywilnym sukcesji mogło dojść również w oparciu o decyzję administracyjną, to oczywistym jest, że taka decyzja musiałaby mieć także umocowanie w wyraźnym przepisie prawa.

W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że pojęcie następstwa administracyjnoprawnego, obejmuje się sytuacje, w których z uwagi na następstwo cywilnoprawne, tj. zbycie lub dziedziczenie określonego prawa podmiotowego (prywatnego) istnieje konieczność lub możliwość nawiązania stosunku prawnego między organem administracji publicznej a nabywcą tego prawa (lub spadkobiercą).

W tym kontekście nie można patrzeć na następstwo administracyjnoprawnej jako na sposób przejęcia cudzego prawa czy obowiązku. Istotą tego następstwa nie jest bowiem fakt, że stosunek między podmiotem zewnętrznym a organem administracji publicznej nie na tyle nieosobisty, że możliwe jest przejęcie, czy nawet sprzedaż uprawnień czy obowiązków będących jego treścią innej osobie (następcy pranwegmu). Budowanie w tym zakresie analogii do teorii tworzonych na gruncie prawa cywilnej mijałoby się z celem. W szczególności nie można powiedzieć, że następstwo publicznoprawne stanowi instytucję podobną do instytucji prawa cywilnego, tylko podsiadającą własną specyfikę. Osobisty charakter prawa i obowiązków publicznoprawnych może powstać wyłącznie z mocy ustawy lub w wyniku działania organu administrującego. Skoro podmioty leżąca poza administracją nie mogą same decydować o treści stosunków administracyjnoprawnych, których są stronami, to tym bardzie nie mogą decydować o powstaniu i treści stosunków, których stornami byłyby jakieś osoby trzecie. Zatem stosunek administracyjnoprawny będzie zawsze osobisty w tym sensie, że nie można wynikających z niego uprawnień i obowiązków bez zastrzeżeń uczynić przedmiotem obrotu cywilno-prawnego - stosunek administracyjnoprawny między następcą a organem administracji, zgodnie z zasadami ogólnymi, może bowiem powstać tylko z mocy samej ustawy lub w wyniku działania administracji (por. E. Szczygłowska "sukcesja uprawnień i obowiązków administracyjnych, Warszawa 2009, s. 264-265).

Akceptując powyższe twierdzenia Sąd za prawidłowe uznał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że prawa i obowiązki wynikające z decyzji z dnia 24 marca 2005 r. zezwalającej na zajęcie pasa drogowego, skierowana do konkretnego adresata - wnioskującego o zajęcie pasa drogowego - nie przeszły na skarżącą Spółkę w wyniku nabycia urządzeń infrastruktury technicznej umieszczonych w pasie drogowym. Takiej sukcesji praw i obowiązków wynikających z uzyskanego zezwolenia na zajęcie prasa drogowego nie przewidują przepisy ustawy o drogach publicznych. Podmiot nabywający prawo własności urządzeń infrastruktury technicznej umieszczonych w pasie drogowym nie staje się z mocy prawa sukcesorem praw i obowiązków wynikających z wcześniej wydanej decyzji administracyjnej zezwalającej na zajęcie pasa drogowego.

W tym miejscu, należy zasygnalizować, że z sentencji decyzji z dnia 24 marca 2005 r., a więc z dyspozytywnej treści rozstrzygnięcia, wynika, że organ udzielił "zezwolenia na czasowe zezwolenie na zajęcie pasa drogowego ulicy (...) w terminie od 29 marca 2005 r. do 1 kwietnia 2005 r. w celu wykonania przyłącza gazu". Wbrew zatem twierdzeniom skargi, ww. decyzja nie zezwala jednoznacznie na umieszczenie tego przyłącza w pasie drogowym na czas nieoznaczony, stosownie do art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, choć z załącznika do decyzji wynika, że opłatę za zajęcie z tego tytułu organ ustalił. Ocena prawidłowości wydania tej decyzji wykracza poza zakres kontroli Sądu w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do drugiego z zarzutów skargi, dotyczącego przedawnienia, przyznać należy rację stronie skarżącej, że zgodnie z art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych, obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13f ust. 1 i art. 40 ust. 3, oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. Skoro kara pieniężna, o której mowa w art. 40 ust. 12 ustawy, jest konsekwencją zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, to okres jej przedawnienia winien być liczony od końca roku kalendarzowego, w którym kara ta powinna zostać uiszczona. Z tego względu zarzut skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie dotyczyła bowiem ustalenia wysokości opłaty (określonej decyzją administracyjną), która mogłaby się przedawnić z upływem 5 lat, od końca roku kalendarzowego w którym winna być uiszczona.

Mając na uwadze poczynione ustalenia Sąd doszedł do przekonania o prawidłowości wydania zaskarżanej decyzji, której wydanie znajdowało uzasadnienie zarówno w niewadliwie ustalonym stanie faktycznym sprawy, jak i w przepisach ustawy o drogach publicznych, w szczególności w jej art. 40 ust. 12 pkt 1. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzekł o oddaleniu skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.