Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1474240

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 15 maja 2014 r.
II SA/Sz 1225/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska.

Sędziowie WSA: Marzena Iwankiewicz (spr.), Arkadiusz Windak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia (...) r. Nr (...).

Uzasadnienie faktyczne

Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej decyzją z dnia (...), na podstawie art. 3 pkt 22, art. 16a ust. 1,2,4 pkt 2, art. 24 ust. 1,2, art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992, z późn. zm.), § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 stycznia 2013 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. poz. 3), upoważnienia Burmistrza Miasta z dnia (...) r. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), odmówił przyznania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego dla M. K. w związku ze sprawowaniem opieki nad matką D. K. od 1 lipca 2013 r.

Organ pierwszej instancji ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 19 czerwca 2013 r. M. K. złożyła wniosek o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad 85-letnią matką D. K., która orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia (...) r. zaliczona została do znacznego stopnia niepełnosprawności do 30 listopada 2014 r.

Na podstawie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 26 czerwca 2013 r. ustalono, że wnioskodawczym mieszka razem z matką D. K.

Analiza sytuacji zawodowej wnioskodawczyni wykazała, że ostatni raz była zatrudniona w firmie Usługowo-Handlowej od 18 października 2010 r. do 17 października 2011 r. Stosunek pracy ustał z powodu upływu czasu, na który była zawarta umowa. Następnie strona była zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna w okresie od 18 października 2011 r. do 14 listopada 2012 r., w okresie od 26 października 2011 r. do 25 października 2012 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych. Z dniem 15 listopada 2012 r. wnioskodawczyni na swój wniosek utraciła status osoby bezrobotnej, gdyż ubiegała się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad matką.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji powołując się na zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz obowiązujące przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych wywiódł, że wnioskodawczyni nie spełnia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zawodowej z powodu sprawowania opieki nad matką.

Odwołanie od tej decyzji wniosła M. K., która uznała, że decyzja jest bezpodstawna i wniosła o ponowne rozpatrzenie jej wniosku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr (...) r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 16a ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 z późn. zm.), art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) po rozpatrzeniu. odwołania M. K., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W motywach podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy, powołując się na ustalenia organu I instancji wskazał, że w rozpatrywanej sprawie brak jest możliwości zmiany zaskarżonej decyzji i przyznania wnioskodawczyni zasiłku.

Powołując się na art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, organ II instancji uznał, że specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej stanowi obligatoryjny warunek, od którego spełnienia uzależnione jest prawo do otrzymania ww. świadczenia.

Z przedstawionych dokumentów jednoznacznie wynika, że M. K. nie zrezygnowała z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad matką. Analiza nadesłanych wraz z odwołaniem akt sprawy: świadectwa pracy i jej oświadczenia potwierdzają, że M. K. od 18 października 2010 do dnia 17 października 2011 r. była zatrudniona w Firmie Usługowo-Handlowej. Stosunek pracy ustał w wyniku upływu czasu na jaki umowa została zawarta. Po ustaniu zatrudnienia, w okresie od 31 października 2011 do 31 grudnia 2011 r. zarejestrowana była w Powiatowym Urzędzie Pracy i do dnia 30 listopada 2011 r. pobierała świadczenie dla bezrobotnych. Zgodnie z orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności dopiero od dnia 7 listopada 2012 r. D. K. do dnia 30 listopada 2014 r. zaliczona została do znacznego stopnia niepełnosprawności.

Mając na uwadze powyższe Kolegium stwierdziło, że M. K. nie spełnia przesłanki określonej w art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych warunkującej uzyskanie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego-zatrudnienie odwołującej ustało nie w wyniku rezygnacji z jego wykonywania, ale stosunek pracy ustał w wyniku upływu czasu na jaki umowa została zawarta.

W tym miejscu, Kolegium podkreśliło, iż ustanie umowy o pracę miało miejsce ze skutkiem na dzień 17 października 2011 r., a wiec na blisko dwanaście miesięcy przed datą ustalenia niepełnosprawności D. K., tj. 7 listopada 2012 r.

Organ odwoławczy uznał, iż wobec uregulowań prawnych zawartych w ustawie o świadczeniach rodzinnych, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2013 r., forma rezygnacji z zatrudnienia, jak też fakt nie podejmowanie pracy, dla otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego nie miały istotnego znaczenia.

Inaczej rzecz się ma w przypadku specjalnego zasiłku opiekuńczego, wprowadzonego przepisem art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 1548), zmieniającym ustawę z dniem 1 stycznia 2013 r. Rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej stanowi obligatoryjny warunek, od którego spełnienia uzależnione jest prawo do otrzymania ww. świadczenia. Zdaniem organu z woli ustawodawcy, pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia, a koniecznością sprawowania opieki musi istnieć związek przyczynowy, polegający na tym, iż bez konieczności sprawowania bezpośredniej, osobistej opieki zainteresowana świadczeniami opiekuńczymi osoba nie zrzekłaby się zatrudnienia. Muszą być jednoznaczne i nie budzące wątpliwości, że rezygnacja z pracy nie była spowodowana inną sytuacją, np. wygaśnięciem umowy lub redukcją zatrudnienia.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M. K. zaskarżając ją w całości.

Orzeczeniu zarzuciła:

- naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - poprzez uznanie przez organ I i II instancji, że nie zachodzą przesłanki opisane w ww. normie, co w konsekwencji powoduje niemożność pobierania przez skarżącą specjalnego zasiłku opiekuńczego, podczas, gdy faktycznie wszystkie te przesłanki zostały zrealizowane tj.:

a)

skarżąca jest osobą, na której zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59, z późn. zm.), ciąży obowiązek alimentacyjny względem matki D. K.;

b)

skarżąca zrezygnowała z zatrudnienia w ten sposób, że nie zawarła kolejnej umowy o pracę z pracodawcą w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad matką legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

c)

zachodzi konieczność stałej opieki nad chorą matką skarżącej z uwagi na znacznie ograniczoną możliwość jej samodzielnej egzystencji;

d)

nie zachodzą okoliczności opisane w art. 16a ust. 8 pkt 1-6 ustawy o świadczeniach rodzinnych co przesądza o tym, że specjalny zasiłek opiekuńczy skarżącej się należy,

- naruszenie przepisów postępowania - art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie przez organ II instancji, skutkiem czego w przedmiotowej sprawie decyzji organu I instancji nie uznano za rażąco naruszającej prawo, podczas gdy odniesienie decyzji merytorycznej zarówno organu I, jak i II instancji do treści art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczenia rodzinnych prowadzi do wniosku, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawnych,

- naruszenie przepisów postępowania - art. 6, 7, 8 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, dokonanie błędnej interpretacji przepisów prawnych, załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącej (tekst jedn.: nieuwzględnienie, że skarżącej może przysługiwać pokrewne roszczenie alternatywne z art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych), nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącej,

- błąd w ustaleniach faktycznych stanowiący podstawę orzeczenia organu II instancji polegający na uznaniu, że między rezygnacją z zatrudnienia przez skarżącą, a koniecznością sprawowania przez nią opieki nad chorą matką nie ma związku przyczynowego, bowiem skarżąca nie zrezygnowała z pracy, a jedynie wygasła umowa o pracę zawarta z pracodawcą z uwagi na upływ terminu, na który została zawarta, podczas gdy skarżąca pracowała w FUH do 17 października 2011 r. i miała otrzymać umowę na kolejny rok, jednak nie zawarła jej z uwagi na pogorszenie stanu zdrowia matki, co jednoznacznie wskazuje na związek przyczynowy między rezygnacją z zatrudnienia, a koniecznością opieki.

Stawiając powyższe zarzuty wniosła o:

- uchylenie decyzji organu I i II instancji z uwagi na rażące naruszenie przepisów prawnych oraz przyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczenia rodzinnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosło o oddalenia skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten nie jest zgodny z prawem.

Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest ostateczna decyzja, odmawiająca skarżącej przyznania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego na niepełnosprawną matkę.

Świadczenie w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego uregulowane zostało w art. 16a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 z późn. zm.), który dodano do ustawy z dniem 1 stycznia 2013 r., na mocy art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 1548). W wyniku powołanej nowelizacji wprowadzono specjalny zasiłek opiekuńczy jako nowe świadczenie występujące obok świadczenia pielęgnacyjnego i jednocześnie dokonano wskazania kryteriów specjalnego zasiłku opiekuńczego i istotnej zmiany kryteriów przyznania dotychczasowego świadczenia pielęgnacyjnego.

W myśl art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których - zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012 r. poz. 788 i 1529) -ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

W niniejszej sprawie nie budzi i nie budziło wątpliwości, że matka skarżącej na podstawie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 7 listopada 2012 r. została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności, który to stopień datuje się od dnia 25 lipca 2012 r., ze wskazaniem, że zachodzi konieczność sprawowania stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, jak również, że skarżąca jest osobą zobowiązaną do alimentacji, a dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kryterium dochodowego warunkującego przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Kwestię sporną stanowi natomiast okoliczność, czy organy obu instancji w sposób prawidłowy uznały, że skarżąca nie spełnia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad matką.

Z analizy akt administracyjnych wynika, że od 18 października 2011 r. do 14 listopada 2012 r. była zarejestrowana w PUP, a z dniem 15 listopada 2012 r. wyrejestrowała się z PUP gdyż ubiegała się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad matką.

Również z akt sprawy wynika, że przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw, M. K. otrzymywała świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką D. K., przyznane jej na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Występując zatem z wnioskiem o przyznanie jej prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, w związku z wygaśnięciem z mocy prawa decyzji o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, skarżąca pozostawała osobą niepodejmującą zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką.

Powyższe okoliczności nie zostały w ogóle rozważone przez organy, w kontekście spełnienia przesłanki do nabycia prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, co stanowi o naruszeniu art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Tymczasem pominięcie faktu przyznania w poprzednim stanie prawnym świadczenia pielęgnacyjnego przesądza o dokonaniu nieprawidłowej oceny spełnienia powyższej przesłanki, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania przepisu art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W ocenie Sądu nie zasługuje na akceptację stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przesłankę "rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej" należy rozumieć szeroko, mając na względzie zarówno cel ustawy, jak i wartości wynikające z Konstytucji. Wartością konstytucyjną, jak i celem ustawy jest ochrona i opieka nad osobą niepełnosprawną. Faktyczne sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny przez osobę, na której ciąży obowiązek alimentacyjny, w sytuacji przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, potwierdza okoliczność rezygnacji z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki. Tak więc, przy ocenie przesłanki z art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie bez znaczenia pozostaje fakt, że ubieganie się o przyznanie odpowiedniego świadczenia na nowych zasadach służy zachowaniu ciągłości uzyskiwania świadczeń w ramach kontynuowania udzielanej pomocy niepełnosprawnej osobie bliskiej. Tym samym wskazuje, że wniosek o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego poprzedzono uzyskaniem, w poprzednim stanie prawnym, prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Przyjęcie rozumienia przepisu art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych w sposób sugerowany przez Kolegium, prowadziłoby do wniosku, że skarżąca chcąc uzyskać prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego musiałaby, po wygaśnięciu świadczenia pielęgnacyjnego, uciekać się do działań polegających na podjęciu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, co z kolei związane byłoby z zaniechaniem opieki, wyłącznie po to, by następnie rozwiązać stosunek zatrudnienia w celu ponownego zajęcia się opieką nad osobą niepełnosprawną. Dokonywanie interpretacji wymuszającej takie działania nie daje się pogodzić z założeniem o racjonalności ustawodawcy, gdyż taki sposób wykładni nie służy dobru osoby niepełnosprawnej.

W pełni zasługuje na aprobatę stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 408/13 stwierdzające, że "fikcją byłoby wymaganie od osób niepracujących - bowiem sprawujących faktycznie opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny - podjęcia przez te osoby pracy, po to, by następnie z niej zrezygnować w celu spełnienia przesłanki otrzymania świadczenia, którego celem jest w istocie nie forma podjęcia bądź rezygnacji z zatrudnienia, lecz rekompensata Państwa za sprawowanie faktycznej opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny powodująca w konsekwencji niemożność wykonywania jakiejkolwiek pracy zarobkowej przez opiekuna" (wyrok dostępny na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zauważyć należy, że ustawa o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, uzależniała przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego od niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności. Natomiast warunkiem przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego jest wprawdzie wyłącznie "rezygnacja z zatrudnienia", nie miej jednak celem nowelizacji tej ustawy nie było pozbawienie beneficjentów świadczeń pielęgnacyjnych funkcji opiekuna i związanego z tą funkcją prawa do świadczenia pieniężnego w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do naruszenia zasad wynikających z art. 2 Konstytucji, tj. zasady demokratycznego państwa prawnego, zasady ochrony praw nabytych, jak i zasady sprawiedliwości społecznej.

Zdaniem Sądu, osoby, którym przyznano świadczenie pielęgnacyjne na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2013 r., mają prawo oczekiwać, po zmianie stanu prawnego, ciągłości przyznawania świadczeń związanych ze sprawowaniem opieki, tym bardziej, że istota świadczenia pielęgnacyjnego (zarówno przed jak i po nowelizacji) oraz specjalnego zasiłku opiekuńczego jest taka sama i polega na rekompensacie osobie rezygnacji z zatrudnienia celem sprawowania opieki nad członkiem rodziny niezdolnym do samodzielnej egzystencji z uwagi na niepełnosprawność potwierdzoną stosownym orzeczeniem.

Fakt przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w poprzednim stanie prawnym, w realiach niniejszej sprawy, wyczerpuje przesłankę rezygnacji z zatrudnienia, o której mowa w art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Tak więc związku przyczynowego nie należy upatrywać, jak to czynią organy, w powiązaniu z ostatnim zatrudnieniem skarżącej, lecz w nabyciu - na podstawie decyzji - prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Skład Sądu orzekającego w niniejszej sprawie podziela pogląd zaprezentowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 523/13, zgodnie z którym osoby, które w poprzednio obowiązującym stanie prawnym (tekst jedn.: przed 1 stycznia 2013 r.) nie podejmowały zatrudnienia lub zrezygnowały z zatrudnienia i przyznano im świadczenie pielęgnacyjne, nabyły prawo do przesłanki rezygnacji z zatrudnienia w rozumieniu art. 16a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Trafny jest również pogląd tego Sądu wyrażony w wyroku z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 458/13, że stwierdzenie przez organ, iż "wnioskodawczyni nie zrezygnowała z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką" nie może pozostawać w sprzeczności z decyzją przyznającą skarżącej świadczenie pielęgnacyjne (wyroki dostępne na stronie internetowej: ww.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W toku postępowania skarżąca wyjaśniła, że ze względu na konieczność opieki nad niepełnosprawną mamą nie pracuje i nie może podjąć zatrudnienia. Podkreślić trzeba, że okoliczność ta była już przedmiotem zainteresowania organów i przesądziła o przyznaniu skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego. W tej sytuacji brak jest podstaw prawnych do dokonywania ponownej jej oceny w aspekcie obowiązujących przepisów prawa. Trudno bowiem wymagać od skarżącej spełnienia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia, tj. odstąpienia od czynności zawodowych w sytuacji, gdy wcześniej przyznane miała świadczenie pielęgnacyjne, czego jednym z warunków była właśnie uprzednia rezygnacja z zatrudnienia.

Podkreślić również trzeba, że z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wynika, iż D. K. wymaga stałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji, a ponadto korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, przez co rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych terapeutycznych i rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne placówki. Dlatego też, w ocenie Sądu, nieuprawniony jest wniosek Kolegium, jakoby niepodejmowanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez skarżącą w związku z zapewnieniem matce prawidłowego funkcjonowania poprzez wykonywanie czynności życia codziennego, nie jest wystarczający do przyznania jej wnioskowanego świadczenia.

Mając powyższe rozważania na uwadze, należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, celem dokonania ponownej oceny spełnienia przesłanek warunkujących przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego z uwzględnieniem wyżej przedstawionych rozważań Sądu.

W tym stanie rzeczy, orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w sentencji. W kwestii niewykonalności zaskarżonej decyzji (pkt II) orzeczono na podstawie art. 152 powołanej wyżej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.